EPISODE 02 | การกลับมาของเธอ (2)

EPISODE 02

การกลับมาของเธอ (2)

[GUNYA’s PART]

“ยัยกันย์! ถึงแล้ว!” เสียงเรียกแหลมๆ ของน้ำผึ้งดังขึ้นจากฝั่งคนขับของรถ

ฉันลืมตาขึ้นทีละน้อยเพื่อปรับแสงหลังจากที่เผลอหลับไประหว่างทาง โชคดีที่ก่อนหน้านี้ฉันสั่งให้ยัยน้ำผึ้งเปิดจีพีเอสนำทางไว้แล้วเลยมาถึงจุดหมายปลายทางได้โดยไม่หลงไปไหนไกล

“ไม่อยากจะเชื่อเลยนะ ว่าคุณหญิงแม่ของแกจะยอมให้แกมาเรียนอยู่ต่างจังหวัดแบบนี้” น้ำผึ้งพูดขึ้นอีกครั้งก่อนจะมองไปรอบๆ ในขณะที่ฉันก็บิดตัวไปมาเพื่อคลายความปวดเมื่อยหลังจากที่นั่งรถมาเป็นเวลานาน

เหตุผลที่น้ำผึ้งถามแบบนั้นก็เพราะว่าที่บ้านมีฉันเป็นลูกคนเดียว อีกทั้งพวกท่านก็ไม่เคยปล่อยให้ฉันไปลำบากที่ไหนตั้งแต่เด็ก

ทำให้การเลือกมาเรียนที่ต่างจังหวัดสำหรับคนแบบฉันแล้วนั้นแทบจะมีโอกาสเป็นศูนย์เลยทีเดียว เพราะแบบนั้นเลยทำให้ยัยน้ำผึ้งแปลกใจมากเป็นพิเศษ

“ขนาดปล่อยให้ไปอยู่อังกฤษตั้งสามปีก็ยังทำมาแล้ว พวกเขาคงพอทำใจได้บ้างแล้วล่ะ” ฉันหัวเราะพร้อมกับตอบกลับไปอย่างขบขัน ก่อนจะขยับตัวลงมาจากรถเพื่อเตรียมตัวไปเก็บของที่ห้องของตัวเอง

ความจริงแล้วกว่าจะมาเรียนที่นี่ได้ฉันก็ตีกับที่บ้านไปหลายยกอยู่เหมือนกัน เพราะคุณพ่อกับคุณแม่เห็นว่าฉันไปอยู่อังกฤษตั้งสามปี กลับมาไทยทั้งทีก็ยังจะไปเรียนไกลบ้านอีกพวกท่านก็เลยออกไปทางน้อยใจเสียมากกว่า

แต่พอฉันให้เหตุผลว่ากลับมาเรียนที่ไทยทั้งที่ ก็อยากจะมาเรียนกับน้ำผึ้งที่เป็นเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ แถมถึงยังไงก็อยู่ประเทศเดียวกันใช้เวลาไม่นานก็กลับไปเยี่ยมพวกท่านทั้งสองที่บ้านได้อยู่ดี

สุดท้ายพวกท่านก็เลยจำใจไม่โต้แย้งอะไรอีกในที่สุด... เรียกว่ากว่าะกล่อมได้ก็ทำเอาเหนื่อยจนลิ้นห้อยเลยล่ะ

ฉันเดินตรงขึ้นไปยังห้องของตัวเองโดยมีน้ำผึ้งช่วยเข็นกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ตามมาด้วยโดยที่ใช้เวลาไม่นานมากนัก

โชคดีที่ห้องของฉันไม่ได้อยู่ลึกมากเท่าไหร่ทำให้ไม่ต้องใช้เวลาในการเดินจากตัวลิฟต์ไปยังห้องไกลมาก ส่วนน้ำผึ้งก็เอาแต่จะมองไปรอบๆ อย่างตื่นตาตื่นใจ

“โห ที่นี่เพิ่งสร้างเสร็จใหม่ๆ เลยมั้งเนี่ย กลิ่นสียังติดอยู่เลย”

น้ำผึ้งพึมพำขึ้นมาเบาๆ พร้อมกับทำจมูกฟุดฟิดประกอบไปด้วยอย่างจริงจัง นั่นทำให้ฉันอดไม่ได้ที่จะหัวเราะท่าทางของเพื่อนก่อนจะมาหยุดยืนอยู่ที่หน้าห้องของตัวเองตามที่คุณแม่ของฉันได้บอกเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว แต่ยังไม่ทันจะได้เปิดประตูเข้าไปก็มีเสียงหวานของใครคนหนึ่งดังขึ้นเบาๆ ราวกับไม่แน่ใจ

“นั่น... กันยาเหรอ?”

เสียงเรียกเบาๆ นั้นทำให้ฉันกับน้ำผึ้งต้องหันกลับไปมองยังต้นทางของเสียง

ทันทีที่เห็นใบหน้าของเจ้าของเสียงนั้นภาพความทรงจำที่เคยผ่านมาเมื่อสามปีก่อนย้อนกลับมาอย่างรวดเร็วจนฉันได้แต่นิ่งงันไป

ส่วนน้ำผึ้งเองก็ดูจะจำคนตรงหน้าได้เหมือนกันแต่เลือกที่จะทำเป็นมองเมินเสียงเรียกนั้นไปพร้อมกับสะกิดให้ฉันรีบเปิดประตูให้แทน

ทันทีที่เปิดประตูได้สำเร็จเราทั้งสองคนก็รีบพาตัวเองเข้าไปในห้องแบบทันท่วงทีโดยไม่ตอบอะไรกลับไปเลยแม้แต่ประโยคเดียว ทำราวกับว่าไม่ได้ยินเสียงเรียกนั้น เมินเฉยอย่างสิ้นเชิงราวกับว่าอีกฝ่ายไม่มีตัวตนตั้งแต่แรก

ตัวฉันเองรู้ดีว่าความรู้สึกข้างในของตัวเองเป็นแบบไหนตอนที่เห็นหน้าเจ้าของเสียงเรียกนั้น แล้วก็รู้ดีด้วยว่าความรู้สึกของเพื่อนตัวเองในตอนนี้เป็นยังไง เพราะงั้นการหลีกเลี่ยงนี่แหละ... น่าจะดีที่สุดแล้ว

เราทั้งคู่ยืนหันหลังให้กับประตูอย่างพูดไม่ออกอยู่พักหนึ่ง ความรู้สึกหนักอึ้งถาโถมเข้ามาฉันอย่างไม่ทันตั้งตัว จนกระทั่งในที่สุดก็มีเสียงของน้ำผึ้งดังขึ้นมา

“อืม... ฉันว่าอย่างแรกเลยคือ แกต้องเก็บเสื้อผ้าใส่ตู้ก่อน” น้ำผึ้งตัดสินใจทำลายความเงียบและบรรยากาศน่าอึดอัดนั้นลงด้วยการพูดออกมาหลังจากที่เดินเข้ามาภายในห้องแล้ว

ร่างเพรียวราวกับนางแบบของน้ำผึ้งทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาเป็นอย่างแรก มันเป็นโซฟารับแขกตัวขนาดไม่ใหญ่มากนักที่ตั้งอยู่บริเวณมุมห้องไม่ไกลจากประตู ฉันพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้ก่อนจะเดินสำรวจพื้นที่ห้องรอบๆ เพื่อตรวจดูความเรียบร้อย

ฉันใช้เวลาไม่นานนักในการจัดการความคิดของตัวเองที่สับสนไปชั่วครู่ นั่นเพราะเวลาสามปีที่ผ่านมา... ฉันทำใจให้ยอมรับความเจ็บปวดได้มากพอสมควรแล้ว และฉันเองก็ตัดสินใจแล้วว่าฉันก็ไม่ควรจะจมปลักอยู่กับมันอีก ส่วนเรื่องที่ว่าจะเริ่มใหม่หรือไม่นั้น... อืม ก็คงอีกสักพักใหญ่ๆ เลยล่ะ

“ห้องแกกว้างมากเลยนะเนี่ย มิน่าล่ะถึงได้ชวนฉันมาอยู่ด้วย” เสียงของน้ำผึ้งดังขึ้นมาจากฝั่งห้องโถงรับแขกที่ถูกจัดเอาไว้ ฉันเดินกลับมายังบริเวณที่น้ำผึ้งอยู่อีกครั้งก่อนจะไปเอากระเป๋าเดินทางใบใหญ่ของตัวเองมาถือไว้แล้วเดินตรงไปยังห้องนอนเพื่อเตรียมเก็บเสื้อผ้า

“ก็แหงสิ ไม่งั้นฉันจะชวนหรือไง... แกคงไม่ได้คิดว่าฉันจะชวนแกมาอุดอู้อยู่ในห้องรูหนูหรอกนะ?”

"ก็แอบคิดไว้แบบนั้นอยู่น่ะนะ แบบว่าฟีลแฟนอะไรแบบนี้?" ยัยน้ำผึ้งแกล้งยิ้มกริ่มออกมาจนฉันหลุดหัวเราะ

"ยัยบ้า!"

“ยังไงก็เถอะ ตอนนี้มาเก็บของของแกกันก่อนดีกว่า แล้วเดี๋ยวเย็นนี้ฉันพาไปหายัยน้ำหวาน”

“ตกลง งั้นเอาตามนี้!”

“ไป! ลุยยย”

ไม่นานเสื้อผ้าตัวแล้วตัวเล่าถูกลำเลียงใส่บนไม้แขวนเสื้อก่อนจะถูกบรรจุเข้าตู้เสื้อผ้า

จากที่ตอนแรกเป็นเพียงตู้โล่งๆ เพียงสองตู้ ในเวลาไม่นานทั้งสองตู้ก็อัดแน่นไปด้วยเสื้อผ้าหลากหลายสีสันที่ฉันยัดเข้ามาโดยไม่ทันได้สนใจจะเลือกเลยด้วยซ้ำ

เป็นความรู้สึกแบบคนที่นึกอะไรได้ก็หยิบๆ จับๆ ใส่มันมาให้หมดจนสุดท้ายกระเป๋าก็เต็มโดยที่ไม่รู้ตัว

“แฮ่กๆ โอ๊ย! กว่าจะหมด” เสียงหอบหายใจของน้ำผึ้งดังขึ้นทันทีที่เสื้อตัวสุดท้ายถูกจับวางบนราวแขวนเป็นที่เรียบร้อย ร่างผอมเพรียวทิ้งตัวลงบนเตียงนอนหนานุ่มของฉันอย่างแรงด้วยความเหนื่อยอ่อน

“นี่ถ้าไม่ได้แกช่วย วันนี้ฉันก็คงไม่ได้ไปไหน” ฉันตอบกลับไปบ้างพร้อมกับทิ้งตัวลงนอนข้างๆ เพื่อนสนิท

ฉันได้ยินเสียงน้ำผึ้งหอบหายใจแรงๆ อีกสองสามทีก่อนเจ้าตัวจะผุดลุกขึ้นแล้วมองนาฬิกาข้อมือของตัวเองแล้วหันมาทางฉัน

“นี่ก็จะห้าโมงครึ่งแล้ว แกแต่งตัวเลยแล้วกัน” น้ำผึ้งพูดขึ้นมาก่อนจะมองฉันแล้วผุดรอยยิ้มขึ้นมาตรงมุมปาก “ฉันจะพาแกไปนั่งชิลล์”

พูดจบยัยน้ำผึ้งก็เดินออกจากโซนห้องนอนของฉันออกไปนั่งอยู่ที่บริเวณห้องนั่งเล่นแทน

สิบห้านาทีต่อมา ฉันก็จัดการตัวเองจนเสร็จเรียบร้อย ส่วนทางด้านของน้ำผึ้งนั้นไม่ต้องเปลี่ยนชุดให้เมื่อยเพราะเจ้าตัวบอกว่าแค่ชุดที่ใส่อยู่ตอนนี้ลำพังยังไม่แต่งหน้าจัดเต็มก็แซ่บเวอร์อยู่แล้ว

เพราะงั้นน้ำผึ้งเลยบอกว่าแค่จะแต่งหน้าเพิ่มนิดหน่อยเท่านั้นผิดกับฉันที่ต้องเปลี่ยนทั้งชุดทั้งการแต่งหน้า

สรุปแล้วมันไปนั่งชิลล์แน่มั้ยนะ?

“เสร็จแล้วใช่ไหม?” น้ำผึ้งถามฉันทันทีที่ฉันเดินออกมาจากห้องนอนตรงมายังห้องโถง

ฉันเลือกที่จะใส่ครอปท็อปทรงเดียวกับน้ำผึ้งแต่ใส่กับกระโปรงหนังรัดรูปตัวสั้นสีดำที่เข้ากันได้ดีเพราะไม่อยากให้มันโดดเด่นเกินไปนัก

เพราะจากที่น้ำผึ้งเคยเล่าให้ฟังสถานที่นั่งชิลล์ที่ว่ามานี้นั้นเป็นลานโล่งขนาดใหญ่แห่งหนึ่งที่มีร้านอาหารเรียงรายรอบ แต่นักศึกษามักจะใช้บริเวณนั้นในการซื้อแอลกอฮอล์มาสังสรรค์กันซะมากกว่า เพราะงั้นมันเลยถูกเรียกอีกชื่อว่า ‘ลานเบียร์’

“อืม ไปกันเถอะ”