EPISODE 04 | คนที่คุ้นตา (1)

[KORN’s PART]

ณ ลานเบียร์เวลาเดียวกัน

บริเวณมุมหนึ่งของลานเบียร์อันเลื่องชื่อมีชายหนุ่มกลุ่มหนึ่งที่กำลังรวมกลุ่มกันเกือบสิบคนโดยมีขวดเบียร์มากมายนับไม่ถ้วนวางกองกันอยู่ทั่วบริเวณโต๊ะนั้น

สายตาของผู้คนในลานเบียร์นั้นจับจ้องมายังกลุ่มคนเหล่านี้อย่างไม่วางตา เพราะในบรรดาชายหนุ่มในกลุ่มนี้นั้นต่างก็มีบุคลิกท่าทางและหน้าตาที่น่าดึงดูดกันหลายคน และแน่นอนว่าหนึ่งในนั้นก็คือผมเอง

“เป็นอะไรวะไอ้กรณ์ นั่งเงียบเลยนะมึง” เสียงของไอ้พลเพื่อนสนิทผมถามขึ้นอย่างสงสัยเมื่อเห็นว่านับตั้งแต่เข้ามานั่งในบริเวณลานเบียร์แห่งนี้ผมยังไม่ปริปากพูดอะไรเลยแม้แต่คำเดียว

“ไม่มีอะไร” ผมตอบมันกลับไปพร้อมกับซดเบียร์ในแก้วต่อด้วยสีหน้าที่ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ

ไม่รู้เพราะอะไรแต่วันนี้ลางสังหรณ์บางอย่างมันทำให้ผมอดจะรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมานิดๆ ไม่ได้

“อาทิตย์หน้าก็เปิดเทอมแล้ว โคตรไวเลยว่ะ” ไอ้ตี๋พูดขึ้น มันเป็นหนึ่งในเพื่อนสนิทอีกคนในกลุ่มของผมที่อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่สมัยมัธยม “อยากรู้เลยว่าน้องรหัสกูจะสวยมั้ยวะ”

“เออ มึงจำน้องน้ำหอมได้หรือเปล่าวะ” จู่ๆ ไอ้โปรก็พูดขึ้นมาอีกครั้ง เรียกให้คนที่เหลือบนโต๊ะหันไปมองมันสลับกับผมอย่างสงสัย

“เออ กูจำได้” ไอ้ตี๋ตอบกลับมาก่อนจะตามมาด้วยเสียงของคนอื่นๆ

“กูก็จำได้”

“กูด้วย”

“น้องคนที่ช่วยมึงบอกเลิกน้องกันยาใช่มั้ยวะ”

“อือ” ผมตอบกลับประโยคสุดท้ายในลำคอด้วยสีหน้านิ่งสนิท

“นั่นแหละ กูเห็นว่าน้องเขามาเข้าปีหนึ่งที่นี่ด้วยนะเว้ย”

ไอ้ตี๋พูดต่อเมื่อเห็นว่าคนที่เหลือในกลุ่มต่างก็ให้ความสนใจกับเรื่องที่มันพูด ซึ่งในขณะที่ผมกำลังฟังมันพูดอย่างออกรสออกชาติอยู่นั้นสายตาก็เหลือไปเห็นร่างเล็กๆ ของผู้หญิงคนหนึ่งที่ยืนอยู่บริเวณหน้าร้านเจ๊น้ำหวาน

ผู้หญิงคนนั้นกำลังมองมาทางผมอย่างสงสัยพร้อมกับทำท่าเหมือนจะเดินมาหาผมอย่างช้าๆ  

ผมมองใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นอย่างสงสัยเพราะท่าทางที่เธอแสดงออกมานั้นเหมือนกับว่าเคยรู้จักผมมาก่อน

แต่ใบหน้าของเธอที่ผมเห็นกลับไม่คุ้นเคยเลยสักนิด แต่แล้วจู่ๆ ใบหน้าของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งก็ลอยขึ้นมาในหัวของผมอย่างฉับพลัน...

ใบหน้าของผู้หญิงคนหนึ่งที่ผมไม่เคยลืมเลยตลอดช่วงระยะเวลาสามปีที่ผ่านมา

ขณะที่ผมกำลังจะลุกขึ้นเดินไปหาผู้หญิงคนนั้นก็มีผู้หญิงอีกคนเดินเข้าไปหาร่างเล็กๆ นั้นพร้อมกับตะโกนเรียกชื่อที่น่าจะเป็นของผู้หญิงคนนั้นเสียงดังจนร่างเล็กๆ นั้นสะดุ้งเฮือก

น่าเสียดายที่เพราะเสียงเพลงที่ดังมากจนเกินไปทำให้ผมไม่สามารถรู้ได้ว่าชื่อของผู้หญิงคนนั้นชื่อว่าอะไร ก่อนคนทั้งคู่จะเดินออกจากตรงนั้นแล้วตรงเข้าไปในร้านของเจ๊น้ำหวานที่ผมและคนในกลุ่มมักจะไปซื้อเบียร์มากินกันบ่อยๆ

ถ้าผมจำไม่ผิดล่ะก็ผู้หญิงที่เข้ามาทีหลังนั่นน่าจะเป็นน้องสาวของเจ๊น้ำหวานที่ชื่อว่าน้ำผึ้ง แล้วก็เป็นเพื่อนสนิทของแฟนเก่าผมคนหนึ่งตอนยังอยู่มัธยมปลายอีกด้วย

...ผู้หญิงคนเดียวกับที่อยู่ในหัวข้อสนทนาของไอ้ตี๋เมื่อกี้นี้นั่นแหละ

“เอ๊ะ เหมือนกูจะรู้สึกว่าน้องสาวเจ๊น้ำหวานก็จะเข้าที่เดียวกับพวกเราด้วยไม่ใช่หรอวะมึง” ไอ้พลพูดขึ้นบ้าง “ที่ชื่อน้ำผึ้งอะไรเนี่ยแหละ”

“กูจำได้เลยตอนที่ไอ้กรณ์มาเล่าให้ฟังว่าโดนน้องน้ำผึ้งชี้หน้าด่า กูนี่ขำเป็นคนบ้าเลย”

"ตอนนั้นใครอยู่ตึกนั้นก็ได้ยินเสียงน้องมันด่าไอ้กรณ์กันหมด โคตรแซ่บเลยว่ะ"

"ปากแซ่บอะดิ ผู้หญิงอะไรก็ไม่รู้... โคตรน่ากลัว สยองว่ะ"

“กูอยากได้น้องน้ำผึ้งมาเป็นน้องรหัสเลยว่ะ บอกเลยนะว่ากูเนี่ย เล็งไว้ตั้งแต่ยังตัวเล็กตัวน้อย” ไอ้ตี๋กับไอ้โปรพูดต่อกันพร้อมกับหัวเราะอย่างสนุกสนาน

“เฮ้ย... เบียร์หมดว่ะ” จู่ๆ ไอ้พลก็พูดขึ้น ซึ่งก็เป็นจังหวะเดียวกับที่ผมกำลังหาข้ออ้างในการปลีกตัวไปจากโต๊ะอยู่ครู่หนึ่งพอดี

“เดี๋ยวกูไปเอาให้” ผมพูดกับพวกมันพร้อมกับลุกขึ้นออกจากโต๊ะอย่างไม่เร่งรีบนัก จุดมุ่งหมายของผมมีเพียงร้านของเจ๊น้ำหวานและความต้องการที่จะได้เห็นหน้าผู้หญิงคนนั้นชัดๆ อีกครั้งเพื่อยืนยันความคิดของตัวเองในตอนนี้

และถึงจะเป็นคนเดียวกันหรือไม่ ยังไงผมก็ไม่เดือดร้อนสักนิด

...ล่ะมั้ง?

ผมใช้เวลาแค่ไม่นานก็เดินมาจนถึงหน้าร้านเจ๊น้ำหวาน มันเป็นลักฏษณะคล้ายบาร์เล็กๆ ที่มีแท่นไม้ยื่นออกมาด้านหน้าต่างหน้าร้านเพื่อไว้ใช้วางของเท่านั้น

ผมยืนรอจนกระทั่งบริเวณหน้าร้านเริ่มมีคนน้อยลงจนสามารถมองเข้าไปเห็นข้างในร้านได้

ผมเห็นเจ๊น้ำหวานยืนคุยอะไรบางอย่างกับน้องสาวที่ข้างๆ กันคือผู้หญิงที่ผมกำลังมองหาอยู่ โชคร้ายที่เธอคนนั้นยืนอยู่ในมุมที่หันหลังให้ผมพอดีทำให้ผมไม่สามารถมองเห็นหน้าเธอได้

ผมเดาะลิ้นเล่นอย่างใช้ความคิดเล็กน้อยก่อนจะตัดสินใจล้มเลิกความตั้งใจของตัวเองไปซะเมื่อคิดได้ว่าจริงๆ แล้วมันอาจจะไม่ได้สำคัญมากเท่าไหร่นัก

พอคิดได้แบบนั้นผมก็มองไปทางโต๊ะของตัวเองที่เพื่อนในกลุ่มกำลังพูดคุยกันอย่างออกรสออกชาติอยู่ก่อนจะตะโกนเรียกเจ๊น้ำหวานที่กำลังยืนคุยอยู่เหมือนกัน

“เจ๊! ลีโอหกขวด!”

“ตายแล้วลูกค้ามา” ผมได้ยินเสียงเจ๊น้ำหวานอุทานอย่างตกใจเล็กน้อยก่อนจะหันไปพูดกับอีกสองคนเสียงเบาๆ โดยที่ผมเองก็ไม่ได้ยิน ไม่นานนักเจ๊น้ำหวานก็เดินเข้ามาหาผมพร้อมกับยิ้มแห้งให้

“ขอโทษทีกรณ์ พอดีเจ๊คุยกับเพื่อนยัยผึ้งอยู่” ไม่ว่าเปล่ายังชี้นิ้วไปทางน้ำผึ้งที่กำลังพาร่างเล็กของเพื่อนคนที่ว่าไปยังโต๊ะที่บริเวณหลังร้าน

“ไม่เป็นไรเจ๊ แต่ขอเบียร์หน่อย เดี๋ยวหมดแล้วเติมไม่ทันพวกแม่งจะโวยวายกัน”

ผมตอบกลับพร้อมกับหันหน้าไปทางพวกไอ้พลที่ตอนนี้กำลังรินเบียร์จากขวดสุดท้ายลงแก้วของตัวเองก่อนจะมองมาหาผมพร้อมกับยกขวดเบียร์ขึ้นมาชูเป็นสัญญาณว่าให้ผมรีบๆ กลับโต๊ะไปได้แล้ว

“ได้ๆ ว่าแต่จะถือไปไหวหรอ เดี๋ยวเจ๊ให้ยัยน้ำผึ้งไปส่งให้ที่โต๊ะ”

“ไม่ดีกว่า ถ้าขนไปไม่หมดก็เดี๋ยวมาเอาอีกรอบ” ผมปฏิเสธไปแบบไม่ต้องคิด นั่นก็เพราะผมกับน้ำผึ้งต่างก็ไม่ได้ชอบขี้หน้ากันมากสักเท่าไหร่

ถึงแม้ว่าทางผมจะไม่ได้อะไรแต่อีกฝ่ายดูจะตั้งแง่กับผมมากเป็นพิเศษ ซึ่งแน่นอนว่าผมรู้ดีว่าเหตุผลคืออะไร แต่ดูเหมือนเจ๊น้ำหวานจะยังไม่รู้เพราะช่วงมัธยมตอนที่ผมมีปัญหากันเจ๊น้ำหวานแกยังไม่กลับจากอังกฤษเลยด้วยซ้ำ

“เออ เอางั้นก็ได้ แกนี่นะ ไม่รู้จะทำให้มันยุ่งยากทำไม” เจ๊น้ำหวานรับคำงงๆ ก่อนจะเดินไปยังตู้แช่เครื่องดื่มเพื่อหยิบเอาเบียร์สามขวดแรกออกมาก่อนพร้อมกับส่งให้ผม

ผมเอามือไปคว้ามันมาก่อนจะเดินกลับไปยังโต๊ะพร้อมกับวางขวดที่ถือมาจนเต็มมือไว้ตรงกลางโต๊ะ

ตอนนั้นเองจู่ๆ เสียงของไอ้ตี๋ก็อุทานขึ้น

“เฮ้ยไอ้พล นั่นน้ำหอมไม่ใช่หรอวะ”

[End Korn's Part]