#3

ANDREA POINT OF VIEW

Mabilis ang kabog ng puso ko dahil sa isang ahas. Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. Kaya naman nasa gilid ako ngayon takot na takot na nakayakap sa sarili ko. Hindi ako makalabas dahil nakapwesto ang ahas sa pintuan.

"Please lang, huwag mo naman akong tuklawin. Alam ko naman na malas lang ako sa bahay na 'to. Pero hindi pa oras para mawala ako sa mundong ito 'di ba?" Mukha akong baliw na kinakausap ang ahas.

Sana lang may dumating at iligtas ako. Pero paano kung nandito ako mismo sa likod ng bahay ni Dion? Walang makakarinig sa akin kahit anong sigaw ko. Napahikbi na lang ako, hindi ko mapigilan ang emosyon ko kaya napaiyak ako. Palapit nang palapit sa akin ang ahas. Dahilan na mas lalo pa akong nawalan ng pag-asa. Talaga bang ito na ang huling buhay ko?

"Bogs!" Isang malakas na tunog.

Ikinagulat ko ito kaya mas lalo akong mapahigpit ng yakap sa sarili ko sabay pikit ng mata ko.

"Boss! Ahas!" boses ng kung sinong lalaki.

"Damn!" Sigaw ng isa pang lalaki na familiar sa akin. Muling nay malakas na pumutok na nagdala sa akin ng takot.

Tumahimik ang ahas pero napaupo ako sa sahig dahil sa sobrang takot. Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. Nanginginig ang buong katawan ko habang nakayuko pa rin.

"Andrea." Mahinahon at malambot ba boses.

Naramdaman ko ang paghawak nito sa braso ko. Imbis na matuwa ako ay mas lalo lang akong natakot.

"Pakiusap, huwag mo akong sasaktan. Hindi na mauulit, hindi na ako gagawa ng bagay na ayaw ni Dion." Takot na takot kong wika mas lalong kumupot ang buo kong katawan para makapagtago.

"Andrea, look at me. Hindi kita sasaktan kaya huwag kang matakot," mahinahon na boses nito.

"Boss, mukhang hindi maganda ang karanasan niya dito sa bahay ng anak mo," dagdag ng kasama niya.

Anak? Kung gano'n siya ang ama ni Dion?

"Please po, ayaw ni Dion na magkita niyo po ako. Kaya umalis ka na po. Pasensya na sa sturbo hindi na mauulit." Mabilis na tumulo ang mga luha ko kasabay ng panginginig ng labi ko.

"Listen to me, hindi ka sturbo sa akin. Hindi kita sasaktan tumingin ka sa akin Andrea huwag kang matakot." Sa tono ng pananalita niya tila kilalang-kilala nga talaga niya ako. Paano? Dahil hindi ko naman kilala ang ama ni Dion.

Pinilit ko ang sarili ko, dahan-dahan kong iniangat ang ulo ko. Hanggang sa laking gulat ko na lang na muli kong makita ang mukha ng lalaking iniligtas ko noon sa probinsya. Umatras ang dila ko kaya hindi agad ako nakapagsalita.

"It's me Andrea, trust me I won't hurt you."

Inalalayan niya akong tumayo. Pero ng muli niyang hinawakan ang braso ko. Napa-angat ako sa sakit.

"Why? What's wrong?" pag-aalala niya.

Ang lalaking ito, bakit hindi ako nakalimutan? Kung gano'n mali ako? Sa loob ng ilang taon inisip ko na wala siyang puso dahil iniwan niya ako sa probinsya ng walang paalam.

"Ayos lang ako, wala lang 'to." Umiwas ako ng tingin sa kaniya.

Akala ko magiging maayos na. Pero agad niyang hinila ang kamay ko. Iniangat ang mahabang damit ko.

"Who did this to you?!" Kitang-kita ko sa mata niya ang mainit na galit.

"Wala." Tanging sagot ko sabay bawi ng kamay ko.

Hindi ko alam kung bakit naiinis ako sa kaniya. Pero tama ba na muli kaming nagkita ngayon?

"Andrea, katulong ka ba dito ng anak ko? Kung ang anak ko ang nanakot sa 'yo hindi mo kailangan magtiis. Kung kailangan mo ng pera pahiramin kita, sumama ka sa akin at sisiguraduhin ko na magiging maayos ang lagay mo." Napakurap ako ng dalawang beses. Damang-dama ko ang mahapdi kong puso at namumuo kong luha.

"Hindi, hindi pwede. Killian, hindi ako katulong ng anak mo. Ako ang asawa ni Dion." Kahit nag-aalangan ako sinabi ko pa rin. Gulat na gulat naman di Killian. "Daddy ka pala ng asawa ko. Kaya Daddy din ang dapat kong itawag sa 'yo, Daddy Killian," dagdag ko na may mahinang boses.

Mahigpit na kumuyom ang kamao niya at hindi ko alam kung ano ang rason. Wala naman siguro akong sinabing masama.

"Boss..." mahinang tawag ng kasama niya. Itinaas ni Killian ang kamay niya kaya hindi na natuloy ang lalaki sa sasabihin.

"Kung gano'n, ikaw ang asawa ng anak ko pero hindi ka niya tinatrato ng tama. Kung hindi kita makukuha ngayon ayos lang." Hindi ko maintindihan kung bakit niya ito sinasabi. Siya ang unang umalis ng walang paalam sa akin tapos ngayon na nagkita kami ulit gusto niya akong sumama sa kaniya? Nahihibang na ba siya?

May kung anong dinukot siya sa bulsa niya at inilabas nito ang maliit na card. "This is my personal number. Take it, call me when you need me," sabay abot niya sa akin. Pinagmasdan ko ito ng mabuti habang napapaisip kung tama ba na tanggapin ko ito.

"Masaya akong makita ka ulit, Andrea." Kusa niyang inabot ang kamay ko, binuksan at inilagay ang card.

Wala na akong ibang magawa kundi ang tanggapin ito. Hindi ko maintindihan kung bakit kahit naiinis ako sa kaniya masaya ako na muli ko rin siyang nakita. Pero huli na ang lahat ngayon. Asawa na ako ng anak niya at alam ko na tanging magkaibigan lang kaming dalawa ni Killian. Malamang ginagawa niya ito ngayon. para magpasalamat sa akin. Sa lahat ng naging tulong ko sa kaniya noon.

"Daddy Killian, naniniwala ako na ginagawa ni ito para magpasalamat sa akin. Pero hindi ko kailangan. Umaasa pa ako sa anak mo na mamahalin din niya ako. Balang araw nasusuklian din ni Dion ang pagmamahal ko sa kaniya," sabay pilit kong pagngiti.

"Sinasabi mo sa akin na mahal mo si Dion? Paano kung hindi ka niya mahalin? Aasa ka na lang ng aasa? Andrea, nandito ako para sa 'yo, kaya kapag binitawan mo siya lumapit ka lang sa akin."

Napalunok ako ng sariling laway ko. Ng akmang magsasalita na sana ako. Biglang may sumingit. Agad kong itinago ang card sa bulsa ko ng makita ko kung sino.