#4

"Dad? What are you doing here?" nakangiting bungad ni Dion. Ngunit naghatid lang ito ng matinding kaba sa akin.

"Dion, ikaw dapat ang tanungin ko. Anong ginagawa mo dito? Sabi mo matutulog ka na. At isa pa, sino ang nagsabi sa 'yo na dito mo patirahin ang asawa mo? Nakalimutan mo ba ang patakaran ng pamilya!" Lumatay ang galit ni Killian sa mga ugat niya.

Lumapit sa akin si Dion. Walang alinlangan na hinawakan ang bewang ko. Pero imbis na matuwa ako, tinitiis ko ang sakit dahil sa higpit ng hawak ni Dion.

"Dad, usapang mag-asawa 'to. You don't need to worry. I just give her a little punishment dahil hindi niya nilulugar ang sarili niya." Nagawa pang ngumiti ni Dion sa paninira niya sa akin. "Sige na Dad, ako na kakausap sa asawa ko. Magpahinga ka na Dad," dagdag pa ni Dion. Ngunit halata sa mukha ni Daddy Killian na hindi siya sang-ayon.

"Dion, bahay ko ito at ayaw na ayaw kong may bahay dito sa likod ng bahay. Simula ngayong gabi wala ng tutulog sa maliit na bahay na 'to. Isa pa, patulugin mo sa malambot na kama at maayos na kwarto si Andrea. Huwag na huwag mong ipapahiya ang pamilya ito dahil da kagagawan mo!" buo at malalim na boses ni Daddy Killian.

Mas lalo pang humigpit ang pagkahawak ni Dion sa bewang ko. Pero mas tinitiis ko ito.

"Fine Dad, I'll do what you say." Walang ganang sagot ni Dion.

"Boss, tayo na," singit ng kasama ni Daddy Killian.

Marahan na binigyan ako ni Daddy Killian ng pag-aalalang tingin. Pagkatapos ay tuluyan na silang umalis. Sa puntong ito binitawan na ako ni Dion. Nakatalikod siya sa akin at nakatutok siya sa direksyon kung saan naglalakad sina Daddy Killian. Nang tuluyan ng nawala sa paningin namin sina Daddy Killian. Ikinagulat ko ang ginawa sa akin ni Dion. Malakas na sampal dahilan na napangiwi ako at napa-upo sa sahig.

"Ano ang sinabi mo sa Dad ko, huh?! Nagmakaawa ka ba sa kaniya? Siniraan mo ba ako kay Dad?! Walang hiya ka! Ang kapal ng mukha mo na magpakita sa kaniya ng ganyan kapanget ang ayos mo! Kaya hindi ka nararapat sa pamilyang 'to!" Libo-libong karayom ang agad na tumusok sa dibdib ko kasabay nito ang pagtulo ng mga luha ko.

"Dion, wala akong sinabi sa Dad mo. Hindi ako nagmamakaawa sa kaniya at mas lalong hindi kita siniraan sa kaniya. Pwede bang kalmahan mo lang? Wala naman akong ginagawang masama sa 'yo. Kaya bakit ba palagi ka na lang agad nagagalit sa akin?"

Nanginginig ang labi ko pati na rin ang buong katawan ko. Takot na takot ako lalo na kapag madagdagan ang galit ni Dion. Pero wala akong magagawa, para sa akin asawa ko pa rin si Dion. Asawa ko na kailangan kong respetuhin.

"Nagtatanong ka pa talaga?! Andrea, wala kang karapatan na maging masaya. Mula ng ikasal tayo dahil sa kontrata ng mga Lolo natin hindi na ako naging malaya! Pakiramdam ko tinatali ako sa leeg ng isang probinsyanang walang kwenta!"

Hindi ko akalain na ito ang magiging rason. Pero kailan ko pa siya tinali? Dahan-dahan akong tumayo, natatakot pero gusto kong lumaban kahit saglit lang.

"Dion, paano mo nasabing hindi ka malaya? Lahat nagagawa mo, malaya kang lumabas ng bahay samantalang ako? Ilang taon ng nakakulong dito. Dahil ayaw mong makilala ako ng iba. Malaya ka pang magdala ng kung sino-sinong babae dito sa bahay. Akala mo ba hindi ko alam na iba-ibang babae ang nagawa mong ikama??? Pero ako? Kahit isang beses hindi mo nagalaw. Pero hindi naman ako nagreklamo. Iniisip ko na magbabago ka pa. Pero bakit hanggang ngayon wala pa rin Dion?! Kahit kontrata lang ang kasal natin, ako pa rin ang asawa mo! Kahit probinsyana lang ako, ako pa rin ang asawa mo! At kahit na kailan hindi kita tinali sa leeg para hindi mo magawa ang mga gusto mo; Dahil malaya ka! Malayang-malaya ka Dion!" Hindi ko na nga napigilan ang emosyon ko. Tuloy-tuloy ang pag-iyak ko.

Umaasa ako na maisip ni Dion ang mga ginagawa niya sa akin. Umaasa ako na pakikinggan niya rin ako kaysa sa galit niya. Pero isang nanlilisik na tingin at ngisi ang ibinigay ni Dion.

"Tsk! Andrea, huwag mo akong dramahan. Palagi mong tatandaan ang limitasyon mo rito. Alipin lang kita, hindi asawa. Magpasalamat ka nga sa akin dahil hawak mo pa rin ang apelyido ko. Kahit hindi bagay sa 'yo!"

Napailing ako ng ilang beses dahil sa sakit ng dibdib ko.

'Kung ganito pa rin, siguro nga kailangan ko ng magpagawa ng divorce paper. Pero paano kung nakakulong lang ako dito sa bahay. Kailangan kong makahanap ng paraan.'

"Dion, maghiwalay na lang tayo. Nang sa gano'n mas maramdaman mong malaya ka. Nang sa gano'n wala ka ng itatayong kahihiyan sa buhay mo." Siguro naman sa divorce matutuwa si Dion.

"Damn!" Mahigpit niyang hinawakan ang braso ko. "Hindi tayo pwedeng maghiwalay habang hindi ko pa nakukuha ang mga kailangan kong kunin! Mananatili ka sa tabi ko dahil gagamitin pa kita! Huwag na huwag kang magtangkang iiwanan ako at huwag na huwag kang magtangkang traydurin ako. Dahil sa susunod baja malibing na kita ng buhay!"

Mabigat niya akong binitawan. Muli akong napayakap sa sarili ko dahil sa takot. Hindi ko maintindihan kung ano ang ibig-sabihin ng tinutukoy niya naguguluhan ako!

"Sige na, tama na ang walang kwentang drama mo. Habang nandito si Dad sa bahay, doon ka muna matulog sa dating kwarto mo. Huwag na huwag kang gagawa ng kapalpakan kung ayaw mong masaktan kita mismo sa harap ni Dad. Ngayon, tumayo ka ng maayos para pumunta sa kwarto ko." Sa unang pagkakataon, malambing niyang hinawi ang buhok ko. Nais kong ngumiti pero hindi ko magawa. Dahil baka nagpapanggap lang si Dion.

Tumango ako bilang sagot. Nang matapos sabay kaming lumakad papalabas ng maliit na bahay. Hindi na ako pwedeng magpaloko sa kaniya. Mabuti pang sundin ko ang isipan ko. Pagod na ako sa pananakit niya sa akin. Pagod na akong umasa na mamahalin niya ako pabalik. Pagod na akong kasama si Dion.