LOGINฉันเดินก้มหน้าก้มตาตามเอมเข้าไปด้วยหัวใจฉันเต้นแทบไม่เป็นจังหวะเลย พนักงานเสิร์ฟเดินเข้ามาที่เราสองคน เขาเอียงคอมองมามองฉันที่ยืนหลบหลังเอมอยู่
"คุณไอ สวัสดีครับ"พนักงานเสิร์ฟเอ่ยคำทักทายพร้อมยกมือขึ้นไหว้ฉัน
"...."ฉันเขยิบมายืนข้าง ๆ เอมแล้วยิ้มเจื่อน ๆ ให้
"คุณไคอยู่บนออฟฟิศครับ"
"ฉันไม่ได้มาหาไค"ฉันรีบแย้งทันที
"พี่มาหาคนคนนึง เป็นผู้หญิงผมทอง ๆ สูงประมาณพวกพี่ หน้าตาเอ่อ พวกพี่สวยกว่าน่ะ ชื่อว่าเชอรี่"เอมเป็นคนเอ่ยถามน้องพนักงานเสิร์ฟ
"คุณเชอรี่?"ฉันกับเอมหันมองหน้ากันทันที เมื่อได้ยินเด็กเสิร์ฟเอ่ยชื่อเชอรี่ราวกับคนสนิทสนมกัน
"น้องรู้จัก?"เอมถามพร้อมขมวดคิ้ว
"ก็ต้องรู้จักสิครับ คุณเชอรี่มาที่นี้ทุกวัน"ฉันกับเอมหันมองหน้ากันอีกรอบ
"ตอนนี้มันอยู่ไหน"
"ห้องวีไอพี12ครับ"พนักงานหนุ่มตอบกลับ
"มันมาหาไคเหรอ"เอมถามต่อ ทั้งที่ฉันกำลังจะเดินออกไปแต่ก็ต้องหยุดฟังคำตอบจากพนักงาน
"เอ่อ..."เขาหันมามองฉัน
"พี่เลิกกับเจ้านายเราแล้วพูดมาเถอะ"ฉันต้องชี้แจงบอกกับพนักงานเพื่อไม่ให้เขาอีดอัด
"ใช่ครับ คุณเชอรี่มาหาคุณไค ไม่ได้มีแค่คุณเชอรี่นะครับ มีอีกหลายคนรวมถึงคุณโบวี่แฟนเก่าคุณไคด้วย"พนักงานเสิร์ฟพูดจบเอมก็หันมามองฉัน
"ไข่หอมซะจริง..เหอะ!"แล้วพูดแกมประชดประชัน
"ไปกันเถอะ.."ฉันดึงมือเพื่อนออกมา แล้วหันไปพูดกับพนักงานเสิร์ฟ
"พี่ไปก่อนนะ"
ฉันเดินขึ้นมาที่ชั้นบนของผับเพราะชั้นบนที่นี้จะเป็นห้องวีไอพี และออฟฟิศของไค พอเดินมาถึงห้องวีไอพี12 ฉันก็เห็นเชอรี่นั่งอยู่ด้านในที่กระจกใสของประตู
"หึ !"เอมสบถออกมาในลำคอแล้วผลักประตูเข้าไป
"พวกแก..!"พอเชอรี่เห็นฉันกับเอมเดินเข้าไป เธอก็ยืนขึ้นท่าทางตกใจไม่ใช่น้อย
"ไงเพื่อนรัก กลับมาเมื่อไหร่ไม่บอกกล่าวกันเลยนะ"ฉันเดินนำเอมไปที่เชอรี่แล้วเอ่ยขึ้นพร้อมกับกระตุกยิ้มมุมปาก
"นั้นสิ ฉันคิดไว้ว่าแกกลับมาเมื่อไหร่ จะจัดขบวนไปรับซะหน่อย"เอมเสริมแล้วยกมือกอดอก
"พวกแกมาทำไม..."เชอรี่พูดจบแล้วหันมาจ้องหน้าฉันพร้อมกับยกยิ้มมุมปาก
"ไคไม่เอาแกแล้วหนิ ยังหน้าด้านมาที่นี้อีกเหรอ"
"หน้าด้าน?...เหอะใครกันหน้าด้าน"ฉันพูดจบแล้วส่ายหน้ามองอดีตเพื่อนที่เคยสนิท
"แล้วมาทำไม!"
"ฉันมีเรื่องอยากจะถามแกสักหน่อย"
"หึ..มีเรื่องจะถาม?ฉันไม่มีคำตอบอะไรให้แกหรอก กลับไปเถอะ"เชอรี่ปฏิเสธที่จะตอบคำถามทั้งที่ฉันยังไม่ได้เอ่ยถามเลยสักคำ
"แต่ฉันคิดว่าแกต้องมีคำตอบ"ฉันพูดออกมาเสียงดังด้วยความโมโห เหมือนกับตะคอกใส่นั้นแหละ
"....."เชอรี่จ้องหน้าฉันตาแข็ง
"ใครเป็นคนซื้อรถคันนั้น?"ฉันเริ่มที่จะถามเพื่อนข้อแรกด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำสายตาจ้องมองเชอรี่แทบไม่กระพริบตาเลย
"กะ ก็ฉันไง"
"เหอะ!"เอมแค่นหัวเราะออกมาแล้วเบือนหน้าไปทางอื่น
"แกหัวเราะอะไร"เชอรี่หันไปถามเอม
"หัวเราะคนตอแหล..ไงล่ะ"
"อีเอม!"เชอรี่เดินปรี่เข้าไปหาเอมทันที แต่โดนฉันดึงแขนเธอไว้
"พวกแกจะรุมฉัน?"เชอรี่มองลงที่ข้อมือตัวเองที่มีมือฉันจับอยู่
"ใครจะกล้ารุมแก พวกฉันไม่ใช่หมา..หมู่"
"แกยอมรับมาเถอะว่าแกไปหลอกให้ไฟฟ์ซื้อรถคันนั้น โดยอ้างว่าฉันอยากได้"ฉันพูดต่อ
"ฉันจะต้องยอมรับอะไร ในเมื่อฉันเป็นคนซื้อ"เชอรี่ยังคงปากแข็งอยู่ ฉันพ่นลมหายใจหนัก ๆ แล้วมองไปที่เอม
"ยังจะปากแข็ง..งั้นฉันขอถามแกอีกเรื่อง.ข้อความในกระดาษแกเป็นคนเก็บไปส่งให้ไฟฟ์ใช่ไหม"เป็นเอมที่เอ่ยถามเชอรี่ต่อ
"ข้อความอะไร ฉันไปเก็บอะไร โอ๊ย พวกแกจะมาขุดคุ้ยเรื่องของคนตายขึ้นมาอีกทำไม"เชอรี่โวยวายขึ้นมา แล้วสะบัดแขนออกจากมือฉัน
"ถ้าแกอยากรู้ก็ตายตามมันไปถามในนรกเอาสิ"เชอรี่หันมาพูดกับฉัน พอเธอพูดจบ เพียะ! ฉันใช้ฝ่ามือฟาดที่ใบหน้าเธอทันที
"อีไอ..มึงตบกูอีกแล้วนะ"เชอรี่ตวาดใส่ด้วยความโกรธแล้วเดินเข้ามาประชิดตัวฉันพร้อมกับง้างมือขึ้น เพียะ! เชอรี่หน้าหันไปฝั่งหนึ่งทันที ด้วยฝ่ามือฉันที่ฟาดไปอีกครั้ง.
"แกนั่นแหละที่สมควรตาย..ที่ไฟฟ์ต้องฆ่าตัวตายก็เพราะแก!"ฉันตะคอกใส่หน้าเพื่อนด้วยความแค้นใจ เชอรี่หันหน้ามามองฉันด้วยดวงตาแดงก่ำ เธอคงจะโกรธมากสินะ เพราะโดนฉันตบไปถึงสองครั้ง.
"หึ..!"เธอหัวเราะในลำคอท่าทางหยิ่งยโส
"....."ฉันมองเธอแล้วตั้งคำถามในใจว่าทำไมเธอไม่สลดเลยนะ
"อีโง่!"เชอรี่ตวาดด่าฉันเสียงดัง
"หึ..สรุปเรื่องจริงสินะ"เธอไม่ตอบแต่เบือนหน้าไปอีกฝั่งแล้วส่ายหัวเบา ๆ
"บอกมา แกพูดอะไรกับไฟฟ์..ถึงทำให้ไฟฟ์ต้องฆ่าตัวตาย"ฉันจับไหล่เพื่อนทั้งสองข้างแล้วเขย่าเธอแรง ๆ
"อีไอปล่อยกู โอ๊ย!"
"ทำอะไรกัน..!"ทุกคนในหัองหันขวับไปที่ประตูทันที เมื่อมีเสียงดังขึ้น
"ไค.."เชอรี่สะบัดตัวออกจากฉันแล้ววิ่งไปหาไคที่ยืนอยู่ตรงประตู เธอเข้าไปโอบกอดไคท่ามกลางสายตาฉันและเอม
"เกิดอะไรขึ้น"ไคก้มหน้าลงถามคนที่เอาหน้าซุกที่อกเขา
"เชอรี่เจ็บ.."เชอรี่พูดไปพลางเอามือมาลูบที่หน้าตัวเอง
"ใครทำเธอ"ไคจับไหล่ของเชอรี่แล้วดันออกจากตัวแล้วก้มหน้าเอ่ยถามเชอรี่ ฉันยืนมองจนตัวแข็ง ไม่ขยับเขยื้อนเลย จนเอมเดินมาจับมือฉันไว้
"ไอ..ตบเชอรี่ ไอมาหาเรื่องเชอรี่"เชอรี่พูดจบไคก็ปล่อยมือจากไหล่เชอรี่ แล้วจ้องมองมาที่ฉัน
"เธอกล้ามาทำร้ายลูกค้าในผับของฉันเลยเหรอ"ไม่แค่พูด ไคเดินเข้ามาที่ฉันแล้วกระชากแขนฉันอย่างแรง.จนมือเอมที่จับหลุดออก
"เฮ้ย..จะพาเพื่อนฉันไปไหน"เอมพูดขึ้นเสียงดัง เมื่อเห็นว่าไคกำลังพาฉันเดินออกจากห้อง เชอรี่ที่อยู่ตรงนั้น ถึงกับทำสีหน้ามึนงงไปด้วย
"เพื่อนคุณต้องได้รับโทษ.."ไคหันไปพูดกับเพื่อนฉัน
"รับโทษ?"ฉันพึมพำเบา ๆ ในขณะที่ข้อมือฉันถูกเขาจับไว้แน่น
"กฎที่นี้มันก็มีอยู่ ไม่เห็นหรือไง ใครที่เข้ามาทำร้ายลูกค้าในผับจะต้องได้รับโทษ"ไคก้มหน้าลงตวาดใส่ฉัน
"ต้องเสียเงินเท่าไหร่..ฉันจะจ่ายให้เพื่อนฉันเองรวมถึงจะให้ค่าทำขวัญแกด้วย"เอมพูดจบก็ชายตาไปมองเชอรี่ ที่ยืมจ้องฉันกับไค
"ผมไม่ต้องการเงิน...ผมมีบทลงโทษของผมที่ทำให้คนทำผิดหลาบจำ!"ประโยคสุดท้ายไคมองมาที่ฉัน
"ส่วนเรื่องค่าทำขวัญเชอรี่ คุณก็คุยกันเองละกัน"ว่าจบ ไคก็ลากฉันออกมาจากห้องท่ามกลางเสียงเรียกร้องของเชอรี่
"ไค..ไค จะไปไหน"เธอเดินตามมาติด ๆ จนไคหยุดเดินแล้วหันไปที่เชอรี่
"คุณรอผมอยู่ที่นี้..ผมจะลงโทษคนที่ทำร้ายคุณให้เอง"เชอรี่หันหน้ามายิ้มมุมปากใส่ฉัน
"งั้นเชอรี่จะรอไคที่นี้นะ"
"นายจะพาเพื่อนฉันไปลงโทษยังไง ปล่อยเพื่อนฉัน"เอมที่เดินมาด้วยพูดขึ้น
"หึ"ไคได้แต่หัวเราะในลำคอแล้วหันกลับพอฉันเดินออกมาโดยไม่สนใจเอม เขาได้บอกกับพนักงานเสิร์ฟที่เดินสวนมา
"อย่าให้ใครเข้าไปในออฟฟิศ..แล้วเฝ้าผู้หญิงสองคนนั้นไว้ด้วย อย่าให้เข้ามาลุ่มล่าม"
"ครับ"ไคพาฉันเดินเข้าไปในห้องทำงานของเขา แล้วล็อคประตูเรียบร้อย ก่อนที่จะเดินฉันไปที่โซฟา แล้วผลักฉันนั่งลง เขาใช้ลิ้นกระพุ้งที่แก้มแล้วส่งสายตามองเรื่องร่างฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า
"นายจะทำอะไรฉัน"ฉันพูดพร้อมกับลุกขึ้นยืน
"ทำโทษคนเกเร.."
"ฉันเกเร? นายอย่ามาตลก ที่ฉันตบเชอรี่ก็เพราะ..."ยังพูดไม่จบประโยคไคก็เดินเข้ามาประชิดตัวแล้วใช้มือจับที่ใบหน้าฉันหลวม ๆก่อนที่จะเอาปากมาประกบที่ปากฉัน
"อื้อ..."ฉันใช้สองมือผลักที่หน้าอกเขา
"ไอ้บ้า! นายจะมาทำแบบนี้กับฉันไม่ได้นะ"
"ทำไมฉันจะทำไม่ได้ ก็เธอทำผิดกฎในสถานที่ของฉัน และฉันกำลังจะลงโทษเธอ"พูดจบไคก็กระตุกยิ้มชั่วร้าย ที่ฉันเกลียด
"จูบ?"
"แก้ผ้าออกให้หมด"ฉันยกมือปิดที่หน้าอกตัวเองทันที แล้วจ้องมองชายหนุ่มรุ่นน้องที่ยืนเอามือสอดไปในกระเป๋ากางเกง พร้อมกับเอาลิ้นกระพุ้งที่ริมฝีปากตัวเอง
"ลามก!"
🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥
งานแต่งของฉันมันค่อนข้างหรูหรามาก คือคุณนายแม่ไคทุ่มทุนสร้างมากค่ะ คงอยากได้ฉันเป็นสะใภ้มาก ใช่สิ ฉันทั้งสวย รวย เก่งและฉลาด เอ่อ..ฉลาดมั้ง ฉลาดแหละฉันมือไม้เย็นไปหมดในขณะที่แม่อุ่นพาฉันลงไปหาว่าที่สามีเด็กของฉัน พอถึงบันไดขั้นสุดท้าย ฉันก็ได้เห็นเจ้าบ่าวสุดหล่อของฉันยืนรออยู่ หัวใจฉันแทบจะละลาย เด็กน้อยฉันที่ไอ้นั้นไม่น้อย คือเขามันบอกว่าของเขาไม่น้อย เขาหล่อมากค่ะ แล้วเมื่อเขายิ้มโชว์ลักยิ้มเจ้าเสน่ห์ให้ฉันนะ ฉันจะวูบ มันน่ารักมากแม่อุ่นส่งมือฉันให้กับไค"ฝากดูแลลูกสาวน้าด้วยนะตาไค ไม่ใช่สิ ลูกสาวแม่สินะ"แม่พูดจบแล้วหันมายิ้มให้ฉัน"ครับแม่"ไคตอบกลับแล้วจับมือฉันไปคล้องแขนแกร่งเขาก่อนที่จะพาฉันขึ้นไปบนเวทีตอนนี้เป็นพิธีฉลอง ซึ่งเรามีพิธีในช่วงเช้าไปแล้วแหละ พอไคพาฉันขึ้นมาที่บนเวที หัวใจฉันก็เต้นแรงแทบจะหลุดออกมาจากอก ตื่นเต้นมาก ๆ แขกผู้มีเกียรติก็มากมายซะเหลือเกิน"ช่วยปรบมือให้เจ้าบ่าวเจ้าสาวด้วยค่ะ"พิธีกรสาวเอ่ยขึ้น ซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหน นั้นก็คือเพื่อนของฉันเอง ฉันขอให้เธอมาเป็นพิธีกรเฉพาะกิจให้ หลังจากที่ทำหน้าที่เป็นเพื่อนเจ้าสาวแล้ว จริง ๆ แล้วฉันก็เกรงใจเพื่อนนะ เพราะเพื่อ
ตอนนี้ฉันนั่งอยู่ในรถของไค ซึ่งแน่นอนว่าเขากำลังขับพาฉันไปที่คอนโด ระหว่างนี้เขาจับมือฉันไปหอมราวกับคนโรคจิต"จะหอมอะไรนักหนาเนี่ย"ฉันทักท้วงเพราะรู้สึกว่ามือฉันจะติดจมูกเขาไปแล้ว"ก็ผมรักพี่อ่ะ"เดี๋ยวนี้ฉันได้ยินคำว่ารักจากเขาบ่อยมาก มันชื่นชุ่มหัวใจดีจัง"แล้วทำไมไม่รักตั้งแต่ตอนแรก"ฉันแสร้งถาม"นั้นสินะ...ป่านนี้เราคงมีความสุขกันไปตั้งนานแล้ว"ไคพูดพลางยกมือลูบครางตัวเองสีหน้าครุ่นคิดอะไรบางอย่าง"...."ฉันรู้ว่าเพราะอะไร"ความแค้น!"สุดท้ายแล้วไคก็พูดขึ้นมาเอง"...."ฉันจึงได้หันขวับไปที่เขา"พี่รู้ไหมทำไมผมถึงแค้นพี่มาก..ที่ทำให้ไอ้ไฟฟ์ต้องฆ่าตัวตาย""....""ไอ้ไฟฟ์มันไม่ใช่แค่เพื่อน..มันเป็นเหมือนพี่ เหมือนน้องของผม ผมกับมันสนิทกันตั้งแต่เด็ก ๆ ผมมีพี่คีย์เป็นพี่ชาย และมีมันนี้แหละที่ผมนับว่ามันเป็นน้องชายผมอีกคน..เพราะแบบนี้ผมถึงได้แค้นพี่ไงที่ทำให้มันต้องคิดสั้น"ไคพูดจบแล้วหันหน้ามาที่ฉันเขาคลี่ยิ้มออกมา แล้วจับมือฉันกุมไว้"จะโทษพี่ฝ่ายเดียวก็ไม่ได้..มันเองก็อ่อนแอเกินไป..อีกอย่างมันควรจะนึกถึงคนที่รักมันบ้าง..ไม่ควรที่จะนึกถึงแต่ตัวเองตัดช่องน้อยแต่พอตัว...ทำให้คนที่ยังอยู่ต้อง.
ทุกคนตามแม่ไปที่ห้องพักฟื้น..แต่น้องยังไม่ออกมาจากห้องเด็กแรกเกิดเพราะคุณหมอต้องตรวจเช็คร่างกายอีกหลายอย่าง ลุงไทน์ขอบอกขอบใจไคยกใหญ่ ที่ช่วยให้ลูกของเขาปลอดภัย รวมถึงแม่ของฉันด้วยที่ไม่ลืมขอบใจไค ท่านพูดกับไคดีกว่าเดิม ดูเป็นมิตรมากขึ้น เพราะก่อนหน้านี้แม่จะคอยไล่เขาและพูดจาเสียงแข็ง. ฉันคิดว่าแม่คงจะเริ่มใจอ่อนแล้วล่ะสักพักใหญ่คุณพยาบาลก็พาน้องชายฉันเข้ามาพอได้เห็น 'ออสติน'ฉันตื่นเต้นมาก ใช่แล้วน้องชายฉันชื่อ ออสติน ไคจ้องมองน้องชายด้วยแววตาที่ดูปลื้มปริม และเอ็นดู เขาดูอบอุ่นมาก เมื่อแม่ให้เขาอุ้มน้อง อาจจะดูเก้ ๆ กัง ๆ อยู่บ้าง เขาหอมน้องชายด้วยความรักใคร่ แล้วยิ้มไม่หุบเลย ฉันกับแม่หันมายิ้มให้กันเมื่อเห็นท่าทางไคที่ดูรักเด็กมากถ้าลูกฉันยังอยู่ก็คง...เฮ้อจะว่าไปฉันเองก็ไม่ได้อยากจะมีลูกหรอก พอมารู้อีกทีว่าตัวเองกำลังตั้งครรภ์แต่ลูกก็ไม่อยู่แล้ว มันน่าเศร้าที่สุด"แล้ววันนี้ไม่ไปเรียนเหรอไค"ลุงไทน์เอ่ยถามไค"เอ่อ...""จริง ๆ แล้ว ไคต้องไปสอบแต่.."ฉันยังพูดไม่จบไคก็เข้าสะกิดฉัน"ตายจริง..ยังงี้ก็ไปสอบไม่ทันแล้วนะสิ""ครับ..แต่ไม่เป็นอะไรครับ เดี๋ยวค่อยไปสอบใหม่ได้"แม่ผงกหัวรับแล้
ไคจับมือฉันเดินออกมาจากห้อง ก็เห็นหวานที่ยืนโวยวายอยู่ที่หน้าห้อง พอเธอเห็นไคก็รีบปรี่เข้ามา"มาทำไม.."ไคเอ่ยน้ำเสียงแข็ง มือหนาของเขายังจับมือฉันแน่น"หวานมาหาไค"เธอพูดเสียงอ่อย ๆ ทำน่าสงสาร"ที่พูดไปวันนั้นยังไม่เข้าใจ?"ไคพูดพร้อมกับขบกรามแน่น"หวาน..""กลับไปซะ!"หวานยังพูดไม่จบประโยคไคก็ตวาดไส่เธอซะก่อน"ไค..ทำไมทำกับหวานแบบนี้..หวานรักไคนะ""แต่ฉันไม่ได้รักเธอ..เลิกยุ่งกับฉันสักที"ไคกดน้ำเสียงทุ้มต่ำ ท่าทางเขาดูรำคาญผู้หญิงตรงหน้าไม่ใช่น้อย"ไค.."เธอเอ่ยน้ำเสียงสั่นเทา"กลับไป...อย่าให้ฉันต้องหมดความอดทน"น้ำเสียงของไคที่พูดกับหญิงสาวช่างดูดุดันและจริงจังมาก ฉันเห็นสีหน้าหวานรู้สึกกลัวไคมาก"หวาน..กลับก็ได้"สุดท้ายเธอก็ต้องยอมแพ้ไปเมื่อเห็นสีหน้าแววตาไคที่ดูน่ากลัว ว่าจบหวานก็เดินออกไปโดยง่ายดาย เวลาไคมันดุ มันก็น่ากลัวเหมือนกันนะ ฉันเจอมาแล้วหลังจากหวานกลับไป และคิดว่าคงไม่มีใครมาวุ่นวาย และทำให้รำคาญใจ ไคพาฉันกลับเข้ามาในห้อง ที่พี่นัสนั่งอยู่"เรียบร้อยแล้วใช่ไหม"พี่นัสเอ่ยถามแล้วยกแก้วไวน์กระดกลงคอ"ครับ"ไคตอบกลับแล้วจับฉันนั่งลงข้าง ๆ เขา"แล้วเรื่องน้าอุ่น ..แม่ไอนายจะทำยังไ
ฉันขึ้นมาบนห้อง นั่งรอแม่ด้วยจิตใจที่กระวนกระวายไปหมด สงสารไคจัง ท่าทางเขาดูเสียใจมาก รู้งี้ห้ามไม่ให้เขาบอกแม่ซะก็ดี ยอมรับนะว่าฉันตกหลุมรักเขาอีกครั้งเข้าแล้ว ใจง่ายเสียจริงฉัน ก็ไคน่ารักอ่ะ ยิ่งตอนนี้เขาคำพูดคำจา ท่าทางดูน่ารักน่าเอ็นดูไปหมด ฉันนั่งนึกไปก็อมยิ้มอยู่คนเดียว จนแม่เปิดประตูเข้ามา ฉันจึงรีบลุกขึ้นไปประคองแม่ เพราะลุงไทน์ไม่ได้เข้ามาด้วยฉันพาแม่ไปนั่งที่โซฟา แล้วพาตัวเองไปนั่งฝั่งตรงกันข้าม."แม่ เรื่องไอกับไค.."ฉันเริ่มเปิดประเด็นก่อนทันที แต่ยังไม่ได้จะพูดอะไรแม่ก็เบรคฉันแทบหัวทิ่ม"ไม่ต้องมาพูดเลย..เกิดเรื่องขนาดนี้แกไม่คิดจะบอกแม่เลยเหรอ ยอมให้เขาทำร้ายอยู่ได้ แกโง่เกินไปไหมยัยไอ""แม่..""ยังไงฉันก็ไม่ให้แกคบกับตาไคเด็ดขาด"แม่พูดพร้อมกับทำสีหน้าจริงจังเอามาก ๆ ไม่เคยเห็นแม่จริงจังอะไรเบอร์นี้เลย"แต่ไอรักไคนะคะแม่..""รักได้ก็ต้องเลิกรักได้ ..ลืมไปแล้วหรือไงว่าเขาทำอะไรกับแกบ้าง แม่นั่งฟังไปกัดฟันไป ไม่คิดว่าตาไคจะทำร้ายลูกฉันขนาดนี้""เรื่องที่เกิดขึ้นไอก็มีส่วนผิดเหมือนกันนะแม่ ..""เฮ้อ..."แม่พ่นลมหายใจออกมาหนัก ๆ แล้วส่ายหน้า"เรื่องทุกอย่างมันจบแล้ว..เราสองคน
ไคขับรถพาฉันมาถึงที่คอนโดของเขา พอฉันก้าวขาเข้าไปด้านใน ไคก็ดึงมือฉันเข้าไปในห้องนอนของเขาทันที และเป็นอย่างที่เขาพูด บราเซียร์ของฉันได้ถูกวางไว้อยู่บนเตียงใกล้ ๆ กับหมอน ไคนั่งลงที่บนปลายเตียงแล้วดึงฉันไปตักแกร่งของเขาฉันก็หลวมตัวมากับเขาเฉย ฉันแพ้เด็กบ้านี้อีกแล้ว ไคกอดรัดฉันแล้วเอียงคอมาหอมที่แก้มฉันทั้งซ้ายและขวา"พอแล้ว.."ฉันพูดปรามเมื่อเขายังหอมฉันไม่หยุด"จะพอได้ไง..ก็ผมคิดถึงพี่นี้ครับ"เวลาไคพูดจาสุภาพแบบนี้ มันทำให้มีผลต่อหัวใจของฉันมาก เพราะมันสั่นระริก ๆ อยู่ตลอดไม่แค่หอม ไคล้วงมือเข้าไปในสาปเสื้อแล้วบีบเค้นหน้าอกฉันด้วย ทำให้ขนฉันลุกไปทั้งตัว"ไค..อย่า"ฉันพยายามดึงมือเขาออกมา แต่ก็ไม่เป็นผล มากกว่านั้นเขาได้ปลดตะขอบราเซียร์ฉันออกไปแล้ว"ผมอยากทำกับพี่ให้ผมทำนะ"ไคพูดด้วยน้ำเสียงแหบเพร่าก็ที่จะยกตัวฉันลงจากตักเขาแล้วผลักฉันนอนราบลง เขายกขามาคร่อมร่างฉัน ก่อนที่จะเอามือเขามาประสานกับมือฉันทั้งสองข้าง"ผมสัญญาว่าผมจะเป็นสามี และพ่อของลูกพี่ที่ดี""ดะ เดี๋ยวนะ...ฉันยังไม่บอกเลยว่าฉันจะแต่งงานกับนาย.."ฉันพูดแย้งขึ้นทันที ในขณะที่ไคคร่อมร่างฉันอยู่"ผมว่ายังไงพี่ก็ต้องแต่งงาน..







