Share

คนเกเร?..(46)

last update Last Updated: 2026-01-07 01:18:08

ฉันเดินก้มหน้าก้มตาตามเอมเข้าไปด้วยหัวใจฉันเต้นแทบไม่เป็นจังหวะเลย พนักงานเสิร์ฟเดินเข้ามาที่เราสองคน เขาเอียงคอมองมามองฉันที่ยืนหลบหลังเอมอยู่

"คุณไอ สวัสดีครับ"พนักงานเสิร์ฟเอ่ยคำทักทายพร้อมยกมือขึ้นไหว้ฉัน

"...."ฉันเขยิบมายืนข้าง ๆ เอมแล้วยิ้มเจื่อน ๆ ให้

"คุณไคอยู่บนออฟฟิศครับ"

"ฉันไม่ได้มาหาไค"ฉันรีบแย้งทันที

"พี่มาหาคนคนนึง เป็นผู้หญิงผมทอง ๆ สูงประมาณพวกพี่ หน้าตาเอ่อ พวกพี่สวยกว่าน่ะ ชื่อว่าเชอรี่"เอมเป็นคนเอ่ยถามน้องพนักงานเสิร์ฟ

"คุณเชอรี่?"ฉันกับเอมหันมองหน้ากันทันที เมื่อได้ยินเด็กเสิร์ฟเอ่ยชื่อเชอรี่ราวกับคนสนิทสนมกัน

"น้องรู้จัก?"เอมถามพร้อมขมวดคิ้ว

"ก็ต้องรู้จักสิครับ คุณเชอรี่มาที่นี้ทุกวัน"ฉันกับเอมหันมองหน้ากันอีกรอบ

"ตอนนี้มันอยู่ไหน"

"ห้องวีไอพี12ครับ"พนักงานหนุ่มตอบกลับ

"มันมาหาไคเหรอ"เอมถามต่อ ทั้งที่ฉันกำลังจะเดินออกไปแต่ก็ต้องหยุดฟังคำตอบจากพนักงาน

"เอ่อ..."เขาหันมามองฉัน

"พี่เลิกกับเจ้านายเราแล้วพูดมาเถอะ"ฉันต้องชี้แจงบอกกับพนักงานเพื่อไม่ให้เขาอีดอัด

"ใช่ครับ คุณเชอรี่มาหาคุณไค ไม่ได้มีแค่คุณเชอรี่นะครับ มีอีกหลายคนรวมถึงคุณโบวี่แฟนเก่าคุณไคด้วย"พนักงานเสิร์ฟพูดจบเอมก็หันมามองฉัน

"ไข่หอมซะจริง..เหอะ!"แล้วพูดแกมประชดประชัน

"ไปกันเถอะ.."ฉันดึงมือเพื่อนออกมา แล้วหันไปพูดกับพนักงานเสิร์ฟ

"พี่ไปก่อนนะ"

ฉันเดินขึ้นมาที่ชั้นบนของผับเพราะชั้นบนที่นี้จะเป็นห้องวีไอพี และออฟฟิศของไค พอเดินมาถึงห้องวีไอพี12 ฉันก็เห็นเชอรี่นั่งอยู่ด้านในที่กระจกใสของประตู

"หึ !"เอมสบถออกมาในลำคอแล้วผลักประตูเข้าไป

"พวกแก..!"พอเชอรี่เห็นฉันกับเอมเดินเข้าไป เธอก็ยืนขึ้นท่าทางตกใจไม่ใช่น้อย

"ไงเพื่อนรัก กลับมาเมื่อไหร่ไม่บอกกล่าวกันเลยนะ"ฉันเดินนำเอมไปที่เชอรี่แล้วเอ่ยขึ้นพร้อมกับกระตุกยิ้มมุมปาก

"นั้นสิ ฉันคิดไว้ว่าแกกลับมาเมื่อไหร่ จะจัดขบวนไปรับซะหน่อย"เอมเสริมแล้วยกมือกอดอก

"พวกแกมาทำไม..."เชอรี่พูดจบแล้วหันมาจ้องหน้าฉันพร้อมกับยกยิ้มมุมปาก

"ไคไม่เอาแกแล้วหนิ ยังหน้าด้านมาที่นี้อีกเหรอ"

"หน้าด้าน?...เหอะใครกันหน้าด้าน"ฉันพูดจบแล้วส่ายหน้ามองอดีตเพื่อนที่เคยสนิท

"แล้วมาทำไม!"

"ฉันมีเรื่องอยากจะถามแกสักหน่อย"

"หึ..มีเรื่องจะถาม?ฉันไม่มีคำตอบอะไรให้แกหรอก กลับไปเถอะ"เชอรี่ปฏิเสธที่จะตอบคำถามทั้งที่ฉันยังไม่ได้เอ่ยถามเลยสักคำ

"แต่ฉันคิดว่าแกต้องมีคำตอบ"ฉันพูดออกมาเสียงดังด้วยความโมโห เหมือนกับตะคอกใส่นั้นแหละ

"....."เชอรี่จ้องหน้าฉันตาแข็ง

"ใครเป็นคนซื้อรถคันนั้น?"ฉันเริ่มที่จะถามเพื่อนข้อแรกด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำสายตาจ้องมองเชอรี่แทบไม่กระพริบตาเลย

"กะ ก็ฉันไง"

"เหอะ!"เอมแค่นหัวเราะออกมาแล้วเบือนหน้าไปทางอื่น

"แกหัวเราะอะไร"เชอรี่หันไปถามเอม

"หัวเราะคนตอแหล..ไงล่ะ"

"อีเอม!"เชอรี่เดินปรี่เข้าไปหาเอมทันที แต่โดนฉันดึงแขนเธอไว้

"พวกแกจะรุมฉัน?"เชอรี่มองลงที่ข้อมือตัวเองที่มีมือฉันจับอยู่

"ใครจะกล้ารุมแก พวกฉันไม่ใช่หมา..หมู่"

"แกยอมรับมาเถอะว่าแกไปหลอกให้ไฟฟ์ซื้อรถคันนั้น โดยอ้างว่าฉันอยากได้"ฉันพูดต่อ

"ฉันจะต้องยอมรับอะไร ในเมื่อฉันเป็นคนซื้อ"เชอรี่ยังคงปากแข็งอยู่ ฉันพ่นลมหายใจหนัก ๆ แล้วมองไปที่เอม

"ยังจะปากแข็ง..งั้นฉันขอถามแกอีกเรื่อง.ข้อความในกระดาษแกเป็นคนเก็บไปส่งให้ไฟฟ์ใช่ไหม"เป็นเอมที่เอ่ยถามเชอรี่ต่อ

"ข้อความอะไร ฉันไปเก็บอะไร โอ๊ย พวกแกจะมาขุดคุ้ยเรื่องของคนตายขึ้นมาอีกทำไม"เชอรี่โวยวายขึ้นมา แล้วสะบัดแขนออกจากมือฉัน

"ถ้าแกอยากรู้ก็ตายตามมันไปถามในนรกเอาสิ"เชอรี่หันมาพูดกับฉัน พอเธอพูดจบ เพียะ! ฉันใช้ฝ่ามือฟาดที่ใบหน้าเธอทันที

"อีไอ..มึงตบกูอีกแล้วนะ"เชอรี่ตวาดใส่ด้วยความโกรธแล้วเดินเข้ามาประชิดตัวฉันพร้อมกับง้างมือขึ้น เพียะ! เชอรี่หน้าหันไปฝั่งหนึ่งทันที ด้วยฝ่ามือฉันที่ฟาดไปอีกครั้ง.

"แกนั่นแหละที่สมควรตาย..ที่ไฟฟ์ต้องฆ่าตัวตายก็เพราะแก!"ฉันตะคอกใส่หน้าเพื่อนด้วยความแค้นใจ เชอรี่หันหน้ามามองฉันด้วยดวงตาแดงก่ำ เธอคงจะโกรธมากสินะ เพราะโดนฉันตบไปถึงสองครั้ง.

"หึ..!"เธอหัวเราะในลำคอท่าทางหยิ่งยโส

"....."ฉันมองเธอแล้วตั้งคำถามในใจว่าทำไมเธอไม่สลดเลยนะ

"อีโง่!"เชอรี่ตวาดด่าฉันเสียงดัง

"หึ..สรุปเรื่องจริงสินะ"เธอไม่ตอบแต่เบือนหน้าไปอีกฝั่งแล้วส่ายหัวเบา ๆ

"บอกมา แกพูดอะไรกับไฟฟ์..ถึงทำให้ไฟฟ์ต้องฆ่าตัวตาย"ฉันจับไหล่เพื่อนทั้งสองข้างแล้วเขย่าเธอแรง ๆ

"อีไอปล่อยกู โอ๊ย!"

"ทำอะไรกัน..!"ทุกคนในหัองหันขวับไปที่ประตูทันที เมื่อมีเสียงดังขึ้น

"ไค.."เชอรี่สะบัดตัวออกจากฉันแล้ววิ่งไปหาไคที่ยืนอยู่ตรงประตู เธอเข้าไปโอบกอดไคท่ามกลางสายตาฉันและเอม

"เกิดอะไรขึ้น"ไคก้มหน้าลงถามคนที่เอาหน้าซุกที่อกเขา

"เชอรี่เจ็บ.."เชอรี่พูดไปพลางเอามือมาลูบที่หน้าตัวเอง

"ใครทำเธอ"ไคจับไหล่ของเชอรี่แล้วดันออกจากตัวแล้วก้มหน้าเอ่ยถามเชอรี่ ฉันยืนมองจนตัวแข็ง ไม่ขยับเขยื้อนเลย จนเอมเดินมาจับมือฉันไว้

"ไอ..ตบเชอรี่ ไอมาหาเรื่องเชอรี่"เชอรี่พูดจบไคก็ปล่อยมือจากไหล่เชอรี่ แล้วจ้องมองมาที่ฉัน

"เธอกล้ามาทำร้ายลูกค้าในผับของฉันเลยเหรอ"ไม่แค่พูด ไคเดินเข้ามาที่ฉันแล้วกระชากแขนฉันอย่างแรง.จนมือเอมที่จับหลุดออก

"เฮ้ย..จะพาเพื่อนฉันไปไหน"เอมพูดขึ้นเสียงดัง เมื่อเห็นว่าไคกำลังพาฉันเดินออกจากห้อง เชอรี่ที่อยู่ตรงนั้น ถึงกับทำสีหน้ามึนงงไปด้วย

"เพื่อนคุณต้องได้รับโทษ.."ไคหันไปพูดกับเพื่อนฉัน

"รับโทษ?"ฉันพึมพำเบา ๆ ในขณะที่ข้อมือฉันถูกเขาจับไว้แน่น

"กฎที่นี้มันก็มีอยู่ ไม่เห็นหรือไง ใครที่เข้ามาทำร้ายลูกค้าในผับจะต้องได้รับโทษ"ไคก้มหน้าลงตวาดใส่ฉัน

"ต้องเสียเงินเท่าไหร่..ฉันจะจ่ายให้เพื่อนฉันเองรวมถึงจะให้ค่าทำขวัญแกด้วย"เอมพูดจบก็ชายตาไปมองเชอรี่ ที่ยืมจ้องฉันกับไค

"ผมไม่ต้องการเงิน...ผมมีบทลงโทษของผมที่ทำให้คนทำผิดหลาบจำ!"ประโยคสุดท้ายไคมองมาที่ฉัน

"ส่วนเรื่องค่าทำขวัญเชอรี่ คุณก็คุยกันเองละกัน"ว่าจบ ไคก็ลากฉันออกมาจากห้องท่ามกลางเสียงเรียกร้องของเชอรี่

"ไค..ไค จะไปไหน"เธอเดินตามมาติด ๆ จนไคหยุดเดินแล้วหันไปที่เชอรี่

"คุณรอผมอยู่ที่นี้..ผมจะลงโทษคนที่ทำร้ายคุณให้เอง"เชอรี่หันหน้ามายิ้มมุมปากใส่ฉัน

"งั้นเชอรี่จะรอไคที่นี้นะ"

"นายจะพาเพื่อนฉันไปลงโทษยังไง ปล่อยเพื่อนฉัน"เอมที่เดินมาด้วยพูดขึ้น

"หึ"ไคได้แต่หัวเราะในลำคอแล้วหันกลับพอฉันเดินออกมาโดยไม่สนใจเอม เขาได้บอกกับพนักงานเสิร์ฟที่เดินสวนมา

"อย่าให้ใครเข้าไปในออฟฟิศ..แล้วเฝ้าผู้หญิงสองคนนั้นไว้ด้วย อย่าให้เข้ามาลุ่มล่าม"

"ครับ"ไคพาฉันเดินเข้าไปในห้องทำงานของเขา แล้วล็อคประตูเรียบร้อย ก่อนที่จะเดินฉันไปที่โซฟา แล้วผลักฉันนั่งลง เขาใช้ลิ้นกระพุ้งที่แก้มแล้วส่งสายตามองเรื่องร่างฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า

"นายจะทำอะไรฉัน"ฉันพูดพร้อมกับลุกขึ้นยืน

"ทำโทษคนเกเร.."

"ฉันเกเร? นายอย่ามาตลก ที่ฉันตบเชอรี่ก็เพราะ..."ยังพูดไม่จบประโยคไคก็เดินเข้ามาประชิดตัวแล้วใช้มือจับที่ใบหน้าฉันหลวม ๆก่อนที่จะเอาปากมาประกบที่ปากฉัน

"อื้อ..."ฉันใช้สองมือผลักที่หน้าอกเขา

"ไอ้บ้า! นายจะมาทำแบบนี้กับฉันไม่ได้นะ"

"ทำไมฉันจะทำไม่ได้ ก็เธอทำผิดกฎในสถานที่ของฉัน และฉันกำลังจะลงโทษเธอ"พูดจบไคก็กระตุกยิ้มชั่วร้าย ที่ฉันเกลียด

"จูบ?"

"แก้ผ้าออกให้หมด"ฉันยกมือปิดที่หน้าอกตัวเองทันที แล้วจ้องมองชายหนุ่มรุ่นน้องที่ยืนเอามือสอดไปในกระเป๋ากางเกง พร้อมกับเอาลิ้นกระพุ้งที่ริมฝีปากตัวเอง

"ลามก!"

🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • Fake Love(รักจอมปลอม)   Special...ลูกชาย

    งานแต่งของฉันมันค่อนข้างหรูหรามาก คือคุณนายแม่ไคทุ่มทุนสร้างมากค่ะ คงอยากได้ฉันเป็นสะใภ้มาก ใช่สิ ฉันทั้งสวย รวย เก่งและฉลาด เอ่อ..ฉลาดมั้ง ฉลาดแหละฉันมือไม้เย็นไปหมดในขณะที่แม่อุ่นพาฉันลงไปหาว่าที่สามีเด็กของฉัน พอถึงบันไดขั้นสุดท้าย ฉันก็ได้เห็นเจ้าบ่าวสุดหล่อของฉันยืนรออยู่ หัวใจฉันแทบจะละลาย เด็กน้อยฉันที่ไอ้นั้นไม่น้อย คือเขามันบอกว่าของเขาไม่น้อย เขาหล่อมากค่ะ แล้วเมื่อเขายิ้มโชว์ลักยิ้มเจ้าเสน่ห์ให้ฉันนะ ฉันจะวูบ มันน่ารักมากแม่อุ่นส่งมือฉันให้กับไค"ฝากดูแลลูกสาวน้าด้วยนะตาไค ไม่ใช่สิ ลูกสาวแม่สินะ"แม่พูดจบแล้วหันมายิ้มให้ฉัน"ครับแม่"ไคตอบกลับแล้วจับมือฉันไปคล้องแขนแกร่งเขาก่อนที่จะพาฉันขึ้นไปบนเวทีตอนนี้เป็นพิธีฉลอง ซึ่งเรามีพิธีในช่วงเช้าไปแล้วแหละ พอไคพาฉันขึ้นมาที่บนเวที หัวใจฉันก็เต้นแรงแทบจะหลุดออกมาจากอก ตื่นเต้นมาก ๆ แขกผู้มีเกียรติก็มากมายซะเหลือเกิน"ช่วยปรบมือให้เจ้าบ่าวเจ้าสาวด้วยค่ะ"พิธีกรสาวเอ่ยขึ้น ซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหน นั้นก็คือเพื่อนของฉันเอง ฉันขอให้เธอมาเป็นพิธีกรเฉพาะกิจให้ หลังจากที่ทำหน้าที่เป็นเพื่อนเจ้าสาวแล้ว จริง ๆ แล้วฉันก็เกรงใจเพื่อนนะ เพราะเพื่อ

  • Fake Love(รักจอมปลอม)   โชคชะตา..ENDnc++

    ตอนนี้ฉันนั่งอยู่ในรถของไค ซึ่งแน่นอนว่าเขากำลังขับพาฉันไปที่คอนโด ระหว่างนี้เขาจับมือฉันไปหอมราวกับคนโรคจิต"จะหอมอะไรนักหนาเนี่ย"ฉันทักท้วงเพราะรู้สึกว่ามือฉันจะติดจมูกเขาไปแล้ว"ก็ผมรักพี่อ่ะ"เดี๋ยวนี้ฉันได้ยินคำว่ารักจากเขาบ่อยมาก มันชื่นชุ่มหัวใจดีจัง"แล้วทำไมไม่รักตั้งแต่ตอนแรก"ฉันแสร้งถาม"นั้นสินะ...ป่านนี้เราคงมีความสุขกันไปตั้งนานแล้ว"ไคพูดพลางยกมือลูบครางตัวเองสีหน้าครุ่นคิดอะไรบางอย่าง"...."ฉันรู้ว่าเพราะอะไร"ความแค้น!"สุดท้ายแล้วไคก็พูดขึ้นมาเอง"...."ฉันจึงได้หันขวับไปที่เขา"พี่รู้ไหมทำไมผมถึงแค้นพี่มาก..ที่ทำให้ไอ้ไฟฟ์ต้องฆ่าตัวตาย""....""ไอ้ไฟฟ์มันไม่ใช่แค่เพื่อน..มันเป็นเหมือนพี่ เหมือนน้องของผม ผมกับมันสนิทกันตั้งแต่เด็ก ๆ ผมมีพี่คีย์เป็นพี่ชาย และมีมันนี้แหละที่ผมนับว่ามันเป็นน้องชายผมอีกคน..เพราะแบบนี้ผมถึงได้แค้นพี่ไงที่ทำให้มันต้องคิดสั้น"ไคพูดจบแล้วหันหน้ามาที่ฉันเขาคลี่ยิ้มออกมา แล้วจับมือฉันกุมไว้"จะโทษพี่ฝ่ายเดียวก็ไม่ได้..มันเองก็อ่อนแอเกินไป..อีกอย่างมันควรจะนึกถึงคนที่รักมันบ้าง..ไม่ควรที่จะนึกถึงแต่ตัวเองตัดช่องน้อยแต่พอตัว...ทำให้คนที่ยังอยู่ต้อง.

  • Fake Love(รักจอมปลอม)   ชนะใจ..(64)

    ทุกคนตามแม่ไปที่ห้องพักฟื้น..แต่น้องยังไม่ออกมาจากห้องเด็กแรกเกิดเพราะคุณหมอต้องตรวจเช็คร่างกายอีกหลายอย่าง ลุงไทน์ขอบอกขอบใจไคยกใหญ่ ที่ช่วยให้ลูกของเขาปลอดภัย รวมถึงแม่ของฉันด้วยที่ไม่ลืมขอบใจไค ท่านพูดกับไคดีกว่าเดิม ดูเป็นมิตรมากขึ้น เพราะก่อนหน้านี้แม่จะคอยไล่เขาและพูดจาเสียงแข็ง. ฉันคิดว่าแม่คงจะเริ่มใจอ่อนแล้วล่ะสักพักใหญ่คุณพยาบาลก็พาน้องชายฉันเข้ามาพอได้เห็น 'ออสติน'ฉันตื่นเต้นมาก ใช่แล้วน้องชายฉันชื่อ ออสติน ไคจ้องมองน้องชายด้วยแววตาที่ดูปลื้มปริม และเอ็นดู เขาดูอบอุ่นมาก เมื่อแม่ให้เขาอุ้มน้อง อาจจะดูเก้ ๆ กัง ๆ อยู่บ้าง เขาหอมน้องชายด้วยความรักใคร่ แล้วยิ้มไม่หุบเลย ฉันกับแม่หันมายิ้มให้กันเมื่อเห็นท่าทางไคที่ดูรักเด็กมากถ้าลูกฉันยังอยู่ก็คง...เฮ้อจะว่าไปฉันเองก็ไม่ได้อยากจะมีลูกหรอก พอมารู้อีกทีว่าตัวเองกำลังตั้งครรภ์แต่ลูกก็ไม่อยู่แล้ว มันน่าเศร้าที่สุด"แล้ววันนี้ไม่ไปเรียนเหรอไค"ลุงไทน์เอ่ยถามไค"เอ่อ...""จริง ๆ แล้ว ไคต้องไปสอบแต่.."ฉันยังพูดไม่จบไคก็เข้าสะกิดฉัน"ตายจริง..ยังงี้ก็ไปสอบไม่ทันแล้วนะสิ""ครับ..แต่ไม่เป็นอะไรครับ เดี๋ยวค่อยไปสอบใหม่ได้"แม่ผงกหัวรับแล้

  • Fake Love(รักจอมปลอม)   สัญญาณที่ดี..(63)

    ไคจับมือฉันเดินออกมาจากห้อง ก็เห็นหวานที่ยืนโวยวายอยู่ที่หน้าห้อง พอเธอเห็นไคก็รีบปรี่เข้ามา"มาทำไม.."ไคเอ่ยน้ำเสียงแข็ง มือหนาของเขายังจับมือฉันแน่น"หวานมาหาไค"เธอพูดเสียงอ่อย ๆ ทำน่าสงสาร"ที่พูดไปวันนั้นยังไม่เข้าใจ?"ไคพูดพร้อมกับขบกรามแน่น"หวาน..""กลับไปซะ!"หวานยังพูดไม่จบประโยคไคก็ตวาดไส่เธอซะก่อน"ไค..ทำไมทำกับหวานแบบนี้..หวานรักไคนะ""แต่ฉันไม่ได้รักเธอ..เลิกยุ่งกับฉันสักที"ไคกดน้ำเสียงทุ้มต่ำ ท่าทางเขาดูรำคาญผู้หญิงตรงหน้าไม่ใช่น้อย"ไค.."เธอเอ่ยน้ำเสียงสั่นเทา"กลับไป...อย่าให้ฉันต้องหมดความอดทน"น้ำเสียงของไคที่พูดกับหญิงสาวช่างดูดุดันและจริงจังมาก ฉันเห็นสีหน้าหวานรู้สึกกลัวไคมาก"หวาน..กลับก็ได้"สุดท้ายเธอก็ต้องยอมแพ้ไปเมื่อเห็นสีหน้าแววตาไคที่ดูน่ากลัว ว่าจบหวานก็เดินออกไปโดยง่ายดาย เวลาไคมันดุ มันก็น่ากลัวเหมือนกันนะ ฉันเจอมาแล้วหลังจากหวานกลับไป และคิดว่าคงไม่มีใครมาวุ่นวาย และทำให้รำคาญใจ ไคพาฉันกลับเข้ามาในห้อง ที่พี่นัสนั่งอยู่"เรียบร้อยแล้วใช่ไหม"พี่นัสเอ่ยถามแล้วยกแก้วไวน์กระดกลงคอ"ครับ"ไคตอบกลับแล้วจับฉันนั่งลงข้าง ๆ เขา"แล้วเรื่องน้าอุ่น ..แม่ไอนายจะทำยังไ

  • Fake Love(รักจอมปลอม)   แม่ไม่ปลื้ม...(62)

    ฉันขึ้นมาบนห้อง นั่งรอแม่ด้วยจิตใจที่กระวนกระวายไปหมด สงสารไคจัง ท่าทางเขาดูเสียใจมาก รู้งี้ห้ามไม่ให้เขาบอกแม่ซะก็ดี ยอมรับนะว่าฉันตกหลุมรักเขาอีกครั้งเข้าแล้ว ใจง่ายเสียจริงฉัน ก็ไคน่ารักอ่ะ ยิ่งตอนนี้เขาคำพูดคำจา ท่าทางดูน่ารักน่าเอ็นดูไปหมด ฉันนั่งนึกไปก็อมยิ้มอยู่คนเดียว จนแม่เปิดประตูเข้ามา ฉันจึงรีบลุกขึ้นไปประคองแม่ เพราะลุงไทน์ไม่ได้เข้ามาด้วยฉันพาแม่ไปนั่งที่โซฟา แล้วพาตัวเองไปนั่งฝั่งตรงกันข้าม."แม่ เรื่องไอกับไค.."ฉันเริ่มเปิดประเด็นก่อนทันที แต่ยังไม่ได้จะพูดอะไรแม่ก็เบรคฉันแทบหัวทิ่ม"ไม่ต้องมาพูดเลย..เกิดเรื่องขนาดนี้แกไม่คิดจะบอกแม่เลยเหรอ ยอมให้เขาทำร้ายอยู่ได้ แกโง่เกินไปไหมยัยไอ""แม่..""ยังไงฉันก็ไม่ให้แกคบกับตาไคเด็ดขาด"แม่พูดพร้อมกับทำสีหน้าจริงจังเอามาก ๆ ไม่เคยเห็นแม่จริงจังอะไรเบอร์นี้เลย"แต่ไอรักไคนะคะแม่..""รักได้ก็ต้องเลิกรักได้ ..ลืมไปแล้วหรือไงว่าเขาทำอะไรกับแกบ้าง แม่นั่งฟังไปกัดฟันไป ไม่คิดว่าตาไคจะทำร้ายลูกฉันขนาดนี้""เรื่องที่เกิดขึ้นไอก็มีส่วนผิดเหมือนกันนะแม่ ..""เฮ้อ..."แม่พ่นลมหายใจออกมาหนัก ๆ แล้วส่ายหน้า"เรื่องทุกอย่างมันจบแล้ว..เราสองคน

  • Fake Love(รักจอมปลอม)   กลัว...(61)nc++

    ไคขับรถพาฉันมาถึงที่คอนโดของเขา พอฉันก้าวขาเข้าไปด้านใน ไคก็ดึงมือฉันเข้าไปในห้องนอนของเขาทันที และเป็นอย่างที่เขาพูด บราเซียร์ของฉันได้ถูกวางไว้อยู่บนเตียงใกล้ ๆ กับหมอน ไคนั่งลงที่บนปลายเตียงแล้วดึงฉันไปตักแกร่งของเขาฉันก็หลวมตัวมากับเขาเฉย ฉันแพ้เด็กบ้านี้อีกแล้ว ไคกอดรัดฉันแล้วเอียงคอมาหอมที่แก้มฉันทั้งซ้ายและขวา"พอแล้ว.."ฉันพูดปรามเมื่อเขายังหอมฉันไม่หยุด"จะพอได้ไง..ก็ผมคิดถึงพี่นี้ครับ"เวลาไคพูดจาสุภาพแบบนี้ มันทำให้มีผลต่อหัวใจของฉันมาก เพราะมันสั่นระริก ๆ อยู่ตลอดไม่แค่หอม ไคล้วงมือเข้าไปในสาปเสื้อแล้วบีบเค้นหน้าอกฉันด้วย ทำให้ขนฉันลุกไปทั้งตัว"ไค..อย่า"ฉันพยายามดึงมือเขาออกมา แต่ก็ไม่เป็นผล มากกว่านั้นเขาได้ปลดตะขอบราเซียร์ฉันออกไปแล้ว"ผมอยากทำกับพี่ให้ผมทำนะ"ไคพูดด้วยน้ำเสียงแหบเพร่าก็ที่จะยกตัวฉันลงจากตักเขาแล้วผลักฉันนอนราบลง เขายกขามาคร่อมร่างฉัน ก่อนที่จะเอามือเขามาประสานกับมือฉันทั้งสองข้าง"ผมสัญญาว่าผมจะเป็นสามี และพ่อของลูกพี่ที่ดี""ดะ เดี๋ยวนะ...ฉันยังไม่บอกเลยว่าฉันจะแต่งงานกับนาย.."ฉันพูดแย้งขึ้นทันที ในขณะที่ไคคร่อมร่างฉันอยู่"ผมว่ายังไงพี่ก็ต้องแต่งงาน..

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status