เพราะรักจึงเชื่อใจ..(16)

พอไคเดินออกไป ฉันก็เดินตามออกมาจากห้อง เห็นไคคุยโทรศัพท์อยู่ที่ระเบียงหลังห้อง สีหน้าเขาดูยิ้มแย้ม และดูมีความสุข ทำให้ฉันเริ่มเอ๊ะใจว่า 'โบวี่' ที่โทรเข้ามาเป็นใคร และเป็นอะไรกับไค

ฉันต้องหยุดความคิดอันสงสัยนั้น แล้วเดินเข้ามาในห้องนอนอาบน้ำแต่งตัว.

เกือบชั่วโมงที่ฉันอาบน้ำและแต่งตัวเรียบร้อย พอเดินออกมาก็ยังเห็นไคคุยโทรศัพท์อยู่ ฉันเลือกที่จะนั่งรอเขาคุยโทรศัพท์อยู่ที่โซฟา นานสองนานกว่าเขาจะคุยเสร็จ

ไคเดินตรงมาที่ฉันนั่งแล้วยืนเอาแขนท้าวที่เอวจ้องมองฉันแล้วลอบหายใจเบา ๆ

"ผมต้องรีบไปมหาลัย.."

"งั้นฉันกลับเองก็ได้"พูดจบฉันกับก็หยัดกายลุกขึ้น หยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพายเตรียมจะก้าวขาเดินออกมา แต่มือหนาก็คว้าที่ข้อมือฉันไว้

"กลับเองได้นะ..ขอโทษที่ไม่ได้ไปส่ง ผมมีงานด่วนที่มหาลัยจริง ๆ"ฉันหันไปยิ้มให้เขาบาง ๆ แล้วพูดขึ้น

"ไม่เป็นไร..ฉันกลับเองได้ นายรีบอาบน้ำแต่งตัวไปมหาลัยเถอะ"ไคจับมือพาฉันมาที่ประตูห้องก่อนที่จะเปิดให้ฉัน

"เดี๋ยวผมโทรหานะ"ฉันพยักหน้าแล้วเดินออกมา ปัง! เสียงประตูดังขึ้นทันที พอฉันหันไปก็รู้ว่าไคปิดประตูแล้ว

ฉันนั่งแท็กซี่กลับมาที่บ้าน ตอนนี้แม่อุ่นกับลุงไทน์ไปบริษัทกันแล้ว ซึ่งฉันรู้เพราะว่าป้าแม่บ้านได้บอกกับฉัน

ฉันขึ้นมาที่บ้าน กำลังจะเข้าไปอาบน้ำอีกรอบ เปลี่ยนเสื้อผ้า เพราะยังคงใส่เสื้อผ้าตัวเดิมอยู่ จู่ ๆ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น พอรู้ว่าเป็นเบอร์ของแม่ ฉันจึงรีบกดรับทันที

"ค่ะ แม่"

(ไอ ช่วยเอาเอกสารการประชุมมาให้แม่หน่อย ตั้งไว้ที่บนโต๊ะห้องทำงาน)

"ได้ค่ะ"พอฉันรับปาก แม่ก็กดวางสายไป ฉันจึงรีบเข้าห้องน้ำ แล้วรีบแต่งตัวจนเสร็จเรียบร้อยก่อนที่จะเดินออกจากห้องไปที่ห้องทำงาน.ฉันหยิบเอกสารแล้วเดินออกมาทันที เพื่อจะรีบไปให้แม่ แต่ในขณะที่ฉันกำลังจะเปิดประตูรถ ครืนนน ครืนนน เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นสายของเอม เพื่อนสนิทของฉันเอง

"ว่าไงแก"

(แก ฉันเจอ..เจอไคแฟนแก)

"ไค มีอะไรเหรอ"ฉันขมวดคิ้วถามเพื่อนด้วยความสงสัย

(ฉันเห็นไคอยู่กับผู้หญิง ท่าทางสนิทสนมกันมาก อย่างกับเป็นแฟนกันเลย)

"ที่ไหน?"

(ร้านอาหาร..GH ฉันขับรถผ่านก็เลยเห็น)

"ไม่มีอะไรหรอก อาจจะเป็นเพื่อนของเขา"ฉันคิดแบบนั้นจริง ๆ ผู้หญิงคนนั้นคงจะเป็นเพื่อนไค เขาคงจะทำงานกลุ่มร่วมกัน ฉันเชื่อใจไค

(อืม..แล้วแกอยู่ไหน)

"ฉันกำลังออกไปบริษัท แม่ให้เอาเอกสารไปให้น่ะ"

(กินข้าวกัน...เดี๋ยวฉันโทรหาเชอรี่)

"ได้สิ ที่ร้านไหนดี ถ้าฉันเอาเอกสารไปให้แม่แล้ว จะได้ตามไป"

(อืม..ร้านมินิล่ะกัน ที่ใกล้ ๆ กับมหาลัยเก่าพี่พั้นซ์อ่ะ)

"มหาลัยเก่าพี่พั้นซ์? ก็มหาลัยเดียวกับไคหนิ"

(เอ้าเหรอ..งั้นไปที่นั้นนะ)

"โอเค"พอวางสายฉันก็รีบขับรถออกจากบ้านแล้วไปที่บริษัททันที บริษัทที่ฉันกำลังจะไป เป็นของพ่อศิวาของฉันเอง แม่ฉันรับหน้าที่เป็นผู้บริหารที่นี้แทนน้าลูกปัด ที่เธอย้ายไปบริหารงานที่ต่างประเทศ แทนแม่ ก็เหมือนถึงสลับที่กันมาบริหารนั้นแหละ

ส่วนลุงไทน์ก็บริหารบริษัทของท่านอีกที่หนึ่ง ซึ่งลุงไทน์จะขับรถมาส่งแม่ก่อนถึงจะไปที่บริษัทตัวเอง เป็นแบบนี้ทุกวัน

เลขาพาฉันมาที่ห้องทำงานแม่อย่างง่ายดาย เพราะเธอเองก็รู้ว่าฉันเป็นใคร แทบทั้งบริษัทนั้นแหละ ที่รู้ว่าฉันเป็นลูกสาวของพ่อศิวา.พอเข้าไปในห้อง รูปพ่อศิวาแขวนไว้ที่ฝาผนังอย่างสง่า เพราะมันเป็นภาพที่ค่อนข้างใหญ่

"มาแล้วเหรอ"แม่อุ่นเงยหน้าขึ้นมามองที่ฉัน ในขณะทียืนจ้องรูปพ่อศิวาอยู่

"นี้ค่ะแม่"ฉันเดินเข้าไปพร้อมกับยื่นเอกสารในมือให้แม่

"พ่อไอหล่อจริง ๆ เลย"พอแม่รับเอกสารจากมือ เธอก็มองไปที่รูปพ่อหลังจากที่ฉันพูดจบ แล้วฉีกยิ้มออกมาแล้วหันมาที่ฉัน

"เมื่อไหร่จะพร้อมมาทำงาน"

"สักพัก"ฉันตอบกลับพร้อมกับเดินไปนั่งที่โซฟา

"เฮ้อ..."แม่พ่นลมหายใจออกมาเสียงดังอย่างเอือมระอา

"แม่คะ ถ้าพ่ออยู่ไอรู้ว่าพ่อจะไม่บังคับไอเหมือน.."

"แกว่าฉันชอบบังคับแกงั้นเหรอ"ยังพูดไม่จบประโยคแม่ก็ตวาดขึ้นมาทันที

"แม่ขา ใจเย็น ๆ ไอยังไม่ได้ว่าอะไรแม่เลยนะ"

"เชอะ"

"ขอโทษค่ะ"เสียงเลขาของแม่ดังมาจากหน้าประตู แล้วประตูก็เปิดเข้ามา มีร่างสูงของชายหนุ่มถือของฝากอะไรสักอย่างเดินเข้ามาพร้อมกับเลขา เขาเดินเข้ามาแล้วหันมายิ้มให้ฉัน

"พี่กัช.."ฉันเอ่ยชื่อชายหนุ่มคนที่เดินเข้ามาพร้อมกับลุกขึ้นยืน

"ตากัช กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่"แม่เอ่ยถามแล้วยิ้มให้กับชายหนุ่มหล่อเหลา. พี่กัชเป็นลูกชายคนโตของอากิช ฉันเคยเจอกับเขาตอนที่ยังเรียนอยู่ หลังจากนั้นก็ไม่เจอเขาอีก และได้ข่าวว่าเขาเป็นทูตอยู่ที่แคนาดา

"นั้นสิ แล้วพี่มาได้ไงเนี่ย"ฉันเดินเข้าไปแซมทันที

"ผมลาออกจากทูตแล้วครับ"พี่กัชตอบแม่แล้วหันมาที่ฉัน

"ของฝาก"แล้วหันกลับไปที่แม่อีกรอบ พร้อมวางของที่ถือเข้ามาไว้บนโต๊ะทำงานแม่

แม่ลุกขึ้นจากเก้าอี้

"ขอบใจนะ"แล้วผายมือไปที่โซฟา

"ไปนั่งคุยกันก่อน"ฉันก็อยากรู้เหมือนกันเลยเดินตามมานั่งตาม จนลืมไปเลยว่านัดกับเพื่อนไว้

"ทำไมถึงลาออกล่ะ"

"ผมจะมาช่วยงานบริษัทพ่อครับ"ฉันอมยิ้มเล็ก ๆ เพราะรู้มาว่าพี่กัชไม่คิดที่จะเข้าไปทำงานบริษัทพ่อเขาเลย แต่สุดท้ายก็ต้องยอมทำ

"อาอุ่นสบายใจไหมครับ"

"สบายดีจ๊ะ"

"ผมต้องขอโทษด้วยที่ไม่ได้มางานแต่งของอา"

"ไม่เป็นไรจ๊ะ"แม่พูดจบ พี่กัชก็หันมายิ้มให้ฉันแล้วยกมือยีผมฉัน

"แล้วตัวแสบนี้ล่ะ เป็นยังไง เรียนจบแล้วใช่ไหม"

"พี่กัชอ่า ผมเสียทรงหมด"

"เรียนจบมาตั้งนานแล้ว ยังไม่มาช่วยอาทำงานสักที"แม่เป็นคนพูดแล้วใช้หางตามองฉันพร้อมกับเอามือกอดอก

"แม่"

"เอาแต่เที่ยวเล่นไปวัน ๆ "

"แม่"พี่กัชก็หัวเราะใหญ่ ฉันล่ะอายจริง ๆ

ครืนนน ครืนนน เสียงโทรศัพท์ช่วยชีวิต ฉันรีบหยิบขึ้นออกมาจากกระเป๋า เป็นเบอร์ของเอมนั้นเอง

"แม่ พี่กัช ไอไปก่อนนะ"พอนึกขึ้นได้ว่านัดกับเพื่อนจึงรีบลุกขึ้นทันที

"จะรีบไปไหน"

"นัดเพื่อนทานข้าว พี่ไปด้วยกันไหม"ฉันตอบกลับพี่กัชที่เป็นคนถาม.

"ไว้คราวหน้าดีกว่า"

"งั้นไอขอเบอร์พี่ไว้หน่อยสิ"พี่กัชล้วงหยิบนามบัตรในกระเป๋ายื่นมาให้ฉัน ขณะที่โทรศัพท์ก็ดังไม่หยุด

"โอเค เดี๋ยวไอโทรหา ไปล่ะ"ว่าจบ ฉันก็รีบเปิดประตูเดินออกมาทันที แล้วรับสายเอม

"กำลังไป ๆ รอแปบ"

(อืม เชอรี่มาถึงแล้วนะ)

"จ้า ๆ"ฉันกดวางสายแล้วรีบเดินเข้าลิฟต์กดลงมาที่ชั้นจอดรถ ก่อนที่จะรีบขับไปยังร้านที่นัดเพื่อนไว้

ฉันขับรถมาถึงร้านที่นัดกับเพื่อน แล้วรีบลงจากรถเดินเข้าไปในร้านทันที

พอไปถึงโต๊ะก็เห็นสายตาสองคู่จ้องมาที่ฉัน ฉันเดินเข้าไปลงนั่งที่โซฟาแล้วยิ้มแห้ง ๆ

"กว่าจะมาได้นะ"เชอรี่พูดน้ำเสียงกระแทก

"อย่าบอกนะว่าลืม"เป็นเอมที่เอ่ยถาม

"ไม่ ไม่ได้ลืม โห อาหารเต็มโต๊ะ กิน ๆ"ฉันหยิบช้อนขึ้นแล้วทำท่าทำทาวตักอาหาร

"เชอะ/เชอะ"ทั้งคู่พูดพร้อมกับพร้อมกับหยิบช้อนของตัวเองขึ้นมา

เชอรี่ปรับใบหน้าจากที่โกรธฉันที่มาช้าเปลี่ยนไปใบหน้าที่ร่าเริง เมื่อเธอถามถึงไค

"ไคมีเรียนเหรอ"

"อืม"

"ไคเรียนอยู่มหาลัยอะไร"

"มหาลัยนี้ไง"ฉันชี้ไปฝั่งตรงข้ามที่เป็นมหาลัยที่พี่พั้นซ์เคยเรียนและไคก็เรียนอยู่ที่เดียวกัน

"กินข้าวเสร็จแล้ว เราเข้าไปเดินเล่นกันไหม"ฉันหันมองหน้าเอมทันทีหลังจากเชอรี่พูดจบ.

"เดินเล่น?"

"ใช่ ฉันไม่เคยเรียนที่ไทย อยากรู้ว่ามหาลัยที่ไทยจะเหมือนกับที่พวกเราเรียนกันหรือเปล่า"

"เหอะ"เอมแค่นหัวเราะในลำคอ

"หัวเราะอะไรยัยเอม"

"เปล๊า"เอมปฎิเสธเสียงสูง แล้วเอื้อมมือมาแตะแขนฉัน

"ไอ ผู้หญิงที่มากับไคเมื่อเช้า ฉันดูแล้วมันไม่ใช่แค่เพื่อนเลยนะ"

"ผู้หญิง? ใคร"เชอรี่ถามอย่างออกหน้าออกตา.

"เมื่อเช้าฉันเห็นไคพาผู้หญิงคนนึงไปกินข้าว ท่าทางสนิทสนมกันมาก"

"คงเป็นเพื่อนเขานั้นแหละ"ฉันแทรกพูดขึ้น

"แต่ฉันว่า..ไม่น่าจะใช่ ผู้หญิงคนนั้นต้องแบบชอบไค และพยายามจะแย่งไคจากแกแน่ ๆ แบบนี้ต้องตบสั่งสอน"ท่าทางเชอรี่เป็นเดือนเป็นร้อนเอามาก ๆ

"แกก็เวอร์ไป"

"นั้นสิ นี้ฉันแค่เล่าให้ฟัง แกก็คิดไปซะไกลแล้ว ดูสิ ไอเป็นแฟนเขายังไม่คิดอะไรเลย"

"ก็ฉันเป็นห่วงแกหนิ กลัวว่าจะมีแมวคาบแฟนแกไป"

"เฮ้อ..."ฉันถอนหายใจออกมาหนัก ๆ

"ไม่รู้ล่ะ เราต้องรู้ให้ได้ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร"

"ไปกันใหญ่แล้ว..คงไม่มีอะไรหรอก คงจะเป็นเพื่อนไคน่ะ ฉันเชื่อใจเขา"

"เชื่อใจ? นี้แกเชื่อใจไคจริง ๆ เหรอ แกรักไคมากขนาดนั้นเหรอ"ฉันผงกหัวให้เชอรี่โดยยอมรับ ว่าฉันรักไค และเชื่อใจไค

"เหอะ"

หลังจากทานข้าวเสร็จ เชอรี่ก็ดึงดันที่จะเข้าไปในมหาลัยไคให้ได้ จนสุดท้ายฉันและเอมจำต้องยอม ก็เพราะเห็นเธอเป็นเพื่อนหรอก

เชอรี่เดินนำเข้าไป พร้อมกับสอบถามนักศึกษาว่าตึกคณะบริหารไปทางไหน เธอรู้ว่าไคเรียนบริหารอยู่

พอเดินไปถึงตึกคณะ

"ไคอยู่ไหนนะ"เชอรี่ยืนกอดอกแล้วกวาดสายตาไปรอบ ๆ

"ขอโทษค่ะ มีอะไรให้ช่วยไหม"สิ้นเสียง เราสามคนก็หันหลังไปที่เสียงหวานนั้น ทันทีที่เห็นผู้หญิงที่เป็นนักศึกษา เอมก็เอามือมาสะกิดฉันทันที พร้อมกับเอียงคอเข้ามาพูดกระซิบข้าง ๆ หู

"แก ๆ คนนี้แหละ ที่ฉันเห็นเมื่อเช้า"

"น้องรู้จักไคไหม"เชอรี่ใช้สายตามองน้องนักศึกษาคนนั้นตั้งแต่หัวจรดเท้า

"ไค?"

"ใช่ ๆ รู้จักไหม"เอมพูดเสริมขึ้น

"พวกพี่มาหาไคทำไมเหรอคะ"

"น้องคงไม่รู้สินะว่า..คนนี้ ฟะ.."

"พวกพี่มีธุระกับไคนิดหน่อย ถ้าไคไม่ว่างไม่เป็นไร"ฉันรีบแทรกพูดขึ้นทันที แล้วจับมือเพื่อนทั้งสองเดินออกมา แต่เชอรี่กลับสะบัดออก

"สรุป รู้จักไคหรือเปล่า แล้วน้องชื่ออะไร"

"รู้จักสิคะ โบวี่เป็น..."

"โบวี่"มีเสียงหนึ่งเรียกชื่อเธอแทรกเข้ามา ฉันเลยไม่ได้รู้เลยว่าเธอเป็นอะไรกับไค

.

.

🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥