ยอมรับชะตากรรม..(18)

ฉันนั่งกอดขาทั้งสองที่พื้นห้องมืด ๆ ที่คอนโดของไค โดยไม่ได้เปิดไฟเลย ความรู้สึกตอนนี้อยากย้อนเวลาได้จัง.ฉันอยากได้ความรู้สึกของฉันคืนมา ที่ผ่านมาไคทำดีกับฉัน ทำให้ฉันรักเขาก็เพื่อที่จะแก้แค้นให้กับเพื่อนของเขาแค่นั้นเองหรอก

.

ฉันคงจะเป็นผู้หญิงเลวคนนั้นที่เขาพูดถึงสินะ เขาคงจะเกลียด และโกรธแค้นฉันเอามาก ๆ ถึงได้ทำกับฉันขนาดนี้ มันสมควรที่ฉันจะต้องได้เจอแบบนี้แล้วใช่ไหม. ฉันนั่งคิดอะไรไปเรื่อยเปือยพร้อมกับน้ำตาที่ยังไม่หยุดไหล

ครืนนน ครืนนนน เสียงโทรศัพท์ที่ดังอยู่บนโต๊ะ ฉันขยับกายแล้วชะโงกมองดูว่าเป็นใครที่โทรเข้ามา

"เอม"ฉันพึมพำกับตัวเองแล้วคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสาย ก็ที่จะสูดลมหายใจเข้าเพื่อปรับเสียงให้ปกติ

(ไอ แกอยู่ไหน)

"ฉะ ฉันอยู่คอนโดไค"

(ทำไมเสียงเป็นอย่างนั้น)เอมคงจะแปลกใจที่น้ำเสียงมันฟังอู้อี้

"มะ ไม่สบายนิดหน่อย..แล้วแกอยู่ไหน"

(ฉันมาที่ผับไคกับเชอรี่ นึกว่าแกอยู่ที่นี้)

"อ๋อ"

(แกโอเคใช่ไหม)

"โอเค"

(ไคทำอะไรหรือเปล่า ทะเลาะกันเหรอ)

"ไม่"น้ำตาฉันหยดลงทันที แต่ต้องทำเสียงให้มันปกติที่สุด

(ฉันจะกลับแล้ว..แต่เชอรี่นะสิ จะรอคุยกับไค)

"คุย? เรื่องอะไร"ฉันถามด้วยความสงสัย เชอรี่จะคุยกับไคเรื่องอะไรกัน

(ก็เรื่องโบวี่นั้นแหละ ฉันห้ามแล้วนะแต่นางไม่ยอมจะคุยให้ได้ )

"เฮ้อ..."ฉันพ่นลมหายใจออกมาเสียงดัง

(ปล่อยให้คุยไป ฉันจะกลับแล้ว)

"อืม"

(เดี๋ยวไคจะกลับไปหาแกใช่ไหม)

"อืม"เขาบอกให้ฉันรอ แต่ไม่รู้จะกลับมาตอนไหน

(โอเค ฉันจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง แค่นี้นะ)

"อืม"สิ้นเสียง เอมก็กดวางสายไป ตอนนี้ฉันไม่รู้ว่าจะบอกให้เอมฟังดีหรือเปล่า กับเรื่องที่ไคทำร้ายฉัน ข่มขืน และถ่ายคลิปบ้า ๆ นั้นมาข่มขู่ มันเครียดมาก

ถ้าหากฉันไม่ทำตามที่ไคสั่ง แล้วหนีเขาไป เขาจะทำอะไรที่มันร้ายแรงไหม เอาคลิปฉันไปปล่อยหรือเปล่า ถ้าเขาปล่อย แม่อุ่น ลุงไทน์ครอบครัวฉันรู้จะเป็นอย่างไง หรือจะแจ้งตำรวจจับเขาดี โอ๊ย ฉันปวดหัวไปหมดแล้ว

จู่ ๆ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง ราวนี้เป็นสายของไค ฉันจึงรีบหยิบมากดรับ

"ว่าไง"

(ทำไมพูดแบบนี้กับผัวล่ะ)น้ำเสียงเขาเปลี่ยนไปจากเมื่อเย็น ดูอารมณ์ดีขึ้น

"หึ"

(กำลังจะกลับ)

"อืม"แล้วเขาก็กดวางสายไป

ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง เสียงประตูห้องเปิดเข้ามา

"ทำไม ไม่เปิดไฟว่ะ"แป็ก...ไฟเปิดทั่วห้อง ฉันหยัดกายลุกขึ้น เห็นไคถือหนังสือ และถุงอาหารมาเต็มมือ

ฉันลุกขึ้นยืนทันทีเมื่อไฟในห้องสว่าง

"มาเอากับข้าวไปใส่จานให้ผัวดิ"ไคเดินเข้ามายื่นถุงกับข้าวมาให้ฉัน

"ยังไม่เลิกคร่ำครวญ?"เขาก้มหน้าลงมามองที่ดวงตาฉันที่ยังมีน้ำตาคลอเบ้า

"เธอจะต้องทนใช้กรรมอีกนาน เตรียมใจไวซ่ะ"

"นายเป็นศาลเตี้ย? ชี้ชะตาให้ฉันต้องรับกรรมจากนาย"

"หึ"

"ฉันไม่ได้ทำอะไรนาย เพราะฉะนั้นฉันไม่จำเป็นต้องมารับกรรมจากนาย"ว่าจบฉันก็ปัดมือเขาที่ถือถุงอาหารออกห่าง แล้วเดินมาหยิบกระเป๋า

"หยุดอยู่ตรงนั้น!"ฉันไม่ทำตามที่เขาสั่ง กำลังจะก้าวขาออก แต่ก็โดนกระชากแขน แล้วดึงฉันเข้าไปในห้อง

"ปล่อยนะโว้ย ไอ้เลว"

"เลว?"ไคพาฉันมาที่เตียงแล้วเหวี่ยงฉันไปนอนกองบนนั้น

"โอ๊ยยย เจ็บนะ"มันจุกที่ท้อง ฉันนอนตัวงอเอามือกุมท้อง

"เจ็บ?"ไคคลานขึ้นมาบนเตียง เขารวบมือฉันทั้งสองไว้ที่เหนือหัว

"จะศาลเตี้ยหรือไม่ ยังไงเธอต้องชดใช้กรรมที่เธอทำกับเพื่อนฉัน"

"ปล่อย!...นายไม่มีสิทธิ์มาทำกับฉันอย่างนี้นะ"

"ไม่มีสิทธิ์?"ว่าจบ ไคก็หยิบรีโมทที่บนโต๊ะหัวเตียงแล้วกดเปิดทีวีจอใหญ่ที่ติดฝาผนัง

พอทีวีเปิด...ก็เป็นคลิปบ้า ๆ นั้น

"อย่าลืมสิ ว่าครั้งแรกของเธอคือฉัน หึ"

"ไอ้เลว.."

"เลว?...ใครกันที่เลวกว่า..เธอเอาความรู้สึกของคนมาล้อเล่น จนทำให้เขาต้องตาย แบบนี้เรียกว่าเลวได้ไหม ห๊ะ"ไคก้มหน้ามาตวาดใส่ฉัน ในขณะที่มืออีกข้าง กระชากเสื้อฉันจนฉีกขาด บาดผิวหนังจนรู้สึกแสบ ๆ

"....."ฉันนอนนิ่งน้ำตาฉันไหลกับคำพูดของไค ที่มันจี้จุดฉันมาก ไคล้วงมือไปด้านหลังปลดบราเซียร์ฉันออกแล้วโยนมันทิ้งที่ข้างเตียง ตอนนี้ฉันเปรียบเสมือนหินก้อนนึง ที่ไม่ได้ขัดขืนหรือตุกติกอะไรเลย

"...."ไคจ้องหน้าฉันแล้วกระตุกยิ้ม ในขณะที้ร่างฉันช่วงบนเปลือยเปล่า

"ฉันต้องชดใช้นานแค่ไหน..ฮึก ฮือ.."คำถามของฉันทำให้ไคหยุดชะงักขณะที่เขากำลังใช้ลิ้นตวัด ดูดเลียที่ยอดอกฉัน

ฉันคงต้องยอมให้เขาได้แก้แค้นให้เพื่อนเขาใช่ไหม ตราบาปในใจของฉันมันถึงจะหมดไป ยอมให้เขากระทำอะไรกับฉันจนกว่าเขาจะหายแค้นใช่ไหม

ไคเงยหน้าขึ้นแล้วจ้องมองฉัน

"ก็จนกว่าฉันจะพอใจ"มันไม่ใช่แค่เพื่อลบตราบาปในใจ เพราะอีกใจนึงฉันก็รักเขา ปล่อยให้เขาทำร้ายฉันจนถึงวันที่ฉันไม่หลงเหลือความรู้สึกรัก ก็ดีเหมือนกัน

กางเกงขายาวพร้อมกับแพนตี้ตัวจิ๋วลอยหล่นไปที่ข้างเตียงเรียบร้อย ไคลงจากเตียงแล้วยืนเต็มความสูง ปลดกระดุมเสื้อนักศึกษา แล้วรูดซิบกางเกงแล้วถอดออกรวมถึงบ็อกเซอร์ที่เขาใส่

ท่อนเอ็นผงาดตั้งชูชัน เหลือบเห็นเส้นเลือดปูดโปดรอบลำ เขาเอามือรูดเข้าออก ก่อนที่จะคลานขึ้นมาบนเตียง แล้วมาคุกเข่าอยู่ตรงระหว่างขาฉัน จากนั้นก็อ้าขาฉันออกกว้างก่อนที่จะเอาท่อนเอ็นสอดใส่เข้าไปโดยไม่มีน้ำล่อลื่นเป็นตัวเบิกทางเลย ฉันเจ็บมาก จิกมือตัวเองแน่น เมื่อไคเสียบท่อนเอ็นเข้าไปจนสุดลำในคราเดียว

"โอ๊ยยย..เจ็บ"

"อ่า.."มันเจ็บจนน้ำตาเล็ดออกมา ต่างจากคนที่อยู่ด้านบน ท่าทางเขาดูมีความสุข และสะใจมาก

ปึก ปึก ปึก ปึก

เอวสอบเริ่มขยับ ช้า ๆ เนิบ ๆ

ฉันยินยอมให้ฉันกระทำทุกอย่างบนเรือนร่างจนกระทั่งที่ไคเสร็จกิจ ปาเข้าไปหลายชั่วโมง ฉันรู้สึกเจ็บไปทั้งตัว โดยเฉพาะช่างล่างที่มันทั้งเจ็บและแสบที่สุด

"เอาอาหารไปอุ่นแล้วในจานตั้งไว้ให้ฉัน"ไคเดินมายืนข้างเตียง ด้วยผ้าขนหนูผืนเดียว นิ้วข้างขวาคีบบุหรี่อยู่

"ฉันทำให้นายแล้ว นายจะให้ฉันกลับเลยใช่ไหม"

"คืนนี้นอนที่นี้ ..พรุ่งนี้ก็ไปย้ายของมาอยู่ที่นี้"ฉันหยัดกายลุกขึ้นทันทีเมื่อไคพูดจบ

"นายจะให้ฉันมาอยู่ที่นี้...เพื่อ"

"ฉันให้มาก็มา อย่าถามมาก"

"นายคิดจะทำอะไร"

"หึ"เขาสบถในลำคอแล้วกำลังจะก้าวขาเดินไป

"โบวี่เป็นแฟนนายใช่ไหม"ไคหยุดแล้วหันมาที่ฉัน

"อือ"เขาตอบด้วยหน้าตาเฉยชา ก่อนที่จะหันเดินไปที่ระเบียงหลังห้องแล้วจุดบุหรี่สูบ

ฉันพาตัวเองทำความสะอาดเรียบร้อย แล้วเดินออกมาจากห้องด้วยร่างกายที่ใส่เสื้อผ้าของไค เสื้อผ้าฉันน่ะเหรอ ขาดหมดล่ะ

ฉันหยิบถุงอาหารใส่ภาชนะแล้วเข้าไมโครเวฟ จัดการอุ่นอาหารให้ตามสั่ง น้ำตาเจ้ากรรมไหลออกมาอีกจนได้ เมื่อไคยอมรับว่าโบวี่เป็นแฟนของเขา ฉันไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ทำไมเขาต้องบังคับให้ฉันอยู่กับเขาด้วย.

ความคิดของฉันผุดขึ้นมาทันที ฉันต้องทำงานแล้วล่ะ เพื่อหลบหลีกไค ระหว่างที่ฉันกำลังยกอาหารไปไว้ที่โต๊ะ ไคก็เดินออกมาจากห้อง สวมใส่บ็อกเซอร์ตัวเดียว เขามานั่งลงที่เก้าอี้ ระหว่างฉันกำลังตักข้าวให้เขา

พอฉันยื่นจานข้าวให้เขา

"ของเธอล่ะ"

"ฉันไม่หิว"

"ไม่หิวก็ต้องกิน..ไปตักมา"เขาจอมบงการมาก ทำราวกับตัวเองเป็นผู้ยิ่งใหญ่ เขาลืมไปแล้วเหรอว่าฉันอายุมากกว่านะ แต่ฉันก็กลับทำตามที่เขาสั่ง บ้าจริง ๆ พอตักเขามาฉันก็นั่งลงตรงข้ามเขา

"ฉันจะไปทำงานที่บริษัทแล้วนะ"

"อือ ไปเมื่อไหร่?"

"สองสามวัน"

"อือ"ไคก้มลงตักข้าวเข้าปาก แล้วเงยหน้าจ้องมองฉัน

"ทำไมนายถึงอยากให้ฉันมาอยู่ด้วย"

"เอาไว้เย*"เขาตอบมาโดยไม่ได้คิดเลย เขาตอบชิลมาก

"แฟนนายก็มี..ทำไม.."

"สอบเสร็จโบวี่จะต้องไปอยู่กับพ่อเธอที่ต่างประเทศ กว่าจะกลับก็เปิดเทอม ฉันคงเหงาแย่ มีเธอไว้ยามที่ฉันเหงาได้ไง"

"นายเห็นฉันเป็นอะไร"

"นางบำเรอมั้ง"เขาพูดหน้าตายพร้อมกับยักคิ้วให้

"นายนี้มัน...."

"กินข้าว!..จะได้นอนดึกมากล่ะ"ไคพูดแทรกขึ้นเสียงดัง แล้วก้มหน้าก้มตากินข้าว. ฉันล่ะแปลกใจกับตัวเขา นี้คือตัวตนจริง ๆ ของเขาใช่ไหม ทำไมฉันถึงได้หลงกลรักคนแบบนี้ได้นะ

🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥