ลืมของ..(60)

ฉันกำลังจะเปิดประตูเข้าไป ดันเหลือบไปเห็นเอมเพื่อนของฉันกับพี่กัชกำลังจูบกันอย่างดูดดื่ม ฉันรีบหันหน้าหนี แล้วก็ได้ชนกับไค เขาเดินตามฉันมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ไคดึงมือฉันออกมา แล้วพาลงมาที่ชั้นล่างของผับ เขาเดินจับมือฉันไปทักทายแขกที่เข้ามาเที่ยวตามโต๊ะ และยกมือไหว้ขอบคุณโดยที่ยังจับมือฉันอยู่

"จะแต่งกันเมื่อไหร่ครับ"แขกเอ่ยแซวแล้วก็หัวเราะชอบใจ

"เรียนจบแต่งเลยครับ แล้วก็ปั๊มลูกทันที"ไคตอบกลับไปแล้วหันมายิ้มโชว์ลักยิ้มให้ฉันด้วย ฉันจึงยกมือขึ้นตีแขนเขา เพียะ !

"ใครจะแต่งกับนาย"ฉันพูดขึ้นแล้วพยายามสะบัดมือออก แต่ไคก็จับไว้แน่น

"ไอไง ที่จะแต่งกับผม ผมรู้นะว่าไอยังรักผมอยู่ และผมก็รู้ด้วยว่าคุณนัสกับไอไม่ได้คบกัน"ไคพูดจบก็กระตุกยิ้ม

"เหอะ"ฉันแค่นหัวเราะแห้ง ๆ แล้วเบือนหน้าหนีไปทางอื่น รู้เยอะซะจริง รู้ยันจิตใจฉัน

ไคพาฉันเดินทักทายแขกหมดก็พาฉันไปนั่งที่ประจำของเขา ก่อนที่ตัวเขาเองจะเดินไปเปลี่ยนแผ่นเพลงที่เปิดในผับ แล้วกลับมานั่งกับฉัน

ไคมานั่งใกล้ ๆ ฉันมากเขาเอียงมาซบไหล่ฉันแล้วเหลือกตาขึ้นมองหน้าฉัน ทำหน้าทำตาออดอ้อน

"ไอครับ..เรากลับมาอยู่ด้วยกันตอนนี้เลยได้ไหมครับ"น้ำเสียงเขาออดอ้อนจนน่าหมั่นไส้

"ไม่...ออกไป"ฉันตอบกลับแล้วสะบัดไหล่หนี และกำลังจะขยับร่างหนี แต่ไคก็คว้าฉันไปนั่งบนตักแกร่งเขาแล้วก็กอดรัดฉันแน่น เขายื่นหน้ามาซุกที่ไหล่ฉัน

"ทำไมใจร้ายกับผมจัง ผมรักพี่จริง ๆ นะครับ"ฉันอึ้งมากที่ไคเรียกฉันว่าพี่จึงเอียงคนมองเขา ไคก็ยิ้มหวานกลับมา

"เมื่อกี้นายเรียกฉันว่า..พี่?"

"ก็พี่ไอแก่กว่านี้ครับ"ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงหวาน ๆ มาก

"นายอย่าทำแบบนี้ได้ไหม..."ใจฉันจะละลาย โอ๊ยเด็กบ้านี้ ทำให้ใจฉันเหลวไปหมดแล้ว

"ทำไมล่ะครับ"พอไคพูดจบ เขาก็หอมแก้มฉันทันที ฟอดดด ฉันเบิกตาโต แล้วยกตีแขนเขาก่อนที่จะยกมาลูบที่แก้ม

"ทำบ้าอะไรเนี่ย คนเยอะแยะ"ฉันพูดพร้อมกวาดสายตาไปรอบ ๆ ซึ่งมีแขกนั่งอยู่กันตั้งหลาย ไคจะมาประเจิดประเจ้อแบบนี้ไม่ได้นะ ถ้าเป็นในห้องก็ว่าไปอย่าง ไม่ใช่สิ บ้าบอ

"พี่ไออายเหรอครับ งั้นกลับไปทำที่คอนโดกัน"

"ไอ้บ้า"ฉันตีแขนเขาอีกครั้ง ในขณะที่ตัวเองยังนั่งที่ตักแกร่งเขาอยู่โดยไม่คิดจะลุกหนีเลย

"วันนี้ไปนอนคอนโดผมนะครับ"ไคกระซิบที่ข้าง ๆ หูแล้วก็ใช้ปลายจมูกไซร้ที่ซอกคอฉัน

"ไค..อย่า"ฉันเอ่ยห้ามเขาด้วยน้ำเสียงสั่น แต่ไคก็ไม่หยุด

"ไค..อื้อ"ขนฉันลุกไปหมด ไคก็ไม่หยุดฉันจึงยกมือผลักหัวเขา

"อยาก.."ไคพูดด้วยน้ำเสียงกระเส่า..

"ไม่.."ฉันรู้ว่าที่เขาพูดนั้นหมายถึงอะไร จึงรีบปฏิเสธไปทันที

"พี่ไออ่า....ผมไม่ได้..มาเป็นเดือนแล้วนะ ไม่สงสารผมหน่อยเหรอครับ"เสียงออดอ้อนสายตาเว้าวอนมากค่ะ เหมือนเด็กน้อยขอกินขนม

"ไม่ เราไม่ได้เป็นอะไรกันแล้วนะอย่าลืมสิ"ไม่ได้เป็นอะไรกัน? แต่ฉันยังนั่งบนตักเขาอยู่ บ้าจริง

"เป็นสิ ทำไมจะไม่เป็น พี่ไอเป็นเมียผม แล้วเราจะได้มีลูกด้วยกันด้วย"

"....."พอไคพูดถึงลูกฉันก็รู้สึกเศร้าใจมาก ก้มหน้าลงแล้วถอดหายใจเบา ๆ ไคจึงเอามือมาลูบที่ผมฉัน

"ไม่ต้องเสียใจนะครับ เดี๋ยวเขาก็กลับมาเป็นลูกของเราสองคนอีกครั้ง"พอสิ้นประโยค ฉันหันมองหน้าไคที่อมยิ้มให้ฉัน

"นายอย่ามาเนียน ปล่อยฉันได้แล้ว"ก็ไคกอดฉันแน่น ฉันก็ลุกออกไม่ได้หนิ ฉันไม่ได้ที่จะไม่ลุกสักหน่อย คิกติก

"ไปคอนโดผมนะ"

"ไม่"

"พี่ลืมของไว้น่ะ พี่ไม่ไปเอาของพี่เหรอ"ไคพูดจบแล้วก็อมยิ้มสีหน้ามีเลศนัยมาก

"ฉันคิดว่า ไม่ได้ลืมอะไรไว้นะ"

"ลืมครับ พี่ลืมของไว้จริง ๆ"

"อะไรล่ะ"ฉันเอ่ยถามกลับไป แต่คิดว่าไม่ลืมอะไรแล้วนะ

"พี่ต้องไปดูเอง"ฉันคิดไว้แล้วว่าเด็กนี้จะต้องหลอกฉันไปห้องเขาชัวร์ ฉันไม่ได้ลืมอะไรสักหน่อย

ไคยกตัวฉันลงจากตัก ให้ฉันนั่งข้างเขา ก่อนที่ตัวเขาจะหยัดกายลุกขึ้น

"เดี๋ยวผมมานะ รออยู่ตรงนี้"ว่าจบ เขาก็เดินไปหาผู้จัดการ แล้วเหมือนกับสั่งงานกัน ฉันเห็นผู้จัดการผงกหัวรับ ไม่นานไคก็เดินกลับมา เขาหยิบกระเป๋าฉันไปถือ แล้วดึงมือฉันลุกขึ้น

"ไปครับไปเอา..ของที่พี่ลืมไว้กัน"คำพูดสองแง่สองง่าม ทำเอาฉันขนลุก แล้วรั้งที่จะไม่เดินตามเขาไป

"ไม่ ฉันไม่ไป"

"ไปกับผม แปบเดียวเอง"

"นายอย่ามาหลอกฉันเลย...ฉันรู้นะว่านายจะทำอะไรเมื่อไปถึงห้องนาย"ถ้าฉันไปที่ห้องเขา แน่นอนไคจับฉันกดลงบนเตียงแน่

"ทำอะไรครับ?..ผมไม่ทำอะไรพี่หรอก ถ้าพี่ไม่ยอม"น้ำเสียงฟังดูแล้วรู้สึกว่าเขาน้อยใจอยู่

"....."ฉันยืนนิ่งจ้องมองหน้าคนที่มีท่าทีน้อยใจ เบือนหน้าไปทางอื่นแล้วถอนหายใจเบา ๆ

"ผมก็แค่อยากให้พี่ไปเอาของ"เขาหันมาพูดกับฉันจริงจังมากค่ะ

"ของที่ว่ามันอะไรล่ะ"

"....."ไคยืนจ้องฉันแล้วเอาลิ้นกระพุ้งแก้ม

"บอกมาสิว่ามันคืออะไร"

"ว้าย..ไคปล่อย"จู่ ๆ ไคก็จับฉันอุ้มพาดไหล่ แล้วเดินออกมา ท่ามกลางแขกที่เข้ามาเที่ยว ฉันเอากำปั้นทุบที่หลังเขา แต่กลับไปสะทกสะท้านเลย จนกระทั่ง เขาพาฉันมาที่รถ

ไควางฉันลง

"ไปกับผมเถอะนะครับ..คนดีของผม"คนดีก็มาจ้า

"...."ฉันมองหน้าเขาแล้วอมยิ้มนิด ๆ

"ผมขอร้อง..นะครับพี่ไอไปกับผมเถอะนะ"ยอมรับว่าฉันหวั่นไหวมาก คำพูดคำจารวมถึงท่าทีของเขา หัวใจฉันมันละลายไปหมด

"ผมไม่เคยยืนง้อผู้หญิงคนไหนเกินห้านาทีเลยมีแค่พี่คนเดียวที่ผมจะยอมง้อทั้งชีวิต"ไคพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

"ไปก็ได้"และสุดท้ายหัวใจของฉันที่อุตส่าห์สร้างกำแพงขึ้นมาก็พังทลายลง ไคดีใจมากเขาเข้ามาหอมแก้มฉันก่อนที่จะเปิดประตูรถให้ฉันเขาไปนั่ง ส่วนตัวเขาก็รีบเดินอ้อมมาฝั่งคนขับ..

ระหว่างทางไคมักจะจับมือฉันไปหอมอยู่บ่อย ๆ ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม เชายิ้มโชว์ลักยิ้มสองข้างให้ฉันเห็นบ่อยมากด้วย

"พี่รู้ไหมผมคิดถึงพี่ที่สุดเลย..ไม่มีผู้หญิงคนไหนที่ทำให้ผมคลั่งได้เท่าพี่แล้วรู้ไหม"นึกว่าจะเป็นคนปากสุนัขอย่างเดียว ปากหวานก็เป็นหนิ ฉันได้ฟังแล้วเขินหนักมาก ใบหน้าเห่อร้อนยันไปถึงใบหู

"ของที่ฉันลืมมันคืออะไร บอกฉันหน่อยได้ไหม"พอพูดจบ ไคก็หันหน้ามายิ้มมุมปาก

"เสื้อใน"

"ไอ้บ้า.."เสื้อใน? ฉันลืมเสื้อในงั้นเหรอ บ้าบอทำไมเขาไม่ทิ้งไป จะให้ฉันไปเอาทำไม

"จริง ๆ ผมอยากให้พี่ทิ้งกางเกงในไว้ด้วย..ผมชักว่าวใส่เสื้อในพี่จนเปื่อยหมดแล้ว"

"ไอ้บ้ากาม"

"บ้ากามตรงไหนครับ"

"ทุกตรง"

"คิดงั้นเหรอ.."ไคเอามือฉันที่เขาจับอยู่ไปแปะที่เป้ากางเกงเขา แล้วทำโวยวายใส่

"พี่จับไข่ผมทำไมครับ"

"จะบ้าเหรอนายนั้นแหละที่..."

"พี่ต้องรับผิดชอบ"ยังพูดไม่จบประโยคไคก็พูดแทรกขึ้น..

🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥