ครั้งที่สอง...(40)

ฉันตื่นแต่เช้าเพราะวันนี้ฉันมีประชุมกับลูกค้า ฉันลงจากเตียงในขณะที่ไคยังนอนอยู่ ฉันรีบอาบน้ำแต่งตัวเงียบเพื่อไม่ให้คนที่นอนอยู่ตื่น ระหว่างที่ฉันกำลังจะเปิดประตูออกจากห้อง ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น

"ไอ"ฉันหันไปที่เตียงก็เห็นไคกำลังลุกขึ้นแล้วลงมาจากเตียง เขาเดินมาที่ฉันซึ่งยืนอยู่ที่หน้าประตู

"รอฉันด้วย"ไคพูดจบก็เดินไปหยิบผ้าขนหนูพาดไหล่

"นายจะไปทำไมในเมื่อ.."

"บอกให้รอก็รอดิว่ะ จะพูดมากทำไม"ยังพูดไม่ทันจบ ไคก็พูดแทรกขึ้น

"ทำไมฉันต้องฟังนายด้วย"ไคหันหลังเดินกลับมาที่ฉัน แล้วพูดว่า

"ไม่ฟังผัวแล้ว เธอจะฟังใคร ห๊ะ!"

"นายผัวฉัน?"

"หึ"ไคกระตุกยิ้มชั่วร้ายอีกแล้ว

"เมื่อคืนนายยังทำเอาผู้หญิงที่ไหนมา..."

"มันเรื่องของฉัน!"ไคตวาดแทรกเข้ามา

"เรื่องของนาย?...!!"ฉันพูดแล้วผงกยิก ๆ พร้อมกับแค่นหัวเราะออกมา 'เหอะ'

"เธอไม่มีสิทธิ์ในตัวฉัน"

"นายก็ไม่มีสิทธิ์ในตัวฉันเหมือนกัน"ฉันสวนกลับไป ไคเดินเขามาประชิดฉันในขณะที่ฉันก็ก้าวถอยหลังหนี จนหลังฉันติดกับประตูห้อง

"ทำไมฉันจะไม่มีสิทธิ์?"ฉันยกมือผลักหน้าอกเขาเพื่อให้เขาไปไกล ๆ

"ในฐานะอะไร..."

"ในฐานะที่ฉันเป็นคู่หมั้นเธอ และที่สำคัญเธอก็เป็นเมียฉัน!"

"น่าขำชะมัด..ถ้าเป็นแบบนั้นทำไมฉันจะไม่มีสิทธิ์ล่ะ"

"...."ไคจ้องหน้าฉันดวงตาแข็งกร้าว

"วันไหนที่ฉันทนนายไม่ไหว..วันนั้นนายจะไม่เห็นหน้าฉัน!"ว่าจบ ฉันก็ผลักเขาออกอย่างแรงแล้วรีบเปิดประตูเดินออกมา

"ไอ..ไอ!"ฉันเดินออกมาโดยไม่หันกลับไป

ฉันลงมาจากคอนโด แล้วมาที่รถรีบขับรถของตัวเองออกไปทันที เพื่อมาบริษัท ฉันมาก่อนเวลา จึงเดินไปที่ห้องทำงานแม่ ฉันยืนกำมือตัวเองอยู่ที่หน้าห้องด้วยความประหม่า ซึ่งฉันตัดสินใจที่จะบอกเรื่องไฟฟ์กับท่าน แต่ไม่รู้ว่าทำไมหัวใจเต้นแรงมาก

ระหว่างที่ฉันเดินบีบมือตัวเองแล้วเดินไปมาอยู่ที่หน้าห้อง ประตูห้องแม่ก็เปิดห้องมา ฉันเห็นแม่เดินออกมาพร้อมกับลุงไทน์ที่ประคองแม่อยู่ จึงรีบเข้าไปช่วยประคองอีกข้าง

"แม่เป็นอะไรเหรอคะ"ฉันถามด้วยความเป็นห่วง

"แม่เราไม่ค่อยสบายน่ะ ลุงกำลังจะพาแม่เราไปพักที่บ้าน"ลุงไทน์เป็นคนตอบแล้วคลี่ยิ้มให้ฉันบาง ๆ แต่กลับกันที่ฉันรู้สึกไม่สบายใจเลย

"แม่เป็นอะไร..ไปหาหมอดีกว่าไหม"ฉันพูดเสียงสั่น ๆ รู้สึกเป็นห่วงแม่มาก ถ้าแม่ฉันเป็นอะไรขึ้นมา ฉันแย่แน่ ๆ ไม่สิแม่ฉันต้องไม่เป็นอะไร

แต่เอ๊ะทำไม แม่กับลุงไทน์หันหน้ายิ้มให้กัน ลุงไทน์ไม่เป็นห่วงแม่หรือยังไง

"แม่เราไม่ได้เป็นอะไรหรอก ก็แค่แพ้ท้องน่ะ"

"แพ้ท้อง!"ฉันส่งเสียงดังด้วยความตกใจ เมื่อลุงไทน์พูดจบ

"ใช่จ๊ะ ไอกำลังจะมีน้องแล้วนะ"แม่ยกมือขึ้นลูบที่ไหนฉัน

"น้อง?.."ฉันพึมพำออกมาเบา ๆ แล้วก้มลงเอามือลูบท้องแม่

"น้องไอผู้หญิงหรือผู้ชายคะ"

"แม่เพิ่งตั้งท้องได้เดือนเดียว ยังไม่รู้หรอก"ฉันเงยหน้าขึ้นแล้วยิ้มด้วยความดีใจ ตื่นเต้นจังที่ฉันจะมีน้อง.

"ลุงพาแม่กลับบ้านก่อนนะ"

"ค่ะ เชิญเลยค่ะ ขับรถดี ๆ นะลุงไทน์"ฉันพูดพร้อมกับยกมือบ๊ายบาย

พอลุงไทน์พาเข้าลิฟต์ไป ฉันก็นึกขึ้นได้ว่ามีอะไรจะคุยกับแม่

"เอาไว้ก่อนก็แล้วกัน แม่กำลังมีความสุขไม่อยากให้ท่านเครียด"ฉันพึมพำกับตัวเองแล้วเดินกลับมาที่ห้อง ก็ได้บังเอิญพบกับพี่กัช.ฉันจึงเดินเข้าไปทักทาย และเราสองคนก็ไปนั่งคุยกันที่มุมกาแฟ

"เพื่อนเราเป็นอย่างไรบ้าง"ประโยคแรกที่พี่กัชพูดขึ้น เขาคงจะหมายถึงเอมสินะ เพราะเขากับเอม..มีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกันแล้ว.

"ทำไมพี่ไม่ติดต่อเพื่อนไอเลยล่ะคะ"ฉันเลือกที่จะถามเขากลับ

"...."พี่กัชไม่ตอบ มือจับแก้วกาแฟแน่น แล้วก้มหน้าลง.

"ไอรู้เรื่องพี่กับเอมแล้ว.."

"พี่...ก็แค่ทำตัวไม่ถูก"ฉันจ้องหน้าเขาแล้วขมวดคิ้วทั้งสอง

"ทำตัวไม่ถูก?"

"ใช่พี่ทำตัวไม่ถูก..เรื่องพี่กับเอมมันเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบ เราสองคนไม่ได้ทำไปเพราะความรัก..พี่ก็เลย..."

"เฮ้อ.."ฉันพ่นลมหายใจหนัก ๆ แล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ นึกถึงเรื่องตัวเอง ไคไม่ได้ทำแบบนั้นกับฉันเพราะความรักเหมือนกัน แต่เขาทำเพราะความแค้น

ฉันไม่อยากจะไปก้าวก่ายเรื่องของเขา แม้กระทั่งเพื่อน ฉันมองออกว่าเอมก็โอเค เธอไม่ได้เสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น จึงไม่ได้พูดอะไรมาก ฉันกับพี่กัชนั่งคุยกันจนกระทั่งถึงเวลาประชุม ระหว่างที่เราสองคนกำลังจะเดินเข้าไปในห้อง หมั่บ! มีมือหนามาจับที่แขนฉัน ไม่ใช่ใครหรอก ก็เด็กบ้านั้นไง เขาทำสีหน้าขึงขังใส่ฉัน แล้วหันไปมองพี่กัชแล้วพ่นลมหายใจหนัก ๆ

"บอกให้รอ ทำไมไม่รอ?"ฉันสลัดแขนออกขากมืเชา

"ไม่จำเป็น"แล้วหันไปพูดกับพี่กัช

"เข้าไปกันเถอะ"ฉันเดินเข้ามาพร้อมกับพี่กัช โดยมีไคเดินตามาติด ๆ ท่าทางเขาดูหงุดหงิดไม่เบา

ระหว่งที่ประชุม ซึ่งไคจะเป็นผู้บรรยายโครงการใหม่ให้กับลูกค้าฟัง. เขาดูจริงจัง และเป็นมืออาชีพมาก พอไคบรรยายจบ ทุกคนก็ต่างปรบมือ แล้วเอ่ยปากชม

หลังจากประชุมเสร็จฉันก็เดินออกมากับพี่กัชเหมือนเดิม ไคก็เดินตามออกมาด้วย

"จะเปิดเทอมแล้วใช่ไหม"พี่กัชหันไปถามไคอย่างเป็นมิตร แต่เขากลับทำท่าทางเหมือนจะไม่สนใจตอบกลับไปสั้น ๆ แค่

"อืม.."ฉันแอบเห็นพี่กัชลอบหายใจเบา ๆ ก่อนที่จะหันมาพูดกับฉัน

"พี่กลับก่อนนะ"

"ขับรถดี ๆ นะคะ"แล้วก็ยกมือบ๊ายบายเขา พอพี่กัชเดินไป ไคก็พูดขึ้น

"เย็นนี้ไปที่ผับด้วย ฉันนัดคุณอานัสไว้"ว่าจบ เขาก็เดินไป ซึ่งเขาออกไปข้างนอก ฉันก็ไม่ได้ใส่ใจ เดินกลับมาที่ห้องทำงานตัวเอง และทำงานต่อ

พอตกเย็นเลิกงานฉันก็ขับรถไปที่ผับตามที่ไคบอก พอเดินเข้าไป พนักงานต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่กราวกับมีอะไร และก็มีพนักงานผู้หญิงเดินมาขวางฉัน

"คะ คุณไอ ดื่มน้ำเย็น ๆ ก่อนไหมคะ"แปลก! เรียกฉันไปดื่มน้ำ ฉันมองเธอพร้อมขมวดคิ้ว

"เอ่อ เออ.."

"มีอะไร..ฉันจะรีบขึ้นไปทำธุระ"

"อย่าเพิ่งขึ้นไปเลยค่ะ"พนักงานดึงแขนฉันไว้

"มีอะไรหรือเปล่า"

"เอ่อ..เอ่อ"พนักงานไม่ยอมพูดอะไรสักที จนฉันเริ่มรำคาญ จึงจับมือเธอออกจากแขนฉัน แลวก้าวขาเดินขึ้นไปชั้นบน

"คุณไอ คุณไอ"

"ซวยแน่กู"พนักงานอีกคนนึงพูดขึ้น ขณะที่ฉันกำลังจะเดินไปทีออฟฟิศ ก็ได้เดินผ่านห้องวีไอพี จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงบางอย่างเล็ดลอดออกมาที่ห้องวีไอพีห้องหนึ่ง ฉันจึงหยุดชะงัก แล้วเดินไปที่หน้าห้องนั้น

ปึก ปึก ปึก ปึก

"อ๊ะ อ๊ะ อร้าย..แรง ๆ เลยค่ะพี่ไค"หัวใจแทบจะหยุดเต้น เมื่อได้ยินเสียงครางของผู้หญิงออกมา ฉันจับที่ลูกบิดแน่น แล้วสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนที่จะพ่นออกมาแล้วเปิดประตูเข้าไป

และภาพที่ฉันเห็นก็คือ ไคกำลังกระแทกกระทั้นเอวสอบใส่หญิงสาวคนหนึ่ง ซึ่งไม่ใช่คนก่อนหน้านี้อย่างเมามันส์ ปึก ปึก ปึก แต่เขาต้องกลับหยุดชะงัก เมื่อได้เหลือบมาเห็นฉันที่ยืนอยู่ เขารีบถอดท่อนเอ็นออก แล้วรูดถุงยางทิ้งถังขยะ ก่อนที่จะรีบสวมใส่กางเกง.

ครั้งที่สอง..เป็นครั้งที่สองแล้วที่ฉันเห็นกับตา

"เข้ามาทำไมวะ"ไคตวาดใส่ฉัน ในขณะที่ผู้หญิงรีบสวมใส่เสื้อผ้าตัวเอง.

"ได้ยินเสียงแปลก ๆ คล้ายหมากำลังเอากัน เลยเข้ามาดู"ฉันกัดฟันกดอารมณ์พูดตอบกลับไป แล้วรีบประตูเดินออกมา น้ำตาเจ้ากรรมก็ไหลออกมาทันที ฉันทนไม่ไหวแล้ว ฉันทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ

ฉันพาตัวเองมานั่งที่สูบบุหรี่ ที่ ๆ ฉันกับเขาได้พูดคุยกันครั้งแรก เมื่อตอนที่ฉันได้รู้ข่าวว่าไฟฟ์ฆ่าตัวตาย ฉันฟุบตัวลงแล้วก้มหน้าร้องไห้

"ไฟฟ์...ฉันขอโทษ ฉันขอโทษ นี้ใช่ไหมสิ่งที่นายอยากให้ฉันได้เจอ"

"ฮือ..ฮือ.."ฉันยกมือปิดหน้าร้องไห้โฮออกมาอย่างหนัก จู่ ๆ ก็มีคนเดินเข้าสะกิดที่ไหล่ฉัน

ฉันเงยหน้าขึ้นพร้อมกับปาดน้ำตาลวก ๆ ก็พบว่าเป็นชายหนุ่มร่างสูง หน้าตาหล่อเหลา เขาก้มลงแล้วยืนผ้าเช็ดหน้ามาให้

"ขะ ขอบคุณค่ะ"ฉันรับมันพร้อมกล่าวขอบคุณ

"ทำไมมานั่งร้องไห้อยู่แบบนี้ล่ะครับ"ฉันลุกขึ้นยืน แล้วจ้องหน้าเขา แล้วเขาก็ยิ้มหวานกลับมา

"แฟนทิ้ง?"

"...."ฉันก้มหน้าลงแล้วส่ายหน้า

"ทะเลาะกับเพื่อน"คราวนี้ฉันเงยหน้าขึ้น

"คุณมาเที่ยวเหรอคะ"

"เปล่าครับ ผมมีนัดคุยงานที่นี้"

"คุยงาน?" ฉันขมวดคิ้วจ้องมองเขา หรือว่าเขาจะคือคุณอานัส

"ผม อานัสครับ"ฉันเดาไม่ผิดจริง ๆ คุณอานัสยื่นมือมาให้ฉัน

"ฉันไออุ่นค่ะ ตัวแทนบริษัท S&Sค่ะ"ว่าจบฉันจับมือกับเขาเป็นการทักทาย พอปล่อยมือ

"คุณเป็นลูกสาวอาศิวาใช่ไหม"ฉันยิ้มให้เขาแล้วตอบกลับไป

"ใช่ค่ะ"

🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥