คนโง่..(39)

สะโพกสอบถาโถมเข้ามาอย่างหนักหน่วง ฉันเจ็บปวดไปทั้งตัว รวมถึงหัวใจที่ใกล้จะขาด น้ำตาไหลออกจากตาหยดลงที่พื้นจนเปียก

ไคหยุดแล้วถอดท่อนเอ็นแล้วจัดแจงให้ฉันในท่าคลานเข่า

"โอ๊ยยย ..ฉะ ฉันเจ็บ"ฉันร้องโอดโอยด้วยความเจ็บ เพราะที่เข่าฉันนั้นเป็นแผล

"แปบเดียว.."ไคไม่สนใจเลยว่าฉันจะเจ็บแค่ไหน เขาจับท่อนเอ็นสอดใส่เข้าไปในร่องแคบอีกครั้ง แล้วกระแทกเข้ามาอย่างรุนแรง ฉันกำมือแน่น มันปากจนมันห่อเลือด ปึก ปึก

"อ่า...ซี๊ดดด"ความทรมานฉันได้สิ้นสุดลงเมื่อรู้สึกมีน้ำอุ่น ๆ พ่นเข้ามาในกายของฉัน

"ไปบนเตียง"ไคถอนท่อนเอ็นออกแล้วเอ่ยปากสั่งฉัน

"พอเถอะนะ..ฉันไม่ไหวแล้ว"ไคกระตุกยกยิ้มชั่วร้าย ก่อนที่จะอุ้มฉันในท่าเจ้าสาวเข้าไปในห้องนอน

"ฉันยังอยากอีกว่ะ"ว่าจบ เขาถอดกางเกงออกจนเหลือแต่ร่างเปลือยเปล่า แล้วคลานขึ้นมาบนเตียง ไคมาหยุดที่ตรงระหว่างขาจากนั้นก็ยกขาฉันขึ้นพาดบ่า แล้วจับท่อนเอ็นขนาดใหญ่ที่ยังคงเปียกแฉะไปด้วยน้ำรักของเขา เสียบเข้าที่ร่องแคบอีกครั้ง. ปึก ปึก

เนินนานแค่ไหนไม่รู้กว่าเขาจะหยุด ฉันสลบไปโดยไม่รู้เรื่อง ตื่นขึ้นมาอีกที่ ก็ไม่เห็นไคแล้ว ฉันหยัดกายลุกขึ้นอย่างลำบาก เพราะร่างกายของฉันเหมือนจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ ฉันแทบจะยืนไม่ไหว เดินจับตู้ โต๊ะ ไปหยิบผ้าเช็ดตัวในร่างที่เปลือยเปล่า แล้วมาพันตัว ก่อนที่จะไปที่ห้องน้ำ มันแสบไปทั้งตัวเมื่อสายน้ำได้กระทบร่างกายฉันโดยเฉพาะที่หัวเข่า

"โอ๊ยยย.."ฉันกัดฟัน อดทนจนอาบน้ำเสร็จ แล้วค่อย ๆ เดินออกมา โดยการเอามือยันกับผนังห้อง มันแทบจะเดินไม่ไหวจริง ๆ

พอแต่งตัวเรียบร้อย ฉันจึงเดินออกมาจากห้อง ซึ่งมันเงียบและว่างเปล่า เพราะไม่มีไคอยู่ ฉันเดินไปหยิบกล่องยาเพื่อจะเอามาทำแผล ระหว่างที่กำลังเช็ดแผลที่เข่า เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ฉันรีบหยิบขึ้นมาดู มันโชว์ชื่อไคขึ้นที่หน้าจอ ฉันพ่นลมหายใจออกมาหนัก ๆ ก่อนที่จะกดรับสาย

"...."ฉันไม่พูดอะไร จะรอให้เขาเป็นคนพูดก่อน

(ยังไม่ตายหนิ)เป็นคำแรกที่ไคพูดออกมา

"นายคิดจะฟังฉันบ้างไหม"

(ฟังเธอแก้ตัว?)

"ฉันไม่ได้จะแก้ตัว..ฉันแค่อยากจะอธิบายนายกำลังเข้าใจฉันผิด..ฉันไม่ได้..."

(วันนี้ฉันอาจจะกลับดึกหน่อยนะ.)ฉันยังพูดไปจบประโยค ไคก็แทรกพูดขึ้นแล้วกดวางสายไปทันที ฉันเอาโทรศัพท์ออกจากข้างหู แล้วจ้องมองมันพร้อมกับถอนหายใจออกมา

ฉันวางโทรศัพท์ลง แล้วทำแผลต่อ ในหัวก็นึกถึงเรื่องที่ไคทำกับฉันอย่างป่าเถื่อน แต่ทำไมฉันไม่โกรธเขาเลย ไม่เข้าใจว่าทำไมฉันยังต้องทน ฉันรู้สึกเกลียดตัวเองจริง ๆ ทำไมถึงได้โง่แบบนี้ เนี้ยนะหรือที่เขาเรียกว่ารัก มันช่างเจ็บปวดดีจัง.

หลังจากทำแผลเสร็จ ฉันค่อย ๆ พยุงตัวเองไปที่ครัว หาอะไรรองท้อง ดีนะที่วันนี้เป็นวันหยุดฉันจึงไม่ต้องเข้าบริษัท ถ้าแม่เห็นคงจะเป็นเรื่องแน่ ๆ นี้ฉันยังจะปกป้องเขาอีกเหรอ หึ ตลกตัวเองชะมัด

ไม่ว่ายังไงฉันจะอธิบายทุกอย่างให้ไคได้ฟัง.

หลังจากหาอะไรรองท้องแล้วฉันก็กลับเข้ามาในห้อง ด้วยความเพลียจึงเผลอหลับไป

ฉันสะดุ้งลืมตาขึ้น เมื่อได้ยินเสียงแปลก ๆ อยู่ข้างนอก จึงลงจากเตียงแล้วเดินไปเปิดประตูห้อง พอเดินออกมาฉันต้องหยุดชะงักเบิกตากว้าง พร้อมยกมือปิดปาก เมื่อเห็นผู้หญิงนั้นคุกเข่าเธอกำลังใช้ปากครอบไปที่ท่อนเอ็นไคแล้วรูดขึ้นลง ส่วนตัวไคก็นั่งอ้าขาโดยที่กางเกงของเขาปลดลงมาที่ปลายเท้า

"อ่า.."เขาเงยหน้าขึ้นมองเพดานแล้วคำรามออกมาเบา ๆ พอที่จะได้ยิน

"ว้าย.."ผู้หญิงคนนั้นเหลือบเห็นฉันเธอจึงตกใจถอนปากออกจากท่อนเอ็นทันทีแล้วส่งเสียงร้องออกมา ไคก็หันมาที่ฉันก่อนที่จะลุกขึ้นดึงกางเกงขึ้นมาใส่

"ออกมาทำไมวะ.."ไคพูดด้วยสีหน้าหงุดหงิด ผู้หญิงที่เขาพามายืนขึ้นแล้วยกมือจัดแต่งทรงผม

"ไปที่ผับดีกว่า..พี่มีอะไรจะให้"ไคเดินไปเอาแขนโอบเอวเธอ ก่อนที่ผู้หญิงคนนั้นจะหันไปหยิบกระเป๋าตัวเอง..ซึ่งฉันสังเกตว่ากระเป๋าใบนั้นราวกับเพิ่งซื้อมาใหม่

"พี่ไคจะให้อะไรกิ๊ฟอีกคะ แค่กระเป๋าใบนี้กิ๊ฟก็รักพี่ที่สุดแล้ว ขอบคุณนะคะที่ซื้อให้กิ๊ฟ"ไคเป็นคนซื้อกระเป๋าใบนั้นให้กับเธอ ฉันได้แต่ยืนนิ่งราวกับหิน มองที่สองที่พูดหยอกล้อ หอมแก้มฉัน พวกเขาทำกับไม่มีฉันอยู่ในห้องนี้ ราวกับว่าฉันเป็นอากาศ เจ็บนะ มันเจ็บ แต่จะโทษใครได้ ก็ฉันไม่ไปจากเขาเอง

พอสองคนนั้นออกไป ฉันก็กลับเข้ามาในห้อง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา และกดหาเอม

(ว่าไงแก..)

"แก..ฮึอ..ฮึก.."จู่ ๆ ฉันก็ร้องไห้ใส่เพื่อนซะงั้น

(เฮ้ย..เป็นอะไรใครทำอะไร..ไค?)

"ฮือ..มะ มาหาฉันหน่อยได้ไหม"

(ได้ ๆ ฉันจะไป..)เอมพูดจบ ก็กดวางสาย ฉันวางโทรศัพท์บนเตียงแล้วฟุบตัวนั่งกอดขาอยู่ข้าง ๆ เตียงนอน แล้วร้องไห้โฮออกมา ฮึก..ฮือ

ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงเอม เพื่อนของฉันก็มาถึง ฉันเข้าไปกอดเธอแล้วร้องไห้

"แก..ฮึก..ฮือ"

"เกิดอะไรขึ้น"ฉันสูดลมหายใจเข้าแล้วผละจากกอด เอมจึงพาฉันไปนั่งที่โซฟา

"ไอ้เด็กนั้นมันทำอะไรแก..อย่าบอกนะว่าเกิดแค้นขึ้นมาอีก"เอมเอ่ยถามพลางหยิบทิชชูมาให้ฉันเช็ดน้ำตา

"ใช่ เขาแค้นฉันขึ้นมาอีกแล้ว"

.

"อะไรของมันว่ะ..ก็เห็นดี ๆ อยู่ใครไปสะกิดต่อมแค้นมันขึ้นมาอีก"เอมบ่นพึมพำแล้วยกมือเกาหัว.

จากนั้นฉันก็เล่าทุกอย่างให้เอมฟัง.

"มันทำแกเกินไปแล้วนะ..เลิกกับมันเถอะ"

"...."ฉันได้แต่นั่งก้มหน้าเม้มปากทั้งสองแน่น

"ถ้าคิดว่าทนได้ก็ตามใจ..เฮ้อ"ฉันเงยหน้ามองเพื่อนที่ส่ายหน้าอย่างเอือมระอา

"ถ้าวันไหนที่ฉันรู้สึกเย็นชากับความรู้สึกได้..วันนั้นฉันจะไปจากเขาโดยไม่มีน้ำตาให้เห็นสักหยด..ให้เวลาฉันหน่อยนะ"ฉันเอือมมือไปลูบแขนเพื่อน

"อืม ๆ ไอ้เด็กบ้ามันมีดีอะไรว่ะ ถึงทำให้คนอย่างแกหลงมันได้ขนาดนี้ เฮ้อ.."เอมพ่นลมหายใจออกมาหนัก ๆ

"...."

"ว่าแต่ข้อความที่แกเขียนวันนั้น...ฉันจำได้ว่าแกทิ้งไปแล้วนี้"เอมหันมาพูดกับฉันแล้วขมวดคิ้วทั้งสอง

"ใช่..ฉันทิ้งไปแล้ว แต่ไม่รู้ว่ามันอยู่ที่ไฟฟ์ได้ยังไง"

"...."เอมนั่งนิ่งสีหน้าราวกับคิดอะไรบางอย่าง.

"ไคบอกกับฉันว่า เพราะข้อความนั้นไฟฟ์จึง...ฆ่าตัวตาย"ประโยคสุดท้ายฉันพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเทา มันบีบหัวใจอีกแล้วที่ต้องพูดเรื่องการตายของไฟฟ์

"ใบการสั่งจ่ายเงินการซื้อรถเป็นชื่อไฟฟ์?"ฉันผงกหัวให้กับเพื่อน เพราะฉันเห็นใบสั่งซื้อรถคันนั้น เป็นชื่อไฟฟ์ที่เป็นคนจ่าย

"ไฟฟ์น่าจะซื้อรถก่อนที่เขาจะ..."

"อีเชอรี่..ต้องเป็นมัน!"จู่ ๆ เอมก็พูดขึ้นพร้อมกับกัดฟันแน่นสีหน้าดูโกรธมาก

"เชอรี่?"

"ฉันว่ามันนั้นแหละ เป็นคนเอาข้อความนั้นไปให้ไฟฟ์ และหลอกให้ไฟฟ์ซื้อรถให้แก แล้วมันก็สวมรอยว่าเป็นมันเองที่ซื้อ"เอมคิดเหมือนอย่างที่ฉันคิด แต่ที่ฉันไม่ได้พูดออกไปเพราะกลัวจะคิดว่าปักปำเพื่อน

.

"....."ฉันพยักหน้าให้เอม ในเชิงเห็นด้วยกับความคิดของเธอ

"ฉันได้ข่าวมาว่า มันจะกลับมาที่ไทยอีก และคาดว่าจะอยู่ถาวรด้วย.."ฉันหันไปมองหน้าเอม

"ถึงวันนั้น ฉันจะคาดคั้นเอาความจริงจากมันให้ได้"เอมว่าต่อ

"คนอย่างเชอรี่ ไม่ยอมรับอะไรง่าย ๆ หรอก เราต้องมีแผน"ฉันพูดพร้อมกระตุกยิ้มร้ายที่จำมาจากไค รอยยิ้มที่ฉันเกลียด! แต่กลับจำมาทำ

"แกมีแผน?"

"ยัง..ยังไม่ได้คิด"ฉันยิ้มให้เพื่อนเจื่อน ๆ อยู่กับเพื่อนก็พอคลายความทุกข์ลงได้บ้าง มันดีกว่าที่ฉันต้องอยู่คนเดียว

เอมมองดูสภาพฉันที่ร่างกายฟกซ้ำไปหมด และที่เข่ายังมีแผล เธอแค้นใจมากจึงต่อว่า ด่าทอไคไม่หยุด

"ไอ้เด็กเถื่อน ไอ้เด็กเลว ระยำ..ไอ้เด็ก...อะไรดีว่ะแก"เอมหันมาถามฉัน

"เด็กเปรต!"

"เออ..ใช่ ๆ มันตัวสูงอย่างกับเปรต"ฉันกับเอมก็นั่งหัวเราะกันอย่างสนุกสนานทำให้ฉันลืมเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้ไปเลย

พอเริ่มดึก เอมก็ขอตัวกลับ ส่วนฉันก็อาบน้ำเตรียมตัวนอน ฉันพยายามจะข่มตาหลับ แต่ในหัวก็คิดอะไรไปเรื่อยเปือย จึงทำให้นอนไม่หลับ จู่ ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูที่หน้าห้องนอน ซึ่งฉันได้ล็อกห้องไว้ ปัง ปัง ปัง เสียงดังมาก ไม่ควรจะเรียกว่าเคาะ ต้องใช้ตำว่าพังประตูมากกว่า ฉันลงจากเตียง แล้วเดินไปเปิด เพราะเดาได้เลยว่าต้องเป็นไค พอประตูเปิดเข้ามา

"ฉันคิดว่าเธอจะไปซะแล้ว..เห็นขนาดนั้นยังทนได้อีก หึ"ไคมีอาการเมาเดินเซ ๆ เข้ามาด้านในแล้วพูดขึ้น เขาเอื้อมมือมาลูบที่คางฉัน แต่ฉันก็สะบัดหน้าหนีพร้อมกับก้าวถอยออกมา

"เพราะเธอรักฉัน..เธอถึงไม่ไปจากฉัน..จริงไหม"ไคก้าวขาเข้ามาดึงแขนฉันไปใกล้ ๆ ตัวพร้อมกับโอบเอวฉันเข้าไปชิดที่หน้าอกเขา

"ปล่อย!"ฉันพยายามขยับตัวหนี แต่ไคก็โอบเอวฉันไว้แน่นจนทำให้ขยับไปไหนไม่ได้

"รักฉันมากเลยเหรอ"เขากระซิบข้าง ๆ หูเบา ๆ มีกลิ่นแอลกอฮอล์อ่อน ๆ ปะทะจมูกฉัน

"ฉันโง่..ฉันมันเป็นคนโง่ที่รักคนอย่างนาย"

"หึ"ไคหัวเราะในลำคอก่อนที่จะปล่อยฉันเป็นอิสระ แล้วเดินไปนั่งที่ปลายเตียง

"เธอไม่ได้โง่หรอกไอ...เธอมันเป็นผู้หญิงใจร้าย ที่เพื่อนฉันต้องตายก็เพราะเธอ เธอมันฆาตกร!"ไคย้ำคำสุดท้ายเสียงแข็ง

🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥