ถอนหมั้น..(41)

"คุณเป็นลูกสาวอาศิวาใช่ไหม"ฉันยิ้มให้เขาแล้วตอบกลับไป

"ใช่ค่ะ"ฉันตอบรับและยิ้มเมื่อเขาพูดถึงพ่อศิวาของฉัน

"ผมเคยได้ยินพ่อมักจะพูดถึงอาศิวา ว่าท่านเป็นคนเก่งมาก"คราวนี้ฉันฉีกยิ้มกว้างขึ้นมาอีก ก็อย่างว่าแหละพ่อศิวาของฉันเก่งที่สุด

"คุณโอเคหรือยังครับ"ตอนนี้น้ำตาฉันแห้งลงแล้ว และอีกอย่างที่เขามาเพื่อคุยงาน ฉันจะทำให้เขาเสียเวลาไม่ได้

"โอเคแล้วค่ะ เราไปคุยงานกันเถอะ"ฉันเป็นคนเดินนำหน้าคุณอานัสไปที่ห้องวีไอพี แต่ระหว่างที่กำลังพาเขาขึ้นมา ก็ได้เจอกับไคพอดี

"สวัสดีครับ มานานหรือยัง"เขาเอ่ยทักทายคุณอานัสแล้วตวัดสายตามองฉันแว็บนึง

"เพิ่งมาครับ"

"เชิญทางนี้ครับ"ว่าจบเขาก็เดินนำไปที่ห้องวีไอพี คิดว่าเขาคงน่าจะเตรียมไว้แล้ว.

พอเข้ามาในห้องไคก็ดึงฉันให้ไปนั่งใกล้ ๆ เขา

"คุณเจอกับคู่หมั้นผมแล้วใช่ไหม"ไคพูดขึ้นแล้วมองคุณอานัสแล้วสลับหันมามองฉัน

"คู่หมั้น?"คุณอานัสหันมาที่ฉัน

"เราหมั้นกันเพราะความจำเป็นน่ะค่ะ ไม่นานก็คงจะถอนหมั้นกันแล้ว"พอฉันพูดจบ ไคก็หันขวับมาที่ฉันแล้วทำตาแข็งใส่

"...."คุณอานัสได้แต่พยักหน้า ก่อนที่จะคุยงาน ไคสั่งให้เด็กเสิร์ฟนำเครื่องดื่มมาเสิร์ฟให้กับทุกคน ซึ่งเป็นไวน์ยี่ห้อหนึ่งซึ่งราคาค่อนข้างแพง เด็กบ้านี้คงจะชำนาญเรื่องแอลกอฮอล์มากสินะ ไม่งั้นคงบริหารผับได้ดีขนาดนี้หรอก เขาดูรู้ใจคุณอานัสมาก ว่าเขาชอบดื่มไวน์แบบไหน เพราะท่าทางคุณอานัสชอบมาก

จากนั้นเราก็เริ่มคุยงานกัน และส่วนใหญ่ไคจะเป็นคนพูด เขารู้การวางแผนงานของบริษัทได้ดี ในขณะที่ไคอธิบายเกี่ยวกับเรื่องงาน คุณอานัสมักจะหันมาสบตากับฉันบ่อย ๆ

"ตกลงผมจะเซ็นสัญญากับบริษัทคุณ"คุณอานัสพูดขึ้นแล้วคลี่ยิ้มให้

"จริงเหรอคะ"ฉันเอ่ยด้วยความดีใจ

"ครับ..เมื่อก่อนตอนที่พ่อผมเป็นผู้บริหารอยู่ เขาก็เป็นลูกค้าบริษัทคุณ แต่พออาศิวาเสีย พ่อผมก็ไม่ได้ต่อสัญญา ตอนนี้ผมมาบริหารงานแล้ว ผมจะต่อสัญญากับบริษัทคุณเอง"

"ขอบคุณนะคะ"ฉันกล่าวแล้วเผลอหันไปยิ้มกับไค

"คุณไคมีความสามารถมากเลยนะครับ ไม่คิดว่าจะรู้เรื่องแผนงานได้ดีขนาดนี้"คุณอานัสหันไปชมไค

"ขอบคุณครับ"ฉันเอาเอกสารขึ้นมาให้คุณอานัสเซ็นทันที พอเรียบร้อยแล้วก็ดื่มกันต่อ

แต่ก็ไม่นานคุณอานัสก็ขอตัวกลับ และก่อนที่เขาจะกลับ คุณอานัสได้ขอคอนแทคฉันไว้เพื่อติดต่อแบบส่วนตัว ฉันก็เติมใจที่จะให้ไป ท่ามกลางสายตาไคที่จ้องมองฉัน ใครสนใจกันล่ะ

ฉัน กับไค เดินไปส่งคุณอานัสที่รถ พอเขาขับรถออกไป ฉันที่กำลังจะเดินไปที่รถตัวเอง ก็ถูกไคคว้าแขนฉันไว้ ฉันหลุบตามองที่มือเขา ก่อนที่จะตวัดสายตาขึ้นมองหน้าเขา

"มีอะไร"ฉันเอ่ยถามน้ำเสียงราบเรียบ

"กลับพร้อมกัน"

"เหอะ ไปสนุกของนายต่อเถอะ ฉันเอารถมากลับเองได้"พอพูดจบ ไคก็ดึงแขนฉันเดินเข้าไปในผับ

"ปล่อย!..ฉันจะกลับ"ไคหันมามองที่ฉัน

"กลับพร้อมกัน"เขาลากฉันขึ้นมาบนออฟฟิศ แล้วก็เก็บของ เอกสารของเขาใส่กระเป๋า ในขณะที่ฉันยืนกอดอกมองเขา

"เด็กนายไปไหนแล้วล่ะ"ว่าจบฉันก็กวาดสายตาออกไปที่กระจกที่มองเห็นห้องวีไอพี

"กลับไปแล้ว"ไคตอบกลับมาทั้งที่ก้มหน้าก้มตาเก็บของอยู่

"สนุกมากไหม"ไคเงยหน้าขึ้นมองฉัน พร้อมกับหยิบกระเป๋าเอกสารเดินมาที่ฉัน

"ขอโทษ"เขาพูดขึ้นเมื่อเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าฉัน

"ขอโทษ?"ฉันแค่นหัวเราะออกมาแล้วเบือนหน้าหนี

"ขอโทษที่ทำให้เห็น คราวหน้าฉันจะระวังมากกว่านี้..เธอจะไม่ได้มาเห็นอีกแน่"ฉันหันขวับไปที่เขาทันทีเมื่อพูดจบ เขากระตุกยกยิ้มชั่วร้าย แล้วดึงแขนฉันออกมาจากห้อง ฉันคิดผิด คิดว่าเด็กบ้านี้มันจะสำนึก แต่ไม่เลย อยากจะฆ่าให้ซะจริง

ฉันต้องนั่งรถมากับไค โดยที่จอดรถตัวเองไว้ที่ผับ ที่ฉันยอมนั่งมากับเขาไม่ใช่เพราะใจง่ายนะ เพราะไคอ้างเรื่องงาน ที่เขาช่วยคุยให้จนสำเร็จ คุณอานัสยอมเซ็นสัญญาก็เพราะเขา ฉันรำคาญจึงยอมนั่งรถมากับเขา

"เธอต้องให้รางวัลฉัน"ฉันหันไปที่คนขับรถเมื่อเขาพูดจบ

"อยากได้เท่าไหร่"

"คืออะไร..?"ไคหันมามองฉันเสี้ยวนาทีแล้วหันกลับไป

"เงินน่ะ อยากได้เท่าไหร่"

"ฉันไม่ได้อยากได้เงิน"ว่าจบ ก็หันมาที่ฉันแล้วเลียริมฝีปาก แสดงความหื่นออกมา

"ขยะแขยง!"ฉันสบถออกมาแล้วเบือนหน้านี้ ภาพที่เขามีอะไรกับเด็กผู้หญิงคนนั้นก็ลอยขึ้นมา

"ขยะแขยงอะไรฉัน..ฉันใส่ถุงยางกับทุกคนยกเว้นเธอ"ไคเอื้อมเอามือมาลูบแขนฉัน แต่ฉันก็ปัดมือเขาแล้วเอียงแขนหนี

"ยังจะมาพูดอีก..นายอยากทำอะไรก็ทำไป และถ้าฉันหมดความอดทนเมื่อไหร่ล่ะก็..ฉันจะไปจากนายทันที"ฉันพูดตามความรู้สึกแบบผู้หญิงโง่ ๆ ขนาดเห็นกับตาตั้งสองครั้งสองครา ยังไม่ไปจากเขาอีก ทำไมถึงได้รักเขามากขนาดนี้นะ หรือมันเป็นเวรกรรมของฉัน

"เธอไม่ไปจากฉันหรอก.."ฉันหันไปที่เขา

"...."ไคยิ้มยกมุมปากนิด ๆ

"เพราะเธอรักฉัน.."

"นายมั่นใจตัวเองมากไปแล้ว.."ฉันพูดแล้วหันไปกระตุกยิ้มมุมปากให้เขา

"เธอคิดว่าจะหนีฉันพ้น?"

"ทำไมต้องใช้คำว่าหนี..ในเมื่อฉันไม่ได้เป็นนักโทษ!"ฉันสวนกลับไป

"เธอเป็นนักโทษของฉัน..เพราะเธอเป็นต้นเหตุที่ทำให้เพื่อนฉัน..ต้องตาย"

"นายคิดจะฟังฉันอธิบายบ้างไหม"เอี๊ยดดด จู่ ๆ ไคก็เบรครถกระทันหัน แล้วกำพวงมาลัยแน่นหันมามองฉัน ฟันขบกรามแน่นจนเห็นเส้นเลือดปูดโปนขึ้นมาตามลำคอ

"อธิบายหรือแก้ตัว?"

"ฉันไม่ได้จะแก้ตัว..ฉันจะอธิบายให้นายเข้าใจ...นายกำลังเข้าใจผิดอยู่"

"เข้าใจผิด?"ไคสีหน้ายังคงตึง ๆ อยู่

"ใช่นายกำลังเข้าใจผิด ฉันยอมรับว่าช้อความนั้นฉันเป็นคนเขียน แต่ฉันทิ้งมันไปแล้ว และที่ฉันเขียนก็เพราะเชอรี่เป็นคนขอร้องให้ฉันเขียนมัน เธอบอกว่าเขียนเล่น ๆ ไม่ได้จะไปส่งให้ไฟฟ์จริง ๆ ฉันโง่เองที่เชื่อเพื่อน..ฉันพลาดเอง..ไม่คิดว่าจะมีคนเอาไปให้ไฟฟ์.."ฉันก้มหน้าลงเม้มปากทั้งสองเข้ากันแน่น ได้ยินเสียงไคพ่นลมหายใจออกมาแรง ๆ

"ฉันจะยอมฟังเธอ..บนเตียง"พอสิ้นเสียง ไคก็ขับรถต่อ ฉัยเงยหน้าขึ้นมองเขา แล้วลอบหายใจเบา ๆ

พอมาถึงห้อง ไคก็ดึงมือฉันเข้าไปในห้องนอนทันที แล้วจับฉันนั่งลงที่ปลายเจียงพร้อมกับเขา

"เธอคิดว่า..ฉันจะเชื่อที่เธอพูด?"

"...."ฉันได้แต่จ้องหน้าเขา

"ถ้าเธอไม่ได้ส่งกระดาษแผ่นนั้นให้ไอ้ไฟฟ์ แล้วใครกันที่เป็นคนส่ง"

"ฉันคิดว่าน่าจะเป็น..เชอรี่"

"เพื่อนเธอ?"ไคขมวดคิ้วเข้มเข้าหากันจนเป็นปม สีหน้าราวกับคิดอะไรบางอย่าง

"เอมก็คิดแบบนั้น..เชอรี่น่าจะเป็นคนส่งให้ไฟฟ์ เพื่อต้องการให้ไฟฟ์เสียใจ แต่เธอคงจะไม่คิดไฟฟ์จะฆ่าตัวตาย"

"ถ้าเธอไม่เขียนข้อความบ้า ๆ นั้นลงไป ก็ไม่มีใครเอาไปให้ไอ้ไฟฟ์ได้ ความสนุกของเธอมันทำให้คนคนนึงต้องตาย เธอมันเลว"ไคพูดพร้อมกับกัดกราม ท่าทางโมโหฉุนเฉียวมาก มันก็จริงอย่างที่เขาพูด ฉันมันคนเลว!

"...."ฉันมองหน้าเขาด้วยน้ำตาที่คลอเบ้า ไคลุกขึ้นแล้วยืนหันหลังให้ มือพาดที่ข้างหลัง ท่าทางหงุดหงิด

"เธอรู้ไหม ว่าไอ้ไฟฟ์มันน่าสงสารแค่ไหน"ไคหันมาแล้วโน้มตัวมาใกล้ ๆ ฉัน

"...."

"ไอ้ไฟฟ์มันไม่มีใคร มันมีแค่แม่มัน และฉัน..ถ้ามันรักเธอ ก็แสดงว่ามันยกให้เธอทั้งใจแล้ว..แต่เธอกลับทำร้ายหัวใจ ความรู้สึกของมัน..ฉันต้องให้อภัยคนอย่างเธอไหมเธอมัน.."ไคยกนิ้วชี้มาที่ฉันและสะบัดลง

"ฉันยอมรับผิด เพราะความโง่ของฉัน..ฮือ"ฉันพูดจบก็ร้องไห้ออกมาทันที

"มันถึงเวลาแล้ว.."ฉันเงยหน้ามองชายหนุ่มรุ่นน้อง ด้วยความสงสัยในสิ่งที่เขาพูด

"....."

"ฉันจะถอนหมั้น..แล้วปล่อยเธอไป"พอสิ้นเสียง ไคก็เดินออกจากห้องไป น้ำตาของฉันมันไหลออกมาราวกับสายธาร มันรู้สึกเจ็บปวด เหมือนกำลังจะขาดใจ ทั้งที่ฉันอยากจะหนีไปจากเขาแท้ ๆ พอตอนนี้เขากำลังจะปล่อยฉันไป ฉันกลับเสียใจ ราวกับว่าตัวเองขาดเขาไม่ได้...

🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥