Masukเชอรี่เดินเข้าไปในผับกับไค โดยมีฉันตามไปติด ๆ ฉันเริ่มจะมั่นใจแล้วว่าเชอรี่เพื่อนของฉันจะต้องชอบไคแน่ ๆ ฉันมีสิทธิ์หวง หึง เขาไหมนะ เพราะตอนนี้ฉันเป็นได้แค่คนที่เขาเกลียด และต้องการที่จะแก้แค้นแทนเพื่อนของเขา
ไคคงอยากให้ฉันได้รับผลกรรมที่ทำไว้กับไฟฟ์ เขาอยากให้ฉันเจ็บเหมือนกับที่เพื่อนเขาเจ็บ และฉันก็เจ็บปวดอย่างที่เขาให้เป็น เพราะฉันตกหลุมรักเขา และหวงเขาด้วย แต่สถานะของฉันตอนนี้คงจะทำอะไรไม่ได้ แค่เขาบอกว่ามีแฟน ใจฉันเองก็แทบสลาย ไม่คิดเลยว่าความรักมันจะทำให้ฉันโง่ได้ขนาดนี้ ยอมเขาง่าย ๆ ซะงั้น เฮ้อ..นี้ใช่ไหมที่เรียกว่า 'เวร กรรม'...
อีกนานแค่ไหนฉันถึงจะพ้นทุกข์ โดยปราศจากความรักที่มีให้เขา...
ไคพาเชอรี่ไปที่ห้องวีไอพี และฉันเป็นคนสุดท้ายที่เข้าไปในห้อง ฉันเห็นเชอรี่นั่งใกล้ แทบจะเบียดกับไคเลย ไม่รู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ อยากได้ไคมากเลยงั้นเหรอ คงไม่รู้สินะว่าไอ้เด็กบ้านั้น มีแฟนอยู่แล้ว และดูรักแฟนเขามากด้วย เพราะขนาดแค่ฉันไปมหาลัยเขาได้เจอกับ โบวี่ ที่เป็นแฟนเขา ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลย เขายังโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ
และยังยอมเปิดปากบอกความเลวที่ทำกับฉันโดยไม่รู้สึกผิด
"เอมไม่มาด้วยเหรอ"ฉันพูดจบก็เลือกที่จะนั่งที่ตรงข้ามพวกเขา
"นี้ยังไม่ดีกันเหรอ"เชอรี่ไม่ตอบคำถามฉัน แต่เธอกลับถามขึ้นเมื่อเห็นว่าฉันไม่ได้นั่งข้างไค
"ไม่ได้ทะเลาะกัน"ไคตอบเสียงเข้ม แล้วจ้องมาที่ฉัน ก่อนที่จะลุกขึ้นแล้วมานั่งข้าง ๆ ฉัน
"บอกให้ทำตัวปกติ..จำไม่ได้?"
"เพื่อ?"เราสองคนพูดกระซิบโต้ตอบกัน
"หรือจะให้ฉัน 'เอา'เพื่อนเธออีกคน?"ฉันหันขวับไปที่ทันที ไคกระตุกยิ้มมุมปากแล้วยักคิ้วใส่แบบกวน ๆ
"คุยอะไรกัน"เสียงเชอรี่ที่นั่งอีกฝั่งดังขึ้น
"ไม่มีอะไร ดื่มกันไปก่อนนะ..ผมไปเคลียร์งานแปบนึง"ว่าจบเขาก็กวักมือเรียกเด็กเสิร์ฟเข้ามา และลุกขึ้นเดินออกไป
เชอรี่ลุกขึ้นมานั่งใกล้ ๆ ฉัน ในขณะที่เด็กเสิร์ฟยื่นเมนูมาให้
"เอาไวน์ที่แพงที่สุดขวดนึง"เชอรี่หันไปสั่งเด็กเสิร์ฟ ก่อนที่จะหันมาคุยกับฉัน
"ฉันไปสืบมาแล้วนะ"ฉันเงยหน้าละจากเมนูอาหารมองเพื่อนสาว.
"สืบอะไร"
"ก็ยัยโบวี่นั้นไง"ฉันผงกหัว เชอรี่คงรู้แล้วสินะว่าเขาเป็นแฟนกัน ทำไมรู้สึกใจหวิว ๆ เพราะความจริงแล้ว ฉันกับไคไม่ได้เป็นอะไรกัน
"อืม.."ฉันส่งเสียงสั้น ๆ ออกไปในลำคอ
"ยัยนั้นเป็นลูกท่านทูต.."
"อืม.."
"นางกำลังจะหมั้นด้วยนะ"ฉันหันขวับคอแทบหลุดด้วยความตกใจ หมั้น? อย่าบอกนะว่าไคกับโบวี่หมั้นกัน
"กับใครไม่รู้ แต่ที่แน่ ๆ ไม่ใช่ไค"อ้าว แล้วใครกัน ที่จะหมั้นกับโบวี่? ฉันถามกับตัวเองในใจ
"หึ..นางคงจะชอบไคฝ่ายเดียว ถึงประกาศบอกเขาไปทั่วว่าเป็นแฟนกับไค"เชอรี่พูดแล้วแค่นหัวเราะออกมา พร้อมเอามือกอดอก
"...."ฉันควรจะบอกเพื่อนดีไหมว่าเขาเป็นแฟนกันจริง ๆ แต่เลือกที่จะไม่พูดดีกว่า เพราะตอนนี้ฉันยังต้องแสดงเป็นแฟนกับไค ก็ไม่รู้เหตุผลไอ้เด็กบ้านั้น ว่าจะให้ฉันทำแบบนั้นเพื่ออะไร แต่มาคิด ๆ ดู ฉันไม่เคยเห็นโบวี่มาที่ผับเขาเลยนะ หรือฉันไม่เห็นเอง
"แก คิดอะไรอยู่"เชอรี่สะกิดฉันทำเอาฉันสะดุ้งโหย่ง
"ปะ เปล่า"
"เออ แกฉันไปรู้มาว่า.."
"...."ฉันเลิกคิ้วด้วยความสงสัย เพื่อนฉันเป็นนักสืบตั้งแต่เมื่อไหร่กันว่ะ
"ไค..เนี้ยนะ เสือตัวพ่อเลยแหละ"พูดไปอมยิ้มไป สีหน้าเพื่อนฉันราวกับกำลังชื่นชมไคเหลือเกิน มันน่าชื่นชม?
"อืม"ไม่อยากจะออกความคิดเห็น
"แกต้องระวังไว้นะ ผู้หญิงบางคนถ้ามันอยากได้ มันก็แย่งหมดแหละ ไม่คิดว่าเขาจะมีแฟนหรือไม่มี"
"จ้า"ฉันตอบกลับแล้วลอบหายใจเบา ๆ
"...."เชอรี่หันมายิ้มให้ เด็กเสิร์ฟก็เข้ามารินไวน์ใส่แก้วให้ฉันกับเชอรี่
"แกอยากได้ไคไหม"
"แค่ก แค่ก .."เชอรี่สำลักไวน์ที่กำลังยกดื่มทันที เธอรีบหยิบทิชชู มาเช็ดปาก
"แกพูดอะไรเนี้ย"เธอยกมือมาตบที่แขนฉันเบา ๆ สีหน้าเพื่อนมันบ่งบอกเลยว่ากำลังเขินอาย
"ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ"ว่าจบ ฉันก็ลุกขึ้นแล้วเปิดประตูเดินออกมา
จังหวะที่ฉันเดินมาที่หัวมุมของตึก ซึ่งเป็นที่สูบบุหรี่ ก็ได้ยินคนกำลังคุยกัน
"เรื่องโบวี่มึงจะเอาไง"
"โบวี่ไม่ยอมหมั้นแน่"
"ท่าทางพ่อโบวี่คงจะบังคับให้หมั้น"
"จะหมั้นได้ไง ในเมื่อโบวี่เป็นเมียกู..!"ฉันพอจะรู้ว่าใครกำลังคุยกัน ไค กับ พุ เพื่อนเขานั้นเองที่คุยกันอยู่
"แต่พ่อโบวี่ไม่ชอบมึง..แค่บอกว่าพวกมึงเป็นแฟนกันเขายังไม่ยอมรับเลย แถมยังห้ามพวกมึงเจอกันด้วย"
"ไม่ยอมรับแล้วไง..กูกับโบวี่รักกัน ไม่ได้รักกับพ่อโบวี่สักหน่อย"รักกัน? รักกันมากสินะ ฉันรู้สึกว่าดวงตาร้อนผ่าว หัวใจมันสั่น ๆ
"ไอ้เวร!"
"เดี๋ยวกูทำให้โบวี่ท้องสะเลย ดูสิว่าจะยอมรับกูไหม"ท้อง? น้ำตาเจ้ากรรมก็ไหลออกมาเมื่อได้ยินคำพูดของเขา
"เฮ้ย ๆ ไอ้ไค มึงกับโบวี่ยังเรียนไม่จบเลยนะโว้ย"
"แล้วไง?"
"เฮ้อ..."เสียงพุพ่นลมหายใจออกมาเสียงดัง ขณะที่น้ำตาฉันไหลไม่หยุด
"มึงรู้ไหมคู่หมั้นโบวี่เป็นใคร"
"รู้ วันนี้กูก็เจอมัน.."ไคเจอกับคู่หมั้นโบวี่? ที่ไหน
"เขารู้ไหมว่ามึงกับโบวี่"
"ไม่รู้!"
"แล้วมึงจะปล่อยพี่ไอไปเมื่อไหร่"
"หึ..เก็บไว้ก่อน แก้ขัด."
"ไอ้เชี้ยไค ไอ้เลว.."
"กูยังแก้แค้นไม่สาแก่ใจเลย..ชีวิตคนทั้งคนเลยนะมึง"ฉันเอามือปิดปากตัวเองไม่กล้าร้องโฮออกมาเสียงดัง.
"มึงปล่อยพี่เขาไปได้แล้ว..กูสงสารพี่เขา"
"มึงเป็นคนขี้สงสารตั้งแต่เมื่อไหร่"
"ก็ดูมึงทำกับพี่เขาสิ..กูดูออกว่าพี่เขารักมึง ไม่งั้นคงไม่ยอมมึงแบบนี้หรอก ไหน ๆ ไอ้ไฟฟ์ก็ตายไปแล้ว"
"นั้นเพื่อนกูนะ..มันควรจะมีชีวิตอยู่ ไม่ใช่ต้องมาตายเพราะผู้หญิงเลว ๆ แบบนั้น"ผู้หญิงเลว? ฉันเลวมากใช่ไหม ถึงให้ฉันเป็นแค่คนไว้แก้ขัด
'ฉันยังจะทนรักผู้ชายคนนี้อีกเหรอ'ฉันได้แต่ถามตัวเองในใจ ก่อนที่จะถอยหลังเดินออกมา.
ฉันเดินเข้ามาที่ห้องวีไอพี...หลังจากที่เช็ดหน้าเช็ดตาเรียบร้อยแล้ว
"แกทำไม ไปนานจังว่ะ"
"แก ฉันยกไคให้เอาป่ะ"ฉันพูดจบแล้วยกแก้วไวน์กระดกเข้าปากรวดเดียวหมดแก้ว.
"ไอ แกพูดอะไรเนี้ย"
"ฉันรู้ว่าแกชอบไค ใช่ไหม?"ฉันยกขวดไวน์รินใส่แก้ว แล้วหันไปถามเชอรี่
"กะ ก็ชอบนั้นแหละ"
"เหอะ...มีคนแต่ชอบไอ้เด็กบ้านี้จริง"ฉันพึมพำออกมาเบา ๆ แล้วยกแก้วไวน์ดื่ม
"แกเป็นอะไรหรือเปล่าเนี้ย"
"ฉันจะเลิกกับไค.."
"จริงเหรอ"เชอรี่ทำท่าดีอกดีใจ ฉันผงกหัวให้แล้วคลี่ยิ้มบาง ๆ
ฉันเอาแต่นั่งดื่ม น้ำตาคลอเบ้า แต่เชอรี่ไม่ทันได้สังเกตอะไร จนกระทั่งไคเปิดประตูเข้ามา
"ไค..เราเลิกกัน"ฉันยืนขึ้นแล้วชี้นิ้วไปที่เขา ไคทำหน้ามึนงง มองฉันที่ยืนเซ ๆ สลับกับ เชอรี่ที่นั่งยิ้มให้เขา
"เมาแล้วพูดบ้าอะไร"ไคเดินเข้ามา กระชากแขนฉันไปใกล้ตัวเขา
"เลิกกันไง..ฉันจะมีผัวใหม่"ฉันพูดไปด้วยความมึนเมา
"หึ.."ไคจับแขนฉันแน่น แล้วเอียงคอไปที่เชอรี่
"ผมพาไอกลับก่อนนะ ไอเมามากแล้ว"
"แต่ไออยากเลิกกับไคจริง ๆ นะ"เชอรี่รีบยืนขึ้นแล้วทักท้วงทันที ส่วนฉันถูกไคจับไว้ขณะที่ยืนแทบไม่ไหว เซหน้าเซหลังอยู่
"ผม..ไม่..เลิก!"ไคหันมาพูดย้ำทีละคำใส่ฉัน สีหน้าขรีม
"ฉันจะเลิกกับนาย ไอ้เด็กบ้า ฉันจะไม่ทนกับนายแล้ว เอาเลยอยากทำอะไรก็ทำ.."จู่ ๆ ร่างฉันก็ลอยขึ้น เพราะถูกไคจับร่างฉันอุ้มพาดไหล่ แล้วเดินออกมาจากห้อง
"ไค ไค"เสียงเชอรี่ก็ดังตามมาด้วย
"ปล่อย ๆ นะโว้ย ถ้าไม่ปล่อยฉันจะให้พ่อศิวามาหักคอแก"ป๊าบ ๆ มือหนาฟาดเข้ามาที่ก้นฉัน
"เงียบ!"ไคพาฉันมาที่รถแล้วปล่อยฉัน เชอรี่ก็วิ่งเข้ามาทันพอดี
"เดี๋ยว ๆ "
"ผมขอไปเคลียร์กับไอก่อนนะครับ"ว่าจบ ไคก็เปิดประตูรถแล้วจับฉันเข้าไปนั่งด้วยอาการเมา ส่วนไคก็อ้อมมานั่งที่เบาะคนขับ จากนั้นก็ขับรถออกไปทันที ทิ้งเชอรี่ไว้แบบนั้น
🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥
.
งานแต่งของฉันมันค่อนข้างหรูหรามาก คือคุณนายแม่ไคทุ่มทุนสร้างมากค่ะ คงอยากได้ฉันเป็นสะใภ้มาก ใช่สิ ฉันทั้งสวย รวย เก่งและฉลาด เอ่อ..ฉลาดมั้ง ฉลาดแหละฉันมือไม้เย็นไปหมดในขณะที่แม่อุ่นพาฉันลงไปหาว่าที่สามีเด็กของฉัน พอถึงบันไดขั้นสุดท้าย ฉันก็ได้เห็นเจ้าบ่าวสุดหล่อของฉันยืนรออยู่ หัวใจฉันแทบจะละลาย เด็กน้อยฉันที่ไอ้นั้นไม่น้อย คือเขามันบอกว่าของเขาไม่น้อย เขาหล่อมากค่ะ แล้วเมื่อเขายิ้มโชว์ลักยิ้มเจ้าเสน่ห์ให้ฉันนะ ฉันจะวูบ มันน่ารักมากแม่อุ่นส่งมือฉันให้กับไค"ฝากดูแลลูกสาวน้าด้วยนะตาไค ไม่ใช่สิ ลูกสาวแม่สินะ"แม่พูดจบแล้วหันมายิ้มให้ฉัน"ครับแม่"ไคตอบกลับแล้วจับมือฉันไปคล้องแขนแกร่งเขาก่อนที่จะพาฉันขึ้นไปบนเวทีตอนนี้เป็นพิธีฉลอง ซึ่งเรามีพิธีในช่วงเช้าไปแล้วแหละ พอไคพาฉันขึ้นมาที่บนเวที หัวใจฉันก็เต้นแรงแทบจะหลุดออกมาจากอก ตื่นเต้นมาก ๆ แขกผู้มีเกียรติก็มากมายซะเหลือเกิน"ช่วยปรบมือให้เจ้าบ่าวเจ้าสาวด้วยค่ะ"พิธีกรสาวเอ่ยขึ้น ซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหน นั้นก็คือเพื่อนของฉันเอง ฉันขอให้เธอมาเป็นพิธีกรเฉพาะกิจให้ หลังจากที่ทำหน้าที่เป็นเพื่อนเจ้าสาวแล้ว จริง ๆ แล้วฉันก็เกรงใจเพื่อนนะ เพราะเพื่อ
ตอนนี้ฉันนั่งอยู่ในรถของไค ซึ่งแน่นอนว่าเขากำลังขับพาฉันไปที่คอนโด ระหว่างนี้เขาจับมือฉันไปหอมราวกับคนโรคจิต"จะหอมอะไรนักหนาเนี่ย"ฉันทักท้วงเพราะรู้สึกว่ามือฉันจะติดจมูกเขาไปแล้ว"ก็ผมรักพี่อ่ะ"เดี๋ยวนี้ฉันได้ยินคำว่ารักจากเขาบ่อยมาก มันชื่นชุ่มหัวใจดีจัง"แล้วทำไมไม่รักตั้งแต่ตอนแรก"ฉันแสร้งถาม"นั้นสินะ...ป่านนี้เราคงมีความสุขกันไปตั้งนานแล้ว"ไคพูดพลางยกมือลูบครางตัวเองสีหน้าครุ่นคิดอะไรบางอย่าง"...."ฉันรู้ว่าเพราะอะไร"ความแค้น!"สุดท้ายแล้วไคก็พูดขึ้นมาเอง"...."ฉันจึงได้หันขวับไปที่เขา"พี่รู้ไหมทำไมผมถึงแค้นพี่มาก..ที่ทำให้ไอ้ไฟฟ์ต้องฆ่าตัวตาย""....""ไอ้ไฟฟ์มันไม่ใช่แค่เพื่อน..มันเป็นเหมือนพี่ เหมือนน้องของผม ผมกับมันสนิทกันตั้งแต่เด็ก ๆ ผมมีพี่คีย์เป็นพี่ชาย และมีมันนี้แหละที่ผมนับว่ามันเป็นน้องชายผมอีกคน..เพราะแบบนี้ผมถึงได้แค้นพี่ไงที่ทำให้มันต้องคิดสั้น"ไคพูดจบแล้วหันหน้ามาที่ฉันเขาคลี่ยิ้มออกมา แล้วจับมือฉันกุมไว้"จะโทษพี่ฝ่ายเดียวก็ไม่ได้..มันเองก็อ่อนแอเกินไป..อีกอย่างมันควรจะนึกถึงคนที่รักมันบ้าง..ไม่ควรที่จะนึกถึงแต่ตัวเองตัดช่องน้อยแต่พอตัว...ทำให้คนที่ยังอยู่ต้อง.
ทุกคนตามแม่ไปที่ห้องพักฟื้น..แต่น้องยังไม่ออกมาจากห้องเด็กแรกเกิดเพราะคุณหมอต้องตรวจเช็คร่างกายอีกหลายอย่าง ลุงไทน์ขอบอกขอบใจไคยกใหญ่ ที่ช่วยให้ลูกของเขาปลอดภัย รวมถึงแม่ของฉันด้วยที่ไม่ลืมขอบใจไค ท่านพูดกับไคดีกว่าเดิม ดูเป็นมิตรมากขึ้น เพราะก่อนหน้านี้แม่จะคอยไล่เขาและพูดจาเสียงแข็ง. ฉันคิดว่าแม่คงจะเริ่มใจอ่อนแล้วล่ะสักพักใหญ่คุณพยาบาลก็พาน้องชายฉันเข้ามาพอได้เห็น 'ออสติน'ฉันตื่นเต้นมาก ใช่แล้วน้องชายฉันชื่อ ออสติน ไคจ้องมองน้องชายด้วยแววตาที่ดูปลื้มปริม และเอ็นดู เขาดูอบอุ่นมาก เมื่อแม่ให้เขาอุ้มน้อง อาจจะดูเก้ ๆ กัง ๆ อยู่บ้าง เขาหอมน้องชายด้วยความรักใคร่ แล้วยิ้มไม่หุบเลย ฉันกับแม่หันมายิ้มให้กันเมื่อเห็นท่าทางไคที่ดูรักเด็กมากถ้าลูกฉันยังอยู่ก็คง...เฮ้อจะว่าไปฉันเองก็ไม่ได้อยากจะมีลูกหรอก พอมารู้อีกทีว่าตัวเองกำลังตั้งครรภ์แต่ลูกก็ไม่อยู่แล้ว มันน่าเศร้าที่สุด"แล้ววันนี้ไม่ไปเรียนเหรอไค"ลุงไทน์เอ่ยถามไค"เอ่อ...""จริง ๆ แล้ว ไคต้องไปสอบแต่.."ฉันยังพูดไม่จบไคก็เข้าสะกิดฉัน"ตายจริง..ยังงี้ก็ไปสอบไม่ทันแล้วนะสิ""ครับ..แต่ไม่เป็นอะไรครับ เดี๋ยวค่อยไปสอบใหม่ได้"แม่ผงกหัวรับแล้
ไคจับมือฉันเดินออกมาจากห้อง ก็เห็นหวานที่ยืนโวยวายอยู่ที่หน้าห้อง พอเธอเห็นไคก็รีบปรี่เข้ามา"มาทำไม.."ไคเอ่ยน้ำเสียงแข็ง มือหนาของเขายังจับมือฉันแน่น"หวานมาหาไค"เธอพูดเสียงอ่อย ๆ ทำน่าสงสาร"ที่พูดไปวันนั้นยังไม่เข้าใจ?"ไคพูดพร้อมกับขบกรามแน่น"หวาน..""กลับไปซะ!"หวานยังพูดไม่จบประโยคไคก็ตวาดไส่เธอซะก่อน"ไค..ทำไมทำกับหวานแบบนี้..หวานรักไคนะ""แต่ฉันไม่ได้รักเธอ..เลิกยุ่งกับฉันสักที"ไคกดน้ำเสียงทุ้มต่ำ ท่าทางเขาดูรำคาญผู้หญิงตรงหน้าไม่ใช่น้อย"ไค.."เธอเอ่ยน้ำเสียงสั่นเทา"กลับไป...อย่าให้ฉันต้องหมดความอดทน"น้ำเสียงของไคที่พูดกับหญิงสาวช่างดูดุดันและจริงจังมาก ฉันเห็นสีหน้าหวานรู้สึกกลัวไคมาก"หวาน..กลับก็ได้"สุดท้ายเธอก็ต้องยอมแพ้ไปเมื่อเห็นสีหน้าแววตาไคที่ดูน่ากลัว ว่าจบหวานก็เดินออกไปโดยง่ายดาย เวลาไคมันดุ มันก็น่ากลัวเหมือนกันนะ ฉันเจอมาแล้วหลังจากหวานกลับไป และคิดว่าคงไม่มีใครมาวุ่นวาย และทำให้รำคาญใจ ไคพาฉันกลับเข้ามาในห้อง ที่พี่นัสนั่งอยู่"เรียบร้อยแล้วใช่ไหม"พี่นัสเอ่ยถามแล้วยกแก้วไวน์กระดกลงคอ"ครับ"ไคตอบกลับแล้วจับฉันนั่งลงข้าง ๆ เขา"แล้วเรื่องน้าอุ่น ..แม่ไอนายจะทำยังไ
ฉันขึ้นมาบนห้อง นั่งรอแม่ด้วยจิตใจที่กระวนกระวายไปหมด สงสารไคจัง ท่าทางเขาดูเสียใจมาก รู้งี้ห้ามไม่ให้เขาบอกแม่ซะก็ดี ยอมรับนะว่าฉันตกหลุมรักเขาอีกครั้งเข้าแล้ว ใจง่ายเสียจริงฉัน ก็ไคน่ารักอ่ะ ยิ่งตอนนี้เขาคำพูดคำจา ท่าทางดูน่ารักน่าเอ็นดูไปหมด ฉันนั่งนึกไปก็อมยิ้มอยู่คนเดียว จนแม่เปิดประตูเข้ามา ฉันจึงรีบลุกขึ้นไปประคองแม่ เพราะลุงไทน์ไม่ได้เข้ามาด้วยฉันพาแม่ไปนั่งที่โซฟา แล้วพาตัวเองไปนั่งฝั่งตรงกันข้าม."แม่ เรื่องไอกับไค.."ฉันเริ่มเปิดประเด็นก่อนทันที แต่ยังไม่ได้จะพูดอะไรแม่ก็เบรคฉันแทบหัวทิ่ม"ไม่ต้องมาพูดเลย..เกิดเรื่องขนาดนี้แกไม่คิดจะบอกแม่เลยเหรอ ยอมให้เขาทำร้ายอยู่ได้ แกโง่เกินไปไหมยัยไอ""แม่..""ยังไงฉันก็ไม่ให้แกคบกับตาไคเด็ดขาด"แม่พูดพร้อมกับทำสีหน้าจริงจังเอามาก ๆ ไม่เคยเห็นแม่จริงจังอะไรเบอร์นี้เลย"แต่ไอรักไคนะคะแม่..""รักได้ก็ต้องเลิกรักได้ ..ลืมไปแล้วหรือไงว่าเขาทำอะไรกับแกบ้าง แม่นั่งฟังไปกัดฟันไป ไม่คิดว่าตาไคจะทำร้ายลูกฉันขนาดนี้""เรื่องที่เกิดขึ้นไอก็มีส่วนผิดเหมือนกันนะแม่ ..""เฮ้อ..."แม่พ่นลมหายใจออกมาหนัก ๆ แล้วส่ายหน้า"เรื่องทุกอย่างมันจบแล้ว..เราสองคน
ไคขับรถพาฉันมาถึงที่คอนโดของเขา พอฉันก้าวขาเข้าไปด้านใน ไคก็ดึงมือฉันเข้าไปในห้องนอนของเขาทันที และเป็นอย่างที่เขาพูด บราเซียร์ของฉันได้ถูกวางไว้อยู่บนเตียงใกล้ ๆ กับหมอน ไคนั่งลงที่บนปลายเตียงแล้วดึงฉันไปตักแกร่งของเขาฉันก็หลวมตัวมากับเขาเฉย ฉันแพ้เด็กบ้านี้อีกแล้ว ไคกอดรัดฉันแล้วเอียงคอมาหอมที่แก้มฉันทั้งซ้ายและขวา"พอแล้ว.."ฉันพูดปรามเมื่อเขายังหอมฉันไม่หยุด"จะพอได้ไง..ก็ผมคิดถึงพี่นี้ครับ"เวลาไคพูดจาสุภาพแบบนี้ มันทำให้มีผลต่อหัวใจของฉันมาก เพราะมันสั่นระริก ๆ อยู่ตลอดไม่แค่หอม ไคล้วงมือเข้าไปในสาปเสื้อแล้วบีบเค้นหน้าอกฉันด้วย ทำให้ขนฉันลุกไปทั้งตัว"ไค..อย่า"ฉันพยายามดึงมือเขาออกมา แต่ก็ไม่เป็นผล มากกว่านั้นเขาได้ปลดตะขอบราเซียร์ฉันออกไปแล้ว"ผมอยากทำกับพี่ให้ผมทำนะ"ไคพูดด้วยน้ำเสียงแหบเพร่าก็ที่จะยกตัวฉันลงจากตักเขาแล้วผลักฉันนอนราบลง เขายกขามาคร่อมร่างฉัน ก่อนที่จะเอามือเขามาประสานกับมือฉันทั้งสองข้าง"ผมสัญญาว่าผมจะเป็นสามี และพ่อของลูกพี่ที่ดี""ดะ เดี๋ยวนะ...ฉันยังไม่บอกเลยว่าฉันจะแต่งงานกับนาย.."ฉันพูดแย้งขึ้นทันที ในขณะที่ไคคร่อมร่างฉันอยู่"ผมว่ายังไงพี่ก็ต้องแต่งงาน..







