ทั้งรักทั้งแค้น..(42)

ฉันยังนั่งร้องไห้เงียบ ๆ อยู่ในห้อง. ในหัวสับสนปั่นป่วนไปหมด ฉันที่เป็นคนพูดและแสดงออกว่าอยากจะถอนหมั้น แต่กลับเป็นเขาที่เอ่ยปากออกมาและดูจริงจัง ที่จะถอนหมั้น ฉันยกมือปาดน้ำตาลวก ๆ แล้วลุกขึ้นเดินมาหยิบกระเป๋าเก็บเสื้อผ้า แน่นอนฉันจะไม่ได้อยู่ที่นี้แล้ว ระหว่างที่ฉันเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋า ไคก็เปิดประตูเข้ามา เขาเดินมาที่ฉันแล้วยืนมองนิ่ง ๆ ได้ยินแค่เสียงถอนหายใจเขา ก่อนที่จะเอื้อมหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป โดยไม่ได้พูดอะไรสักคำ

ฉันนั่งพับผ้าอยู่แต่ใช้หางตามองเขา ไคเข้าห้องน้ำไปแล้วปิดประตูลงกลอน ซึ่งปกติเขาไม่ค่อยจะปิดเลย อยู่ ๆ น้ำตาก็ไหลออกมาเฉย ฉันรีบยกมือเช็ดมันทันที

ทำไมฉันจะต้องมานั่งเสียใจ ร้องไห้ด้วยนะ ทั้ง ๆ ที่ฉันพยายามที่จะตัดใจจากเขาอยู่แล้ว ดีซะอีกที่เราไม่ต้องมาอยู่ด้วยกันแบบนี้ มันอาจจะง่ายในการที่จะตัดใจจากเขา แต่มันอาจจะต้องใช้เวลาสักหน่อย น้ำตาก็หยดลงมาอีกครั้ง

ไคมั่นใจว่าฉันรักเขา และไม่มีทางที่เขาจะปล่อยฉันไป แต่ทำไม...อยู่ ๆ เขาถึงปล่อยฉันไป เขาต้องการให้ฉันทรมาน หรืออยู่อย่างตายทั้งเป็นงั้นเหรอ เพราะฉันยังรักเขา

ฉันเก็บเสื้อผ้า และของใช้ส่วนตัวจนเสร็จ คิดว่าคืนนี้ฉันคงจะไปเลย แต่ทว่า

"จะไปไหน"เสียงอันเย็นชาของไคดังขึ้น ฉันที่กำลังเดินถือกระเป๋าไปที่หน้าประตูก็หันขวับไปทันที พบว่าไคยืนตัวเปียก ๆ สวมใส่ผ้าขนหนูผืนเดียวอยู่หน้าห้องน้ำ

"จะกลับบ้านไง"ฉันก็ตอบแล้วกำลังจะก้าวขาเดิน เสียงฝีเท้าก็วิ่งมาดักหน้าฉัน

"ไปพรุ่งนี้ ฉันไปส่ง.."ไคพูดจบเขาก็ดึงกระเป๋าฉันออกจากมือ แล้วเดินไปตั้งไว้อีกมุมของห้อง จากนั้นเขาก็เดินไปหยิบบ็อกเซอร์เอามาใส่ ขณะที่ฉันยังคงยืนแข็งอยู่

"ไปอาบน้ำสิ ฉันจะไปนอนห้องทำงาน"พอพูดจบเขาก็เปิดประตูออกไปจากห้อง ฉันหันไปถอนหายใจเบา ๆ แล้วพาตัวเองเข้าไปอาบน้ำ ตามที่เขาสั่ง ขนาดจะเลิกกันแล้วฉันยังเชื่อเขาอีก โธ่ อีไอนะอีไอ!

พออาบน้ำเสร็จฉันก็ล้มตัวลงนอน แล้วยกมือขึ้น คลำแหวนหมั้นที่ไคสวมให้ มันสวยมาก ฉันยิ้มไปน้ำตาไหลไป ต่อไปมันคงจะไม่ได้อยู่ในนิ้วของฉันแล้วสินะ

[ Part Kai ]

ผมเดินเข้ามาในห้องทำงาน ผมนั่งลงที่เก้าอี้หน้าคอมพิวเตอร์แล้วเปิดเครื่อง ผมกดเข้าไปดูภาพถ่ายวันที่ผมกับไอหมั้นกัน คลิกเข้าไปดูเรื่อย วันนั้นไอสวยมาก ผมเผลอยิ้มออกมาเมื่อได้เห็นภาพที่ผมกำลังสวมแหวนหมั้นให้เธอ ซึ่งแหวนวงนั้นผมแอบไปเลือกซื้อไว้เอง

ผมท้าวแขนบนโต๊ะแล้วเอามือกุมขมับ ความจริงแล้วผมไม่อยากจะพูดคำนั้นออกไปเลย 'ถอนหมั้น' ผมไม่ได้อยากให้เธอไป..แต่ผมรู้สึกแค้นเธอเมื่อได้เห็นข้อความในกระดาษนั้น ผมทำใจไม่ได้ที่จะปล่อยวางเรื่องนี้

ก่อนหน้านี้ผมเลิกคิดแค้น เลิกที่จะทำร้ายเธอ ก็เพราะผมเพิ่งมารู้ใจตัวเองว่าผมรักเธอ มันเป็นรักจริง ๆ ที่ไม่จอมปลอมอย่างช่วงแรก ไม่รู้ว่าผมรักเธอไปตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ก็รักไปแล้วและรักมาก หวังไว้ว่าเธอจะเป็นผู้หญิงคนเดียวของผม

ผมพยายามทำดีกับเธอ อยากให้เธอลืมที่ผมเคยพูดจาไม่ดี หรือทำร้ายเธอไป อยากให้เธอเห็นว่าผมรักเธอด้วยใจ ไม่ใช่จะหลอกให้เธอรักเหมือนครั้งแรก ผมจึงไม่ได้พูดออกไป

เรื่องหมั้นเป็นความต้องการของผม ที่จะผูกเธอไว้ให้อยู่กับผม ไม่ให้เธอหนีผมไปได้ หลังจากผมเรียนจบ ผมจะแต่งงานกับเธอทันที

"มึงแน่ใจนะว่ามึงจะหมั้นกับพี่ไอ..มึงอย่าไปหลอกเขานะโว้ย"นั้นเป็นคำพูดของไอ้พุ ผมกับมันนัดกันมาดื่มก่อนวันหมั้นที่จะเกิดขึ้น

"มึงหมายความว่าไง..หลอก?"

"เออนะสิ..ไม่ใช่ถึงเวลาหมั้นแล้วมึงหายตัว มึงชั่วเลยนะไอ้ไค"

"ไอ้เชี้ย..กูจะหายไปไหนกูอยากหมั้นจะตาย จริง ๆ กูอยากจะแต่งไปเลยด้วยซ้ำ"

"อย่าบอกนะว่ามึง รักพี่ไอ.."ผมยิ้มให้ไอ้พุด้วยหัวใจที่เบิกบาน ความรู้สึกนี้มันแปลก ๆ อยู่เหมือนกัน

"กูว่าแล้ว มึงต้องรักพี่ไอ ทำมาเป็นปากแข็ง"

"หึหึ"ผมได้แต่ส่งเสียงหัวเราะในลำคอ

"มิหน้า ช่วงหลังกูเห็นมึงติดพี่ไอเหลือเกิน ผับก็ไม่ค่อยเข้ามาดู ผู้หญิงก็ไม่สน..ถอดเขึ้ยวเล็บแล้วว่างั้น"

"กูไม่อยากทำให้ไอเสียใจ.."ผมพูดแล้วคลี่ยิ้มออกมา เมื่อนึกถึงว่าที่คู่หมั้น

"ดูมึงจริงจังนะเนี่ย..แล้วมึงเลิกกับโบวี่เพราะอะไร"ไม่มีใครรู้ว่าผมเลิกกับโบวี่ด้วยเหตุผลอะไร เพราะผมไม่ได้บอกกับใครเลย กับโบวี่ผมก็รักนะ แต่มันคล้าย ๆ รักแบบเพื่อน โอเคอยู่ช่วงที่ผมคบกับเธอ ถ้าจะให้เลือกตอนนั้นผมก็ต้องเลือกโบวี่มากกว่าผู้หญิงคนอื่นที่เข้ามา

ที่ผมเลิกกับโบวี่ เพราะผมรู้มาว่า ช่วงปิดเทอมที่เธอไปอยู่กับพ่อของเธอที่เมืองนอกเธอแอบคบซ้อน ตอนแรกก็ไม่อะไร เพราะผมเองก็มีคนอื่นเหมือนกัน โบวี่จับได้บ้าง หรือจับไม่ได้บ้างก็เยอะแยะ แฟร์ ๆ กันไป แต่ไอ้ผู้ชายที่เธอคบอยู่ที่นั้น มันเสือกโทรมาหาผม มันโทรมากวนตีนผมไม่หยุด ถ้ามันไม่ได้อยู่ที่เมืองนอก สาบานมันได้จมตีนผมแน่ จากนั้นผมจึงตัดสินใจเลิกกับโบวี่

ผมเล่าให้ไอ้พุฟังซึ่งมันได้แต่พยักหน้าอย่างเดียว

"เรื่องไอ้ไฟฟ์ มึงหายแค้นแล้วใช่ไหม"

"ก็เลิกแค้นนานแล้ว..แต่คงจะลืมเรื่องนี้ยากหน่อย"

"ก็มึงกับมันเพื่อนรักหนิ"ไอพุพูดพร้อมกับยกมือตบที่บ่าผมเบา ๆ

"ไหน ๆ มันก็ตายไปแล้ว..เฮ้อความอ่อนแอของมันฆ่ามันเอง ถ้ามันเข้มแข็งมากกว่านี้ก็คง.."ผมมองหน้าไอพุที่พึมพำออกมาแล้วพ่นหายใจออกมา

ไอ้ไฟฟ์มันไม่ใช่คนอ่อนแอขนาดนั้น ผมไม่อยากจะเชื่อเลยว่าแค่ผู้หญิงคนเดียวไม่รักมันถึงกับต้องฆ่าตัวตาย แต่ไหน ๆ มันก็ตายแล้วผมไม่อยากจะเอามาคิด ปล่อยให้มันไปสู่สุคติเถอะ

ผมคิดว่าเรื่องแค้นนั้นมันไม่มีในหัวผมแล้ว มันมีแต่ความรักที่มีให้ไออย่างแท้จริง เราสองคนกำลังมีความสุข และผมคิดว่าผมจะบอกรักเธออย่างจริงจังสักที

และแล้วก็ไม่มีโอกาสได้บอก เมื่อผมได้รับของที่แม่ไอ้ไฟฟ์ส่งมา มันทำให้ผมเกิดแค้นไอขึ้นมาอีกครั้ง ผมนั่งอ่านข้อความในกระดาษไปน้ำตาก็ไหลไป และที่เจ็บสุด ๆ แม่ได้ส่งข้อความในกระดาษอีกใบ ที่ไอ้ไฟฟ์เขียนไว้ก่อนตาย

{เมื่อพี่ไออยากให้ผมตาย ผมก็จะตาย..พี่จะมีความสุขใช่ไหมถ้าผมตาย.} และเป็นคำขอโทษแม่มัน และผม

{ไอ้ไคกูขอโทษ ที่กูทำแบบนี้ เพราะกูรักเขามาก ตั้งแต่กูมีเขาชีวิตกูก็เปลี่ยนไป กูมีความสุขมากราวกับได้ขึ้นสวรรค์ กูคิดว่าชีวิตนี้กูคงไม่เจอใครที่กูรักมากขนาดนี้อีกแล้ว...ชาติหน้าเรามาเป็นเพื่อนกันอีกนะ ชาตินี้กูขอทำเพื่อคนที่กูรัก (มันคงหมายถึงความตาย มีคราบน้ำตาเป็นดวง ๆ เปื้อนที่แผ่นกระดาษ)...ลาก่อนเพื่อน }

{แม่ ผมขอโทษ ผมรักแม่นะครับ เมื่อก่อนเรามีกันอยู่สองคนแม่เป็นผู้หญิงคนแรกที่ผมรัก แต่ตอนนี้ผมรักผู้หญิงอีกคนแล้ว ผมรักเธอมากครับแม่ ...(คราบหยดน้ำตา)

แม่ไม่ต้องเสียใจนะครับ ผมขอโทษอีกครั้งที่ไม่ได้อยู่ตอบแทนบุญคุณแม่เลย เอาไว้ชาติหน้านะครับ ผมจะเกิดเป็นลูกของแม่อีก สุดท้ายนี้ขอให้แม่ได้แต่งงานกับคนที่แม่รัก .....รัก}

ผมอ่านจบก็กำหมัดแน่น น้ำตาลูกผู้ชายก็ไหลไม่หยุดผมต้องยกมือปาดอยู่บ่อย ๆ ผมได้ดูเอกสารที่แม่ไอ้ไฟฟ์ส่งมาทั้งหมด จึงได้รู้ว่ารถที่ไอได้มานั้น เป็นเงินเก็บของไอ้ไฟฟ์ทั้งหมด และรถคันนั้นผมก็เผามันกับมือ

ผมคิดว่าจะทำให้ไอ เจ็บและทรมานมากกว่าไอ้ไฟฟ์ร้อยเท่าพันเท่า ผมเริ่มจากเอาสันดานเดิม ๆ ที่ฟันผู้หญิงทุกคนที่เข้ามาเสนอ ผมพยายามไม่สนใจและไม่แคร์เธอ ผมจะทำให้เธออยู่อย่างตายทั้งเป็น แต่..ผมก็ไม่อยากทำต่ออีกแล้ว เพราะผมรักเธอ และก็แค้นเธอด้วยเช่นกัน

ผมจึงเลือกที่จะปล่อยเธอไป มันน่าจะดีที่สุด เราสองคนจะได้ไม่ต้องเจ็บ..เธอคงไม่รู้ว่าผมเองก็เจ็บเหมือนกัน

ผมปิดคอมพิวเตอร์ แล้วเดินมาที่หน้าห้องนอน ผมยืนนิ่งอยู่สักพักก่อนที่จะเอือมมือไปเปิดประตู ผมก้าวขาเดินเข้าไปเงียบ ๆ จนไปหยุดยืนที่ข้างเตียง แล้วมองไปที่ร่างเล็กที่นอนหลับ ใบหน้าที่มีแต่คราบน้ำตา ผมรู้ว่าเธอรักผมมาก และไม่คิดจะไปจากผม ถึงแม้ปากจะบอกกับผมว่าอยากจะไป

ผมทำใจที่จะอยู่กับเธอต่อไปไม่ได้อีกแล้ว ไม่อยากให้เธอเจ็บและทรมานอีก ก็ไม่รู้เมื่อไหร่ที่ผมจะหายจากความรู้สึกแค้น มันคล้ายกับแผลลึกและกว้างที่อยู่ในใจผม

ถึงแม้จะรัก แต่มันคงลบล้างความแค้นไม่ได้ ผมเอื้อมมือไปลูบที่หัวเธอเบา ๆ แล้วก้มลงหอมที่หน้าผากเธอ..ทำให้ไอสะดุ้งขึ้นลืมตามองผม

"ไค.."เสียงหวานพูดขึ้นเบา ๆ

"เรามาอำลากันหน่อยไหม"ว่าจบผมก็คลานขึ้นเตียง แล้วคร่อมตัวเธอ

🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥