อ่อนแอ..(37)

"แก ไปตบมันกัน"เอมลุกขึ้นแล้วดึงแขนฉัน ในขณะที่ฉันจ้องมองแต่หน้าจอ รู้สึกดวงตาเห่อร้อนน้ำตาจะไหล

"ฉันไม่ไป"ฉันเงยหน้าพูดกับเพื่อนด้วยน้ำเสียงสั่นเทา น้ำตาก็ไหลออกมาทันที จึงรีบเช็ดออกแบบลวก ๆ เอมถอนหายใจเบา ๆ ก่อนที่ตัวเธอจะนั่งลงข้าง ๆ ฉัน

"...."เธอยกมือลูบที่แขนฉัน

"แกก็รู้ว่าไค ไม่ได้รัก ไม่ได้แคร์ฉัน ที่อยู่ด้วยกันเพราะเขาต้องการแก้แค้น.."พูดไปน้ำตาก็ไหลไป ห้ามมันให้หยุดไม่ได้เลยจริง ๆ

"....."

"มีแต่ฉันที่รักเขา ยอมเขาทุกอย่าง..ฉันมันโง่ ฉันโง่ที่ยังทนอยู่..เพราะรักเขา.."น้ำเสียงฉันแผ่วเบา และสั่นมาก

"โธ่..ไอ"เอมคว้าตัวฉันเข้าไปกอด ใบหน้าฉันซบที่ไหลของเธอ

"ไม่ว่าเขาจะทำอะไร จะไปกับผู้หญิงคนไหน ฉันไม่มีสิทธิ์ที่จะไปหึง ไปหวงเขาหรอก"พอพูดจบ เอมก็ถอนกอดฉัน เธอจับไหล่ของฉันทั้งสอง

"ถ้าแกเหนื่อย..ลองเดินออกมาดีไหม"ฉันก้มหน้าเม้มปากทั้งสองแน่น

"อืม.."ฉันคิดอะไรบางอย่างแล้วเงยหน้าขึ้นเช็ดน้ำตา

"ไปไหนกันดี"เอมคลี่ยิ้มให้ฉันบาง ๆ

"...."ถ้าฉันจะเดินออกมา ให้ตัวเองหายเหนื่อยมันคงจะดีกว่าที่ฉันจะต้องจมอยู่กับความเสียใจ และความทุกข์

"ไปทะเลกันไหม"ฉันมองหน้าเพื่อนแล้วพยักหน้า

ฉันกับเอมเดินทางไปทะเลกันในคืนนั้นเลย ระหว่างทางฉันนั่งเงียบในหัวคิดอะไรปั่นป่วนไปหมด คิดไปถึงไคกับเชอรี่จะต้องมีอะไรกันมากกว่านั้น มันเจ็บจัง.ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บ

พอมาถึงจุดมุ่งหมายเราสองคนวอร์คอินจองโรงแรมเดี๋ยวนั้นเลย พอได้ห้องพักเรียบร้อย เอมก็พาฉันออกมาเดินเล่น แล้วนั่งกันที่ริมหาด พร้อมกับเครื่องดื่มที่ซื้อมาดื่มกัน มองทะเลสีดำเพราะความมีดที่ตอนนี้มันช่างดูเหงา โดดเดียวดีจัง

ที่ฉันมาแบบนี้ ไม่ใช่ว่าฉันจะถอยออกจากเขา แน่นอนฉันยังไม่เข้มแข็งขนาดนั้น ถึงปากจะพูดว่าอยากถอย แต่หัวใจมันผูกติดกับเขาจนแน่นไปแล้ว.

"เมื่อไหร่ที่แกเข้มแข็งขึ้น..ฉันเชื่อว่าแกจะต้องมีความสุข"เอมพูดขึ้นทั้งที่สายตามองไปที่ทะเล

"ฉันมันอ่อนแอมากเลยใช่ไหม"เอมหันหน้ามาที่ฉัน

"ความรักมันทำให้เรารู้สึกได้หลายอย่าง รู้สึกมีความสุข รู้สึกทุกข์ เสียใจ เข้มแข็ง หรืออ่อนแอ..ตอนนี้แกยังอ่อนแอ แต่ไม่นานแกก็จะเข้มแข็งเองแหละ"เอมพูดแล้วยิ้มหวานให้ ก่อนที่จะยกกระป๋องเบียร์ชนกับของฉัน

ครืนนน ครืนนน เสียงโทรศัพท์ฉันก็ดังขึ้น พอหยิบขึ้นมาดู ก็โชว์ชื่อไคอยู่บนหน้าจอ

"ไค?"เอมเอ่ยถาม ฉันหันไปพยักหน้าให้ แต่ก็เลือกที่จะไม่รับสายเขา แล้ววางมันลง กระดกเบียร์เข้าปาก อย่างไม่สนใจเสียงโทรศัพท์ที่ดังไม่หยุด จนกระทั่งมันหยุดไป และมีเสียงข้อความเข้ามาแทน

("อยู่ไหน")ไคเปลี่ยนจากโทรเป็นการส่งข้อความแทน

("เธอเห็นรูปแล้วใช่ไหม")ฉันอ่านแต่ไม่ตอบ

("มันไม่มีอะไร..ฉันอธิบายได้")

("ที่ฉันยอมให้เพื่อนเธอทำแบบนั้น เพราะต้องการลบคลิป แต่ฉันสาบานว่าไม่มีอะไรเกินเลยมากกว่านั้น เธอต้องเชื่อฉันนะไอ")

("เธออยู่ที่ไหน..ฉันจะไปหา")ฉันอ่านแล้วถอนหายใจออกมา

("ไอ..เธอต้องฟังฉัน ฉันไม่ได้มีอะไรกับเพื่อนเธอเลย ไอ..เรากำลังจะหมั้นกันแล้วนะ")ฉันยังใจแข็งที่จะไม่ตอบกลับไป

("ฉันขอโทษ..ที่ทำให้เธอเสียใจ แต่ช่วยบอกฉันหน่อยได้ไหมว่าเธออยู่ที่ไหน")

("ฉันเป็นห่วงเธอ")

"ไม่ต้องเป็นห่วง"สุดท้ายฉันก็พิมพ์ตอบกลับไป

("ไอ บอกฉันหน่อยได้ไหมครับ เธออยู่ที่ไหน")

"อยู่ชล"ฉันก็ตอบเขาไป และไม่รู้ทำไมฉันต้องอมยิ้มด้วย เมื่อกี้ยังเศร้าอยู่แท้ ๆ

("ไปทำไมที่ชล?")

"มาโดดน้ำตาย"

("อย่าทำแบบนั้นเลย..")ฉันจ้องมองข้อความแล้วอมยิ้ม

("ระบบนิเวศจะเสียเอาได้ ถ้าอยากตายมาตายบนเตียงดีกว่า..ฉันจะสนองให้เอง")

"ไอ้เด็กบ้า!"ทำไมฉันรู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาเฉย.ทั้งที่เมื่อกี้ร้องไห้จะเป็นจะตาย บ้าจริง ๆ

ไคไม่ได้ตามฉันมาหรอก เพราะฉันสั่งห้าม เราสองคนส่งข้อความคุยกันทั้งคืน จนเช้าเอมก็พาฉันกลับ

"ร้องจะเป็นจะตาย พอผัวมาง้อหน่อยยิ้มหน้าบานเลยนะ"เอมเอ่ยแซวฉัน

"เอม ทำไมแกแรง!"

"ลำไย..เชอะ!"ฉันสะบัดหน้าใส่ฉัน พอมาถึงก็เห็นไคยืนรอที่หน้าคอนโด พอฉันลงจากรถเขาก็รีบเดินเข้ามาช่วยถือของแล้วโอบที่เอวฉัน

"แสดง..!"เอมพูดขึ้น ไคจึงหันกลับไปที่เธอ

"แสดงอะไรครับคุณเอม"เขาพูดพร้อมยกยิ้มมุมปาก

"ที่ทำอยู่นี้ไง"เอมตอบกลับแล้วยืนกอดอกพิงรถตัวเอง

"คุณคิดอย่างนั้นเหรอ"

"เหอะ"เอมแค่นหัวเราะเบา ๆ แล้วมองมาที่ฉันเธอคงจะเอือมระอาฉันมาก ที่ยังคงโง่ซ้ำ ๆ ซาก ๆ แบบนี้

"ไอ ฉันกลับก่อนนะ"

"ขอบใจนะแก"

"อืม.."เอมพยักหน้าให้แล้วเปิดประตูขึ้นรถขับออกไป

พอมาถึงห้อง ไคก็กอดหอมฉันไม่หยุด จนฉันต้องผลักเขาออก

"ฉันคิดถึงเธอ..รู้ไหมเมื่อคืนฉันนอนปวดไปหมดเลย"ว่าจบ ก็ก้มมองเบ้าตัวเอง.

"ทะลึ่ง"

"....."ไคหัวเราะในลำคอ จากนั้นเราก็นั่งคุยกัน ฉันสบายใจเรื่องคลิปนั้นแล้วแหละ เพราะเชอรี่ยอมที่จะลบมันออก และยิ่งสบายใจเข้าไปใหญ่เมื่อไคบอกว่า เธอกลับไปต่างประเทศแล้ว กว่าจะกลับมาอีกก็หลังจากที่ฉันกับไคหมั้นกันแล้ว ไม่ต้องห่วงว่าจะมีใครมาป่วนที่งาน

ไคทำดีกับฉันขึ้นมาก ไม่พูดจาแย่ ๆ และยังเอาใจฉันอีกด้วย จนบางทีฉันก็รู้สึกว่าเขารักฉันจริง ๆ แล้ว

#วันหมั้น

ฉันกับไคตื่นแต่เช้า เพื่อไปแต่งตัวที่โรงแรม ขณะที่ไคกำลังขับรถ โทรศัพท์ไคก็ดังขึ้น เขาจึงกดรับและเปิดลำโพง.

"ว่าไงไอพุ.."เป็นพุที่โทรเข้ามา เขาโทรมาทำไม ในเมื่อเขาก็ต้องมาเจอไคที่งานอยู่แล้ว

(มีพัสดุส่งมาจากต่างประเทศ จะให้กูเอาไปให้เลยไหม)ไคขมวดคิ้วครุ่นคิด

"ใครส่งมาว่ะ"

(แม่ไอ้ไฟฟ์)พอได้ยินว่าเป็นแม่ไฟฟ์ จู่ ๆ หัวใจฉันก็เต้นแรงขึ้นมาเฉย

"อืม..เอาไว้ในออฟฟิศกูก่อน"

(โอเค)พอสิ้นเสียง ไคก็กดวางสาย

"แม่ส่งอะไรมานะ"ไคพึมพำออกมาเบา ๆ

งานหมั้นของฉันผ่านพ้นไปได้ด้วยดี ไคสวมชุดไทยเขาหล่อมากค่ะ แขกในงานไม่ได้มากนักเพราะเราตั้งใจจัดเล็ก ๆ แต่เต็มไปด้วยความอบอุ่น

"ปีหน้าเราแต่งกันเลยนะ"ไคพูดพร้อมกับยกยิ้มให้

"เหอะ..นายจะยังแก้แค้นอยู่อีกเหรอ"

"แก้แค้นอะไร ฉันเลิกคิดนานแล้ว"

"แล้วที่ขอฉันแต่งงาน..นายรักฉัน?"ไคลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วหันมามองที่ฉันที่นั่งอยู่ เขาใช้ลิ้นกระพุ้งแก้ม ราวกับคิดอะไรบางอย่าง เพราะเขาขมวดคิ้วด้วย

"ขอโทษนะ..ที่ตอนนี้ฉันยังให้คำตอบเธอไม่ได้..แต่ฉันอยากแต่งงานกับเธอจริง ๆ ไม่ใช่แต่งเพื่อแก้แค้น.."ว่าจบ เขาก็ผลักฉันนอนราบ แล้วคลานขึ้นมาบนเตียงคร่อมตัวฉัน จากนั้นเสื้อผ้าก็หลุดออกไปหมด

.

วันนี้ไคออกจากบริษัทไปก่อน เพราะต้องไปเคลียร์เงินเดือนให้ลูกน้อง และอีกไม่กี่อาทิตย์มหาวิทยาลัยเขาก็จะเปิดแล้ว หลังเลิกงาน ฉันจึงนั่งรถไปหาเขาที่ผับ พอมาถึงก็รีบขึ้นไปบนออฟฟิศที่อยู่ชั้นบน

"ไค ฉันมาแล้ว"ฉันเปิดประตูเข้าไป ก็เห็นไคฉันอ่านอะไรบางอย่างอยู่ เขายืนขึ้นแล้วมองมาที่ฉัน ฉันสังเกตเห็นดวงตาเขาแดงก่ำ ราวกับเพิ่งร้องไห้ จึงเดินเข้าไปโอบกอดเขา

"นายเป็นอะไร"ฉันยกมือลูบหลังเขาเบา ๆ ในขณะที่ไคยืนตัวแข็ง และก็ไม่ได้กอดตอบ แต่กลับจับไหล่ฉันผลักออก

"รถสปอร์ตคันนั้นใครเป็นคนซื้อให้เธอ!"น้ำเสียงเขาแข็งกร้าว พร้อมกับสีหน้าที่ดุดันเขาขบกรามจนเห็นเส้นเลือดปูดโปนที่ลำคอ ทำให้ฉันตกใจกลัวท่าทางเขามาก ...

🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥