Se connecterไคขับรถพาฉันมาที่โรงแรมหรูแห่งหนึ่ง เขายังจับมือฉันเดินเข้าไปด้านใน เขายกมือเหลือบมองไปที่นาฬิกาข้อมือตัวเอง
"เรามาก่อนผู้ใหญ่"เขาพูดแล้วหันมายิ้มจนเห็นลักยิ้มทั้งสองให้กับฉัน ก่อนที่จะพาฉันไปที่นั่งรับรองของโรงแรม
ไคจับมือฉันตลอด จนฉันรู้สึกแปลกจึงยกมือขึ้นแตะที่หน้าผากเขา
"ทำอะไร"ไคเอียงหน้าหนี
"ตัวก็ไม่ร้อนหนิ"ฉันพึมพำเบา ๆ
"ฉันไม่ได้ป่วย"ไคหันมาพูดแล้วค้อนใส่ ฉันจึงยกมือขึ้นในขณะที่มือเขาจับอยู่
"นายจับมือฉันนานเกินไปแล้วนะ"
"หึ..ฉันคิดว่าจับมือไอ้ลักกี้อยู่"ว่าจบ เขาก็ปล่อยมือฉัน
"ลักกี้เป็นใคร"ฉันเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ ไคฉีกยิ้มกว้าง แล้วพูดขึ้นว่า
"หมาที่คุณนายแม่ฉันเลี้ยงไว้ เอาไว้ฉันจะพาเธอไปเล่นกับมัน น่าจะคุ้นเคยกันดี"
"ไอ้เด็กบ้า!"ฉันกำลังจะยกมือขึ้นฟาดเขา พ่อแม่ไคก็เดินเข้ามาพอดี
"ตีมันเลยหนูไอ เอาให้หนัก ๆ"แม่ของไคพูดขึ้นแล้วยิ้มให้ ฉันเอามือลงแล้วยกมือไหว้พ่อกับแม่ไค ส่วนไคลุกขึ้นแล้วเดินไปออเซาะแม่เขา
"คุณนายแม่ นี้ลูกนะ"และเสียงก็ออดอ้อนจนน่าหมั่นไส้ ไม่กี่นาทีแม่อุ่นกับลุงไทน์ก็ตามเข้ามา ฉันก็ยกมือไหว้ท่านแล้วเดินเข้าไปกอดแม่ ไคหันมายกมือไหว้แม่อุ่นกับลุงไทน์เช่นกัน
"ขอโทษนะคะที่มาช้า"แม่อุ่นพูดขึ้นในขณะที่ฉันกอดอยู่แล้วมือของแม่ก็ลูบที่หัวฉัน
"ไม่ช้าเลยค่ะ ฉันก็เพิ่งมา"แม่ไคตอบกลับ จากนั้นพวกเราก็ไปยังห้องจัดเลี้ยงโดยมีพนักงานพาเดินชม พวกเราเดินดูหลาย ๆ ห้อง พ่อแม่ไคก็ถามความคิดเห็นจากฉันด้วยว่าชอบไหม จะเอาแบบไหน คือฉันก็มองหน้าไค ที่กำลังดูโบว์ชัวร์ตัวอย่างการตกแต่ง เขายื่นมาให้ฉัน เป็นรูปการจัดเลี้ยงแบบไหย ๆ
"ชอบไหม"เขาถาม
"อืม.."ฉันชอบแหละแต่ทำเป็นเก็กไป คือชุดที่เราไปสั่งจองก็เป็นชุดไทย ฉันเลยคิดว่าเป็นตรีมไทย ๆ ก็เก๋ดี
"งั้นเอาแบบนี้นะ"
"อืม.."ฉันพยักหน้าให้
สรุปได้แบบการจัดงานรวมถึงห้องเรียบร้อย
จากนั้นทั้งสองครอบครัวก็ร่วมกันรับประทานอาหาร พ่อแม่ไคกับแม่ฉันและลุงไทน์ต่างพูดคุยกันเรื่องธุรกิจ บลา ๆ ส่วนฉันกับไคก็ก้มหน้าก้มตากินอาหาร บอกเลยว่าอาหารของโรงแรมนี้อร่อย และท่าทางไคดูจะชอบมาก
พอทานข้าวเสร็จทุกคนก็แยกย้ายกันกลับ ฉันกับไคนั่งรถมาคันเดียวกัน เขาพาฉันมาที่บริษัท ส่วนแม่ไปบริษัทลุงไทน์เพราะเห็นว่ามีงานเปิดตัวสินค้าใหม่ ลุงไทน์จึงชวนแม่ไปร่วมงานด้วย
พอมาถึงบริษัทฉันกับไคก็ต่างพากันทำงาน ซึ่งไคเขามีหน้าที่ของเขาแล้วแหละ มาทุกวันฉันจึงมอบหน้าที่บางส่วนให้เขาไปทำซะเลย
ฉันนั่งมองไคทำงานแล้วเผลอยิ้มออกมา เวลาที่ไคทำงาน เขาดูเป็นผู้ใหญ่ เขาจริงจังและตั้งใจมาก เป็นเสน่ห์อย่างนึงที่ฉันหลงรักเขา ไม่ว่าจะงานที่ผับ หรือเวลาอ่านหนังสือ เขาดูจะจดจ่ออยู่สิ่ง ๆ นั้น ปากบอกจะถอย และตัดใจจากเขา แต่กลับตรงข้ามกับหัวใจที่รักเขามากขึ้น ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้รัก และทำร้ายฉันสารพัด ทำไมฉันยังรักเขาและไม่สามารถตัดใจจากเขาได้เลย
อยากให้เขารักฉันบ้างจัง..
ครืนนนน ครืนนน ฉันสะดุ้งโหย่งเมื่อเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เพราะมัวคิดอะไรเพลิน ๆ ฉันคว้าโทรศัพท์ที่วางใกล้ตัวขึ้นมาดู ก็เป็นชื่อเอมที่โชว์บนหน้าจอ
"ว่าไงแก"
(เย็นนี้ว่างไหม)ฉันส่งสายตาไปที่ไค วันนี้เขามีนัดกับเชอรี่ ฉะนั้นเขาจะต้องให้ฉันรออยู่ที่คอนโดแน่ ๆ
"ว่าง..แกมีอะไร"
(ฉันมีเรื่องสำคัญจะคุยกับแก)
"เรื่องอะไร?"
(เอ๋อ...เย็นนี้ฉันไปที่คอนโดแกได้ไหม ไคอยู่หรือเปล่า)ฉันรู้สึกว่าเพื่อนสาวฉันจะต้องมีเรื่องสำคัญจริง ๆ เพราะน้ำเสียงอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ
"มาสิ ไคไม่อยู่หรอก"
(โอเค ๆ เย็นนี้เจอกัน)พอวางสายจากเอมไคก็ลุกขึ้นแล้วเดินมาที่โต๊ะฉัน
"คุณอานัสเลื่อนนัดก่อนนะ เขามีธุระไปต่างประเทศ"
"อืม.."ฉันพยักหน้าให้เขา
"เมื่อกี้ใครโทรมา"
"เพื่อนฉัน..แต่ไม่ใช่เชอรี่ของนายหรอก"ฉันไม่ชอบใจเลยที่เขามีนัดกับเชอรี่ จึงพูดประชดประชันเขาไป
"หึ..ของฉัน?"
"...."ฉันมองขวางใส่เขาไม่พูดอะไร
"ฉันรู้มาว่า แม่ไอ้ไฟฟ์มีเกณฑ์ที่จะแต่งงานกับพ่อเชอรี่..แต่ก็พังลง"ฉันหันขวับไปที่เขาทันที
"นายรู้ได้ยังไง"เขาเคยขอให้ฉันเล่าเรื่องของเชอรี่แต่ฉันไม่เคยเล่า
"ก็แม่ไอ้ไฟฟ์ไง.."ฉันผงกหัวรับ จริงสิฉันลืมคิดไป
"แล้วนายจะสืบเรื่องเชอรี่ทำไม"
"เพราะเขามีคลิปเธอไง..ก็อยากที่บอกเพื่อนเธอคนนี้ก็ไม่เบาเลยจริง ๆ เป็นเพื่อนกันยังไงเอาคลิปเพื่อนออกมาปล่อยแบบนั้น เขาคงจะตั้งใจให้เธอ....เสื่อมเสีย"พูดจบไคก็ขมวดคิ้วหนาราวกับคิดอะไรอยู่
"...."สิ่งที่ไคพูดก็น่าคิด ฉันเคยทำอะไรให้เชอรี่โกรธหรือไม่พอใจหรือเปล่านะ ทำไมเธอถึงทำกับฉันแบบนี้
"กลุ่มเธอมีใครดีสักคนไหม..เธอเองก็ทำให้เพื่อนฉันต้องตายเพราะหลอกให้มันรัก ส่วนเพื่อนเธอก็เอาคลิปเธอไปปล่อย เฮ้อ..ใครดีบ้างว่ะ"ไคบ่นพึมพำ แล้วยังคิดเรื่องนั้นอยู่ เรื่องที่ฉันทำให้ไฟฟ์ต้องฆ่าตัวตาย ไหนว่าเลิกแค้นแล้วไง
"ไหนว่าเลิกแค้นแล้วไง พูดขึ้นมาทำไมอีก"
"บอกว่าเลิกแค้น แต่ไม่ได้บอกหนิว่าจะลืม ใครจะไปลืมได้ว่ะ เพื่อนทั้งคนมาฆ่าตัวตายเพราะผู้หญิง..."ไคทำหน้าตึงใส่ฉัน เขาไม่พูดต่อแล้วเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงาน ฉันมองแผ่นหลังเขาแล้วลอบหายใจเบา ๆ
เลิกงานก็เป็นอย่างที่ฉันคิด ไคมาส่งฉันที่คอนโด ส่วนตัวเขาจะไปที่ผับ ก่อนที่จะขับรถออกไป เขาย้ำกับฉันว่า ห้ามออกไปไหน เขาจะรีบกลับมา ต้องเชื่อไหม? แต่ฉันเชื่อ เพราะก็ไม่คิดจะออกไปไหนหรอก เอมกำลังจะมา
ฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็ออกมานั่งรอเอม ไม่นานเอมก็มา ฉันเปิดประตูให้เอมเข้ามา เธอกวาดสายตาไปรอบ ๆ แล้วเอื้อมจับมือฉัน
"ไคไม่อยู่แน่นะ"ฉันผงกหัวให้ จากนั้นเอมก็ดึงฉันไปนั่งที่โซฟา ท่าทางเธอดูลุกลนแปลก ๆ
"มีอะไรเหรอแก"
"ไอ...ฉันกับพี่กัช.."เอมก้มหน้าลงแล้วกลืนน้ำลายลงคอ
"...."ฉันจ้องมองเธอ แล้วลุ้นว่าเธอจะพูดอะไรต่อ
"มีอะไรกันแล้ว"พอสิ้นเสียง.ฉันก็อุทานออกมาเสียงดัง
"ห๊ะ..!!"เอมยกนิ้วมาประกบที่ปาก
"เบา ๆ สิแก"
"ไม่มีใครอยู่หรอก ว่าแต่แกกับพี่กัชไปเอ่อ..กันตอนไหน"
"ก็คืนนั้นแหละ"ฉันยกมือทาบที่อก
"ฉันก็เผลอใจไปกับเขาเฉยเลย"เอมพูดขึ้นพร้อมเอามือเกาหัว เอมเคยเจอกับพี่กัชที่ต่างประเทศ ตอนนั้นฉันพาเธอไปเจอกับพี่กัชด้วย พี่กัชจึงรู้จักกับเอม
เอมเล่าให้ฉันฟังเหตุการณ์คืนนั้น ต้นเหตุก็เพราะรถของเอม เกิดเกเรขึ้นมา พี่กัชจึงอาสาไปส่งที่คอนโดเอม เอมเธอไม่ได้อยู่ที่บ้านกับพ่อของเธอหรอก แต่ก็ไปหากันบ่อย ๆ จากนั้นอารมณ์มันก็พาไปบวกกับความเมา จึงทำให้ทั้งสองได้มีอะไรกันเกินเลย
"แล้วพี่กัชว่ายังไงบ้าง"
"หลังจากคืนนั้น ฉันกับพี่กัขก็ยังไม่ได้คุยกันเลย เขาก็ไม่ได้ติดต่อมา"เอมพูดพร้อมกับทำหน้าเศร้า ๆ
"เดี๋ยวฉันจัดการให้..เขามาบริษัทฉันบ่อย ๆ "
"อย่าแก..ไม่ต้องไปยุ่งกับเขาหรอก คิดว่าเป็นวันไนต์สแตนด์ไปละกัน"
"เฮ้อ..."ฉันพ่นลมหายใจออกมาหนัก ๆ
"ว่าแต่ไคไปผับเหรอ"เอมปรับอารมณ์ไวมากค่ะ
"วันนี้เขานัดเจอกับเชอรี่"
"ห๊ะ!..เจอกับยัยเชอรี่?"ฉันผงกหัวรับ แล้วถอนหายใจเบา ๆ ยอมรับว่าไม่สบายใจเลย กลัวจัง กลัวว่าไคกับเชอรี่จะ...ความคิดต้องหยุดชะงัก เมื่อได้ยินเสียงข้อความในโทรศัพท์ของฉัน..ติ๊ด..ฉันจึงคว้าเอามาดู เป็นเชอรี่ที่ส่งรูปอะไรมา ฉันจึงรีบเปิดดู
"กะ แก"พอฉันเปิดดูเท่านั้นแหละ หัวใจแทบจะหล่นไปที่ตาตุ่ม แล้วสะกิดเอมที่อยู่ข้าง ๆ ดู
"อีเชอรี่!"เอมสบถออกมาเสียงดังเมื่อได้เห็นรูปที่เชอรี่ส่งมา ซึ่งมันเป็นภาพถ่ายเขลฟี่ที่เธอนั่งคร่อมไคแล้วหันหน้าเข้าหากันบนโซฟา โดยแขนข้างนึงคล้องคอไค อีกข้างนึงน่าจะยกโทรศัพท์ถ่าย ส่วนไคนั่งก้มหน้า
"แก ไปตบมันกัน"เอมลุกขึ้นแล้วดึงแขนฉัน ในขณะที่ฉันจ้องมองแต่หน้าจอ รู้สึกดวงตาเห่อร้อนน้ำตาจะไหล
🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥
งานแต่งของฉันมันค่อนข้างหรูหรามาก คือคุณนายแม่ไคทุ่มทุนสร้างมากค่ะ คงอยากได้ฉันเป็นสะใภ้มาก ใช่สิ ฉันทั้งสวย รวย เก่งและฉลาด เอ่อ..ฉลาดมั้ง ฉลาดแหละฉันมือไม้เย็นไปหมดในขณะที่แม่อุ่นพาฉันลงไปหาว่าที่สามีเด็กของฉัน พอถึงบันไดขั้นสุดท้าย ฉันก็ได้เห็นเจ้าบ่าวสุดหล่อของฉันยืนรออยู่ หัวใจฉันแทบจะละลาย เด็กน้อยฉันที่ไอ้นั้นไม่น้อย คือเขามันบอกว่าของเขาไม่น้อย เขาหล่อมากค่ะ แล้วเมื่อเขายิ้มโชว์ลักยิ้มเจ้าเสน่ห์ให้ฉันนะ ฉันจะวูบ มันน่ารักมากแม่อุ่นส่งมือฉันให้กับไค"ฝากดูแลลูกสาวน้าด้วยนะตาไค ไม่ใช่สิ ลูกสาวแม่สินะ"แม่พูดจบแล้วหันมายิ้มให้ฉัน"ครับแม่"ไคตอบกลับแล้วจับมือฉันไปคล้องแขนแกร่งเขาก่อนที่จะพาฉันขึ้นไปบนเวทีตอนนี้เป็นพิธีฉลอง ซึ่งเรามีพิธีในช่วงเช้าไปแล้วแหละ พอไคพาฉันขึ้นมาที่บนเวที หัวใจฉันก็เต้นแรงแทบจะหลุดออกมาจากอก ตื่นเต้นมาก ๆ แขกผู้มีเกียรติก็มากมายซะเหลือเกิน"ช่วยปรบมือให้เจ้าบ่าวเจ้าสาวด้วยค่ะ"พิธีกรสาวเอ่ยขึ้น ซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหน นั้นก็คือเพื่อนของฉันเอง ฉันขอให้เธอมาเป็นพิธีกรเฉพาะกิจให้ หลังจากที่ทำหน้าที่เป็นเพื่อนเจ้าสาวแล้ว จริง ๆ แล้วฉันก็เกรงใจเพื่อนนะ เพราะเพื่อ
ตอนนี้ฉันนั่งอยู่ในรถของไค ซึ่งแน่นอนว่าเขากำลังขับพาฉันไปที่คอนโด ระหว่างนี้เขาจับมือฉันไปหอมราวกับคนโรคจิต"จะหอมอะไรนักหนาเนี่ย"ฉันทักท้วงเพราะรู้สึกว่ามือฉันจะติดจมูกเขาไปแล้ว"ก็ผมรักพี่อ่ะ"เดี๋ยวนี้ฉันได้ยินคำว่ารักจากเขาบ่อยมาก มันชื่นชุ่มหัวใจดีจัง"แล้วทำไมไม่รักตั้งแต่ตอนแรก"ฉันแสร้งถาม"นั้นสินะ...ป่านนี้เราคงมีความสุขกันไปตั้งนานแล้ว"ไคพูดพลางยกมือลูบครางตัวเองสีหน้าครุ่นคิดอะไรบางอย่าง"...."ฉันรู้ว่าเพราะอะไร"ความแค้น!"สุดท้ายแล้วไคก็พูดขึ้นมาเอง"...."ฉันจึงได้หันขวับไปที่เขา"พี่รู้ไหมทำไมผมถึงแค้นพี่มาก..ที่ทำให้ไอ้ไฟฟ์ต้องฆ่าตัวตาย""....""ไอ้ไฟฟ์มันไม่ใช่แค่เพื่อน..มันเป็นเหมือนพี่ เหมือนน้องของผม ผมกับมันสนิทกันตั้งแต่เด็ก ๆ ผมมีพี่คีย์เป็นพี่ชาย และมีมันนี้แหละที่ผมนับว่ามันเป็นน้องชายผมอีกคน..เพราะแบบนี้ผมถึงได้แค้นพี่ไงที่ทำให้มันต้องคิดสั้น"ไคพูดจบแล้วหันหน้ามาที่ฉันเขาคลี่ยิ้มออกมา แล้วจับมือฉันกุมไว้"จะโทษพี่ฝ่ายเดียวก็ไม่ได้..มันเองก็อ่อนแอเกินไป..อีกอย่างมันควรจะนึกถึงคนที่รักมันบ้าง..ไม่ควรที่จะนึกถึงแต่ตัวเองตัดช่องน้อยแต่พอตัว...ทำให้คนที่ยังอยู่ต้อง.
ทุกคนตามแม่ไปที่ห้องพักฟื้น..แต่น้องยังไม่ออกมาจากห้องเด็กแรกเกิดเพราะคุณหมอต้องตรวจเช็คร่างกายอีกหลายอย่าง ลุงไทน์ขอบอกขอบใจไคยกใหญ่ ที่ช่วยให้ลูกของเขาปลอดภัย รวมถึงแม่ของฉันด้วยที่ไม่ลืมขอบใจไค ท่านพูดกับไคดีกว่าเดิม ดูเป็นมิตรมากขึ้น เพราะก่อนหน้านี้แม่จะคอยไล่เขาและพูดจาเสียงแข็ง. ฉันคิดว่าแม่คงจะเริ่มใจอ่อนแล้วล่ะสักพักใหญ่คุณพยาบาลก็พาน้องชายฉันเข้ามาพอได้เห็น 'ออสติน'ฉันตื่นเต้นมาก ใช่แล้วน้องชายฉันชื่อ ออสติน ไคจ้องมองน้องชายด้วยแววตาที่ดูปลื้มปริม และเอ็นดู เขาดูอบอุ่นมาก เมื่อแม่ให้เขาอุ้มน้อง อาจจะดูเก้ ๆ กัง ๆ อยู่บ้าง เขาหอมน้องชายด้วยความรักใคร่ แล้วยิ้มไม่หุบเลย ฉันกับแม่หันมายิ้มให้กันเมื่อเห็นท่าทางไคที่ดูรักเด็กมากถ้าลูกฉันยังอยู่ก็คง...เฮ้อจะว่าไปฉันเองก็ไม่ได้อยากจะมีลูกหรอก พอมารู้อีกทีว่าตัวเองกำลังตั้งครรภ์แต่ลูกก็ไม่อยู่แล้ว มันน่าเศร้าที่สุด"แล้ววันนี้ไม่ไปเรียนเหรอไค"ลุงไทน์เอ่ยถามไค"เอ่อ...""จริง ๆ แล้ว ไคต้องไปสอบแต่.."ฉันยังพูดไม่จบไคก็เข้าสะกิดฉัน"ตายจริง..ยังงี้ก็ไปสอบไม่ทันแล้วนะสิ""ครับ..แต่ไม่เป็นอะไรครับ เดี๋ยวค่อยไปสอบใหม่ได้"แม่ผงกหัวรับแล้
ไคจับมือฉันเดินออกมาจากห้อง ก็เห็นหวานที่ยืนโวยวายอยู่ที่หน้าห้อง พอเธอเห็นไคก็รีบปรี่เข้ามา"มาทำไม.."ไคเอ่ยน้ำเสียงแข็ง มือหนาของเขายังจับมือฉันแน่น"หวานมาหาไค"เธอพูดเสียงอ่อย ๆ ทำน่าสงสาร"ที่พูดไปวันนั้นยังไม่เข้าใจ?"ไคพูดพร้อมกับขบกรามแน่น"หวาน..""กลับไปซะ!"หวานยังพูดไม่จบประโยคไคก็ตวาดไส่เธอซะก่อน"ไค..ทำไมทำกับหวานแบบนี้..หวานรักไคนะ""แต่ฉันไม่ได้รักเธอ..เลิกยุ่งกับฉันสักที"ไคกดน้ำเสียงทุ้มต่ำ ท่าทางเขาดูรำคาญผู้หญิงตรงหน้าไม่ใช่น้อย"ไค.."เธอเอ่ยน้ำเสียงสั่นเทา"กลับไป...อย่าให้ฉันต้องหมดความอดทน"น้ำเสียงของไคที่พูดกับหญิงสาวช่างดูดุดันและจริงจังมาก ฉันเห็นสีหน้าหวานรู้สึกกลัวไคมาก"หวาน..กลับก็ได้"สุดท้ายเธอก็ต้องยอมแพ้ไปเมื่อเห็นสีหน้าแววตาไคที่ดูน่ากลัว ว่าจบหวานก็เดินออกไปโดยง่ายดาย เวลาไคมันดุ มันก็น่ากลัวเหมือนกันนะ ฉันเจอมาแล้วหลังจากหวานกลับไป และคิดว่าคงไม่มีใครมาวุ่นวาย และทำให้รำคาญใจ ไคพาฉันกลับเข้ามาในห้อง ที่พี่นัสนั่งอยู่"เรียบร้อยแล้วใช่ไหม"พี่นัสเอ่ยถามแล้วยกแก้วไวน์กระดกลงคอ"ครับ"ไคตอบกลับแล้วจับฉันนั่งลงข้าง ๆ เขา"แล้วเรื่องน้าอุ่น ..แม่ไอนายจะทำยังไ
ฉันขึ้นมาบนห้อง นั่งรอแม่ด้วยจิตใจที่กระวนกระวายไปหมด สงสารไคจัง ท่าทางเขาดูเสียใจมาก รู้งี้ห้ามไม่ให้เขาบอกแม่ซะก็ดี ยอมรับนะว่าฉันตกหลุมรักเขาอีกครั้งเข้าแล้ว ใจง่ายเสียจริงฉัน ก็ไคน่ารักอ่ะ ยิ่งตอนนี้เขาคำพูดคำจา ท่าทางดูน่ารักน่าเอ็นดูไปหมด ฉันนั่งนึกไปก็อมยิ้มอยู่คนเดียว จนแม่เปิดประตูเข้ามา ฉันจึงรีบลุกขึ้นไปประคองแม่ เพราะลุงไทน์ไม่ได้เข้ามาด้วยฉันพาแม่ไปนั่งที่โซฟา แล้วพาตัวเองไปนั่งฝั่งตรงกันข้าม."แม่ เรื่องไอกับไค.."ฉันเริ่มเปิดประเด็นก่อนทันที แต่ยังไม่ได้จะพูดอะไรแม่ก็เบรคฉันแทบหัวทิ่ม"ไม่ต้องมาพูดเลย..เกิดเรื่องขนาดนี้แกไม่คิดจะบอกแม่เลยเหรอ ยอมให้เขาทำร้ายอยู่ได้ แกโง่เกินไปไหมยัยไอ""แม่..""ยังไงฉันก็ไม่ให้แกคบกับตาไคเด็ดขาด"แม่พูดพร้อมกับทำสีหน้าจริงจังเอามาก ๆ ไม่เคยเห็นแม่จริงจังอะไรเบอร์นี้เลย"แต่ไอรักไคนะคะแม่..""รักได้ก็ต้องเลิกรักได้ ..ลืมไปแล้วหรือไงว่าเขาทำอะไรกับแกบ้าง แม่นั่งฟังไปกัดฟันไป ไม่คิดว่าตาไคจะทำร้ายลูกฉันขนาดนี้""เรื่องที่เกิดขึ้นไอก็มีส่วนผิดเหมือนกันนะแม่ ..""เฮ้อ..."แม่พ่นลมหายใจออกมาหนัก ๆ แล้วส่ายหน้า"เรื่องทุกอย่างมันจบแล้ว..เราสองคน
ไคขับรถพาฉันมาถึงที่คอนโดของเขา พอฉันก้าวขาเข้าไปด้านใน ไคก็ดึงมือฉันเข้าไปในห้องนอนของเขาทันที และเป็นอย่างที่เขาพูด บราเซียร์ของฉันได้ถูกวางไว้อยู่บนเตียงใกล้ ๆ กับหมอน ไคนั่งลงที่บนปลายเตียงแล้วดึงฉันไปตักแกร่งของเขาฉันก็หลวมตัวมากับเขาเฉย ฉันแพ้เด็กบ้านี้อีกแล้ว ไคกอดรัดฉันแล้วเอียงคอมาหอมที่แก้มฉันทั้งซ้ายและขวา"พอแล้ว.."ฉันพูดปรามเมื่อเขายังหอมฉันไม่หยุด"จะพอได้ไง..ก็ผมคิดถึงพี่นี้ครับ"เวลาไคพูดจาสุภาพแบบนี้ มันทำให้มีผลต่อหัวใจของฉันมาก เพราะมันสั่นระริก ๆ อยู่ตลอดไม่แค่หอม ไคล้วงมือเข้าไปในสาปเสื้อแล้วบีบเค้นหน้าอกฉันด้วย ทำให้ขนฉันลุกไปทั้งตัว"ไค..อย่า"ฉันพยายามดึงมือเขาออกมา แต่ก็ไม่เป็นผล มากกว่านั้นเขาได้ปลดตะขอบราเซียร์ฉันออกไปแล้ว"ผมอยากทำกับพี่ให้ผมทำนะ"ไคพูดด้วยน้ำเสียงแหบเพร่าก็ที่จะยกตัวฉันลงจากตักเขาแล้วผลักฉันนอนราบลง เขายกขามาคร่อมร่างฉัน ก่อนที่จะเอามือเขามาประสานกับมือฉันทั้งสองข้าง"ผมสัญญาว่าผมจะเป็นสามี และพ่อของลูกพี่ที่ดี""ดะ เดี๋ยวนะ...ฉันยังไม่บอกเลยว่าฉันจะแต่งงานกับนาย.."ฉันพูดแย้งขึ้นทันที ในขณะที่ไคคร่อมร่างฉันอยู่"ผมว่ายังไงพี่ก็ต้องแต่งงาน..







