เจ็บและทรมาน..(38)

"ระ รถ.."มือหนาบีบที่ไหล่ฉันแน่น จนรู้สึกเจ็บ..

"รถคันที่เธออยากได้หนักหนาไง..ใครเป็นคนซื้อให้เธอ"

"ถ้าหมายถึงรถสปอร์ตคันนั้น..เชอรี่เป็นคนซื้อให้ไง"ว่าจบ ไคก็ใช้แรงผลักฉันจนล้มลงไปนั่งกองที่พื้น

"โอ๊ย!"เขาหยิบกระดาษ์โต๊ะปาเข้ามาที่ใบหน้าฉัน แล้วหยิบกระดาษบนโต๊ะอีกแผ่นถือไว้ที่มือ เขานั่งลงมาตรงหน้าฉันแล้วชูกระดาษที่อยู่ในมือเขาให้ฉันดู

"นี้ใช่ลายมือเธอไหม"ฉันเพ่งมองไปที่กระดาษใบนั้น โดยที่ยังไม่ได้หยิบกระดาษใบที่เขาปามาครั้งแรก

ดวงตาเบิกกว้าง เมื่อเห็นข้อความในกระดาษ ใช่ มันเป็นลายมือฉัน แต่...ฉันไม่ได้ส่งให้กับไฟฟ์ เพราะในข้อความมันค่อนข้างรุนแรง ตอนนั้นฉันเขียนเล่น ๆ เท่านั้น

ไคเอากระดาษใบนั้น สะบัดใส่ที่ใบหน้าฉัน

"จิตใจเธอทำด้วยอะไรวะ"

"มันเป็นลายมือฉัน แต่ฉันไม่ได้ส่งให้ไฟฟ์"ฉันพูดไปตามความจริง ไคจ้องหน้าฉันอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ มือหนาเอื้อมมาบีบที่แก้มฉันจนปากจู๋ และรู้สึกเจ็บมาก

"ไม่ได้ส่ง..แล้วมันอยู่ที่ไอ้ไฟฟ์ได้ยังไง ห๊ะ!"ไคสะบัดหน้าฉันแล้วลุกขึ้นหยิบอะไรบางอย่างมาจากโต๊ะ ในขณะที่ฉันยังคงนั่งอยู่พื้น รู้สึกเจ็บที่สะโพกมาก เหลือบกระดาษที่วางอยู่จึงหยิบขึ้นมาดู ฉันต้องตกใจและแปลกใจ ที่ได้เห็นการเบิกถอนเงินของไฟฟ์ ซึ่งมันเป็นเงินจำนวนมาก คิด ๆ แล้วมันพอ ๆ กับราคารถสปอร์ตคันที่เชอรี่ซื้อให้ฉันเลย และเห็นวันที่เขาถอนเงิน มันเป็นช่วงเวลาที่ฉันคบกับเขา

"เธอบอกฉันว่า เพื่อนเธอซื้อให้? แต่เธอดูนี้"ไคนั่งลงอีกรอบ แล้วหยิบเอกสารบางอย่างปาใส่ฉัน เมื่อฉันหยิบขึ้นมาดู มันเป็นรูปภาพรถ และรุ่นที่ฉันได้มา มันตรงกันทุกอย่างแม้แต่สี และมีข้อความเขียนลงในนั้นด้วยว่า

[แค่นี้เอง ทำไมผมให้พี่ไม่ได้ ขนาดหัวใจผมยังให้พี่ได้เลย รักนะครับพี่ไอ]ฉันมือไม้สั่นไป น้ำตาคลอเบ้า มันคืออะไร รถคันนั้น..ไฟฟ์เป็นซื้อให้งั้นเหรอ ฉันเงยหน้าขึ้นด้วยน้ำตาที่ไหลลงมาพอดี

"ฉันไม่รู้เรื่อง รถคันนั้นเป็นรางวัลที่เชอรี่เสนอมา เมื่อฉัน..."ฉันก้มหน้าลงไม่กล้าที่จะพูดต่อ เพราะมันบีบหัวใจฉันมาก

"เมื่อเธอหลอกไอ้ไฟฟ์ สำเร็จ!"น้ำเสียงทุ้มต่ำดังขึ้น ฉันจึงเงยหน้าขึ้นมอง

"ฉันไม่รู้เรื่องจริง ๆ นายต้องเชื่อฉันนะ"

"หึ..วันนั้นเพื่อนเธอปฏิเสธกับเธอไม่ได้เป็นคนซื้อรถให้ เพราะเธออยากให้ไฟฟ์ซื้อให้มากกว่า..ฉันพยายามจะไม่เชื่อ แต่เมื่อเห็นแบบนี้..เธอมันเลวกว่าที่ฉันคิดไว้ซะอีก!"

"....."ฉันก้มหน้าลงด้วยความเจ็บที่หัวใจ 'เลว?' งั้นเหรอ

"ยิ่งเห็นข้อความที่เธอเขียนใส่ในกระดาษ ทำให้ฉันอยากจะฆ่าเธอให้ตายคามือฉันซะจริง ๆ"ฉันเงยหน้าขึ้นแล้วจ้องมองเขาด้วยน้ำตา

"ฉันยอมรับว่าฉันเขียน..แต่ฉันไม่ได้ส่งไปให้ไฟฟ์..แล้วเรื่องรถ ฉันไม่รู้เรื่องจริง ๆ ฉันไม่รู้"ฉันพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเทา น้ำตาไหลไม่หยุดพร้อมกับก้มหน้าลง.

.

.

แล้วนึกถึงวันนั้น หลังจากที่ฉันบอกเลิกไฟฟ์

"ถ้ามันมาวุ่นวายกับแกอีก.."เชอรี่พูดจบก็หยิบกระดาษและปากกาส่งมาให้ฉัน

"เขียนไล่มันให้ไปตายซะ"ฉันกับเอมหันขวับไปที่เชอรี่

"แรงไปว่ะแก ไม่เอาอ่ะ"ฉันเลื่อนกระดาษหนี แต่เชอรี่ก็คว้าไว้

"เขียนเล่น ๆ หน่า สนุก ๆ"ฉันมองหน้ากับเอม

"....."

"เอาหน่า ไม่ได้จะส่งให้มันซะหน่อย.."

.

.

ฉันโง่ ฉันมันโง่ที่เชื่อเพื่อนแบบเชอรี่ หลังจากที่ฉันเขียนเสร็จ จำได้ว่าฉันขยำมันทิ้งลงไปในถังขยะแล้วหนิ แล้วมันมาอยู่ที่ไฟฟ์ได้อย่างไร

"หลังจากที่ไอ้ไฟฟ์ได้อ่านข้อความที่เธอเขียน..มันก็เก็บตัวเงียบ และจากนั้นมันก็.."ไคพูดเสียสั่น ๆ น้ำตาเขาไหล แต่สายตาจ้องฉันอย่างดุดัน เขายกมือขึ้นปาดน้ำตาลวก ๆ ก่อนที่จะยืนขึ้นเต็มความสูง แล้วหันหลังให้ฉัน

"เธอจะต้องเจ็บและทรมานยิ่งกว่ามัน!..ฉันจะทำให้เธออยู่อย่างตายทั้งเป็น"ฉันพยายามหยัดกายลุกขึ้นยืน

"นายจะไม่ฟังฉันบ้างเลยเหรอ..ฉันไม่ได้.."ไคเอื้อมมือบีบที่แขนฉันแล้วกระชากออกมาจากห้อง เขาล็อกประตูออฟฟิศขนาดที่มือเขาจับไว้แน่น ก่อนที่จะดึงฉันลงมาที่ชั้นล่างอย่างรุนแรง จนเท้าฉันผลิกแล้วผลิกอีก แทบจะล้มลงตกบันได แต่ไคก็ไม่สนใจ พาฉันออกมาจากผับของเขา แล้วมายังที่รถ เขาเปิดประตูเหวี่ยงฉันเข้าไปด้านในก่อนที่จะปิดประตูเสียงดัง

ไคเดินอ้อมมายังฝั่งคนขับ ขณะที่ฉันนั่งก้มเอามือลูบที่ขาตัวเอง

"จะให้ฉันฟังเธอ?..ได้ ฉันจะพาเธอไปพูดที่บนเตียง.."ว่าจบเขากระตุกยกยิ้มชั่วร้าย แล้วขับรถออกไป หัวใจฉันแทบจะหยุดเต้น มองคนขับที่กำพวงมาลัยแน่น พร้อมกับขับรถไวมาก

พอมาถึงคอนโด ไครีบลงจากรถแล้วเดินมาเปิดประตูฝั่งฉัน จากนั้นก็ดึงฉันลงมาจากรถ ทำให้ฉันพลาดล้มหัวเข่าฟาดที่พื้น จนทำให้เกิดเลือดไหลออกมา ฉันมองดูที่เข่าตัวเองได้ไม่นาน ไคก็ดึงแขนกระชากฉันลุกขึ้น แล้วลากขึ้นมาบนห้อง

"ไค..ฉันเจ็บ"ฉันเดินแบบไม่เต็มตัว เพราะก้มลงเอามือลูบที่เข่า เลือดมันก็ไหลไม่หยุด จนเข้ามาในห้อง ไคก็เหวี่ยงฉันทันที แล้วฉันก็ไปกองกับพื้นห้อง

เขาย่อตัวลงมาผลักฉันนอนราบกับพื้นแล้วคร่อมตัวฉัน มือทั้งสองถูกตรึงไว้ที่เหนือหัว

"แค่นี้เจ็บ..เธอรู้ไหมว่าไอ้ไฟฟ์มันฆ่าตัวตายยังไง ก่อนมันตายมันทรมานแค่ไหน"ว่าจบ มือหนาข้างนึงก็บีบเขาที่ต้นคอฉันทันที

"มันผูกคอตาย..! และกว่ามันจะสิ้นใจมันคงจะทรมาน และคงเจ็บปวดมาก"ฉันส่ายหน้าพยายามเอียงลำคอหนี แต่ก็ไม่ทำให้ไคคลายมือออก จนกระทั่งฉันรู้สึกเหมือนกับจะสิ้นลม ไคจึงเอามือออก แล้วปล่อยมือที่ตรึงฉันไว้

ฉันลุกขึ้นเอามือคลำที่คอแล้วไอออกมา พร้อมกับหายใจแรง ๆ

"ฉันไม่ปล่อยให้เธอตายหรอก ไอ"ไคพูดจบก็ผลักฉันนอนลงอีกครั้ง เสื้อฉันถูกฉีกออกอย่างรวดเร็ว พร้อมกับบราเซียก็หลุดออกมาด้วย ตอนนี้ฉันนอนเปลือยเปล่าช่วงบน น้ำตาไหลไม่หยุด

"ไค...อย่าทำอะไรฉันเลย..ฮึก.."เขาไม่ฟังฉันเลย ขยับตัวลุกขึ้นแล้วดึงกระดุมเสื้อตัวเองขาดกระจุยกระจาย สายตาจ้องมองฉันอย่างแข็งกร้าว แล้วถอดมันโยนทิ้ง ก่อนที่จะก้มลงถกกระโปรงฉันขึ้นไปกองไปที่เอว นิ้วยาวได้เกี่ยวแพนตี้ฉันโยนออกไป

ไคคุกเข่าตรงระหว่างขาฉันแล้วปลดเข็มขัด และรูปซิบกางเกง ในขณะที่ฉันพยายามจะหยัดกายลุกหนึ แต่ก็โดนจับไว้ ไคถอดกางเกงตัวเองลง แล้วชักแก่นกายตัวเองออกมา ก่อนที่จะจับขาฉันอ้าออก

"กรี๊ดดด.."ฉันร้องออกมาด้วยความเจ็บ เมื่อไคเอาแก่นกายสอดใส่เขาไปในร่องแคบจนสุดลำในคราเดียว โดยปราศจากน้ำหล่อลื่น

"อย่าเกร็งสิว่ะ"เขาตวาดใส่เมื่อท่อนเอ็นที่เข้าไปในร่องจนมิด แต่ยังไม่ขยับ

"จะ เจ็บ.."

"หึ"เขาเปล่งเสียงหัวเราะในลำคอก่อนที่จะเริ่มขยับเอวสอบเข้ามา ปึก ปึก ปึก ปึก

🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥