นักรบ

ลำตัวฉันลอยละลิ่วเหนือความสูงของเดย์อยู่นานหลายนาที เขาเข้าไปอุ้มฉันออกมาจากพี่อั้มหน้าตาเฉย ไม่คิดทักทายหรือถามไถ่ก่อนใดๆ ทั้งสิ้น ไม่แค่นั้น เขายังโยนฉันใส่ในรถ รัดเข็มขัดแน่นหนาเหมือนกลัวว่าฉันจะหนีแล้วเหยียบคันเร่งออกมาจากซอยร้านเหล้าอย่างรวดเร็ว

"เดย์! เจ็บนะเนี่ย" ฉันทำหน้างอลูบก้นตัวเองป่อยๆ มันกระแทกขอบตัวรถเมื่อครู่ แรงมากด้วย "นายเป็นอะไร"

"จะไปนอนกับมันรึไง มีปัญหาทำไมไม่โทรมา" เขาดุฉัน

"ชิ! ก็นายไม่ใช่เหรอ.. วันนั้นก่อนลงจากรถนายพูดกับเราว่าขอให้แอ๋วผู้ได้ไวๆ ล่ะกันเพราะนายจะไม่ให้เราไปเกาประตูห้องนายแล้วไง"

วันนั้นเขาไปส่งฉันถึงหน้าบ้านแล้วพูดประโยคนี้ มันจะคิดเป็นอื่นได้อีกหรือไง

"เรารู้เหตุผลแล้วด้วยเพราะนายจะได้พาสาวไปปิ๊ดปี้ปิ๊ดที่ห้อง ถ้าไม่ว่างก็จอดรถ เราจะได้ที่นอนอยู่แล้วเชียวนะ"

เจอพี่อั้มก็แค่ทักทายเท่านั้น เขาถามว่าฉันหายไปไหน ไม่ตอบแชทสีฟ้าของเขาเลย พูดกับเขาได้ประโยคเดียว เดย์ก็เข้ามาอุ้ม ส่วนที่นอน ฉันเห็นกลุ่มเพื่อนผู้หญิงสาขาเดียวกันนั่งอยู่ในร้าน จะเข้าไปเบลอๆ เมาๆ ด้วยสักหน่อย

"ไอ้นั่นมันไม่ใช่คนดี"

"นายก็ไม่ใช่คนดี"

"แพรว!"

เอี๊ยด! เสี้ยววินาที เดย์หักพวงมาลัยเข้าจอดข้างทางแล้วหยียบเบรคอย่างแรง เพราะเหตุนี้สินะที่รัดเข็มขัดนิรภัยให้ฉันแน่น ไม่อย่างนั้นหัวคงกระแทก

"อ๊ะ!" ทว่ายังไม่หายตกใจกับการจอดรถกะทันหัน เดย์แนบสองมือกับแก้มฉันแล้วบังคับให้หันหน้าไปประจันกับเขา

"ที่พูดเพราะหวังดี มันไม่ใช่คนดีและมันก็ชอบฟันหญิงแล้วทิ้ง ฉันเป็นรุ่นน้องมัน ฉันรู้ดี"

แม้ในรถจะมืดมิดมีเพียงไฟสลัวจากข้างทางสาดส่องเข้ามา ฉันก็เห็นชัดเจนว่าแววตาของเขาจริงจังแค่ไหน เห็นฉันงอแงเก่ง แต่ฉันไม่ใช่คนงี่เง่า ฉันเชื่อเขาเพราะก็ไม่ได้จะเอาผู้ชายคนนั้นอยู่แล้ว

"อื้อ.. เชื่อก็ได้" ฉันยอมง่ายๆ "แต่ถ้าห้องไม่ว่างก็ไปส่งที่โรงแรมเก่าๆ ถูกๆ หน่อยได้ไหม"

มือที่ทำเพียงแนบในตอนแรก ออกแรงกดตรงแก้มจนปากฉันยู่ยื่น เดย์ยังคงทำหน้านิ่ง แต่ดูก็รู้ว่าเขากำลังหมั่นไส้

"วุ่นวาย" เขาผละออกแล้วหันกลับไปขับรถ "บ้านเธอแม่งอะไรนักหนา"

"นั่นสิ เราคงไม่มีความอดทนมากพอ ขอโทษนะ เดี๋ยวเราลองเสิร์ชหาโรงแรมสองดาวล่ะกัน พอจะมีเงินในบัญชีอยู่" มือถือที่เหลือแบตเตอรี่เพียงยี่สิบเปอร์เซ็นถูกหยิบขึ้นมาใช้งาน แต่มันกลับถูกมือของเดย์มาบังหน้าจอแล้วกดลงให้มือของฉันแนบหน้าตัก "นายนี่จะเอายังไง"

"ก็ไปนอนด้วยกันนั่นแหละ" เขาตอบฉันแต่ไม่มองหน้า แถมประโยคที่ใช้ก็ติดจะแปลกๆ สักหน่อย

"ไม่ใช่ว่านัดใครมานอนด้วยแล้วหรือไง"

"งั้นเธอนอนพื้นได้ไหมล่ะ"

"ไอ้เดย์!"

"อย่ามา.." มือที่แนบกับมือถือของฉันยกขึ้นชี้หน้า ฉันเลยอ้าปากงับซะเลย เดย์ไม่เจ็บหรอก ยังดันนิ้วเข้ามาลึกจนฉันเกือบจะอ้วกด้วย "ก็เพราะงี้ไง ใครจะมาก็ไม่ได้ คนเขานึกว่ามีเมียมานอนด้วยตลอด"

"ก็ดี หลังเราจะได้ไม่ขึ้นขี้กลาก"

"เออ ตามสบายเลยแม่คุณ"

เสียงถอนหายใจของเดย์บอกให้รู้ว่าครั้งนี้ฉันชนะ อย่าหาว่าฉันเห็นแก่ตัวเลยนะ คืนนี้ฉันก็ปล่อยเขาไปแล้วไง ไม่ยุ่งไม่วอแว แต่เพราะเดย์เป็นเพื่อนที่แสนดีสุดๆ ห่วงใยฉันที่สุด ก็เลยเป็นแบบที่เห็น

คืนนี้เตียงนอนแสนกว้างก็เลยกลายเป็นของฉันครึ่งหนึ่ง ระหว่างที่เดย์ยืนสูบบุหรี่ตรงระเบียง ฉันที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดนอนเสร็จก็เลยเดินออกไปยืนข้างเขา พอเห็นฉันเดย์ก็ดับบุหรี่ลง

"อยากออกมาอยู่คนเดียวแบบนายบ้าง สุขภาพจิตคงดีขึ้นเยอะ"

"แล้วใครห้าม"

"แม่บอกว่าเปลือง ให้ค่ารถดีกว่าให้ค่าหอ ตอนนี้เงินก้อนสุดท้ายของพ่อก็พอจ่ายแค่ค่าเทอมให้เราเรียนจบ มันไม่มีสำรองแล้วเดย์ ไม่อย่างนั้นเราคงไม่วุ่นวายให้นายว่าหรอก"

ฉันถอนหายใจพรืดใหญ่จนเขาหันมามอง

"แต่คิดว่าจะไม่ทนแล้วนะ มันเบื่ออ่า ชีวิตวัยรุ่นแทนที่จะสนุกสนาน เราอยากมีความสุข..เหมือนนาย"

"รู้ได้ไงว่าฉันมีความสุข"

"ไลฟ์สไตล์และพื้นฐานครอบครัวที่ดี ไม่ว่าจะเป็นแต่ก่อนหรือตอนที่กลับมาเจอนายอีกครั้ง ฉันไม่เห็นเมฆเทาๆ ลอยปกคลุมตัวนายเลย น่าอิจฉาสุดๆ"

"ช่วงระยะเวลาที่เธอหายไป รู้ได้ไงว่ามันไม่มีเมฆเทาๆ"

"หืม?"

ฉันเอียงคอมองเดย์เพราะไม่ค่อยเก็ตกับประโยคนี้เสียเท่าไหร่ เขาทอดสายตามองเบื้องหน้า เท้าข้อศอกกับราวระเบียงด้วยท่าทีผ่อนคลาย

"กว่าจะมาอยู่ตรงนี้ให้เธอเห็นว่ามีความสุขได้ ฉันต้องรบกับนายพลมาตั้งกี่ครั้ง"

เข้าใจแล้วล่ะ.. เดย์กำลังหมายถึงเรื่องที่เขาดื้อรั้นไม่ตามใจพ่อที่อยากให้เป็นทหารตามรอยท่าน

"แต่นายก็รบชนะนี่"

"แล้วคิดว่าการรบชนะ ฉันไม่ต้องแลกกับอะไรเลยรึไง"

น่าสนใจแหะ เขาเอ่ยเหมือนว่ามีบางเรื่องที่ฉันคิดผิดมหันต์ ฉันขยับเข้าไปยืนใกล้เขามากขึ้น เพื่อจะขอฟังเคล็ดลับการรบชนะของเขา

"บอกเราหน่อยสิเดย์ นายรบยังไงเหรอถึงได้ชัยชนะ"

เดย์หันมาสบตาฉัน นัยน์ตาสีน้ำตาลของเขานิ่งสงบและน่ากลัว มันไม่เหมือนกับตอนที่เขายังเด็ก เดย์พลิกหน้ามือเป็นหลังมือเพราะเดย์ในยามนี้มีเสน่ห์น่าหลงใหล ถ้าไม่ติดว่าเขาคือเพื่อน ฉันคงจับเขามาทำแฟนไปแล้ว

"รบ.. ก็แค่ต้องสู้หลังชนฝา พอทนไม่ไหว ก็แค่สละชีพ"

เขายักคิ้วให้ฉันแล้วแบกฉันมาโยนลงบนเตียงนอน ก่อนจะเดินหายเข้าห้องน้ำไป อะไรกัน! ทิ้งเป็นปริศนาให้ฉันไขเหรอ

เฮ้! ฉันโง่นะ คิดไม่ออกหรอก

แปะ! แปะ!

ฝ่ามือของฉันตบลงข้างตัวเพราะเสียงนาฬิกาปลุกที่ตั้งเอาไว้รบกวน แต่ตบไปตบมาเหมือนตบหลังคน ร้อนและกว้างมาก อ่า.. คงเป็นหลังของเดย์นั่นแหละ คราวนี้ฉันลืมตาเพราะเสียงมันดังไม่หยุด สุดท้ายก็เจอมันอยู่ใต้หมอน เอ๊ะ! มือถือของฉันหน้าจอดำสนิทอยู่นี่ ฉันงัวเงียมองหา มือถือที่วางอยู่อีกฝั่งต่างหาก

"เดย์ มือถือดัง ใครโทรหานายตอนตีสามเนี่ย"

ฉันเขย่าหัวไหล่เดย์ที่นอนคว่ำ เขาส่งเสียงฮึมฮัมคล้ายหงุดหงิดพลิกตัวนอนหงาย แล้วก็นิ่งไป

"นาย..เฮ้อ!"

ช่างเถอะ ก็พอเข้าใจว่าขี้เกียจตื่นมารับสาย ฉันเลยยืดแขนผ่านลำตัวโตถือวิสาสะหยิบมือถือของเดย์มาดู หน้าจอปรากฏชื่อ 'ห้ามรับ' ชื่อมันแปลกๆ แหะ

"อ๊ะ!" ฉันกำลังจ้องหน้าจออย่างงุนงง เอวทั้งสองข้างก็ถูกรวบจับหมับแล้วเหวี่ยงให้ฉันกลับมานอนหงาย โดยมีร่างใหญ่โตทาบทับ เดย์ตื่นแล้วและกำลังจ้องหน้าฉันตาเขม็ง

"ทำอะไร"

"มีคนโทรมา เราเรียกนายแล้วแต่ไม่ตื่นเอง"

มือถือที่เผลอมาแนบอกถูกหันหน้าจอให้เขาดู แต่เดี๋ยวนะ เหมือนเห็นอะไรแวบๆ ฉันพลิกหน้าจอกลับมาดู ตัวเลขวินาทีกำลังทำงาน แสดงว่ามันถูก... รับสาย ทั้งที่ชื่อคนโทรเข้ามาคือ 'ห้ามรับ'

เดย์ได้สติก่อนคว้ามือถือไปกดวางสาย เขาพลิกตัวกลับไปนอนหงาย แต่ทำไมต้องเอาฉันติดมือมาด้วยล่ะ กลายเป็นตอนนี้ฉันนอนทาบทับบนลำตัวเขา

"หลับกำลังดี" เขาถลึงตาบ่นแล้วบีบจมูกฉัน

"เอ้า! มือถือนายนี่ มาว่าเราไม่ได้นะเว้ย"

เรื่องอะไรฉันจะยอม สองหูของเขาเลยถูกฉันกำแล้วบิดบ้าง กลับกลายเป็นเราสู้กันบิดอย่างไม่มีใครยอมใคร แต่แรงบิดของเดย์ไม่เยอะหรอก อารมณ์หยอกล้อแค่นั้นแล้วแรงมดจะไปสู้แรงช้างได้ยังไง สุดท้ายฉันก็เป็นฝ่ายหยุดแล้วลุกขึ้นนั่งทับหน้าท้องหนัดแน่นเปลือยเปล่า

"พอแล้ว ใครโทรมา แถมบันทึกว่าห้ามรับด้วย เจ้าหนี้เหรอ"

"ยุ่ง"

"ก็ไม่ได้อยากยุ่ง อ๊ะ!"

ฉันร้องเสียงหลงอีกครั้งเพราะเดย์ขยับตัว สองมือจึงแนบกับหน้าท้องลอนคลื่นหาหลักพยุง ฉันถึงเพิ่งรู้ว่าตัวเองนั่งอยู่ในท่าล่อแหลมสุดๆ

แล้วอะไรรู้ไหม... เดย์ไม่ใส่เสื้อ ส่วนฉันภายใต้กางเกงบอลตัวใหญ่ก็ไม่มีแพนตี้เหมือนกัน จู่ๆ ใบหน้าฉันก็เห่อร้อน เพิ่งรู้ว่าน้องมิของฉันใกล้ชิดกับเขาเพียงเนื้อผ้าบางๆ กั้น สิ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกแปลกขึ้นมาอีกหนคือมือของเดย์ที่ประกบแนบเอวพร้อมกับสายตาเรียบนิ่งที่จ้องมองกัน

อือหือ! ท่วงท่าติดเรทโคตรๆ แต่...

พรึบ! เจ้าของดวงตานิ่งเรียบนั่นแหละเป็นคนยกตัวฉันกลับมานอนหงายแล้วดึงผ้าห่มนวมคลุมศีรษะปิดตายการมองเห็น ไม่แค่นั้นเขายังใช้หมอนทับไม่ให้ฉันเปิดมันได้ด้วย

"เดย์! อะไรเนี่ยเดย์!"

"นอนต่อซะ!"

ปึง! สิ้นคำสั่งฉันก็ได้ยินเสียงปิดประตูห้องน้ำ เหอะ! ปวดขี้หรือไงล่ะถึงต้องรุนแรงขนาดนั้น