CHAPTER 2

Bahagyang natigilan si Alarick bago sumagot. “Babae ’yung kausap ko tungkol sa collaboration kanina. Nasira ang sasakyan niya at nasa talyer, kaya hinatid ko muna siya sa opisina pagkatapos naming pirmahan ang kontrata, wala namang ibang ibig sabihin.”

Tumango si Viara, wala naman siyang nakitang dahilan para pagdudahan ito. “Okay, akala ko kasi pamilyar ’yung pabango.”

Tinulungan siya ni Alarick na makasakay bago sila pumunta sa restaurant. Habang kumakain, panay ang asikaso nito sa kanya. Nang maihain ang hipon, nagsuot pa ito ng gloves at isa-isang binalatan ang mga iyon.

“Alarick, kaya ko namang balatan ang hipon. Buntis lang ako, hindi baldado. Simula kanina, halos ayaw mo na akong gumawa ng kahit ano.”

Ngumiti si Alarick habang inilalagay ang hipon sa plato niya. “Hayaan mo na ako mas gusto kong ako ang nag-aalaga sa’yo. Kumain ka nang mabuti at huwag mo nang isipin ang ibang bagay. Ikaw at ang baby ang importante sa akin.”

“Lagi ka talagang ganyan kaya lalo akong nasasanay na inaasikaso mo.”

“Wala namang masama roon, kung kaya kong gawin para sa’yo, gagawin ko.”

Napangiti si Viara, ngunit biglang tumunog ang cellphone ni Alarick. Nasa tabi niya ‘yon kaya inabot niya. “Sasagutin ko ba?”

“’Wag muna, unknown number lang ’yan.”

Ibinaba ni Viara ang tawag, ngunit ilang segundo lang ay muling tumunog ang parehong numero. “Alarick, baka importante. Dalawang beses nang tumatawag.”

Kinuha nito ang cellphone at sumagot. “Hello?” Tahimik itong nakinig sa kabilang linya at unti-unting nagbago ang ekspresyon nito.

“Ano’ng nangyari?” tanong ni Viara nang ibaba nito ang tawag.

“May urgent na problema sa kumpanya, kailangan kong pumunta roon.”

“Ngayon mismo?”

“Oo pero ihahatid muna kita sa bahay bago ako bumalik.”

“Hindi na kailangan, tawagan mo na lang si Daniel para sunduin ako. Ayokong ma-delay ka dahil sa akin.”

“Ihahatid muna kita, hindi ko kayang iwan ka dito nang mag-isa.”

Hinawakan ni Viara ang kamay nito at inilagay sa kanyang tiyan. “Pumunta ka na, kami na ni baby ang maghihintay sayo sa bahay. Baka maubusan pa kami ng pambili ng gatas kung hindi ka magtatrabaho.”

Napatawa si Alarick. “Sige, susunod ako pero kumain ka nang mabuti at huwag kang magpupuyat.”

Hindi nagtagal, dumating si Daniel para sunduin siya. Habang pauwi, nag-message si Viara kay Alarick. “Kumusta sa kumpanya? Okay na ba ang problema?”

“Inaayos na, huwag kang mag-alala. Hindi naman malaking problema, magpahinga ka na pag-uwi.” Mabilis nitong reply.

“Sige, magiingat ka.” 

Pagkababa niya ng cellphone, naisip niyang tawagan si Mira. “Pinaka-busy kong kaibigan, kumain ka na ba?”

Ngunit ibang babae ang sumagot. “Kaunti na lang po ang IV niya. Pagkatapos nito, puwede na siyang magpahinga.”

Napakunot-noo si Viara. “Mira?”

“Viara...” mahinang sagot ng kaibigan.

“Nasaan ka? Bakit may nurse na sumasagot sa cellphone mo?”

“Nasa ospital ako, naaksidente ako kanina habang nagmamaneho.”

Nanlaki ang mata ni Viara. “Ano?! Nasaan ka ngayon? Anong ospital? Sabihin mo sa akin dahil pupunta ako riyan.”

“Melendez Hospital, pero minor lang, Viara. Nabalian lang ako nang kaunti sa kaliwang braso.”

“Minor o hindi, pupuntahan kita. Huwag kang aalis diyan.”

Pagkababa ng tawag, agad niyang sinabi kay Daniel na dumiretso sa Melendez Hospital.

Pagdating nila, mabilis siyang pumunta sa inpatient department. Ngunit bago pa man siya makasakay sa elevator, nakita niya ang isang pamilyar na lalaki, si Alarick.

May hawak itong shopping bag habang nakatingin sa cellphone. “Alarick? Anong ginagawa mo rito?”

Napatingin ito sa kanya. “Viara? Akala ko nakauwi ka na. May pinuntahan akong kliyente rito.”

“Si Mira ang pinuntahan ko, naaksidente siya.”

Tumango si Alarick. “Okay lang ba siya?”

“Minor fracture lang daw.”

Pumasok sila sa elevator. “Anong floor si Mira?”

“10th floor.”

Pinindot ni Alarick ang number 10, saka ang number 9.

“Bakit nine?” naguguluhang tanong niya.

“May kailangan lang akong dalhin sa isang kliyente.”

Napatingin si Viara sa shopping bag. Pamilyar sa kanya ang logo. “Ano ’yang dala mo?”

“Mga gamit para sa baby, manganganak kasi ang asawa ng kliyente ko at pinakiusapan niya akong dalhin.”

Tumango si Viara. “Gusto mo bang samahan kita?”

“Kung gusto mo, may mga gamit din doon na baka magustuhan mo para kay baby.”

“Hindi na, puntahan mo na ang kliyente mo. Nag-aalala pa ako kay Mira.”

Pagdating sa 10th floor, hindi agad lumabas si Alarick. “Ihahatid pa rin kita mamaya sa bahay.”

“Hindi na kailangan, kung may inaasikaso ka pa, huwag ka nang pabalik-balik. Kaya ko na kasama ko naman si Daniel.”

“Sigurado ka?” tanong pa nito.

“Oo, tawagan mo na lang ako kapag tapos ka na.”

Tumango si Alarick bago lumabas. Hindi alam ni Viara na ang taong pinuntahan nito sa 10th floor ay may kaugnayan sa isang lihim na matagal nang itinatago sa kanya.

Pagdating kay Mira, nalaman niyang nawalan ito ng preno habang nagmamaneho kaya nabangga nito ang guardrail.

“Dito ka muna, ako na ang mag-aalaga sa’yo,” sabi ni Viara.

“Hindi pwede, buntis ka. Ikaw nga ang dapat nagpapahinga.”

“Pero nag-aalala ako sa’yo.” Bakas sa boses ni Viara ang pag-aalala habang nakatingin sa kaibigan.

“Okay lang ako, umuwi ka na at magpahinga. Bukas na lang tayo magkita.”

Napilitan si Viara na pumayag at bago siya umalis, nag-message siya kay Alarick. “Pauwi na ako.”

Wala itong reply hanggang sa mag-alas nuwebe ay doon niya natanggap ang reply nito. “Sorry, marami pa akong inaasikaso. Matulog ka na at magpahinga, huwag mo na akong hintayin dahil baka gabihin ako nang husto.”

Kinabukasan, paggising ni Viara, bakante pa rin ang kabilang bahagi ng kama, ibig sabihin ay hindi umuwi si Alarick. Tinawagan niya ito nang ilang beses, ngunit walang sumagot, muling pumasok sa isip niya ang pabango sa kotse, ang kakaibang tawag kagabi, at ang shopping bag na dala nito sa ospital.

Sa unang pagkakataon, hindi niya maiwasang magtanong sa sarili, may tinatago ba sa kanya si Alarick?