CHAPTER 4

Hindi mapakali si Viara kinabukasan, kahit ilang beses niyang sabihin sa sarili na wala siyang dapat ipagduda kay Alarick, hindi niya makalimutan ang tungkol kay Serena.

Maagang umalis si Alarick para sa meeting. Bago ito lumabas ng p***o, hinalikan siya nito sa noo. “Magpahinga ka muna ngayon. Huwag kang masyadong mag-isip dahil malapit ka nang manganak.”

“Alarick,” tawag ni Viara. “Sigurado ka bang wala ka nang ibang dapat sabihin sa akin tungkol kay Serena?”

Saglit itong natigilan bago ngumiti. “Wala, matagal nang tapos ang lahat sa pagitan namin. Ayokong mag-alala ka sa mga bagay na wala namang kinalaman sa atin.”

Tumango si Viara, pero hindi pa rin siya kumbinsido. Bandang tanghali, habang nagpapahinga siya sa bahay, may pumasok na mensahe mula sa unknown number. “Kung gusto mong malaman ang totoo tungkol sa asawa mo, pumunta ka sa Melendez Hospital. 9th floor.”

Ilang segundo siyang nakatitig sa screen, hindi niya alam kung sino ang nagpadala, pero naalala niya agad ang gabing nakita niya si Alarick sa 9th floor dala ang isang bag ng gamit para sa baby.

Tinawagan niya ito pero walang sumasagot, muli siyang tumawag, pero wala pa rin. Sa halip na maghintay, kinuha niya ang bag niya at nagpasundo kay Daniel.

Pagdating sa ospital, mabilis siyang umakyat sa 9th floor. Paglabas niya ng elevator, agad niyang nakita si Serena sa hallway at karga nito ang isang sanggol.

Natigilan silang pareho ng magtama ang kanilang mga tingin. “Viara?”

Hindi siya agad nakasagot. Nakatitig lang siya sa bata bago muling tumingin kay Serena. “Anong ginagawa mo rito?”

“Dapat ikaw ang tanungin ko niyan,” sagot ni Serena. “Bakit ka nandito?”

“May nagsabi sa akin na pumunta ako rito.”

“Para saan?” Bago pa makapagsalita si Viara, bumukas ang p***o sa likod ni Serena at lumabas si Alarick.

Pagkakita niya kay Viara, agad na nawala ang kulay sa mukha nito. “Viara…”

“Alarick.” singhap niya sa pangalan ng asawa at ilang segundo silang nagkatitigan.

“Bakit nandito ka?” tanong nito.

“Mas magandang ikaw ang sumagot niyan. Bakit nandito ka kasama si Serena?”

“May inaasikaso lang ako.”

“Trabaho na naman?” sarkastiko niyang tanong at hindi nakasagot si Alarick.

Napatingin si Viara sa sanggol na karga ni Serena. “Anak niya?”

“Viara, umuwi na tayo. Pag-uusapan natin ’to nang maayos.” sa halip ay sagot ni Alarick.

“Hindi ako aalis hangga’t hindi mo sinasabi sa akin ang totoo.”

“Hindi ito ang tamang lugar para pag-usapan natin ‘yan.”

“Kung wala kang tinatago, bakit ayaw mong sabihin dito mismo?” Hamong tanong ni Viara dahilan para mapayuko si Alarick at doon tuluyang nanginig ang kamay ni Viara. “Alarick, may relasyon ba kayo ni Serena?”

“Viara…”

“Sumagot ka.” Madiing sabi niya dito.

Huminga nang malalim si Alarick. “Oo.”

Parang biglang nawala ang ingay sa paligid ni Viara dahil sa narinig, napatingin siya sa lalaki na ilang taon niyang pinagkatiwalaan. “Gaano na katagal?”

“Hindi ko alam kung paano ko sasabihin sa’yo.”

“Sabihin mo lang ang totoo, kahit masakit tatanggapin ko huwag mo lang akong lolokohin.”

“Matagal na.” nakayukong sagot ni Alarick sa kanya. 

Napatawa si Viara nang mahina, pero mabilis ding napuno ng luha ang mga mata niya. “Matagal na pala kaya pala ang dali mong magsinungaling sa akin. Habang nagtitiwala ako sa’yo, may iba ka palang buhay na hindi ko alam.”

“Hindi ko sinasadyang umabot sa ganito.”

“Pero hinayaan mong umabot dito.” asik niyang sagot kay Alarick.

“Viara, mahal kita patawarin mo ako.” 

“Kung mahal mo ako, hindi mo sana ako niloko.” Sumbat niya rito. Napayuko si Alarick, lalo siyang nasaktan sa kawalan nito ng maisagot. Maya-maya, napatingin siya kay Serena. “Ikaw rin pala ’yung kausap ko online.”

 Namula si Serena at hindi makatingin nang diretso. “Hindi ko alam na ikaw ’yung doktor na kausap ko,” mahina nitong sabi.

“Pero alam mong asawa ko si Alarick.”

“Viara, hindi ko gustong—”

“Enough.”

Pinahid ni Viara ang luha sa pisngi niya. “Hindi ko kayang marinig pa ang mga dahilan ninyo.”

Agad siyang nilapitan ni Alarick. “Umuwi na tayo, please. Pag-usapan natin ito nang tayong dalawa lang.”

Umatras siya. “Huwag mo akong hawakan.” Napahinto ito sa sinabi niya. “Sa lahat ng pagkakataon na sinabi mong mahal mo ako, alin doon ang totoo?” nanginginig na tanong ni Viara. “Noong gabi na hindi ka umuwi? Noong sinabi mong may problema sa kumpanya? O noong pumunta ka rito para sa kanya?”

“Lahat ng sinabi ko sa’yo tungkol sa pagmamahal ko, totoo.”

“Pero hindi sapat ang pagmamahal kung kaya mo akong lokohin.”

Bago pa makasagot si Alarick, biglang bumukas ang elevator. Isang lalaking matangkad at naka-dark suit ang lumabas. Mabigat ang bawat hakbang nito habang papalapit sa kanila.

Pagkakita ni Alarick sa lalaki, bigla itong natigilan. “Alistair…” bulalas nito sa pangalan ng nakatatandang kapatid.

Tumigil ang lalaki sa harapan nila at sapat na ang malamig nitong tingin para tuluyang manahimik ang lahat. Tumingin muna ito kay Serena, saka kay Alarick. “Akala ko malinaw na sa’yo na hindi mo na dapat ilapit ang babaeng ‘yan sa pamilya natin.”

Nanlaki ang mga mata ni Viara. “Anong ibig mong sabihin?”

Hindi sumagot si Alarick, lumipat ang tingin ni Alistair kay Viara. Saglit niya itong tinitigan bago bumaba ang tingin sa tiyan nito. “Viara, kailangan nating mag-usap.”

“Bakit? Tungkol saan?”

Huminga nang malalim si Alistair. “Dahil may isang bagay kang dapat malaman tungkol sa anak mo na hindi sinabi sa’yo ni Alarick.”

Namutla si Alarick. “Alistair, huwag.”

Doon tuluyang kinabahan si Viara. “Anong ibig mong sabihin?” tanong niya, halos pabulong. “Ano ang hindi niya sinabi sa akin tungkol sa anak ko?”