บทที่ 24

“ปลายฟ้า! มองผมครับ! หายใจช้า ๆ นะครับ” ธีร์สั่งด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดแต่เต็มไปด้วยความห่วงใย เขาไม่รู้ว่าเธอเห็นอะไร แต่เขารู้ว่าเธอหลุดออกจากโลกแห่งความเป็นจริงไปแล้ว

“ผมอยู่นี่แล้วนะครับ! ผมจะไม่ปล่อยคุณไปไหน!” ธีร์ย้ำเสียงหนักแน่น เพื่อดึงสติของเธอกลับมา “ปลอดภัยแล้วนะครับปลายฟ้า”

ธีร์ใช้มือข้างที่ไม่ได้เปื้อนเลือดจากรอยเล็บประคองศีรษะของเธอไว้ แล้วค่อย ๆ กดให้เธอซบลงที่แผงอกของเขาอีกครั้ง พลางลูบหลังเธออย่างอ่อนโยนจนกระทั่งเสียงสะอื้นของเธอค่อย ๆ ลดระดับลง

ธีร์กอดร่างที่สั่นเทิ้มของปลายฟ้าไว้แน่น เขาใช้ร่างกายที่แข็งแรงของตัวเองเป็นกำแพง ปิดกั้นเธอจากโลกภายนอกและแสงสลัวของซอกซอย ทุกสิ่งทุกอย่างในตัวเธอตอนนี้คือความเปราะบาง ความหวาดกลัว และความเจ็บปวดที่ไม่อาจทานทนได้

ปลายฟ้า ปล่อยเสียงสะอื้นที่ถูกกักเก็บไว้ทั้งหมดออกมา มันเป็นเสียงที่ไร้ถ้อยคำ แต่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดจากการถูกทรยศและทำลายอย่างรุนแรง ธีร์รับรู้ได้ถึงความเปียกชื้นบนเสื้อเชิ้ตของเขา แต่เขาไม่สนใจ เขาทำเพียงแค่ลูบหลังเธอซ้ำๆ อย่างช้าๆ และมั่นคง

“ปล่อยมันออกมาให้หมดเลยนะครับปลายฟ้า” ธีร์กระซิบข้างหูเธอ เสียงของเขาทุ้มและเต็มไปด้วยความอ่อนโยน “ร้องออกมาให้หมด... ผมจะอยู่ตรงนี้กับคุณ”

ธีร์ปล่อยให้เธอร้องไห้อยู่นานหลายนาที จนกระทั่งเสียงสะอื้นเริ่มแผ่วเบาลง เหลือเพียงเสียงหายใจที่ติดขัดและร่างกายที่ยังคงสั่นเป็นระยะ

ธีร์ค่อยๆ คลายอ้อมกอดออกช้าๆ แล้วประคองใบหน้าที่บวมช้ำด้วยน้ำตาของเธอขึ้นมา เขาใช้ปลายนิ้วเกลี่ยเศษผมที่เปียกชื้นออกจากใบหน้าของเธอ ก่อนจะมองสำรวจรอยแดงบนแก้มที่ยังคงปรากฏอย่างชัดเจนจากแรงตบของแม่เธอ

“ใครทำคุณ” ธีร์ถามเสียงเย็นยะเยือก แต่เมื่อเห็นรอยจิกที่แขนของเธอ เขาก็เข้าใจทันทีว่าเธอทำร้ายตัวเองไปมากแค่ไหน

“ผมขอโทษนะครับ” ธีร์กระซิบ “ผมขอโทษที่มาไม่ทัน ผมขอโทษที่คุณต้องเจอเรื่องแบบนี้คนเดียว”

ปลายฟ้าไม่พูดอะไร เธอเพียงแค่ส่ายหน้าเบาๆ พลางจับมือของธีร์ที่กุมใบหน้าเธอไว้ การมีเขาอยู่ตรงนี้ทำให้เธอรู้สึกถึงจุดศูนย์รวมที่มั่นคงในพายุอารมณ์ที่เพิ่งผ่านพ้นไป

“รูปนั่น มันไม่จริงเลยนะคะ” ปลายฟ้าพูดเสียงแหบพร่า น้ำตาเอ่อคลออีกครั้ง “ฉันไม่ได้ต้องการเป็นเมียน้อยเขา ฉันเลิกกับเขาไปแล้ว”

“ผมรู้ครับ” ธีร์ตอบอย่างรวดเร็วและหนักแน่น “ผมเชื่อคุณ”

เขาเช็ดน้ำตาหยดสุดท้ายออกจากหางตาของเธอ แล้วจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาที่บอบช้ำนั้น

“ฟังผมนะครับปลายฟ้า สิ่งที่เกิดขึ้นวันนี้ มันไม่ใช่ความผิดของคุณเลยแม้แต่นิดเดียว”

ธีร์รวบรวมความกล้าทั้งหมด แล้วตัดสินใจพูดสิ่งที่อยู่ในใจเพื่อดึงเธอขึ้นมาจากหุบเหวแห่งความรู้สึกสกปรก

“คุณไม่ใช่เมียน้อยใคร คุณไม่ได้สกปรก และคุณก็ไม่ใช่สาเหตุที่ทำให้ชีวิตใครพัง” ธีร์พูดช้าๆ ชัดถ้อยชัดคำ “คนที่พังคือคนที่พยายามทำลายคุณด้วยการโกหกและคำพูดที่ต่ำช้า”

เขาค่อยๆ เอื้อมมือไป โอบกอดเธอไว้ในอ้อมแขนอีกครั้งอย่างแผ่วเบา กอดนี้ยาวนานกว่าครั้งแรก แต่เป็นกอดที่สงบและให้ความอบอุ่น

“คุณปลอดภัยแล้วนะครับ” ธีร์กระซิบ “คุณมีผม มีคุณตามงคล... และคุณมีที่ให้พักใจเสมอ”

ปลายฟ้าซบหน้าเข้ากับอกของเขา รับรู้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจเขาที่สม่ำเสมอ ในที่สุดร่างกายและจิตใจที่ตึงเครียดของเธอก็คลายลงอย่างสมบูรณ์

ธีร์ประคองปลายฟ้าออกมาจากซอกซอยแคบ ๆ แล้วพาเธอขึ้นรถอย่างระมัดระวัง เขารีบขับรถกลับไปยังคอนโดทันที เมื่อถึงห้องชุด ธีร์อุ้มร่างที่อ่อนปวกเปียกของปลายฟ้าเข้าไปในห้องนอน

ความบอบช้ำทางจิตใจได้ส่งผลถึงร่างกายอย่างรวดเร็ว ปลายฟ้าเริ่มมีไข้ขึ้นสูง ใบหน้าของเธอแดงก่ำจากการร้องไห้และการเป็นไข้ ตัวสั่นเทาและซึมลงอย่างเห็นได้ชัด

ธีร์ดูแลเธออย่างเร่งรีบและอ่อนโยนที่สุด เขาจัดการ เปลี่ยนชุดที่เปียกชื้นของปลายฟ้าออก อย่างระมัดระวัง เขาไม่มองเรือนร่างของเธอเลยแม้แต่น้อย แต่จดจ่ออยู่กับการเช็ดตัวให้เธอและเปลี่ยนเสื้อผ้าที่แห้งให้แทน เขาเห็นรอยเล็บที่จิกเป็นรอยลึกบนต้นแขนของเธออย่างชัดเจน และใจก็เจ็บปวดไปกับเธอ

เมื่อเห็นว่าอาการไม่ดีขึ้น ธีร์จึงตัดสินใจโทรหา อคิณ ลูกพี่ลูกน้องของเขา ซึ่งสนิทกันมากเหมือนเพื่อน และอายุมากกว่าเขาเพียงสามปี

“คิณ! มาคอนโดฉันด่วน! ปลายฟ้าไม่สบายหนักมาก” ธีร์พูดเสียงเครียด

ไม่นานนัก อคิณก็มาถึง เขาเป็นชายหนุ่มมาดนิ่ง สวมเสื้อยืดสบายๆ แต่มีรังสีความเป็นผู้ใหญ่กว่าธีร์เล็กน้อย อคิณเดินเข้าไปตรวจอาการปลายฟ้าอย่างละเอียด

“อ้าว ไอ้นี่” อคิณหันมามองธีร์ด้วยสายตาที่ตำหนิเล็กน้อย “แกก็รู้ว่าฉันเป็น จิตแพทย์ นะเว้ย ไม่ใช่หมออายุรกรรม! ฉันไม่ได้รักษาคนไข้เป็นไข้หวัดแบบนี้มานานแล้วนะ! แกควรโทรเรียกพยาบาลหรือหมอทั่วไปสิวะ!”

ธีร์ถอนหายใจอย่างหงุดหงิด “เออ! ฉันรู้! แต่ฉันไว้ใจแกที่สุดไง! ดูอาการหน่อยเถอะน่า”

ทั้งธีร์และอคิณทะเลาะกันเล็กน้อย ด้วยความเป็นพี่น้องที่สนิทกัน แต่น้ำเสียงก็เต็มไปด้วยความเป็นห่วง

อคิณตรวจดูอาการทางกายของปลายฟ้าแล้วให้คำแนะนำเรื่องการดูแลเบื้องต้น ก่อนจะนั่งลงข้างเตียง มองร่องรอยบนแขนของเธออย่างพิจารณา

“อาการทางกายของเธอมันมาจากอาการทางใจนะธีร์” อคิณพูดเสียงจริงจัง “การร้องไห้หนัก การช็อก การถูกตอกย้ำด้วยเรื่องเลวร้าย มันทำให้ระบบประสาทรวน”

อคิณหันมาสบตาธีร์ “แกบอกว่าเธอวิ่งหนีแล้วข่วนตัวเองหนักขนาดนี้ใช่ไหม”

ธีร์พยักหน้าอย่างเครียด

“แกควรพาเธอมาพบฉันที่คลินิกอย่างจริงจัง ดูจากอาการทำร้ายตัวเองจนเหวอะแบบนี้ มันอันตรายมากนะเว้ย” อคิณพูดเตือนอย่างหนักแน่น

“มันเสี่ยงที่ปลายฟ้าจะทำร้ายตัวเองหนักกว่านี้ ถ้าเธอไม่ได้รับการบำบัดทางจิตใจที่เหมาะสม อย่าปล่อยให้มันเกิดขึ้นอีกเด็ดขาด”

ธีร์มองใบหน้าซีดเซียวของปลายฟ้าด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง เขาเข้าใจดีว่าการเยียวยาบาดแผลในใจนั้นสำคัญกว่าการรักษาไข้หวัดมากมายนัก

“ฉันจะพาเธอไป” ธีร์ตอบเสียงนุ่มทุ้ม “ขอบใจมากนะคิณ”

อคิณตบไหล่ธีร์เบา ๆ เป็นเชิงให้กำลังใจ “หน้าที่แกนะไอ้ธีร์ ตอนนี้เธอมีแค่แก... ดูแลให้ดี”

หลังจากการดูแลอย่างใกล้ชิดและใช้ยาลดไข้ตามคำแนะนำของอคิณ ในที่สุดไข้ของปลายฟ้าก็ลดลงอย่างรวดเร็ว ลมหายใจของเธอเริ่มสม่ำเสมอขึ้น แต่ใบหน้าที่หลับใหลยังคงดูซีดเซียว

ธีร์นั่งเฝ้าเธออยู่ข้างเตียงจนกระทั่งดึกสงัด ความอ่อนเพลียเริ่มเข้าจู่โจมเขาอย่างหนัก แต่จิตใจก็ยังคงวุ่นวายอยู่กับปัญหาที่ประดังเข้ามา

มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบา ๆ ปลายฟ้านอนหลับอย่างสงบภายใต้ฤทธิ์ยา ใบหน้าของเธอแม้จะยังดูซีดเซียว แต่ก็ไม่แสดงความเจ็บปวดอีกแล้ว

ความอ่อนเพลียเริ่มเข้าจู่โจมเขาอย่างหนัก ธีร์เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาของเขาหนักอึ้ง แต่ จิตใจก็ยังคงวุ่นวายอยู่กับปัญหาที่ประดังเข้ามา เขาต้องมั่นใจว่าไม่มีใครกล้าเข้ามาทำร้ายปลายฟ้าได้อีกและเขากำลังรอรายงานจากเอก

เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์มือถือที่ถูกตั้งเป็นระบบสั่นดังขึ้นอย่างแผ่วเบา เขาได้รับสายจากเอกสนิทที่เขาไว้ใจที่สุด

ธีร์รับสายและเดินออกไปยืนคุยที่ระเบียงห้องอย่างเงียบ ๆ

“ครับ? เอก” น้ำเสียงของธีร์เย็นจัดและไร้อารมณ์อย่างที่สุด

“ผมได้ข้อมูลทั้งหมดแล้วครับท่าน” เสียงของเอกตอบกลับมาอย่างชัดเจน

เอกสืบพบว่าปลายฟ้าไปพบแม่ตัวเองกับโอมมา เมื่อเร็ว ๆ นี้และการไปพบครั้งนั้นมีเรื่องที่บาดใจเธอมาก รวมถึงเพชรที่เอาโพสต์มาให้เธอดู เพื่อทำลายสภาพจิตใจของเธอโดยเฉพาะ

ธีร์กำโทรศัพท์แน่นจนข้อนิ้วขาวโพลน “โอม สวะนั่น”

“ครับท่าน และผมยังได้ตรวจสอบประวัติความขัดแย้งภายในบริษัทด้วย เอกเล่าถึงเรื่องในอดีต ว่าปลายฟ้ากับเพชรไม่ถูกกัน มานานแล้ว”

“เพชรพยายามหาทางทำลายคุณปลายฟ้ามาโดยตลอด เพราะอิจฉาที่คุณปลายฟ้าเป็นคนเก่งและได้รับความไว้วางใจ” เอกรายงานต่อ “เพชรมักจะพูดจาเหยียดหยามปลายฟ้า มาตั้งแต่ก่อนที่ปลายฟ้าจะเจอกับธีร์อีก มันเป็นการกลั่นแกล้งอย่างต่อเนื่องมานาน”

ธีร์ฟังรายงานทั้งหมดด้วยความเงียบงัน ข้อมูลนี้ไม่ได้ทำให้ความโกรธของเขาลดลง แต่กลับยิ่งชัดเจนว่าความเจ็บปวดของปลายฟ้าไม่ได้เกิดจากเหตุการณ์เดียว แต่เป็นการสั่งสมมานานจากคนเลวหลายประเภท

“ขอบคุณมาก เอก” ธีร์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด

ธีร์วางสาย เขายืนอยู่ท่ามกลางความมืดมิดของยามค่ำคืน แต่สายตาของเขาลุกโชนด้วยไฟแห่งโทสะ

เขาจึงตัดสินใจโทรศัพท์หาคุณตามงคล เพื่อปรึกษา

ธีร์พูดเสียงเบาที่สุดเพื่อไม่ให้ปลายฟ้าตื่น เขาเล่าเรื่องทั้งหมดให้คุณตาฟังอย่างละเอียด รวมถึงอาการช็อกและคำเตือนของอคิณ คุณตามงคลฟังอย่างเงียบๆ ด้วยความโกรธที่อัดแน่นในน้ำเสียง

“ไอ้คนพวกนั้นมันใจร้ายเกินไปแล้ว!” คุณตามงคลกล่าวอย่างเดือดดาล “แกไม่ต้องห่วงนะธีร์... เรื่องจัดการไอ้ผู้ชายคนนั้นกับรวมถึงคนที่โพสรูปด้วย ปล่อยให้เป็นหน้าที่ตาเอง”

ธีร์รู้สึกโล่งใจที่ได้รับคำยืนยันจากคุณตา เขาได้รับทั้งการเยียวยาทางใจและการสนับสนุนที่แข็งแกร่ง หลังจากวางสายจากคุณตา เขามองไปยังใบหน้าที่หลับใหลของปลายฟ้าอีกครั้ง ความรู้สึกที่อยากจะปกป้องเธอมีมากกว่าความรู้สึกใดๆ ทั้งหมด

ตอนนี้ดึกมากแล้ว ธีร์รู้สึกเหนื่อยล้าจนแทบจะยืนไม่ไหว เขาเดินไปปิดไฟในห้องก่อนจะเดินกลับมาที่เตียง เขาไม่ได้อยากปล่อยให้เธออยู่คนเดียวในสภาพที่ยังอ่อนแอและบอบช้ำทางจิตใจเช่นนี้

ธีร์ค่อยๆ ปีนขึ้นไปบนเตียงเดียวกับปลายฟ้า อย่างระมัดระวัง เขาแทรกตัวลงนอนข้างๆ เธออย่างเงียบเชียบ โดยพยายามไม่รบกวนการนอนของเธอ

เขาขยับเข้าไปใกล้ แล้วค่อย ๆ ดึงร่างที่บอบบางของเธอเข้ามากอดไว้แน่น อ้อมกอดที่เปี่ยมไปด้วยความห่วงใยและความต้องการที่จะมอบความปลอดภัยให้เธออย่างไม่มีเงื่อนไข

ปลายฟ้าที่แม้จะหลับอยู่ ก็ตอบสนองต่ออ้อมกอดนั้นโดยสัญชาตญาณ เธอซบหน้าเข้ากับอกของเขาอย่างคุ้นเคย ราวกับว่านั่นคือที่เดียวที่เธอจะสามารถพักพิงได้อย่างแท้จริง

ธีร์หลับตาลง สูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ จากเส้นผมของเธอ

แม้ร่างกายจะได้รับการพักผ่อน แต่อาการบอบช้ำทางจิตใจกลับไม่ยอมปล่อยให้ปลายฟ้าได้สงบสุข ในช่วงกลางดึก ขณะที่เธอซบอยู่ในอ้อมกอดที่อบอุ่นของธีร์ ฝันร้ายอันน่าสะพรึงกลัวก็หวนกลับมาอีกครั้ง

ในความฝัน เธอรู้สึกเหมือนกำลังวิ่งหนีอย่างไร้จุดหมาย ท้องฟ้ามืดมิดและหนาวเหน็บ ทันใดนั้นเธอก็โดนลากไปอย่างแรง เสียงคำพูดหยาบโลนและสัมผัสอันน่ารังเกียจจาก พ่อเลี้ยง ของเธอหวนกลับมาอย่างชัดเจน เธอเห็นใบหน้าของเขาที่กำลังคร่อมเธออยู่ พยายามที่จะทำมิดีมิร้าย

ปลายฟ้าดิ้นรนสุดกำลัง กรีดร้องขอความช่วยเหลือ แต่ก็ไม่มีใครได้ยิน ในห้วงแห่งความหวาดกลัวนั้น เสียงของแม่ที่ตำหนิและไม่เชื่อตนเองก็ดังก้องอยู่ในหัว ย้ำเตือนถึงการถูกทอดทิ้งในวันที่เลวร้ายที่สุด

“ทำอะไรหัดโตได้แล้วนะปลายฟ้า!”

เสียงนั้น เสียงของแม่ที่เลือกเชื่อผู้ชายอื่นมากกว่าลูกสาว... มันทำให้ความเจ็บปวดในฝันพุ่งถึงขีดสุด

ปลายฟ้าสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที ด้วยความรู้สึกตระหนกสุดขีด หัวใจของเธอเต้นรัวแรงราวกับจะทะลุออกมาจากอก เหงื่อแตกท่วมตัว และเธอรู้สึกถึงสัมผัสที่น่ารังเกียจจากฝันร้ายนั้นอย่างชัดเจน จนแยกไม่ออกว่าอะไรคือความฝันและอะไรคือความจริง

เธอรีบลุกออกจากเตียงอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบที่สุด เธอไม่อยากให้ธีร์ตื่นขึ้นมาเห็นสภาพของเธอในตอนนี้ ปลายฟ้าเดินตรงไปยังห้องน้ำ แล้วเปิดน้ำฝักบัวให้แรงที่สุด ปล่อยให้น้ำเย็นจัดราดลงบนร่างกายของเธอทันที

ปลายฟ้ารู้สึกหนาวสั่น แต่เธอไม่ปิดน้ำ เธอทรุดตัวลง นั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นห้องน้ำที่เปียกปอน น้ำจากฝักบัวรดลงบนศีรษะและใบหน้าของเธอ ปะปนไปกับน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างควบคุมไม่ได้

มือของเธอคว้า ใยบัวขัดตัว มา แล้วเริ่มขัดผิวหนังของตัวเองอย่างแรงด้วยความรู้สึกรังเกียจ เธอขัดซ้ำๆ ขัดจนผิวขาวเนียนเริ่มแดงเถือกและขึ้นรอยเป็นปื้น

“สกปรก มันสกปรก” ปลายฟ้าพูดออกมาซ้ำๆ อย่างเลื่อนลอย เสียงของเธอสั่นเครือจากความหนาวเย็นและความตื่นตระหนก ตอนนี้กระแสของน้ำที่รดผ่านร่างกายได้รวมกับน้ำตาของเธอจนเป็นหนึ่งเดียวกัน

เธอขัดตัวต่อไปเรื่อย ๆ พยายามจะขจัดสัมผัสจากฝันร้ายออกไปให้หมดสิ้น เธอจมดิ่งอยู่ในห้วงอารมณ์ที่แยกไม่ออกว่าอะไรคือความจริงและอะไรคือภาพหลอน ความกลัวว่าตัวเองจะสกปรกได้กัดกินเธอจนหมดสิ้นแล้ว

ธีร์ตื่นขึ้นมาทันทีที่ปลายฟ้าขยับตัวออกไปจากอ้อมกอดของเขา แม้จะเหนื่อยล้าแค่ไหน แต่ประสาทสัมผัสของเขาก็ยังตื่นตัวอยู่เสมอเมื่อมีเธออยู่ข้างๆ เขาได้ยินเสียงน้ำไหลดังมาจากห้องน้ำอย่างผิดสังเกต

ธีร์รีบลุกขึ้นจากเตียง แล้วเดินไปยังประตูห้องน้ำ เขาลองเคาะเบาๆ

“ปลายฟ้า ฟ้า?” เขาเรียกอย่างระมัดระวัง

ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงน้ำที่ไหลไม่หยุด และเสียงครวญครางเบาๆ ที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ธีร์เริ่มตระหนก เมื่อนึกถึงอาการทำร้ายตัวเองที่อคิณเคยเตือนไว้ เขาจึงตัดสินใจ เปิดประตูเข้าไปทันทีโดยไม่รอคำอนุญาต

ภาพที่เห็นทำให้หัวใจของธีร์เหมือนถูกบีบรัดอย่างแรง

ปลายฟ้านั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นกระเบื้องในห้องน้ำที่เปียกโชก น้ำเย็นจัดจากฝักบัวราดลงบนร่างเธออย่างไม่ปรานี เธอถือใยบัวขัดตัว ขัดผิวตัวเองซ้ำๆ อย่างบ้าคลั่ง จนผิวหนังขาวเนียนบริเวณไหล่และแขนกลายเป็นสีแดงเถือกและมีรอยถลอก ริมฝีปากของเธอกำลังพึมพำคำว่า "สกปรก" ซ้ำไปซ้ำมา น้ำตาที่ไหลอาบแก้มได้รวมเป็นหนึ่งเดียวกับสายน้ำ

“ปลายฟ้า!”

ธีร์รีบพุ่งเข้าไปในห้องน้ำทันที เขาไม่สนใจว่าเสื้อผ้าของตัวเองจะเปียกโชกไปด้วยน้ำเย็นจัด เขาทรุดตัวลงคุกเข่าข้างเธอ แล้วคว้ามือของปลายฟ้าที่กำลังใช้ใยบัวขัดผิวตัวเองอย่างแรงออก

“หยุด! หยุดทำร้ายตัวเองเดี๋ยวนี้!” ธีร์พูดเสียงดังและเด็ดขาด แต่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่เห็นเธอทำเช่นนี้

ปลายฟ้าเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวและเลื่อนลอย เธอดูเหมือนไม่รู้จักเขา ยังคงจมอยู่ในฝันร้ายและแยกความจริงไม่ออก

“อย่า! อย่าแตะต้องฉัน! ฉันสกปรก! ฉันต้องขัดมันออกไป!” เธอพยายามดึงใยบัวกลับคืนมาด้วยความบ้าคลั่ง

ธีร์รวบมือของปลายฟ้าทั้งสองข้างไว้แน่น แล้วดึงร่างที่สั่นเทิ้มของเธอเข้ามากอดไว้ทันที เขาใช้ร่างกายที่อบอุ่นและเปียกปอนของตัวเองปกคลุมเธอไว้ใต้สายน้ำเย็น

“ไม่! ฟังผมนะปลายฟ้า! คุณสะอาด! คุณบริสุทธิ์!” ธีร์กระซิบย้ำคำพูดเหล่านั้นข้างหูเธอซ้ำๆ พยายามดึงสติของเธอกลับมา

“มันเป็นแค่ฝันร้าย! มันเป็นแค่ความฝัน! เราอยู่ในห้องน้ำของคอนโดผม! ผมอยู่ตรงนี้แล้ว!”

ธีร์เอื้อมมือไปปิดน้ำฝักบัวทันที แล้วกอดเธอแน่นขึ้น เมื่อสายน้ำหยุดไหล ความเงียบก็เข้าปกคลุม ธีร์ปล่อยให้ความอบอุ่นจากร่างกายของเขาสู้กับความหนาวเย็นของน้ำที่เปียกปอน

ปลายฟ้าค่อยๆ รู้สึกถึงความจริงมากขึ้นทีละน้อย เธอยกมือขึ้นกำเสื้อที่เปียกของเขาไว้แน่น เธอซบหน้าเข้ากับไหล่ของธีร์ แล้วปล่อยเสียงสะอื้นที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นเสียงสะอื้นที่บ่งบอกว่าเธอได้กลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริงแล้ว

ธีร์ไม่ปล่อยให้ปลายฟ้าอยู่ในสภาพหนาวสั่นนานนัก เขาอุ้มเธอขึ้นจากพื้นห้องน้ำในสภาพที่ทั้งคู่เปียกปอน เขาเช็ดตัวให้เธออย่างเบามือที่สุด โดยพยายามไม่แตะต้องบริเวณผิวหนังที่แดงเถือกจากการขัดถู จากนั้นจึงเปลี่ยนชุดที่แห้งและอบอุ่นให้เธอ ก่อนจะประคองเธอให้นอนลงบนเตียงอย่างนุ่มนวล

ปลายฟ้าค่อยๆ สงบลงในอ้อมกอดของเขา แต่เธอยังคงซึมและหลับไปในที่สุดด้วยความอ่อนเพลีย ธีร์นั่งอยู่ข้างเตียง รอจนมั่นใจว่าเธอหลับอย่างแท้จริง

เมื่อเห็นว่าปลายฟ้าปลอดภัยในเบื้องต้นแล้ว ธีร์จึงลุกขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าของตัวเองที่เปียกโชกทันที ความกังวลและความโกรธเข้าจู่โจมเขาอย่างรุนแรง เขาเดินไปที่ระเบียงห้องแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดโทรหา อคิณ ลูกพี่ลูกน้องของเขาทันที แม้จะเป็นเวลาตีสอง

“คิณ! นี่ฉันเอง” ธีร์พูดเสียงกระซิบ แต่เต็มไปด้วยความเครียด

“ไอ้ธีร์! นี่มันตีสองนะเว้ย! เกิดอะไรขึ้นอีก!” อคิณตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงงัวเงียแต่แฝงความเป็นห่วง

ธีร์เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในห้องน้ำให้ลูกพี่ลูกน้องฟังอย่างละเอียด โดยไม่ปิดบังแม้แต่น้อย

“ปลายฟ้าอาการแย่ลง เธอแยกความจริงกับความฝันไม่ออก เธอขัดตัวตัวเองจนผิวหนังถลอก แล้วก็เอาแต่พูดว่ามันสกปรก...” ธีร์พูดเสียงสั่นเครือ

“มันเป็นอย่างที่แกบอกจริงๆ ใช่ไหม... ว่ามันจะหนักขึ้นเรื่อยๆ” อคิณเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่จริงจังกว่าเดิมหลายเท่า

“ฉันว่านี่ไม่ใช่แค่ Panic Attack ธรรมดาแล้ว นี่มันคือภาวะ Trauma Re-enactment และ Dissociation ที่รุนแรงมาก เธอพยายามทำร้ายตัวเองเพื่อขจัดความรู้สึกผิดและรังเกียจที่เกิดจากบาดแผลในอดีต”

อคิณเน้นย้ำ “แกต้องพาเธอมาหาฉัน ทันทีที่เธอดีขึ้น อย่าปล่อยให้เป็นแบบนี้อีกแม้แต่วันเดียว มันอันตรายเกินไป เธอต้องการการบำบัดอย่างเร่งด่วนที่สุด”

“แล้วฉันจะทำยังไงดีวะคิณ ถ้าเธอกลัวการถูกสัมผัสอีก?” ธีร์ถามด้วยความรู้สึกหมดหนทาง

“แกต้องสร้างพื้นที่ปลอดภัยให้เธอธีร์” อคิณตอบ

“ตอนนี้เธอไว้ใจแกคนเดียว พรุ่งนี้พาเธอมาหาฉัน ถ้าเธอไม่ยอมมา ฉันจะไปหาแกเอง แต่ก่อนอื่นแกต้องให้ยาคลายความกังวลที่ฉันฝากไว้ไปให้เธอกินก่อนที่เธอจะตื่น”

“เข้าใจแล้ว” ธีร์ตอบรับอย่างหนักแน่น ตอนนี้เขาเหลือทางเลือกเดียวแล้ว นั่นคือการพาปลายฟ้าเข้าสู่กระบวนการรักษาอย่างจริงจัง พร้อมๆ กับจัดการกับคนที่ทำร้ายเธอทั้งหมด