บทที่ 2

         มือหนาของ ธีร์ เคลื่อนไหวอย่างช้าๆ แต่ทรงพลัง เขาเลื่อนมือลงจากเอวปลายฟ้าไปตามแนวเรียวปลีน่องที่ตึงสวยก่อนจะลากไล้ขึ้นมาตามต้นขาอย่างแน่วแน่และหยุดลงที่โหนกเนื้อของหญิงสาวแม้จะมีเพียงผ้าผืนบางๆแพนตี้ที่แทบจะขวางกั้นอยู่

         แต่นั่นก็ไม่ได้ยับยั้งความตั้งใจของเขาได้เลย นิ้วเรียวยาวของเขากรีดลึกลงไป ตามบริเวณที่อ่อนไหวที่สุดอย่างจงใจ สร้างกระแสไฟฟ้าไปทั่วร่างของเธอปลายฟ้าสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ สติที่เคยเริ่มกลับมาบัดนี้ถูกความปรารถนากลืนกินไปจนหมดสิ้น

          “อ้า...” เสียงครวญครางหวาน ที่ทั้งแผ่วเบาและเร้าอารมณ์หลุดรอดออกมาจากลำคอของเธอเป็นครั้งแรก เป็นการยอมจำนนต่อสัมผัสของเขา ขณะที่ธีร์ยิ้มพอใจกับปฏิกิริยาที่เขาต้องการจากเธอ

          ธีร์ไม่ปล่อยให้ความตื่นเต้นเนิ่นนานไปกว่านี้ มือหนาที่เปี่ยมไปด้วยความเชี่ยวชาญ ปลดตะขอด้านหน้าของบราออกอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด เผยให้เห็นเนินอกอิ่มที่กำลังเต้นระรัวด้วยแรงปรารถนา

          เขาไม่รอช้าก้มลงซ่อนใบหน้าลงที่ซอกคอก่อนจะตามด้วยการดูดกลืนบริเวณยอดอกนั้นอย่างหนักหน่วงและหิวกระหาย พร้อมกับที่นิ้วเรียวยาวด้านล่างยังคงกรีดเร่งจังหวะอย่างไม่ลดละ

          การรุกเร้าจากทั้งสองจุดพร้อมกันนี้เอง ทำให้ปลายฟ้าไม่สามารถต้านทานได้อีกต่อไป ร่างของเธอสั่นสะท้านอย่างรุนแรงบนเคาน์เตอร์หินอ่อน

          เสียงครวญครางหวานเปลี่ยนเป็นเสียงหอบกระเส่า ก่อนที่เธอจะถึง จุดสุดยอด อย่างรวดเร็ว ความสุขที่ถาโถมเข้ามาอย่างบ้าคลั่งทำให้เธอเกร็งไปทั้งตัว มือที่โอบรอบคอเขาก็ยิ่งจิกแน่นเข้า... ขณะที่ ธีร์ ยิ้มรับความพ่ายแพ้ของเธอด้วยความพึงพอใจ

          ขณะที่ความรู้สึกหลังจุดสุดยอดยังคงท่วมท้น ปลายฟ้าค่อยๆ ผ่อนคลายลงแต่ร่างกายก็ยังสั่นระริกด้วยความสุขเกินต้าน เธอใช้สองแขนที่โอบรอบคอ ธีร์อยู่ลูบไล้กลุ่มผมนุ่มที่ท้ายทอยเขาอย่างออดอ้อน พร้อมทั้งเอียงใบหน้าซบกับไหล่ของเขาอย่างไม่ยอมห่าง ส่งเสียงครางอ้อนวอน ราวกับจะเรียกร้องสัมผัสเพิ่มเติม

          ท่าทีนั้นทำให้ธีร์ที่กำลังยิ้มพึงพอใจอยู่แล้วถึงกับ อดใจไม่ไหวเขาผละออกจากยอดอกอิ่ม ช้อนใบหน้าหวานขึ้นมา กดจูบลงไปอย่างดูดดื่มอีกครั้งเป็นจูบที่นุ่มนวลกว่าครั้งแรก แต่ยังคงเต็มไปด้วยความเร่าร้อนที่แฝงอยู่

          ธีร์ก็ช้อนร่างของเธอขึ้นมาอุ้มอีกครั้งอย่างง่ายดายโดยที่เธอยังคงเกาะเกี่ยวเขาไว้แน่น เขาพาเธอก้าวข้ามเคาน์เตอร์หินอ่อนเย็นเฉียบ ตรงไปยังเตียงใหญ่ กลางห้องสวีทอย่างไม่รีรอ พร้อมที่จะเริ่มบทต่อไป 

          ธีร์วางร่างบางลงบนเตียงนุ่มโดยที่เธอยังคงพัวพันเขาไม่ห่าง เขาปลดชุดที่เหลือออกจากร่างเธออย่างรวดเร็วและเด็ดขาด จนกระทั่งร่างของเธอเปลือยเปล่าอยู่บนผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาด ธีร์ชื่นชมความงามตรงหน้าเพียงชั่ววินาทีก่อนที่สัญชาตญาณอันเร่งรีบจะเข้าครอบงำ

          เขารีบสวมถุงป้องกันเข้ากับแก่นกายใหญ่ที่เกินขนาดอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกริบมองไปยังปลายฟ้าที่สติเริ่มกลับมาเกือบเต็มร้อยจากความหวาดหวั่น

          ธีร์ทาบทับร่างลงคร่อมตัวเธอจัดการกดแก่นกายลงไปยังจุดศูนย์กลางที่อ่อนนุ่มของเธอ

          ทันทีที่เขากดปลายมันแทรกเข้าไป ความเจ็บปวดก็แล่นเข้าโจมตี ปลายฟ้าอย่างรุนแรงจนสติเธอพลันกลับมาเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์ ใบหน้าหวานเบ้ด้วยความเจ็บปวด เธอพยายามถอยหนีสุดชีวิตผลักแผงอกเขาออกด้วยมือทั้งสองข้างพร้อมทั้ง สะอื้นออกมาด้วยเสียงที่สั่นเครือ

          “ฮึก... ไม่... ฮือ... ฉันเจ็บ...”

          ธีร์ไม่ยอมหยุดเขาล็อกสะโพกเธอไว้แน่นด้วยมือข้างเดียวก้มลงจูบซับน้ำตาให้เธออย่างรวดเร็วพร้อมกับใช้คำพูดปลอบโยนด้วยเสียงที่กระเส่าและนุ่มนวลอย่างประหลาด:

          “ทนหน่อยนะที่รัก... แป๊บเดียว... เชื่อฉัน... มันจะดีขึ้น...”

          ว่าแล้วธีร์ก็ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ปฏิเสธอีก เขากดแทรกเข้าไปจนสุดด้วยแรงที่ไม่ปรานีท่ามกลางเสียงสะอื้นที่เริ่มขาดห้วงของปลายฟ้า และเสียงครางต่ำที่ถูกกดกลั้นไว้ในลำคอของเขาเอง

          เช้ามืดวันใหม่ ปลายฟ้าตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเหมือนมีค้อนทุบอยู่ที่ศีรษะ ความเจ็บปวดทางกายทำให้เธอตระหนักถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน เธอจำไม่ได้ทั้งหมด แต่ร่องรอยความสัมพันธ์ที่เธอไม่ต้องการนั้นชัดเจนเกินไป เธอมองไปเจ้าของแขนที่พาดอยู่ที่เอวเปลือยของเธอ

          ปลายฟ้าพยายามที่จะเอาตัวเองออกมาจากเตียงโดยไม่ให้คนข้างตัวตัว เธอยังไม่พร้อมที่จะเจอหน้ากับเขาโดยตรง

          เธอตรงเขาไปในห้องน้ำ เรือนร่างปรากฏร่องรอยที่อีกฝ่ายฝากไว้ ร่องรอยที่ตอบย้ำเธอว่าเรื่องนี้เป็นความจริงความรู้สึกสกปรกกัดกินเธออีกครั้ง เธอรีบกระโดดลงจากเตียง สวมเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่อย่างเร่งรีบที่สุดเท่าที่จะทำได้ เธอพยายามไม่ส่งเสียงดัง ไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าชายหนุ่มว่าเป็นใคร ที่นอนหลับอย่างสงบอยู่ข้างกาย

          ปลายฟ้าวิ่งตรงไปที่ห้องน้ำ อาบน้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถูมือและแขนตัวเองอย่างรุนแรงจนผิวหนังแดงก่ำ เธอต้องการลบกลิ่น ลบสัมผัส ลบทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น

          ฉันมันน่ารังเกียจ... ฉันมันสกปรก...

          เมื่อรู้สึกว่าตัวเองเกือบจะพังทลายอีกครั้ง เธอก็รีบออกจากห้องน้ำ และตัดสินใจวิ่งหนีไปจากที่แห่งนี้ทันที ปลายฟ้าเปิดประตูห้องอย่างเบาที่สุด และก้าวออกจากโรงแรมหรูไปราวกับไม่มีตัวตน เธอไม่ทิ้งอะไรไว้ นอกจากความเงียบงันและความอับอายของตัวเอง

          ไม่กี่นาทีต่อมาธีร์ตื่นขึ้นมาเพราะเสียงประตูที่ปิดลง เขาหงุดหงิดเล็กน้อยที่ถูกปลุก แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก จนกระทั่งเขาเหลือบไปเห็น คราบสีแดงจางๆ ที่ปรากฏบนผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาด

          ธีร์ชะงักกึกไปครู่หนึ่ง เขาลุกขึ้นนั่ง และจ้องมองรอยเลือดที่ดูไม่คุ้นเคยนั้นด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป

          หายไปไหน?

          ผู้หญิงที่เข้ามาหาเขาไม่เคยทิ้งร่องรอยแบบนี้ไว้ ธีร์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดโทรหาผู้จัดการส่วนตัวของเขาด้วยน้ำเสียงเย็นชาและเคร่งเครียด

          “ไปเช็คให้หน่อยว่าเมื่อคืนผู้หญิงที่ชื่อ ไปเช็คกล้องวงจรปิดในบาร์เมื่อคืน ดูผู้หญิงที่สวมชุดพนักงานบาร์ที่เดินออกมากับฉัน แล้วหาข้อมูลมาให้หมด... ด่วนที่สุด”

           ธีร์ไม่ได้ตามหาเธอด้วยความรัก ความจริงเขาไม่จำเป็นต้องสนใจด้วยซ้ำว่าผู้หญิงคนนี้คือใคร เพียงแต่ดวงตาคู่สวยแต่แฝงไปดูความเศร้าคู่นั้นมันกวนใจเขา

            หลังจากวันนั้น ปลายฟ้าก็กลับไปสวมชุดทีมงานสีดำของเธอ และกลับไปทำงานเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น มีเพียงอาการวูบไหวในดวงตาที่บ่งบอกว่า เงาแห่งความมืดมิด กำลังก่อตัวขึ้นในใจเธออีกครั้ง

ผ่านไปสองสัปดาห์

          แสงสปอตไลต์สาดส่องลงบนร่างสูงของธีร์ ช่างภาพหญิงวัยกลางคนสั่งการด้วยเสียงกระฉับกระเฉง ขณะที่ธีร์ยืนโพสท่าอย่างสง่างามในเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีดำที่เปิดเผยช่วงอก

          “ดีมากค่ะคุณธีร์! นิ่ง... คม... ขอแววตาแบบ... หลงใหลแต่ควบคุมได้ ค่ะ!” เสียงช่างภาพบอกธีร์ นายแบบเพียงคนเดียวในที่นี้

          แชะ! แชะ! แชะ!

          ธีร์ทำตามอย่างเป็นธรรมชาติ แต่ในใจเขามีแต่ภาพใบหน้าซีดเผือดของหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังวิ่งหนี...

          เขาไม่ได้หลงใหลใคร เขาแค่กำลังรู้สึกว่าตัวเองถูกท้าทาย นับตั้งแต่ที่คราบสีแดงจางๆ ปรากฏบนผ้าปูที่นอนขาวสะอาดนั้น ความรู้สึกถูกหักหน้าก็เกาะกินใจเขาไม่หาย ในโลกของธีร์ ไม่มีใครปฏิเสธสิ่งที่เขาเสนอ ไม่มีใครเดินจากไปก่อนที่เกมจะจบลง

           ‘เธอคิดว่าฉันเป็นใครกันแน่? เข้ามาหาฉันอย่างผู้หญิงคนอื่น แล้วก็หนีไปราวกับฉันเป็นเชื้อโรค’

           เขานึกถึงตอนที่เธอเดินเข้ามาหาเขาในคืนนั้น แววตาที่ดูลังเลแต่เด็ดเดี่ยวอย่างประหลาด... มันไม่เหมือนการยั่วยวน แต่เหมือนการตัดสินใจที่เจ็บปวด

          ตอนแรกก็ทำเหมือนต้องการฉัน ไม่ต่างจากผู้หญิงคนอื่นๆ ที่เข้ามาเพื่อ ‘ปีนป่าย’ แต่ทำไมสุดท้ายถึงหนีไป? เธอต้องการจะพิสูจน์อะไร? ว่าเธอเหนือกว่า?

         ความรู้สึกรำคาญจากปริศนาที่ยังไม่คลี่คลายทำให้ใบหน้าของเขาแข็งกระด้างกว่าปกติ

         “คุณธีร์คะ! ขอผ่อนคลายกว่านี้หน่อยค่ะ ดูเหมือน... เหมือนคุณกำลังโมโหอะไรบางอย่างอยู่”

          ธีร์สูดหายใจลึกพยายามปรับสีหน้า แต่ไม่ทันแล้วอารมณ์กรุ่นโกรธได้ส่งผ่านไปยังภาพถ่ายอย่างชัดเจน

          ธีร์ปลีกตัวมานั่งที่มุมห้องรับรอง เขากดโทรศัพท์หาเอก ผู้จัดการส่วนตัวของเขาอีกครั้ง

          “เอก... ฉันถามไปแล้วไม่ใช่เหรอว่าได้ข้อมูลถึงไหนแล้ว?” เสียงของเขาเย็นยะเยือกจนเอกที่อยู่อีกปลายสายต้องสะดุ้ง

          “เอ่อ ผมกำลังเร่งสุดความสามารถเลยครับคุณ แต่คนที่บาร์ไม่มีใครบอกเลยครับ” เสียงปลายสายบอก

          “หรอ...” เสียงทุ้มตอบกลับอย่างหงุดหงิด

          “ช่างมันเอก ไม่ต้องหาแล้ว”

           “ครับคุณธีร์!

           ธีร์กดตัดสายด้วยความหงุดหงิด เขาย้ำตัวเองว่าการตามหาเธอเป็นเรื่องไร้สาระตั้งแต่แรก

            ธีร์มาถึงงานเปิดตัวโครงการอสังหาริมทรัพย์ระดับยักษ์ในฐานะแขกคนสำคัญ เขายังคงอยู่ในชุดสูทกึ่งลำลองหลังจากการถ่ายแบบเสร็จสิ้น งานนี้มีผู้คนคับคั่ง เสียงดนตรีแจ๊สบรรเลงคลอเบาๆ แสงไฟสลัวสร้างบรรยากาศหรูหรา แต่ธีร์ยังคงมีสีหน้าเคร่งเครียด

           เขากำลังคุยเรื่องธุรกิจกับนักลงทุนรายใหญ่ แต่สายตาของเขากลับกวาดมองไปรอบๆ อย่างไร้จุดหมาย เหมือนกับว่าเขากำลังมองหาอะไรบางอย่างโดยไม่รู้ตัวว่ากำลังมองหามันอยู่

          ‘ยังไม่มีความคืบหน้าอะไรเลยเหรอ?’ ธีร์คิดถึงข้อความล่าสุดที่เอกส่งมา

           ขณะที่เขากำลังยกแก้วไวน์ขึ้นจิบ สายตาของเขาก็ปะทะเข้ากับหญิงสาวคนหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงบูธบริการข้อมูลด้านข้าง

          หญิงสาวคนนั้นไม่ได้อยู่ในชุดพนักงานบาร์สีดำรัดรูปเซ็กซี่เหมือนคืนนั้น เธออยู่ในชุดเดรสสีเทาเรียบๆ ที่ปิดมิดชิด ผมยาวของเธอถูกม้วนเป็นลอนใหญ่สีแดงอมน้ำตาลดูโดดเด่น แว่นตากรอบหนาสีดำขนาดใหญ่ปิดบังใบหน้าส่วนบนเกือบทั้งหมด ทำให้ใบหน้าดูจืดชืดและเรียบร้อยกว่าที่เขาจำได้

          ท่าทางของเธอที่กำลังก้มหน้าจดบันทึกบนแฟ้มเอกสาร ดูขยันขันแข็งและจริงจัง แตกต่างจากพนักงานบาร์ที่เคยเข้ามาทำสีหน้าออดอ้อนและส่งสายตาเย้ายวนให้เขาในคืนนั้น

          ผมสีนี้? ไม่น่าใช่  ธีร์พึมพำในใจ

           ผู้หญิงที่เขานอนด้วยคือคนที่มีแววตาเศร้าสร้อยแต่ท้าทาย เธอเปล่งประกายแม้ในชุดพนักงานบาร์ที่เรียบง่าย แต่ผู้หญิงตรงหน้าเขานั้นดูเหมือนหนอนหนังสือที่พยายามจะกลมกลืนไปกับฝูงชน

           ธีร์หันกลับไปสนใจการสนทนาต่อทันที ความรู้สึกหงุดหงิดจากการค้นหาผู้หญิงที่เขาคิดว่าได้ "หักหน้า" เขา มันรุนแรงเกินกว่าจะปล่อยให้ภาพลวงตามาหลอกได้ง่ายๆ

            คงเป็นแค่คนหน้าคล้ายๆ กัน

            ในขณะที่เขาเดินผ่านบูธนั้นไป มือของเขาก็เกือบจะชนเข้ากับแขนของหญิงสาวที่สวมแว่นตา

             จังหวะที่เธอเงยหน้าขึ้นมาขอโทษอย่างรวดเร็ว... ธีร์ก็เห็นดวงตาของเธอภายใต้กรอบแว่นหนา

             มันเป็นดวงตาคู่เดิม ดวงตาคู่สวยที่ฉายแววความเศร้าและหวาดระแวงเล็กน้อย แววตาที่เขาจดจำได้ดีจากภาพวงจรปิดของโรงแรม และจากคืนที่น่ารำคาญนั้น

             “ขอโทษค่ะ...”

            ปลายฟ้าหลบสายตาเขาแทบจะทันที แล้วก้มหน้ากลับไปจดจ่ออยู่กับแฟ้มงานในมือ ท่าทางหวาดระแวงและพยายามซ่อนตัวนั้นมันเหมือนกับปลายฟ้าอย่างไม่ผิดเพี้ยน

            ธีร์ชะงักกึก เท้าของเขาหยุดนิ่งกลางอากาศ เขาจ้องมองผมลอนสีแดงของเธอ แว่นตากรอบหนาของเธอ ชุดเรียบร้อยของเธอ

             ความรู้สึกหงุดหงิดที่สะสมมาหลายวันพลันพุ่งสูงขึ้น ความโกรธ ที่ถูกใครบางคนเล่นตลกและพยายามหลบหนีความรับผิดชอบ ทำให้เขาไม่สามารถควบคุมตัวเองได้อีก เขาไม่สนใจการสนทนาทางธุรกิจที่ค้างอยู่ เขาเดินตรงเข้าไปหาหญิงสาวที่บูธทันที

           “คุณ...”

            หญิงสาวคนนั้นถึงกับเกร็งตัว แฟ้มงานในมือสั่นเล็กน้อย เธอไม่เงยหน้า แต่เธอรู้ว่าเขาเรียกใคร

           “ชื่ออะไร?” ลมหายใจของปลายฟ้าติดขัดอยู่ในลำคอหลังจากการเผชิญหน้าที่น่าตื่นตระหนก

            ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เธอเชื่อว่าการหนีออกมาทันทีในตอนเช้า การขัดถูร่างกายจนแดงก่ำ และการโยนความทรงจำทั้งหมดลงไปในหลุมดำแห่งความเมามาย จะช่วยให้เธอรอดพ้นได้

            หลังจากคืนที่จบลงด้วยความเข้าใจผิด พี่จันทร์รุ่นพี่สาวโทรมาขอโทษเธอเรื่องที่ลูกพี่ลูกน้องของเธอก่อเรื่องเอา และขอให้เธอไม่แจ้งความ ถึงจะโกรธเคืองลูกพี่ลูกน้องของพี่จันทร์ แต่เพราะรุ่นพี่สาวมีประคุณกับเธอ ปลายฟ้าจึงไม่เอาความอะไร

           เธอจ้องมองข้อมือของตัวเองที่ยังคงมีร่องรอยความร้อนจากแรงบีบเมื่อครู่ กลิ่นหอมสะอาดของบุรุษเพศที่ปะปนกับกลิ่นเครื่องเทศหายาก ลอยกรุ่นขึ้นมาแตะจมูก

           มันไม่ใช่แค่กลิ่น มันมีทั้งภาพ เสียง และสัมผัสที่ถูกสมองพยายามกักเก็บไว้ในส่วนลึกที่สุด แต่บัดนี้ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างรุนแรง

           แต่กลิ่นนั้น กลิ่นที่แสนคุ้นเคยจากผ้าปูที่นอนสีขาวของโรงแรมหรู และจากร่างกายของเธอเองในเช้าวันนั้น ได้ตอกย้ำความจริงที่เธอพยายามจะปฏิเสธ

           ผู้ชายคนนั้นคือเขา ผู้ชายที่ฉันหนีออกมา

          “คุณจำคนผิดแล้วค่ะ ฉันขอตัวก่อนนะคะ” ปลายฟ้าตอบรวดเดียวแบบไม่หายใจ

           ความโล่งใจที่สามารถปฏิเสธและหลอกล่อเขาได้สำเร็จเมื่อครู่ แปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกเหมือนถูกค้อนทุบซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความจริงที่ว่าเธอจำ 'เขา' ซึ่งเป็นคู่กรณีคนสำคัญในเหตุการณ์สะเทือนใจไม่ได้เลยตั้งแต่แรก เป็นสิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกโง่เขลา

          ปลายฟ้าก้มลง จดจ่ออยู่กับแฟ้มเอกสารตรงหน้า พยายามทำให้ตัวเองดูยุ่งอยู่ตลอดเวลา เพื่อให้ผู้คนรอบข้างเชื่อว่าพนักงานในชุดเดรสสีเทาผู้นี้คือ 'ปลายฟ้า' พนักงานออร์แกไนเซอร์ผู้ขยันขันแข็งไม่ใช่ผู้หญิงพนักงานบาร์ชั่วคราววันนั้น

          เธอใช้แว่นตากรอบหนาเป็นโล่ป้องกัน ใช้ผมสีแดงอมน้ำตาลเป็นกำแพง

แต่เธอรู้ดีว่า การถูกจับข้อมือเมื่อครู่ ไม่ใช่แค่การทักทายผิดคน มันคือการถูก 'คุกคาม' ที่มาพร้อมกับคำเตือนที่เงียบงัน

          เขาอาจจะยังไม่มั่นใจ... แต่เขาสงสัยแล้ว

          การที่เขาเดินจากไปอย่างรวดเร็ว เป็นเพราะเขาเชื่อในการปฏิเสธของเธอ แต่กลิ่นหอมของเขากลับกลายเป็นหลักฐานเดียวที่สามารถหักล้างการปฏิเสธของเธอได้ และตอนนี้กลิ่นนั้นก็ติดอยู่กับตัวเธอ

          ปลายฟ้าใช้หลังมืออีกข้างถูกับข้อมือที่ถูกสัมผัสอย่างรุนแรง พยายามขจัดกลิ่นออกไปอย่างเงียบเชียบในขณะที่ยังยิ้มรับลูกค้าคนต่อไป รอยยิ้มนั้นแข็งกระด้างและฉาบด้วยความหวาดกลัว

          เมื่อนาฬิกาบอกเวลาเลิกงาน ทุกนาทีที่เธอต้องอยู่ในศูนย์ประชุมแห่งนี้กลายเป็นความทรมาน

           เธอรีบเดินออกจากงาน เลี่ยงที่จะใช้เส้นทางปกติ เธอไม่ต้องการแม้แต่จะหายใจเอาอากาศเดียวกับผู้ชายที่ชื่อ ธีร์ อีกต่อไป ชุดเดรสสีเทากลายเป็นชุดเกราะที่รุ่มร่าม และแว่นตาก็ทำให้วิสัยทัศน์ของเธอพร่ามัว

เธอไม่ได้วิ่งหนีด้วยความอับอายอีกแล้ว แต่เธอกำลังวิ่งหนีเพื่อเอาชีวิตรอด