บทที่ 3

ปลายฟ้าพยายามใช้ชีวิตเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอจมอยู่กับกองงานเบื้องหลังที่หนักหน่วง และหลีกเลี่ยงการดื่มอย่างเด็ดขาดเพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองควบคุมไม่ได้อีก

วันนี้กองถ่ายโฆษณาของแบรนด์นาฬิกาหรูดูวุ่นวายกว่าปกติและพระเอกของงานคือ ธีร์ วรโชติสกุล

ธีร์ไม่ได้จำได้แม่นยำว่าผู้หญิงในคืนนั้นคือใคร ใบหน้าของเธอภายใต้แสงไฟสลัวและฤทธิ์แอลกอฮอล์นั้นเลือนราง แต่เขายังคงจำความหงุดหงิดที่ต้องตื่นมาพบว่าเธอหนีไป

เขามองไปยังปลายฟ้าที่กำลังจัดอุปกรณ์อยู่มุมหนึ่งของฉาก เขาจำเสื้อผ้าและท่าทางที่ดูคุ้นตาได้เพียงเลือนรางเท่านั้น เขาจ้องมองเธอด้วยสายตาที่สงสัยและพยายามประเมินอยู่เงียบ ๆ

ผู้หญิงคนนี้... มันคุ้นตาอย่างน่าประหลาด ธีร์คิด

“ฟ้า มาช่วยฉันยกกล่องนี้หน่อยสิ” เสียงเรียกจากเพชรสไตลิสต์สาวดังขึ้นอย่างไม่เป็นมิตรนัก

ขณะที่ปลายฟ้ากำลังพยายามยกกล่องอุปกรณ์ขนาดใหญ่ออกมา เพชรก็แกล้งสะดุดขาตัวเองเบา ๆ ทำให้ร่างของเธอชนเข้ากับปลายฟ้าอย่างจัง

โครม!

ปลายฟ้าเซถลาพร้อมกับกล่องอุปกรณ์ร่วงลงพื้น ข้อศอกและหัวเข่าของเธอครูดไปกับพื้นคอนกรีตอย่างแรง

“โอ๊ย! เธอเดินยังไงของเธอเนี่ยยัยฟ้า! ดูสิ อุปกรณ์ฉันเกือบพัง!” เพชรโวยวายเสียงดังทันที

ปลายฟ้ากัดริมฝีปากแน่นด้วยความเจ็บปวด เลือดสีแดงเริ่มซึมออกมาจากหัวเข่าที่ถลอกของเธอ ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น ธีร์ ที่เพิ่งเสร็จจากการถ่ายทำเซ็ตแรก เดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าพวกเขาทันที

“เกิดอะไรขึ้นครับ” เสียงทุ้มต่ำของธีร์เย็นเยียบจนทุกคนเงียบกริบ

ธีร์ไม่ได้สนใจเรื่องอุปกรณ์ เขาจ้องมองไปที่ปลายฟ้าที่กำลังพยายามใช้มือพยุงตัวเอง ใบหน้าสวยซีดเผือดเพราะความเจ็บ

“ลุกไหวไหม” ธีร์ยื่นมือมาตรงหน้าปลายฟ้า แต่ไม่ได้สัมผัสตัวเธอ ปลายฟ้ามองมือที่ยื่นมาด้วยความลังเล

“มะ ไม่เป็นไรค่ะ ฉัน... ลุกเองได้” ปลายฟ้าตอบเสียงแผ่วเบาด้วยความรู้สึกตื่นตระหนกทุกครั้งที่ต้องเผชิญหน้ากับเขา

ขณะที่ปลายฟ้ากำลังพยายามลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล ธีร์ก็เหลือบไปเห็น บาดแผล ที่หัวเข่าของเธอ ซึ่งมีรอยถลอกเป็นแนวเส้นตรงขนาดใหญ่

วินาทีนั้นเอง ภาพในความทรงจำของธีร์ก็ย้อนกลับไปถึงคืนวันนั้น เขาจดจำได้ถึงรายละเอียดทุกสัมผัส มือหนา ของเขารวบ เรียวขาของปลายฟ้าขึ้นสูงทั้งสองข้าง ล็อกมันไว้แน่นกับบ่าของตนเองในท่าน่าอาย

เขากระแทกแก่นกาย เข้าออกอย่างรุนแรงและรวดเร็วไม่หยุดหย่อนท่ามกลางเสียงสะอื้นที่แปรเปลี่ยนเป็นเสียงครางปนความเจ็บปวดและวาบหวามของเธอ ปลายฟ้า ถูกพายุอารมณ์ของเขาโจมตีอย่างต่อเนื่องจนไม่สามารถรับรู้อะไรได้อีก หลังจากที่เขาส่งเธอถึงจุดสุดยอดครั้งที่สาม อย่างรุนแรงและเร่งเร้าร่างของปลายฟ้าก็พลันอ่อนปวกเปียก หมดสติ ไป

ธีร์ค่อยๆ ผละออกจากเธอด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เขาลุกขึ้นยืนข้างเตียง คว้า ผ้าเช็ดตัวผืนหนามาคลุมร่างที่เปลือยเปล่าของเธอไว้ ก่อนจะสำรวจร่างกายของเธอด้วยความรู้สึกผิดที่แล่นเข้ามา

ดวงตาของเขาเห็น แผลเป็นขนาดใหญ่ เป็นแนวตรงยาวที่บริเวณหัวเข่าทั้งสองข้างของเธอ

ความวุ่นวายเล็กน้อยจากเหตุการณ์ล้มของปลายฟ้าเงียบลงในทันทีที่ธีร์ออกคำสั่งให้เธอไปทำแผล ทุกคนต่างแยกย้ายกันทำงานต่อ ทิ้งให้ปลายฟ้าเดินกะเผลกตามธีร์เข้าไปในห้องพักรับรองส่วนตัวด้วยหัวใจที่เต้นรัว ความรู้สึกตื่นตระหนกยามอยู่ใกล้ธีร์นั้นไม่เคยจางหายไป

ธีร์หยิบกล่องปฐมพยาบาลออกมาวางบนโต๊ะกลางห้องอย่างคล่องแคล่ว ท่าทางของเขาไม่ได้ดูเหมือนซูเปอร์สตาร์ที่เพิ่งเสร็จงาน แต่เหมือน... ใครบางคนที่คุ้นเคยกับการดูแลคนอื่น ซึ่งขัดกับภาพลักษณ์เย็นชาที่เขามีต่อสาธารณะ

“นั่งลงครับ” เขาออกคำสั่งสั้นๆ

ปลายฟ้านั่งลงบนโซฟาอย่างเงียบเชียบ เธอถอดมวยผมออก ปล่อยให้ผมลอนยาวสีแดงอมน้ำตาลสยายลงมา เธอยกชายกระโปรงขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นบาดแผลที่หัวเข่าที่เลือดเริ่มแห้งกรัง

ธีร์ทรุดตัวนั่งยองๆ ลงตรงหน้าเธอ เขาใช้สำลีชุบแอลกอฮอล์เช็ดแผลอย่างเบามือที่สุดเท่าที่คนเข้มงวดอย่างเขาจะทำได้ แต่ปลายฟ้าก็ยังสะดุ้งเล็กน้อยจากความเจ็บ

“ทำไมไม่ร้อง” ธีร์ถามเสียงเบา ไม่ได้ตำหนิ แต่เหมือนพึมพำกับตัวเอง

“ฉัน... ฉันทนได้ค่ะ” ปลายฟ้าตอบเสียงแผ่ว เธอพยายามจดจ่ออยู่กับการระงับความเจ็บปวดทางกาย เพื่อไม่ต้องรับรู้ถึงความตื่นตระหนกจากกลิ่นกายที่คุ้นเคยของเขาที่ล้อมรอบตัวเธอ

ขณะที่ธีร์กำลังบรรจงแปะพลาสเตอร์ให้เธอ สายตาของเขาก็จ้องมองบาดแผลนั้นอย่างพิจารณาอีกครั้ง รอยถลอกใหม่นั้นคล้ายกับรอยที่เขาเห็นในคืนวันนั้นมาก... และที่สำคัญกว่านั้นคือ รอยแผลเป็นสีจางๆ ที่อยู่ข้างรอยถลอกใหม่ มันเป็นแผลเป็นแนวตรงยาวที่หัวเข่าด้านใน

เขากลับมาจดจำเธอได้

ธีร์เงยหน้าขึ้นมองดวงตาที่ซ่อนอยู่หลังแว่นตาของเธอ ความหงุดหงิดที่สะสมมาถูกแทนที่ด้วยความตระหนกปนสำนึกผิดอย่างรุนแรง

แล้วสายตาของเขาก็ปะทะเข้ากับสิ่งหนึ่งบนนิ้วนางข้างซ้ายของเธอ แหวนวงเล็ก ๆ ที่ทำจากโลหะสีขาว ที่มีลวดลายแกะสลักคล้ายกิ่งไม้

ความทรงจำในอดีตพุ่งเข้าสู่สมองของธีร์อย่างรวดเร็ว

ตอนนั้นเขาอายุยี่สิบสองปีเป็นวัยที่คงเรียกได้ว่าวัยต่อต้านตัวพ่อเลยเขามักจะเที่ยวกลางคืนถึงปกติเขาจะอยู่ที่อังกฤษเป็นหลัก เป็นวันนั้นดันเป็นวันที่เขากลับบ้านมาวันครบรอบวันตายของแม่ของเขา และบังเอิญทะเลาะกับบิดาบังเกิดเกล้าเพราะทนเห็น อดีตพี่เลี้ยงตัวเองที่ตอนนี้ได้เป็นคุณนายใหญ่เมียพลเอกมงคล พิพัฒน์พงศ์ รักใคร่กัน มันทำให้เขาอยากจะอาเจียนออกมาตรงนั้นทันทีที่เห็น

ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมวันนั้นธีร์ถึงได้ไปโผล่อยู่บริเวณนย่านชานเมือง มือหนาคีบบุหรี่นอกราคาแพง เขาได้ยินเสียงกรีดร้องขอความช่วยเหลือจากเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่อยู่ในตรอกซอยมืดตรงข้าม เด็กสาววัย ม.ปลาย ที่วิ่งหนีอะไรสักอย่างพร้อมร้องไห้เหมือนพร้อมที่จะแตกสลาย ตามร่างกายมีร่องรอยการต่อสู้ และมีรอยถลอกที่หัวเข่า เขาจำได้ว่าตอนที่เขาวิ่งไปช่วยเธอ เขาจำได้ว่าเขาพาเด็กผู้หญิงคนนั้นไปส่งที่สถานีตำรวจ แล้วเรื่องเหมือนจะจบตรงที่รอพ่อแม่ของเด็กสาวคนนั้นมารับ

แต่หลังจากจบเรื่องนั้นทำแหวนวงนี้หลุดมือไป และเขาก็หาไม่เจออีกเลย

เด็กผู้หญิงคนนั้น... คือผู้หญิงคนเดียวกันกับที่มาที่ห้องของฉันในคืนนั้นงั้นเหรอ?

ความสับสนปนสำนึกผิดเข้าจู่โจมธีร์ การที่เขาตัดสินผู้หญิงคนนี้ไปแล้วในคืนนั้น แต่ความจริงเธอกลับเป็นคนที่เขาเคยช่วยเหลือไว้ในอดีต มันทำให้เขารู้สึกเหมือนเป็นคนที่กระทำซ้ำรอยแผลเก่าของเธอโดยไม่รู้ตัว

ธีร์คลายมือจากการทำแผล เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วก้าวถอยหลังออกไปเล็กน้อย ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด

“คุณ... ปลายฟ้า” เขาเรียกชื่อเธออย่างแผ่วเบา เป็นครั้งแรกที่ชื่อเธอถูกเรียกด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนแบบนี้

ปลายฟ้าเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่ซ่อนอยู่หลังเลนส์หนาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นและตื่นตระหนก

“ผม... ผมจำได้แล้ว ผมจำรอยแผลที่เข่าคุณ” เขามองแหวนของเธออีกครั้ง

ปลายฟ้าเบิกตากว้าง สีหน้าของเธอเผยความตระหนกออกมา การอำพรางตัวตนที่เธอพยายามสร้างมาถูกทำลายลงทั้งหมด

ธีร์กลับมาทรุดตัวนั่งยองๆ ตรงหน้าเธออีกครั้ง

ความโกรธที่เคยมีต่อการถูกหักหน้า มลายหายไปจนสิ้น เมื่อเขาได้เห็นความหวาดกลัวที่บริสุทธิ์ในดวงตาของเธอ การที่เธอวิ่งหนีไปไม่ใช่การดูหมิ่น แต่คือการหลีกหนีจากความเจ็บปวด

 “ผมขอถามแค่คำเดียวครับ... ทำไมคุณถึงหนีไปจากห้องของผมในเช้าวันนั้นครับ ปลายฟ้า” เขาถามอย่างแผ่วเบา เสียงของเขาเต็มไปด้วยความหงุดหงิดมากกว่าการทวงถาม

ปลายฟ้าเงียบไปครู่หนึ่ง

“ฉัน... ฉันกลัวค่ะ”

ปลายฟ้า ไม่ได้ให้เหตุผลที่ซับซ้อน เธอแค่บอกความรู้สึกที่แท้จริงที่ครอบงำเธอในเช้าวันนั้น

“ฉันกลัวค่ะ... ฉันกลัวที่จะต้องเผชิญหน้ากับความจริง”

ธีร์มองใบหน้าของเธอที่ซีดเผือด และเห็นความหวาดกลัวที่ยังคงเกาะกินอยู่ คำว่า ‘กลัว’ เพียงคำเดียว ปลดปล่อยทุกความรู้สึกขุ่นเคืองที่เขามีมานานกว่าสองสัปดาห์ให้สิ้นไป เขาเข้าใจแล้วว่าการวิ่งหนีของเธอไม่ใช่การปฏิเสธเขาในฐานะผู้ชาย แต่เป็นการปฏิเสธความจริงที่เจ็บปวด

เขาไม่ได้ถามต่อว่าเธอหนีอะไร หรือกลัวอะไร แต่เขากลับกระชับมือของเธอแน่นขึ้น เป็นการให้กำลังใจมากกว่าการควบคุม

“ไม่เป็นไรนะครับ” ธีร์มองปลายฟ้าที่นั่งตับลีบเล็กที่สุดที่จะทำได้ ไม่รู้ว่าเพราะส่งสารหรือรู้สึกอยากรับผิดชอบเรื่องในคืนวันนั้น รวมถึงปลายฟ้าคือเด็กในตอนนั้น เขาตัดสินใจที่จะรับผิดชอบเธอ

ธีร์ลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปที่กระเป๋าเอกสารของเขา เขาหยิบสัญญาที่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกมาวางบนโต๊ะ

“คุณมาทำงานเป็นผู้ช่วยส่วนตัวของผมนะครับ ปลายฟ้า” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดแต่สุภาพ

ปลายฟ้ามองสัญญาด้วยความลังเล การเงินคือเหตุผลที่เธอปฏิเสธไม่ได้ แต่การต้องอยู่ใกล้ผู้ชายคนนี้คือความเสี่ยงที่น่ากลัว

วันต่อมา ธีร์สั่งให้ผู้จัดการส่วนตัวของเขาย้ายตารางงานของปลายฟ้ามาอยู่ในความดูแลของเขา และโกหกว่าต้องการให้เธอมาเป็นผู้ช่วยพิเศษในกองถ่ายของเขาโดยเฉพาะ

ปลายฟ้าไม่อยากรับงานนี้ เพราะเธอรู้สึกไม่สบายใจทุกครั้งที่อยู่ใกล้เขา แต่เงินค่าจ้างที่ถูกเสนอมาในอัตราที่สูงมากนั้น เป็นสิ่งที่เธอปฏิเสธไม่ได้เลย เงินจำนวนนี้สามารถช่วยแม่และตัดขาดจากหนี้สินได้เร็วขึ้น

“คุณธีร์ต้องการอะไรจากฟ้ากันแน่คะ” ปลายฟ้าถามเขาตรง ๆ ในห้องแต่งตัวขณะที่เธอกำลังช่วยจัดเสื้อผ้าสำหรับการถ่ายแบบครั้งต่อไป

ธีร์มองใบหน้าของเธอผ่านกระจก เขาไม่ตอบคำถามนั้น แต่กลับถามถึงแหวนบนนิ้วเธอ

“แหวนวงนั้น... คุณได้มาจากไหน”

ปลายฟ้าก้มลงมองแหวนที่เธอสวมติดตัวมาตั้งแต่ช่วงมัธยมปลาย เธอนึกไปถึงผู้ชายคนที่เคยช่วยเธอในวันที่เธอหนีจากการลวนลามของพ่อเลี้ยง

ชายคนนั้นพาเธอไปส่งที่สถานี่ตำรวจ และรอให้พ่อแม่มารับแล้วหลังจากนั้นผู้ชายคนนั้นก็หายไป แต่เรื่องวันเหมือนจะจบดีนะที่ได้ไปเจอตำรวจ แต่ใครจะคิดละ ว่าแม่ของเธอบอกตำรวจว่าเป็นการเข้าใจผิดกัน ตอนนั้นเธอรู้สึกเหมือนแสงสว่างของเธอมันจบลงด้วยมือของแม่แท้ๆของเธอ

หลังจากวันนั้นเธอก็พบว่าแหวนของผู้ชายคนนั้นมันอยู่ในกระเป๋าเสื้อของเธอ

 “ไม่ทราบค่ะ แหวนของแฟนฟ้าค่ะ”

ธีร์เงียบไป เขาไม่ต้องการกดดันเธอ แต่ก็เข้าใจว่าเธอกำลังโกหก หรือไม่ก็จำที่มาที่แท้จริงของมันไม่ได้

“หลังจากนี้คุณมาเป็นผู้ช่วยส่วนตัวให้ผม” ธีร์เปลี่ยนเรื่องทันที

“งานของคุณคือดูแลตารางงานผมทั้งหมด” อาจจะด้วยความสนใจร่างบางตรงนั้น เลยตัดสินใจให้เธอมาเป็นผู้จัดการแทน ผู้จัดการคนเก่าที่เพิ่งออกไป

ปลายฟ้าได้แต่มองธีร์ด้วยความสับสน แต่ก็พยักหน้ารับคำอย่างจำนนต่อโชคชะตา ที่กำลังโยนเธอเข้าไปในวงโคจรของ ธีร์ วรโชติสกุล อย่างไม่มีทางหลีกเลี่ยง