บทที่ 6/3 คุยไม่เก่ง

*Paradise Pub

พักนี้เหนือมาดื่มบ่อยๆ ส่วนมากเขาจะมากับพี่โจและมานั่งดื่มที่บาร์ วันนี้ก็เหมือนกันตอนแรกเขามากับพี่โจแล้วแฟนของพี่โจก็ตามมาทีหลังและดันมาจ๊ะเอ๋อีตอนที่เขาเจ๊าะแจ๊ะอยู่กับผู้หญิงพอดี สุดท้ายก็เลยโดนลากกลับไปเคลียร์กันโดยทิ้งเหนือไว้ที่นี่ ระหว่างฉันกับเขาเราเริ่มสนิทกันมากขึ้นเรื่อยๆเพราะได้คุยกันบ่อยและเจอกันบ่อยขึ้นแต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังดูออกว่าเขายังไม่สนิทใจเท่าไหร่

ตอนนี้ฉันเลิกงานแล้วและเปลี่ยนเสื้อผ้ากำลังจะกลับ

กึก~

ฉันเดินออกมาจากห้องแต่งตัวแต่เห็นว่าเหนือยังนั่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์บาร์ถึงได้เดินเข้าไปหาเขา

"พี่เหนือ ยังไม่กลับเหรอคะ"

ฉันถาม เขาเก็บโทรศัพท์ในมือใส่กระเป๋ากางเกงก่อนจะหันมาหาฉัน

"อื้ม กำลังจะกลับ"

เขาลุกขึ้นยืนแต่เซ คงเพราะดื่มเยอะไป

ฟลุ่บ~

และฉันเข้าไปช่วยพยุงเขาไว้โดยอัตโนมัติ เขาหลุบตามองฉันก่อนจะถามขึ้น

"กลับด้วยกันมั้ย"

นี่พูดจริงเหรอ?

"คะ?"

แกล้งถามสักหน่อยดีกว่า

"ก็...ทางเดียวกันนิ"

"อ้อ...ได้ค่ะ ดีเลย"

"..."

"แต่มีข้อแม้นะคะ"

เขาหลุบตาลงมองฉัน ฉันยิ้มก่อนจะพูดขึ้น

"ขอกุญแจรถด้วยค่ะ"

ฉันแบมือตรงหน้าเขา เหนือมองฝ่ามือฉันก่อนจะขมวดคิ้ว

"ให้ข้าวขับนะคะ พี่เมาอ่ะ"

"ไม่เมามาก..."

"พี่เซแล้วนะ"

ฉันเงยหน้ามองเขา พลางทำหน้าอ้อนๆ

"ข้าวขับปลอดภัยกว่า...นะคะ"

"..."

เขาเงียบสักพักแต่สุดท้ายก็วางกุญแจรถใส่มือฉัน วันนี้เขาขับรถใหญ่มา

จากนั้นเราก็เดินมาที่รถแล้วก็เข้าไปนั่งในรถ ฉันเหลือบมองเขาที่นั่งนิ่งๆ ดูทรงเหมือนจะนอยด์อะไรสักอย่างอีกแล้วแหละ เกี่ยวกับโทรศัพท์เมื่อกี้หรือเปล่านะ

บรื้น~

แล้วฉันก็สตาร์ทรถและขับออกไป ระหว่างทางเราสองคนเงียบมาก ปกติฉันก็จะคุยเก่งอยู่แต่นี่มันดึกแล้วไง บางทีฉันก็ง่วงบ้างอะไรบ้าง เรียกง่ายๆว่าใกล้หมดฤทธิ์แล้วนั่นแหละ

"เงียบจังเลย..."

ฉันพูดออกมา ไม่อยากให้เงียบจริงๆนะ มันง่วง

"ง่วงเหรอ"

เขาถามฉัน ฉันพยักหน้า

"ก็...นิดหน่อยค่ะ"

"งั้นพี่ขับ..."

"ไม่เป็นไรค่ะ แค่พี่คุยกับข้าวตลอดทางก็พอ"

"พี่คุยไม่เก่ง"

"งั้น ข้าวพูดเอง พี่ก็ฟังนะ"

"อื้ม ก็ได้"

ฉันยิ้ม พลางใช้นิ้วเคาะกับพวงมาลัยรถเพื่อคิดหาเรื่องมาพูด

"พี่รู้จักแบดเกิร์ลมั้ยคะ"

"หืม เกิร์ลกรุ๊ปเหรอ?"

"ฮ่ะๆ ไม่ใช่ค่ะ แก๊งนี้ออกจะดังนะพี่ไม่รู้จักเหรอ"

เขาส่ายหน้าแทนคำตอบ ฉันรู้อยู่แล้วแหละก็แค่หาเรื่องมาพูดเฉยๆ

"แก๊งนี้มีเพจในเฟซบุ๊คด้วยนะ พี่ลองหาดูได้เลย สมาชิกมีสี่คน มีลูกโซ่ ปลายฟ้า ยาหยี แล้วก็ข้าวหอม"

"ข้าวหอม?"

เขาหันมามองฉันพลางถามย้ำชื่อฉันเป็นเชิงสงสัย

"ค่ะ ข้าวหอมคนนี้นี่เอง"

ฉันชี้นิ้วเข้าหาตัวเองพลางหัวเราะ เหนือหลุดยิ้มออกมานิดหน่อย

"เป็นแก๊งเน็ตไอดอลเหรอ"

เขาหันมาถามฉันอีก เหมือนเรื่องที่ฉันเอามาพูดจะดึงความสนใจของเขาได้อยู่นะ

"ไม่ใช่ค่ะ"

"อ้าว"

"เป็นแก๊งผู้หญิงแบดๆแก๊งหนึ่ง..."

"..."

เขามองหน้าฉันพลางหุบยิ้มลงและขมวดคิ้วทันที

"พี่ลองดูสิคะ แล้วพี่จะรู้"

ฉันบอกเขาและยื่นมือถือที่เพิ่งเปิดเข้าหน้าเพจแก๊งแบดเกิร์ลเมื่อกี้ให้เขา เหนือรับไปเลื่อนดูเงียบๆ

"หืม?"

เขาครางในลำคอพลางเหลือบมองฉัน ก็ในนั้นน่ะรวมวีรกรรมของพวกเราทุกคนไว้นี่นา

"แบดมั้ยล่ะ"

ฉันถามเขา เขาเงยหน้ามามองฉันแบบไม่อยากเชื่อ

"..."

และเขาก็ยังเลื่อนดูไปเรื่อยๆจนมาหยุดอยู่ที่โพสต์หนึ่งเมื่อประมาณปีที่แล้ว ในข้อความที่โพสต์ระบุไว้ว่า

'สาวข้าวหอมสุดเซ็กซี่ประจำแก๊งที่มีหนุ่มๆรุมล้อมอยู่เป็นประจำ ล่าสุดนางเข้าโรงพยาบาลจ้า วงในเม้าท์มอยกันมาว่านางตกเลือดเพราะกินยาขับ! แต่ทั้งนี้ก็ยังไม่กระจ่างน๊า รอดูต่อไปว่าจะจริงหรือไม่ แต่ถ้าจริงนี่ก็ใจไม้ไส้ระกำเกินไปหน่อยน๊า แอดรับไม่ได้'

"พี่เชื่อมั้ยคะ ว่าข้าวทำ"

ฉันถามเขา เขาดูอึ้งไปเลยกับความร้ายกาจของพวกฉันและข่าวนั้น

"..."

เงียบจุง

"แสดงว่าเชื่อ"

"ปะ เปล่า"

เขาตอบอึกอัก ฉันว่าเขาครึ่งๆกลางๆมากกว่า

"จริงๆข้าวก็อยากรู้นะว่าไอ้แอดมินเพจนี้มันเป็นใคร ทำไมรู้ทุกอย่างเหมือนแปลงร่างเป็นขนหน้าแข้งอยู่กับพวกเราตลอด แล้วไอ้วงในนี่มาจากวงไหน วงไพ่หรือเปล่า ถึงได้รู้ดีกว่าเจ้าตัวเหลือเกิน"

"แสดงว่าไม่ได้ทำ?"

"ข้าวยังไม่เคยมีแฟนด้วยซ้ำ"

เขามองหน้าฉัน ฉันยิ้มก่อนจะพูดอีก

"จริง?"

"จริงสิคะ มีผู้ชายเข้าหาข้าวเยอะก็จริง แต่ข้าวไม่สนใจหรอกเพราะรู้ว่าคนพวกนั้นต้องการอะไร แต่ถ้าเป็นคนที่ข้าวสนใจ...ข้าวจะเข้าหาเขาเองเลยค่ะ"

ฉันยกยิ้มและมองเขา เหนือกระพริบตาพลางหลุบตาลงมองมือถือ

"แล้วไม่คิดจะแก้ข่าวเหรอ"

"ไม่หรอกค่ะ"

"ทำไมล่ะ"

"ข้าวบอกแล้วว่าเราทำอะไรเรารู้ คนอื่นที่เขาไม่รู้ อยากจะพูดอะไรก็ให้พูดเถอะค่ะ ดอนท์แคร์อย่างเดียว"

"แต่ก็จะมีคนพูดถึงแบบนี้"

"ก็แล้วแต่พวกนั้นเถอะ ข้าวจะบอกแค่กับคนที่ข้าวแคร์เท่านั้นแหละ..."

ฉันหันไปมองเขาก่อนจะพูดขึ้นอีก

"ว่าข้าวไม่ได้ทำ"

"อะ อื้ม"

เหนือพยักหน้าหงึกหงักพลางยื่นมือถือคืนให้ฉัน

"เก็บใส่กระเป๋าให้หน่อยได้มั้ยคะ"

ฉันบอก เขาชะงักนิดหน่อย

เพราะกระเป๋าวางอยู่บนหน้าขาของฉัน ฉันหลุบตาลงมองก่อนจะเงยหน้าไปมองเขา

เขาถึงได้รีบเอื้อมมาหย่อนโทรศัพท์ใส่กระเป๋าแล้วรีบกลับไปเอนหลังพิงเบาะพลางหันหน้าหนีไปทางอื่น

ดูเหมือนจะมีคนแอบเขินอยู่แถวนี้แหะ ?

-เหนือ-

(เหนือ...)

"..."

(เหนือ ได้ยินที่จีน่าพูดหรือเปล่า...)

"อืม"

ผมครางตอบรับกับปลายสาย ผมได้ยินทุกคำพูดแต่ตอนนี้สายตาผมกำลังมองไปที่หน้าจอทีวีที่ไอ้หมอกมันเปิดทิ้งไว้แต่ตัวเองดันออกไปหาเพื่อน ตอนแรกผมกะจะเดินมาปิดแต่ดันมีรายการข่าวบันเทิงมาพอดี ผมเห็นชายหญิงคู่หนึ่งกำลังยืนให้สัมภาษณ์กับนักข่าว ผู้ชายคนนั้นผมไม่รู้จัก แต่ผู้หญิงคนนั้น...

"ไม่ต้องย้ำหรอก รู้แล้ว"

ผมบอกกับปลายสาย ตั้งแต่เจอกันโดยบังเอิญในวันนั้น เธอก็โทรมาหาผม ทุกครั้งที่โทรมาคำพูดก็เหมือนเดิม

'ฉันกำลังจะทำตามความฝันสำเร็จแล้ว ฉันได้เล่นซีรี่ย์ มีคนรู้จักฉันมากขึ้นแล้ว นายดีใจกับฉันใช่มั้ย'

ใช่ ฉันดีใจด้วย...ผมตอบแบบนั้น

'ฉันรู้อยู่แล้วแหละว่านายต้องดีใจกับฉัน แล้วฉันเองก็ดีใจนะที่เราได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง'

ผมก็ดีใจ ผมรอคอยเวลานี้มาตั้งสี่ปีเชียวนะ แต่เหมือนการกลับมาเจอกันของเราสองคนมันผิดจากสิ่งที่ผมคาดหวังไปหมดเลย

'แต่ว่า...เราจะทำเหมือนไม่เคยรู้จักกันกันมาก่อนได้มั้ย'

ผมอึ้งกับสิ่งที่เธอขอร้อง เธอกำลังขอร้องผมให้ไม่รู้จักเธอ

'ฉันรู้ว่าอดีตของเรามันไม่ได้เลวร้ายอะไร เราไม่ได้ทำอะไรผิด แต่ว่า...เราจะให้คนอื่นรู้เรื่องของเราไม่ได้ ถ้ามีคนรู้ ทุกอย่างต้องจบแน่ มันกำลังไปได้ดี ขอร้องนะ...เหนือ'

ผมจำใบหน้าอ้อนวอนของเธอได้ มันทำให้ผมรู้ว่าถ้าเรื่องนี้มีคนรู้ เธอจะดับตั้งแต่ยังไม่ทันดัง และผมจะกลายเป็นคนทำลายความฝันของเธอ

"ใช่ เธอกำลังไปได้ดี"

ผมพูดแต่หูของผมไม่ได้ฟังเสียงจากปลายสายแล้ว ผมฟังเสียงจากทีวี ฟังสองคนนั้นตอบสัมภาษณ์

สรุปใจความ คือสองคนนั้นเล่นซีรี่ย์ร่วมกัน ฝ่ายหญิงพลิกผันตัวเองจากการเป็นนางแบบและตัวประกอบขึ้นมารับบทนางเอก โดยประกบคู่กับพระเอกที่กำลังเป็นที่นิยม คาดว่าจะต้องไปได้สวย ได้รับการยอมรับแน่ๆเพราะทั้งสองคนเคมีเข้ากันมาก และสถานะตอนนี้ถึงยังคลุมเคลือแต่ทั้งสองก็ดูสนิทกันมากจนคนดูจิ้นให้คบกันตั้งแต่ซีรี่ย์ยังไม่ออนแอร์ด้วยซ้ำ และดูเหมือนเธอจะแสดงออกว่าชื่นชอบเขาเอามากๆ

"กับผู้ชายคนนั้น..."

(เหนือ...)

"อืม วางเถอะ ฉันเข้าใจทุกอย่าง"

ผมพูดจากนั้นก็เป็นคนตัดสายทิ้งซะเอง ยิ่งได้ยินเสียงเธอผมก็ยิ่งเจ็บว่ะ