FAZER LOGINCompartilhar
บทที่ 17 ชู้กี่คน
Última atualização:
2026-02-09 16:50:5710.25 น.
"..." ฉันปรือเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้นพลางกระพริบตาถี่ๆ ตรงหน้าฉันมีร่างเปลือยเปล่าของวายุนอนอยู่ เราตะแคงเข้าหากัน เรากอดกัน ฉันเงยหน้ามองเขาที่ยังคงหลับตาพริ้มและหายใจสม่ำเสมอ ฉันอยากให้วันนี้เป็นในวันที่เขาจำฉันได้... อึก~ ฉันรู้ว่าตัวเองน้ำตาไหล ฉันเม้มปากพลางปาดมันออก พอฉันขยับตัววายุที่หลับอยู่ก็ดึงฉันเข้าไปกอดไว้แน่นกว่าเดิม ฉันน่าจะมีความสุข... จู่ๆอ้อมกอดของวายุก็ค่อยๆคลายออก ฉันเงยหน้ามองก็เห็นว่าเขาตื่นแล้วและกำลังหลุบตาลงมองฉัน พรึ่บ~ เราสองคนเด้งตัวลุกขึ้นพร้อมกัน "..." ไม่มีคำพูดใดๆหลุดออกจากปากเราสองคน วายุเบนหน้าไปทางอื่น ฉันเองก็เหมือนกัน ฉันเบนหน้าหนีเขาพลางปาดน้ำตาที่ไหลออกมา ไม่รู้จะเริ่มยังไง? ให้พูดว่าไง...นายขมขื่นฉัน นายต้องรับผิดชอบ งั้นเหรอ เหอะ! ครืด~ เนิ่นนานหลายนาทีก็ยังไม่มีใครปริปากจนกระทั่งโทรศัพท์ฉันสั่น ฉันขยับตัวไปที่ขอบเตียงอย่างลำบาก ฉันยังมึนหัวอยู่และตอนนี้ฉันปวดเมื่อยไปทั้งตัวด้วย ฉันหยิบโทรศัพท์มากดดูเงียบๆ มีคนส่งไลน์มาหาฉัน 'ลัชท์ : ตื่นยัง' ลัชท์ เป็นญาติห่างมากๆของฉันเราไม่ได้เป็นญาติกันทางสายเลือดแต่เขาเป็นหลานของน้าโทมี่ที่เป็นสามีน้าดาหลาซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของคุณแม่ฉัน น้าดาหลาก็คือญาติคนเดียวของคุณแม่ที่ติดต่อได้และเราได้ย้ายไปอยู่กับเธอตั้งแต่วันนั้น ฉันกับลัชท์ค่อนข้างสนิทกันเพราะเราอายุใกล้เคียงกันและเขาเป็นคนเฟรนลี่มากๆ ที่ฉันมาไทยได้ก็เพราะเขาช่วยพูดกับคุณแม่และรับปากว่าจะดูแลฉันซึ่งโลกมันก็กลมพอที่เขาจะรู้จักกับพี่ตะวันแฟนของลูกโซ่เพื่อนฉันด้วย 'ลัชท์ : อยู่หน้าห้อง มาเปิดประตูที' ฉันอ้าปากค้างเมื่อลัทช์คงเห็นว่าฉันอ่านข้อความแล้วแต่ไม่ตอบเขาก็เลยส่งข้อความมาอีก แล้วเขาบอกว่าไงนะ อยู่หน้าห้องงั้นเหรอ? ตอนนี้...ไม่ได้นะ! ฉันวางนิ้วกับหน้าจอแต่ยังไม่ทันได้พิมพ์อะไรโทรศัพท์ของฉันก็ถูกกระชากไป ควับ~ "อุ๊ย!" ฉันหันกลับไปทันทีโดยไม่รู้ว่าวายุอยู่ใกล้ขนาดนี้ มือของฉันยกขึ้นดันอกเขาโดยอัตโนมัติ แผ่นอกเขามีรอยข่วนของฉัน... ฟึ่บ~ ฉันดึงมือกลับพลางมองไปที่โทรศัพท์ในมือเขา "อะ เอาคืนมา" ฉันก็ต้องพูดจนได้เพราะฉันต้องคุยกับลัชท์ให้รู้เรื่อง ตอนนี้ฉันให้เขาเข้าห้องไม่ได้ "ชู้...คนที่เท่าไหร่?" วายุหลุบตาลงอ่านไลน์ของลัชท์แน่ๆ เมื่ออ่านจบเขาก็เลยเงยหน้าขึ้นมาพูดจาปากเสียกับฉัน "เอามา" ฉันไม่ตอบและตั้งท่าจะคว้าโทรศัพท์ลูกเดียวแต่เขาไม่ยอมให้ จนกระทั่ง... Rrrr~ โทรศัพท์ฉันดังขึ้น ลัชท์โทรมาแน่ๆฉันเบิกตาตอนที่วายุจรดปลายนิ้วลงบนหน้าจอ เขาจะรับงั้นเหรอ? "อย่ายุ่งกับโทรศัพท์ฉัน" ฉันบอกพลางยื้อแย่งกับเขา การที่ฉันยังนุ่งแค่ผ้าขนหนูและร่างกายไม่ค่อยปกติมันค่อนข้างลำบากมากที่จะสู้แรงเขา "ทำไม กลัวมันรู้ว่านอนกับผู้ชายคนอื่นไง" "เออ!" ฉันตะคอกกลับไป พูดจาส่อเสียดกันอยู่ได้ "หึ" เขาแค่นหัวเราะจังหวะนั้นฉันโน้มตัวเข้าไปหาเขาเพราะจะแย่งโทรศัพท์ที่ยังคงดังอยู่และเขาเอามันซ้อนไว้ด้านหลัง พรึ่บ~ "อ๊ะ..." วายุรวบข้อมือฉันแล้วกระตุกเข้าหาตัวเขาทำให้ฉันเสียหลังล้มลงไปหาเขา อีท่าไหนไม่รู้เขาถึงได้รวบตัวฉันแล้วล็อกไว้จากทางด้านหลัง กลายเป็นว่าเขานั่งซ้อนอยู่ข้างหลังฉันและล็อกตัวฉันไว้แน่น (ฮัลโหล) แล้วเขาก็รับสายจนได้ ฉันได้ยินเสียงของลัชท์ดังผ่านออกมาเพราะเราอยู่ใกล้กันมา (กว่าจะรับสายได้นะฟ้า) "..." (ปลายฟ้า ได้ยินมะ...) "ได้ยิน" วายุกรอกเสียงลงไป ฉันดิ้นขลุกขลักแต่สู้แรงเขาไม่ได้ เขาทำให้ฉันกลายเป็นคนไม่มีแรงไปเลย (นั่น...ใครวะ?) ลัชท์เสียงเข้มขึ้นทันที เขาถามและฉันไม่คิดว่าวายุจะตอบ "ผัว" (ห๊ะ ใครนะ!) "ผัว ชั่วคราวของยัยนี่ไง" (...) "วันนี้ยัยนี่ไม่ว่าง กลับไปซะ" ติ้ด~ พูดจบเขาก็ตัดสายทิ้งทันที ฉันหยุดดิ้นทันทีเหมือนกัน ผะ ผัวชั่วคราวงั้นเหรอ... เห็นฉันเป็นอะไร! กึก~ "อะ โอ้ย!" วายุร้องออกมาเพราะถูกฉันกัด ฉันกัดแขนของเขาที่ล็อกตัวฉันไว้และเพราะเขาเจ็บถึงได้ปล่อยให้ฉันเป็นอิสระ พรึ่บ~ ฉันเด้งตัวลุกขึ้นยืนทันที ฉันเซนิดหน่อยเพราะอาการเมาค้างและเรี่ยวแรงที่ไม่รู้หายไปไหนแต่ก็ยังฝืนพยุงตัวยืนได้ "ออกไปจากห้องฉัน!" ฉันไล่เขา เป็นครั้งแรกที่ฉันอยากไล่ให้เขาไป...ตอนนี้ฉันคิดอะไรไม่ออกและฉันอยากร้องไห้ วายุเลิ่กคิ้วพลางวางโทรศัพท์ฉันไว้บนเตียงแล้วลุกขึ้นเดินมาหาฉัน ฉันเบนหน้าหนีเพราะไม่อยากมองร่องรอยบนตัวเขาแถมเขายังพันผ้าขนหนูผืนเดียวไว้รอบเอวแค่นั้นเองด้วย "ออกไป" ฉันก้าวถอยหลังเมื่อเขาก้าวเข้ามาหาฉันเรื่อยๆ หมับ~ "ปะ ปล่อย!" ฉันสะบัดมือเมื่อวายุคว้าข้อมือฉันไว้แน่น "ไล่ฉันไป จะให้ไอ้เวรนั่นเข้าห้องว่างั้น" เขาพูดพลางบีบข้อมือฉัน ฉันเป็นคนนะไม่ใช่ตุ๊กตา บีบเอาๆจนตัวฉันช้ำหมดแล้ว "แล้วนายจะ อ๊ะ จะ จะทำอะไร ปล่อยนะ!" ฟลุ่บ~ วายุมันบ้า! ต่อให้ความจำเสื่อมแต่นิสัยลึกๆในตัวก็ยังไม่เปลี่ยนไป เขายังคงเป็นพวกป่าเถื่อนเหมือนเดิม ฉันถูกเขาเหวี่ยงลงบนเตียงอีกแล้ว คราวนี้ฉันรีบเด้งตัวลุกขึ้นแต่ถึงอย่างนั้นก็ยังช้ากว่าเขา วายุตามมาคล่อมฉันพลางกดข้อมือลงกับเตียง เหตุการณ์เมื่อคืนย้อนกลับเข้ามาในความคิดฉัน ถ้าเขาทำมันอีก... "อย่านะ!" ฉันร้องห้ามเมื่อเขาซุกใบหน้าลงกับต้นคอฉัน "ดีดดิ้น ไม่เคยหรือไง?" แต่วายุไม่ฟัง เขาต่อว่าฉันและยังคงซุกไซ้ซอกคอฉันตามความต้องการลามลงมาเรื่อยๆตามไหปลาร้า... ฉันเคยแล้วไง จะทำอะไรกับฉันก็ได้งั้นเหรอ... "นะ นาย..." "..." "นายไม่ไปง้อยัยนีน่าหรือไง" กึก~ สิ่งที่ฉันพูดออกไปเหมือนจะได้ผล วายุชะงักอยู่ตรงกึ่งกลางของต้นคอฉันและฉันรีบพูดต่อ "ถะ ถ้ายัยนั่นรู้ว่านายทำอะไรฉัน มันฆ่าตัวตายแน่ๆ" ฉันขู่เขา วายุเคลื่อนใบหน้าขึ้นมามองฉันแว่บหนึ่งเขาก็เบนสายตาไปทางอื่น "อยากให้มันตายก็ทำเลย เพราะถ้านายทำอีก ฉันบอกมันแน่" "..." -วายุ- ผมเอนตัวอยู่ในรถพลางบีบคลึงขมับตัวเองไปด้วย ผมมองผ่านกระจกหน้ารถไป ด้านหน้าของผมเป็นอพาร์ทเมนต์ ชั้นสามห้องที่สองถัดจากทางขวาสุดเป็นห้องที่ผมเพิ่งจะลงมา ผมอยู่บนห้องนั้นตั้งแต่เมื่อคืนและเพิ่งจะลงมาเมื่อกี้นี้... ผมกดเปิดโทรศัพท์ที่มันดับไปตั้งแต่เมื่อคืนเพราะถูกผมเหวี่ยงไปกระแทกกับผนังห้อง มันไม่พัง... ครืด~ โทรศัพท์ผมสั่นเป็นเจ้าเข้า ทั้งข้อความ ทั้งสายที่ไม่ได้รับเป็นร้อยสาย...ทั้งหมดเป็นของนีน่า เมื่อคืนหลังจากที่ผมกับนีน่าทะเลาะกันเรื่องรอยสักบนอกผมที่มีตัวการเป็นเจ้าของห้องนั้น ผมพานีน่ากลับตอนแรกผมคิดว่าอธิบายแล้วนีน่าจะเข้าใจแต่มันดันไม่ใช่แค่นั้น เพราะนีน่ามาเปิดเจอรูปภาพในอัลบัมอีเมลล์ของผมอีก สาบานเลยให้ตาย!ผมไม่รู้ว่ารูปพวกนั้นมาได้ยังไงแต่ผมไม่ได้เป็นคนโหลดมาแน่ๆ เท่านั้นแหละ นีน่าที่ผมรู้จักก็หายไปเลย เธออาละวาดแรงมาก ด่าผมแรงมากด้วยทั้งๆที่ไม่เคยทำแบบนี้มาก่อน เธอพังข้าวของและตบผมหลายที ไม่ฟัง ไม่สนใจอะไรเลย... ที่สุดแล้ว ผมตัดปัญหาด้วยการออกมาจากห้องเพราะคิดว่าคุยกันไม่รู้เรื่องแน่ในเวลานั้น ผมแวะจอดรถดื่มที่ร้านนั่งชิลล์ร้านหนึ่งจนรู้สึกว่าเมาแล้ว ผมถึงขับรถออกมา แอลกอฮอล์ในร่างกายกำลังปะทุ ผมโกรธและโมโหตัวก่อเรื่องมาก ยิ่งพอเห็นรูปในมือถือก็ยิ่งโมโห ผมคิดว่ามีคนเดียวที่รู้รหัสผมและต้องเป็นเธอคนเดียวที่ทำ ผมเชื่ออย่างนั้น ตอนแรกผมกะจะมาเอาเรื่องเธอ...แต่สุดท้ายมันดันจบลงบนเตียง เรื่องนั้น ผมทำมันกับเธออีก... ครืด~ โทรศัพท์ผมสั่นอีกครั้ง เป็นนีน่าโทรเข้ามา ผมนั่งจ้องหน้าจอมือถืออยู่นานสลับกับเงยหน้ามองไปยังห้องๆนั้น ผมคิดอะไรไม่ออก ปวดหัวชิบหายเลยตอนนี้! ติ้ด~ "..." ผมตัดสินใจกดรับสายนีน่าแต่ไม่ได้พูดอะไรมีเพียงเสียงลมหายใจของผมเท่านั้น (วายุ วายุ ทำไมไม่รับสายนีน่า) "โทรศัพท์ดับ" ผมตอบไปสั้นๆ (รู้มั้ยว่าเป็นห่วงแค่ไหน เมื่อคืนนี้...นีน่าขอโทษนะ นีน่าโวยวายเกินไป วายุอย่าโกรธนีน่านะ นะ นีน่ารักวายุมากๆนะ นีน่าไม่อยากเสียวายุให้ใคร นีน่า...) "อืม ฉันรู้" ผมพูดขึ้นขัดปลายสายเพราะยิ่งนีน่าพูด ผมก็รู้สึกว่าตัวเอง...แม่ง!!! "ไว้จะไปหา ค่อยคุยกันนะนีน่า" พูดจบผมก็ตัดสาย พลางถอนหายใจ ถ้าจะให้ผมเลือกผมก็คงต้องเลือกนีน่าเพราะเธอไม่เคยทำให้ผมเสียใจ...เธอไม่เคยทิ้งผม ผมเลือกถูกแล้วใช่มั้ย... ____________
Último capítulo
For Love หวงรัก ต้องห้าม! ตอนพิเศษ
ตอนพิเศษ _____ 2 ปีต่อมา... "ในที่สุดเราก็เรียนจบกันแล้ววว" ข้าวหอม \/ "นึกว่าจะไม่รอดแล้วนะเนี่ย" ยาหยี [] "มันต้องฉลองนะ แบบชุดใหญ่ไฟกระพริบ" ลูกโซ่ O ฉันมองเพื่อนๆทั้งสามคนแสดงความดีอกดีใจและโล่งใจกันยกใหญ่เมื่อเราทุกคนสอบเสร็จแล้วและเราจบปีสี่รอรับใบปริญญา ฉันเองก็ดีใจนะ ดีใจมากๆเลยล่ะ "นั่งยิ้ม แกไม่มีอะไรจะปลดปล่อยเหรอฟ้า" ยาหยีหันมาถามฉันที่ยืนมองพวกเธอยิ้มๆ ฉันหัวเราะออกมาก่อนจะพูดขึ้น "ยินดีด้วยนะ...เพื่อนรัก" "จ้าาา" ทั้งสามคนตอบรับออกมาพร้อมกันก่อนที่เราจะกอดกัน จากนั้นก็เดินไปนั่งที่โต๊ะม้าหินประจำที่พวกเรามักจะมานั่งรวมตัวกันที่นี่ จากนั้นพวกเราก็เอาขนมอบกรอบมานั่งกินและคุยเล่นกัน พวกเราสอบเสร็จแล้วก็จริงแต่ก็ตกลงกันว่าจะนั่งอยู่ที่มหาวิทยาลัยจนกว่าจะปิด เพราะวันนี้เป็นวันสุดท้ายที่เราจะเป็นนักศึกษาและได้อยู่ที่นี่ ต่อจากนี้ไปพวกเราก็จะต้องแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเอง โตขึ้นไปอีกคนละก้าวแล้ว... 16.15 น. หลังจากเรานั่งคุยกันสนุกสนานเฮฮาได้ประมาณช่วงสี่โมงเย็นกว่าๆ พี่ตะวันแฟนของลูกโซ่ก็โผล่มา เขาเดินเข้ามาทิ้งตัวลงนั่งข้างๆเธอ ฟลุ่บ~
For Love หวงรัก ต้องห้าม! ตอนจบ
ตอนจบ .......... *Paradise Pub กึก~ ฉันชะงักเมื่อเดินออกมาจากห้องแต่งตัวแล้วมีใครคนหนึ่งดักหน้าไว้ "พี่ฟ้า" "ไงเหมี่ยว" ฉันยิ้มให้เด็กสาวรุ่นน้องอย่างเป็นมิตร น้องคนนี้นิสัยดีนะ "พี่ลาออกจริงเหรอ" "อืม ออกแล้วล่ะ" ฉันตอบ เพราะฉันตกลงกับวายุเรื่องนี้แล้ว ฉันตัดสินใจลาออกและจะไปทำงานที่ร้านกาแฟกับพวกเขาเพราะฉันไม่อยากให้เขาลำบากใจ ฉันเข้าใจว่าไม่มีแฟนคนไหนทนได้ที่เห็นแฟนตัวเองถูกคนอื่นลวนลามทุกวัน และรู้ว่าวายุขี้หึงมาก ไม่อย่างนั้นเขาก็คงตามมาเฝ้าฉันทุกวัน เรียกฉันมานั่งดริ๊งกับเขาทุกวัน ซึ่งมันไม่ได้มีประโยชน์อะไรเลย "อย่างนี้เหมี่ยวก็คงคิดถึงพี่มากเลย" ฉันวางมือลงบนหัวเธอ "ตามพี่ไปมั้ยล่ะ พี่ไปทำงานที่ร้านกาแฟกับแฟนพี่" ฉันชวนน้องจากใจนะ ฉันมองถึงอนาคตของเธอ เธอเด็กกว่าฉันและถ้าเธอไม่ต้องทำงานในสถานที่แบบนี้ ฉันคิดว่าเธอน่าจะมีทางที่ดีกว่า "ถึงมันจะได้เงินน้อยกว่าที่นี่อ่ะนะ แต่มันก็มีทิปจากลูกค้าเล็กๆน้อยๆ อีกอย่างทำเป็นพาร์ทไทม์ก็ได้ มีเวลาว่างให้ไปหางานอื่นทำได้ แต่อาจจะเหนื่อยกว่าทำที่นี่หน่อยนะ ลองเปลี่ยนดูมั้ย?" ฉันเข้าใจว่าเธอต้องใช้เงินเยอะ เงิ
For Love หวงรัก ต้องห้าม! บทที่ 44/2 ดวงใจของฉัน
"ยุ เปิดลิ้นชักหยิบที่คาดผมมาให้แม่หน่อยจ่ะ" แม่บอกผม ทำให้ผมละสายตาจากทั้งสองคนหันไปเปิดลิ้นชักที่อยู่ใกล้ตัว ครืด~ "อันไหนครับ" ผมถาม เพราะภายในลิ้นชักมีที่คาดผมหลายอันมากแถมยังมีโบว์ผูกผม กิ๊บหนีบผมแล้วก็เครื่องประดับอื่นๆ "อันนั้นจ่ะ" แม่ละสายตาจากเส้นผมลอนของปลายฟ้าขึ้นมามองไปที่ลิ้นชักก่อนจะชี้มือบอกผม ผมหยิบมันขึ้นมาส่งให้แม่เงียบๆ แม่รับที่คาดผมไปใส่ให้ปลายฟ้าก่อนจะใช้มือจัดทรงผมเธออีกครั้ง "เอาล่ะ เสร็จแล้ว" ก็อก ก็อก ก็อก~ ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่แม่บ้านมาเคาะประตูห้องของแม่พอดี "คุณนายคะ มีแขกมาแล้วค่ะ" คนด้านนอกพูดเข้ามา "อ่า เพื่อนแม่มาแล้ว เดี๋ยวแม่ลงไปก่อนนะ" แม่พูดก่อนจะเดินออกไปทันที ทิ้งให้ผมอยู่กับปลายฟ้า หมับ~ "จะไปไหน" ผมคว้าแขนเธอไว้เพราะปลายฟ้าลุกขึ้นยืนและทำเหมือนจะเดินตามแม่ออกไป "ก็ลงไปข้างล่างไง" เธอหันมาตอบผมด้วยสีหน้าปกติมาก "นายก็น่าจะลงไปได้แล้วนะ" "ยังไม่ลง มาคุยกันก่อนเลย" ฟลุ่บ~ ผมรั้งเธอไว้พลางทิ้งตัวลงนั่งบนขอบเตียงของแม่แล้วดึงปลายฟ้าให้มายืนใกล้ๆ "เธอกับแม่...เล่นอะไรกัน" ผมงงนะ งงมากด้วย ก่อนหน
For Love หวงรัก ต้องห้าม! บทที่ 44/1 ดวงใจของฉัน
หลังจากอาบน้ำเสร็จฉันก็เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยการนุ่งผ้าขนหนูผืนเดียวอย่างช่วยไม่ได้อีกนั่นแหละ ฉันกำเสื้อผ้าไว้ในมือเพราะแม่ของวายุบอกว่าไม่ให้ฉันใส่เสื้อผ้าตัวเดิม สวบ~ ฉันหยุดชะงักเมื่อก้าวพ้นประตูห้องน้ำและแม่ของเขากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้นวมและมองมาทางฉัน "เสื้อผ้าของเธอ" ท่านบอกพลางพยักเพยิดหน้าไปที่ชุดเดรสสีครีมที่แขวนอยู่ตรงหน้าตู้ ฉันมองตามก่อนจะเดินไปใกล้ๆมัน "..." ฉันไล่สายตามองชุดเดรสชุดนั้น เป็นชุดใหม่เลยล่ะ ชุดสวยด้วย เปนเดรสกระโปรงเหนือเข่าขึ้นมานิดหน่อย ชุดดูหรูและน่ารักดี ฉันไม่ได้ใส่ชุดแบบนี้มานานแล้วล่ะ "เอาไปใส่สิ เธอจะรอให้ชุดมันลอยมาสวมที่ตัวเธอเองหรือไง" "อ่า ขะ ขอบคุณค่ะ" เมื่อถูกย้ำว่าฉันไม่ได้หูฝาด ฉันก็รีบหยิบชุดนั้นมาและเดินกลับเข้าไปในห้องน้ำและใส่มัน ชุดมันพอดีกับตัวฉันเลยล่ะ สวบ~ ฉันเดินกลับออกมาอีกครั้งด้วยชุดเดรสนั่น แม่ของวายุมองฉันก่อนจะปรากฏรอยยิ้มบางๆออกมาให้ฉันเห็น ถึงจะแค่แว่บเดียว "ใส่พอดีเลยนะ" ท่านพูด ฉันหลุบตาลงมองตัวเอง แต่คำพูดต่อมาของท่านทำให้ฉันชะงัก... "มันเป็นชุดที่ฉันซื้อให้ลูกสาวฉัน" กึก~ ลูกสาว...วายุเป็
For Love หวงรัก ต้องห้าม! บทที่ 43/2 สุดที่รัก
ฉันมาทำอะไรที่นี่? ฉันถามตัวเองในใจอย่างงงๆพลางหยุดเดินและสอดส่ายสายตามองหาคนที่ฉันจะมาหา วันนี้ฉันใส่ชุดที่ค่อนข้างเรียบร้อยเลยแหละ คือเสื้อยืดกับกางเกงยีนส์ขายาว มองหาไม่นานฉันก็เจอผู้ชายคนหนึ่งยืนโบกมือและยิ้มกว้างอยู่ไม่ไกลพร้อมกับผู้หญิงคนหนึ่ง ฟู่ววว~ ฉันสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆและพ่นออกมาเพื่อรวบรวมความกล้า ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปหาสองคนนั้นด้วยหัวใจที่เต้นแรง กึก~ "สวัสดีค่ะ..." เมื่อหยุดยืนตรงหน้าทั้งสองคน ฉันก็ยกมือขึ้นไหว้ผู้หญิงที่อายุรุ่นราวน่าจะแก่กว่าแม่ของฉันสักหน่อย ท่านยกมือขึ้นรับไหว้ตามมารยาท สวบ~ เพียงแค่รับไหว้ฉันแล้วท่านก็หันหลังเดินนำไป ฉันมองตามแผ่นหลังจนมีคนกระซิบข้างหู "แต่งตัวแบบนี้ก็น่ารักนะ" "ในวัดนะ..." ฉันง้างมือจะตีเขาพลางพูดตำหนิท่าทางของเขา แต่ก็ต้องชะงักกลางอากาศเมื่อผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าเป็นแม่ของผู้ชายคนนี้หันกลับมา "ไปสิ ยืนรออะไรกันอยู่" ท่านพูดก่อนจะเดินออกไปอีกครั้ง ใบหน้าที่เรียบนิ่งทำให้ฉันหน้าเสียไปเลยล่ะ หมับ~ "ยุ นี่วัด" ฉันหันไปปรามคนข้างๆอีกครั้งที่ประสานมือเข้ากับมือฉัน ใช่แล้วล่ะเขาคือวายุและผู้หญิงคนนั้นก็ค
For Love หวงรัก ต้องห้าม! บทที่ 43/1 สุดที่รัก
พรึ่บ~ ฉันลืมตาขึ้นมาอีกครั้งเพราะรู้สึกถึงการสัมผัสแผ่วเบาบริเวณเส้นผม เมื่อปรือตาขึ้นมาก็เห็นว่าฉันนอนตะแคงและวายุกำลังนั่งมองฉันพร้อมกับลูบผมฉันไปด้วย ฉันถึงดีดตัวลุกขึ้น "ตื่นแล้วเหรอ" เขาชะงักมือจากฉันและฉันเพิ่งสังเกตุว่าเขาเปลี่ยนมาใส่เสื้อผ้าชุดใหม่ ดูท่าทางน่าจะตื่นและอาบน้ำนานแล้ว "หิวมั้ย" เขายิ้มให้ฉันพลางลุกขึ้นยืน "เดี๋ยวทำอะไรให้กินนะ" แต่เขาไม่ได้ฟังคำตอบฉัน เขาหมุนตัวจะเดินออกไปแต่ก็ชะงักแล้วหันกลับมาพร้อมกับโน้มตัวลงมาแล้วจูบริมฝีปากฉันจนฉันที่ไม่ทันตั้งตัวผงะไป "นี่..." "ขอบคุณที่นอนเป็นเพื่อนนะ^^" เขายิ้มกว้างให้ฉันอีกครั้งก่อนจะเดินออกไปเลย ฉันอ้าปากค้างเพราะต่อว่าเขาไม่ออก เมื่อประตูปิดลงฉันก็ถอนหายใจพลางกวาดตามองไปรอบห้องเขา เห็นวายุแขวนเสื้อยืดและกางเกงของเขาไว้ที่หน้าตู้เสื้อผ้าแต่ฉันก็เลือกที่จะลุกขึ้นและเดินออกไปด้านนอก เคร้ง~ เสียงของอะไรบางอย่างตกลงกระแทกพื้นดังมาจากห้องครัวทำให้ฉันรู้ว่าเขาอยู่ในนั้น "ฉันไม่หิว" ฉันหยุดยืนที่หน้าห้องพลางมองเขา เห็นวายุก้มลงเก็บกะละมังที่ทำจากแสตนเลสขึ้นมาจากพื้น เขาหันกลับมามองฉัน "หืม นี่ม
Você também pode gostar
DEBT LOVE | หนี้สวาท SM+
อะพอลโล่_51.4K visualizaçõesสลับวิวาห์ลุ้น คุณประธานขาโหด
กิตติรวิชญ์71.2K visualizaçõesหลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็พบว่าสามีคือมหาเศรษฐี
ทานตะวันหลากสี64.4K visualizaçõesคนในใจเขากลับมา เลยต้องปิดเรื่องท้อง
ลั่วหูโยว263.2K visualizaçõesAdore You ของคุณหมอ
อะพอลโล่_67 visualizaçõesคุณเชฟใหญ่ราดนม
ปรากฏการณ์98 visualizaçõesขยี้รัก มาเฟีย 3P NC25+ (SM)
เด็กหญิงพุงกลม2.1K visualizaçõesหัวใจสลักรัก
คณานางค์40 visualizações
