บทที่ 18 สู้ไม่ไหว

-นีน่า-

"วายุ ฮึก"

ฉันถลาเข้าไปกอดวายุทันทีที่เขากลับเข้ามาในห้อง ฉันร้องไห้พลางซุกใบหน้ากับอกแกร่งของเขา

"นีน่าขอโทษ ขอโทษ อย่าโกรธนีน่านะ นะ อึก"

ฉันร้องไห้ยกใหญ่ วายุยืนนิ่งไม่ไหวติงเขาไม่มีทีท่าว่าจะกอดปลอบฉันด้วยซ้ำ ทำไมล่ะ...

"ที่รัก ที่รักให้อภัยนีน่านะ นีน่ารักที่รักมากนะ รักมากจริงๆ นีน่าเสียที่รักให้ใครไม่ได้ ฮือๆ"

ฉันไม่ยอมแล้ว ฉันไม่ยอมให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น ฉันรักวายุมากี่ปี ฉันยอมให้เขาคบกันมันตั้งกี่ปี แต่ตอนนี้ฉันเอาเขามาเป็นของฉันได้แล้วฉันไม่ยอมปล่อยเขาไปหรอก

"ฮือออ"

"อือ...ไม่ต้องร้องแล้ว"

ในที่สุดวายุก็พูดกับฉัน เขาลูบผมฉันเบาๆด้วย ฉันยิ้มพลางปาดน้ำตาทิ้งก่อนจะเงยหน้าไปหาเขา

"หายโกรธนีน่าแล้วใช่มั้ย ใช่มั้ยคะที่รัก อึก"

วายุหลุบตาลงมองฉัน เขามองฉันนานมาก เขาเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่

"วายุ..."

"อะ อื้ม"

วายุพยักหน้าเบาๆ เขาจับไหล่ทั้งสองข้างของฉันไว้

"เลิกร้องไห้ได้แล้ว...นีน่า"

เขาพูดกับฉัน ถึงมันจะดูเย็นชาไปบ้างแต่ฉันก็ดีใจ อย่างน้อยๆเขาก็ยังให้อภัยฉัน

"ได้นอนบ้างหรือยัง"

เขาถามฉัน แบบนี้แสดงว่าเขายังเป็นห่วงฉัน ฉันไม่รู้ว่าเรื่องรอยสักกับรูปพวกนั้นมันมาได้ยังไงแล้วทำไมเขาถึงไปสักชื่อนั้นทับ ถ้าให้ฉันเลือกฉันยอมเห็นรอยสักเดิมของเขายังจะดีซะกว่า ถึงแม้ว่าฉันจะรู้ว่าความหมายของมันหมายถึงใคร แต่มันก็ยังไม่ตรงตัวเหมือนรอยสักนี้ ตอนนั้นฉันอาละวาดอย่างหนักจนกลัวว่าวายุจะไปจากฉัน

แต่เขาก็ยังกลับมา...

"ไม่เลย นีน่านอนไม่หลับหรอก"

"นีน่า..."

"คะ?"

"ฉัน...ขอโทษ"

ฉันยิ้ม เมื่อวายุเอ่ยขอโทษ นั่นเท่ากับว่าเขายังแคร์ฉันอยู่ ดีใจจัง

ฟลุ่บ~

"ไม่เป็นไรเลย นีน่าให้อภัยวายุได้เสมอ เรื่องมันผ่านไปแล้วให้มันผ่านไปเถอะนะ"

ฉันกอดเขาอีกครั้งก่อนจะเงยหน้ามองเขา

"เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะ"

ฉันฉีกยิ้มหวานให้วายุเท่าที่จะทำได้ ฉันเลื่อนมือไปประคองใบหน้าหล่อเหลาที่ฉันแสนหลงไหลไว้ก่อนจะเขย่งปลายเท้าขึ้นไปมอบจูบแสนหวานให้กับเขา

เราคบกันมาได้สองปีกว่า แน่นอนว่าคนเป็นแฟนกันจะต้องมีอะไรกันมันเป็นธรรมดา ฉันกับเขาก็เหมือนกัน เราแสดงออกถึงความรักเหมือนกับคู่อื่นๆ ถึงมันจะน้อยและทุกครั้งฉันเป็นคนดึงเขาเข้ามา แต่ฉันก็ดีใจที่เขาตอบสนองฉัน นั่นแปลว่าเขาก็รู้สึกดีๆกับฉัน บางทีเขาอาจจะรักฉันขึ้นมาแล้วก็ได้...

พรึ่บ~

"เดี๋ยวก่อนนีน่า"

วายุดันฉันออก ฉันชะงักไปพลางมีน้ำตาเอ่อคลอมาอีกเพราะฉันรักเขา ฉันยอมให้เขาได้ทุกอย่าง และฉันก็อยากได้ความรักจากเขาบ้าง

"ทำไมล่ะ...เกลียดนีน่าแล้วเหรอ ฮึก"

"มะ ไม่..."

พรึ่บ~

ฉันปลดชุดเดรสของตัวเองออกและปล่อยให้มันตกลงไปกองอยู่ที่ปลายเท้า ตอนนี้บนเรือนกายของฉันมีเพียงชุดชั้นในเท่านั้น

"งั้น แสดงความรักกับนีน่าหน่อยนะ"

ฉันกอดคอวายุพลางโน้มคอเขาลงมาแล้วประกบริมฝีปากลงไปอีกครั้ง ฉันแนบร่างกายเกือบเปลือยของตัวเองให้เบียดชิดกับร่างกายของวายุผ่านเสื้อผ้าที่เขาใส่

"..."

"อื้อ"

ฉันครางในลำคอพลางตระบมจูบวายุเผื่อเร้าอารมณ์ของเขา ฉันทำให้เขาได้ทุกอย่างขอแค่ให้เขาอยู่กับฉัน

พรึ่บ~

"พอเถอะนีน่า"

แต่วายุก็ผลักฉันออกอีกครั้ง ทำไมล่ะ ทำไม!?

"ฉัน ฉันปวดหัว"

ฉันมองวายุด้วยสายตาตัดพ้อ วายุถอยหลังไปหนึ่งก้าวพลางคลึงขมับตัวเอง

"ฉันอยากพัก"

เขาบอกฉัน ฉันพ่นลมหายใจออกมาพลางเม้มปาก

"อะ อื้ม ก็ได้ งั้นไปนอนพักนะ"

ยังไงก็ได้ ไม่ต้องการฉันก็ได้ ขอแค่รั้งเขาไว้กับฉัน ฉันยอม

ฟลุ่บ~

ฉันก้มลงเก็บชุดของตัวเองขึ้นมาพลางยิ้มให้เขาก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำ

ฉันมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกพลันน้ำตาไหลออกมา

สำหรับฉัน...ใครจะว่าฉันยังไงก็ได้ แต่รู้ไหมว่าฉันอดทนมากขนาดไหนที่ต้องเห็นวายุคบกับเพื่อนสนิทของฉัน ทั้งๆที่เรารู้จักกันมาก่อนเป็นเพราะฉันวายุถึงได้เจอกับเธอ ฉันแอบรักเขาแต่เขากลับไม่เคยสนใจฉันเลย เขาสนใจแต่มัน เขาจีบมันและได้ตกลงคบกัน ฉันต้องทนเห็นภาพบาดตาบาดใจทุกวัน ดีแค่ไหนแล้วที่ฉันยอมมาตลอด แล้วทำไมล่ะ! ในวันที่มันทิ้งเขาไป ฉันต้องทนเห็นวายุเจ็บปวดทรมาน ทนเห็นเขาปางตาย ฉันเป็นคนที่อยู่กับเขา ฉันเป็นคนที่ดูแลเขา แล้วฉันไม่มีสิทธิ์เลยเหรอ ไม่มีสิทธิ์ที่จะเอาเขามาเป็นของฉันเลยเหรอ ในเมื่อฉันเองก็รักเขา รักเขามากกว่ามันด้วยซ้ำ

ถึงมันจะกลับมาทวงเขาคืน แต่อย่าลืมสิว่าเขาจำมันไม่ได้ ยังไงเขาก็เป็นของฉันและฉันจะทำทุกวิถีทาง ฉันไม่ยอมคืนเขาให้มันแน่ๆ

ให้ตายก็ไม่ยอม!

"ฉันเกลียดแก..."

ฉันกำมือแน่น

"แกจะไม่มีทางแย่งวายุไปจากฉันได้ เขาต้องเป็นของฉันคนเดียว!"

ฉันจะยึดให้เขาอยู่กับฉัน อยู่กับฉันตลอดไป

"คือไร ไอ้นั่นมันเป็น..."

ลัชท์หยุดพูดเมื่อฉันเงยหน้ามองเขา เขาเข้ามาหลังจากที่วายุออกไปแล้วเขาก็โวยใส่ฉันทันที

"มันพูดจริงเหรอ?"

ฉันควรตอบเขาว่าไงล่ะ!

"ฟ้า จำได้มั้ยว่าพี่รับปากกับแม่ของเธอว่าอะไร"

ไม่บ่อยนักที่ลัชท์จะเรียกแทนตัวเองว่าพี่ นอกจากเขาจะจริงจัง เวลานี้ก็เหมือนกัน

"ถ้าคบกับมันจริง ก็ไม่อะไรหรอก แค่บอกให้พี่รู้บ้าง อย่าลืมว่าฟ้าไม่ได้มาอยู่ที่นี่คนเดียว"

"ฟ้า ขอโทษ ไม่ต้องคิดมากหรอก มันไม่มีอะไร"

"ไม่มีอะไร?"

ลัชท์เลิกคิ้ว พลางทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา

ฟลุ่บ~

"มันตะหงิดใจว่ะ ไอ้ตรงคำว่าผัวชั่วคราวอ่ะ"

"..."

"ช่วยขยายความหมายหน่อยเหอะ อย่าพูดปัดแบบนี้ ไม่ชอบ"

ลัชท์จริงจังกว่าที่ฉันคิด เขาจ้องหน้าฉันอย่างคาดคั้นและต้องการคำตอบจากคำถามของเขาให้ได้ ฉันพ่นลมหายใจจนลัชท์เขยิบเข้ามาใกล้แล้วปัดผมที่ตกลงมาปิดต้นคอฉันขึ้น

"รอยเวรนี่อีก เธอคงไม่ได้ทำมันเองหรอก"

เขาคงหมายถึงรอยคิสมาร์กบนต้นคอฉัน ฉันยืดตัวขึ้นพลางปัดผมมาปิดมันไว้เหมือนเดิม

หมับ~

แต่ลัชท์ก็คว้าแขนฉันไว้อีกพร้อมกับดึงให้ฉันหันหน้าไปหาเขา

"เดี๋ยวนะฟ้า"

"..."

"นี่รอยอะไร ทำไมแดงช้ำแบบนี้เนี่ย"

เขามองข้อมือฉัน ฉันเองก็เพิ่งสังเกตุตัวเองดีๆ เห็นว่าตามข้อมือและแขนของฉันมีรอยแดงออกช้ำหลายแห่ง คงเพราะฉันกับวายุยื้อกันเมื่อคืนแน่ๆ

"พูดความจริงมาเลยฟ้า ถ้าไม่พูด พี่จะบอกแม่เธอแล้วส่งกลับจริงๆด้วย!"

เขาขู่ฉัน ฉันหลุบตาลงมองรอยช้ำของตัวเอง ลัชท์โมโหแล้วแน่ๆ

"มันข่มขืนเธอใช่มั้ย!"

"คือ..."

"ใช่มั้ยฟ้า บอกพี่มา พี่จะเอาเรื่องมันให้"

ฉันเงยหน้ามองเขาอย่างตกใจ

พรึ่บ~

"อ๊ะ ละ ลัชท์"

ฉันอุทานออกมาเพราะว่าจู่ๆลัชท์ก็ลุกพรวดขึ้นแถมยังดึงให้ฉันลุกตามเขาด้วย

"จะไปไหน ลัชท์"

"โรง'บาลไง ยังไม่ได้อาบน้ำใช่มั้ย ไปตรวจเลยพี่เอามันเข้าคุกแน่"

"ดะ เดี๋ยว"

ฉันรั้งแขนตัวเองไว้ ลัชท์ไม่ใช่คนใจร้อน และฉันไม่เคยเห็นเขาโมโหขนาดนี้เลยปรับตัวรับมือไม่ทันเท่าไหร่

"ไม่ต้องอายเลยฟ้า จับมันเข้าคุกได้พี่จะพาเธอกลับ ไปอยู่ที่นู่นก็ไม่ต้องอายใครแล้ว"

"คือว่า ฟังก่อนนะลัชท์"

ฉันยื้อตัวเองไว้ จนลัชท์ยอมหยุดฟังฉันเมื่อเขาลากฉันมาถึงหน้าประตู

"คือ เขาน่ะ...เขาไม่ได้ข่มขืนฟ้า"

"ว่าไงนะ?"

"คือฟ้า ฟ้า..."

"..."

"ฟ้า...ยอมเขาเอง"

"ฟ้า!"

ลัชท์โกรธฉัน!ถึงเขาจะดูไม่เชื่อสิ่งที่พูด แต่เพราะฉันยืนยันแบบนั้นเขาก็เลยกลับไป กลับไปพร้อมคำขู่ว่าสักวันจะฟ้องแม่ฉัน

'อย่าโกรธน้องนะ'

'พี่ลัชท์ขาาา'

และฉันกำลังส่งไลน์ไปง้อเขา ฉันรู้ว่าฉันผิดเพราะถ้าไม่ได้ลัชท์ฉันคงไม่ได้มาที่นี่ เอาตามตรงเขาเปรียบเหมือนอยู่ในฐานะผู้ปกครองฉันด้วยซ้ำ

'???'

ฉันส่งรัวๆเลยแหละ จนสุดท้ายลัชท์ก็ส่งกลับมาจนได้

ครืด~

'รู้แล้วๆ ส่งมาแบบนี้เดี๋ยวฉันก็โดนแฟนทุบหัวพอดีหรอก'

อ้อ ลืมไปเลยว่าแฟนเขาขี้หึงมาก แม้กระทั่งฉันก็ด้วย

'ก็บอกมาก่อนสิว่าไม่โกรธ'

'ไม่ควรโกรธ?'

'???'

'เป็นห่วง เข้าใจมั้ย'

'ฟ้ารู้ ไม่ทำอีกแล้ว'

'อืม แค่นี้ก่อน ต่อไปนี้มีไรต้องบอกนะ'

ฉันปิดหน้าจอมือถือเมื่อง้อลัชท์สำเร็จพลางถอนหายใจ ฉันยังไม่รู้ว่าควรจะเอายังไงต่อไป...

จะสู้ไม่ไหวแล้วนะ!

ครืด~

ฉันยกโทรศัพท์ขึ้นมาดูอีกครั้งเมื่อมันสั่น มีข้อความบางอย่างถูกส่งเข้ามาเป็นรูปภาพ ฉันกดดูภาพนั้นทันที

กึก~

มือของฉันกำโทรศัพท์แน่นขึ้นจนเริ่มสั่น มีความคิดเสี้ยวนึงบอกให้ฉันถอย แต่รูปภาพที่ถูกส่งเข้ามากลับทำให้ความคิดเสี้ยวนั้นหายไป

มันเป็นภาพที่วายุนอนหลับและนีน่านอนอยู่ข้างๆ มันนอนกอดเขาและยิ้มให้กับฉันผ่านรูปนั่น

เยาะเย้ยไง!

'ดูซะ ต่อให้แกจะพยายามทำยังไง เขาก็ยังเลือกฉัน!'

ไม่นานข้อความของมันก็ตามมา ฉันกัดฟันก่อนจะพิมพ์ข้อความกลับไป

'เขาเพิ่งกลับไปหาแกเหรอ หลับสนิทเชียว...เมื่อคืนคงเหนื่อยมาก'

'อะไรของแก!'

'ถามเขาเอาเองแล้วกัน ว่าเมื่อคืนไปนอนที่ไหนมา'

พอฉันส่งข้อความนั้นกลับไป นีน่าก็ด่าฉันกลับมาด้วยถ้อยคำรุนแรง ฉันทำแค่นั่งอ่านข้อความพวกนั้นแล้วกรอกตา

ฉันไม่รับคำด่า ให้มันย้อนกลับไปหาคนด่านั่นแหละ!