บทที่ 11

คิรินเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างสบายอารมณ์ ทิ้งให้เกลยืนอยู่กลางห้องพร้อมกับความสับสน ความโกรธ และความอับอายที่ปนเปกันอยู่ เกลหยิบเสื้อผ้ามาสวมอย่างรีบร้อน โดยพยายามไม่มองไปที่ประตูห้องน้ำ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งคิรินและเกลก็รีบออกจากคอนโดมาขึ้นรถออดี้สีดำคันหรู เพื่อไปมหาวิทยาลัย

เกลนั่งเงียบ ๆ ที่เบาะข้างคนขับ เธอพยายามจดจ่ออยู่กับวิวข้างทางเพื่อหลีกเลี่ยงการปะทะกับคิริน แต่ความเงียบสงบนั้นก็ถูกทำลายลงทันที

เสียงไลน์กลุ่มแรดเรียกพี่ กระทิงเรียกน้อง กรีดร้องไม่หยุด

เกลหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอย่างรวดเร็ว กลุ่มแชทของเพื่อน ๆ เต็มไปด้วยข้อความและอิโมจิกรีดร้องนับไม่ถ้วน

MISSPichy: กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!! @Glae แกทำอะไร!!! **แม่ดาราออกมาแถลงสื่อค่ะ

คนออะไรเป็นข้าว: [ภาพที่คิรินลงถูกแคปลงกลุ่มไลน์] เกล! นี่มันรูปอะไร! แกกับคิรินคือ คือผีผลักกันจริง ๆ เหรอคะ!!!

Maysa: อุ๊ย!!!

MISSPichy: บอกมาว่านี้แค่ซ้อมเดินแบบด้วยกัน ทำไมถึงนอนซบกันเบอร์นี้! OMG! แกหลงเสน่ห์เจ้าชายแห่งมอ ไปแล้วใช่ไหม!

เกลหน้าแดงก่ำ เธอหันไปมองคิรินที่กำลังขับรถอย่างสบายอารมณ์

“บ้าจริง คินลงรูปบ้าอะไรเนี่ย ผู้ชายเกลหายหมดใครจะรับผิดชอบ” เกลโวยวายพร้อมกับเขวี้ยงโทรศัพท์กลับไปที่เบาะหลัง

 “ก็ถ้าไม่มีก็เดี๋ยวรับผิดชอบเอง ให้อาหารตรงเวลาด้วยนะ” คิรินหัวเราะเบา ๆ

“คนนะไม่ใช่หมู ไอบ้า” เกลด่ากลับเสียงแหลม ใบหน้าน่ารักที่บรรจงแต่งหน้ามาฉายความหงุดหงิด คิรินจอดรถติดไฟแดง เขาเอียงตัวไปหยิบโทรศัพท์ของเกลกลับมาวางไว้บนตักเขา

“มันก็แค่รูป พวกนั้นไม่โง่หรอก” คิรินมองเกลด้วยสายตาที่อ่อนลงเล็กน้อย พอเห็นท่าทางฟึดฟัดของคนข้างๆ ริมฝีปากบางยกยิ้มที่ถ้าคนอื่นเห็นก็คงหลงกันกับภาพเทพบุตรของมัน เกลถอนหายใจยาว แต่กับเธ เกลมองแล้วรู้สึกขัดใจสุดๆเธอรู้ดีว่าคิรินเป็นผู้ชนะ ทั้งในเรื่องกวนตีนและการปะทะคารม

เมื่อมาถึงลานจอดรถของคณะวิจิตรศิลป์ คิรินก็จอดรถออดี้สีดำคันหรูลงข้าง ๆ รถเก๋งสีขาวของปลายฟ้าที่จอดอยู่ก่อนแล้ว

“ฉันโดดคาบเช้านะ” คิรินบอก “วันจะอยู่กับเธอ”

เกลถอนหายใจอย่างหงุดหงิด “เกลจะฟ้องคุณน้า”

ขณะที่ทั้งคู่กำลังจะเดินเข้าตึก เสียงตะโกนกวนประสาทก็ดังมาจากทางด้านหน้า

“ไอคิริน มึงหายหัวไปไหนมาวะ อยู่กับสาวแล้วเงียบเลยนะ” นั่นคือ เดย์ ที่มาพร้อมกับ วิน และ ไนท์

กลุ่มเพื่อนทั้งสองกลุ่มกำลังเผชิญหน้ากันครั้งแรก เมษา และ พิชชี่ ที่เพิ่งมาถึงก็รีบเดินเข้ามารวมกลุ่มกับ ข้าวฟ่าง ที่รออยู่

“เกล!” เมษาวิ่งเข้ามากอดเพื่อนด้วยความเป็นห่วง “แกไม่เป็นไรแน่นะ! คิรินบอกว่าแกปวดหัว!”

“ปวดหัวจนต้องซบกันเลยเหรอคะ แม่ดารา” พิชชี่ แซวอย่างรวดเร็ว โดยทำตามสัญญาว่าจะเรียกเกลว่า 'แม่ดารา' เมื่อพูดถึงไลฟ์สด

ทุกคนในกลุ่มประสานเสียงกรี๊ดเบาๆ โดยเฉพาะเดย์ ที่กำลังยิ้มกวนประสาท

“ฉันว่ามันไม่ใช่ปวดหัวแล้วเมษา” เดย์เดินเข้ามาพร้อมยิ้มเจ้าเล่ห์

“เพื่อนกูเนี่ย มันคงโดน ผีผลัก เข้าไปแล้วแหละ จะเอาแบบเพื่อนกันมันส์ดีหรอมึง”

คิรินไม่ได้ปฏิเสธ แต่ยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น เขาปล่อยให้เพื่อน ๆ สร้างสตอรี่ให้เขากับเกล เพื่อเป็นเกราะป้องกันที่ดีที่สุดจากสตอล์กเกอร์

เกลหน้าแดงก่ำ เธอแทบจะควบคุมตัวเองให้ไม่ปาแฟ้มงานใส่หน้าคิรินไม่ได้

“หุบปากไปเลยนะเดย์!” เกลตะโกนเสียงแหลม “นายมันโรคจิต! นายมันกะล่อน!”

“อ้าว! รุมกูหรอ!” เดย์โวยวาย

“มึงไปดูในแชทแล้วนี่หว่า คนอื่นแค่พูดเรื่องจริง” ไนท์ ที่ยืนนิ่งๆ มานานแทรกขึ้นมาด้วยรอยยิ้มเย็น ๆ วินยืนมองอยู่เงียบ ๆ เขายกมือถือขึ้นมาแอบถ่ายภาพ ความปั่นป่วนของเพื่อน ๆ ไว้ในกลุ่มแชทลับของแก๊งเขาเอง

“พอแล้วทุกคน หยุดเล่นได้แล้ว เกลต้องไปพรีเซนต์งานสำคัญนะ คิริน! นายมากับเกลใช่ไหม? งั้นมาช่วยฉันจัดโต๊ะสำหรับพรีเซนต์งานหน่อย” เมษารีบเข้ามากอดเกลไว้

คิรินสบตาเกลอย่างท้าทาย ก่อนจะยักไหล่แล้วเดินตามเมษาไปอย่างง่ายดายในห้องประชุมของคณะวิจิตรศิลป์ คิรินกำลังนั่งพิงกำแพงเงียบ ๆ หลังจากช่วยเมษาจัดเตรียมอุปกรณ์เรียบร้อยแล้ว เขาสวมเสื้อยืดสีดำคอวีและแจ็คเก็ตหนังทับ เป็นลุคที่ดูโดดเด่นและไม่เข้ากับบรรยากาศการพรีเซนต์งานวิชาการเลยแม้แต่น้อย

เกล ยืนอยู่หน้าคณะกรรมการที่ปรึกษาโครงการ เธอหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเริ่มต้นนำเสนอแนวคิดการออกแบบชุดที่จะส่งเข้าประกวด

“คอนเซปต์ของเราคือการออกนอกกรอบวัฒนธรรมค่ะ…” เกลกล่าวด้วยน้ำเสียงมั่นคง

เธอใช้เวลาสิบห้านาทีอธิบายถึงการนำ ลายผ้าโบราณของภาคเหนือ มาตีความใหม่ ผสมผสานกับดีไซน์เสื้อผ้าแนว Streetwear ที่เน้นความสบายและเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม (Sustainable Fashion) เมษา พิชชี่ และข้าวฟ่างยืนให้กำลังใจอยู่ด้านข้าง

คิรินมองเกลตั้งแต่ต้นจนจบ เขาเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความหลงใหลในงานศิลปะ แตกต่างจากยัยอ้วนขี้วีนที่เขาเจอทุกเช้า มันทำให้เขายอมรับในใจว่า เธอคือศิลปินตัวจริง

“ดีมากครับ” อาจารย์ผู้ทรงคุณวุฒิสรุปด้วยรอยยิ้ม “แนวคิดมีความชัดเจนและน่าสนใจมาก โดยเฉพาะการเชื่อมโยงภูมิปัญญาท้องถิ่นเข้ากับเรื่องความยั่งยืนสมัยใหม่ อาจารย์อนุมัติให้เดินหน้าโครงการได้เลยครับ” เสียงกรี๊ดเบา ๆ ถูกกลั้นไว้ด้วยความดีใจ

ทันทีที่พรีเซนต์เสร็จและโค้งขอบคุณคณะกรรมการ พวกแก๊งสาว ๆ ก็โผเข้ากอดกันด้วยความโล่งอก

“โอ๊ย! น้ำตาจะไหล!” พิชชี่โวยวาย “ฉันคิดว่าอาจารย์จะตีกลับให้แก้แล้วนะเนี่ย!”

“ยัยเกลสุดยอด” ข้าวฟ่างหัวเราะร่า

เมษารีบหันไปเก็บแฟ้มเอกสาร “ฉลอง ต้องฉลองสถานเดียว” เกลเดินตรงไปยังคิรินที่กำลังเดินตามมาติด ๆ

“จะไปที่ไหนกัน” คิรินเริ่มพูด

เกลชิงตัดบทอย่างรวดเร็วด้วยรอยยิ้มเย็นชา “ขอบคุณที่ช่วยนะคิริน แต่คืนนี้เป็น ‘Girl Gang Only’ ค่ะ” เธอเน้นคำว่า Girl Gang Only พร้อมกับมองเขาด้วยสายตาที่ชัดเจนว่า ‘คินไม่มีสิทธิ์มาตามเกลนะ’ คิรินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เขายิ้มอย่างมีเลศนัยแล้วพยักหน้า

“ได้ ก็แค่คืนนี้” เขาตอบสั้น ๆ และเดินไปส่งกลุ่มสาว ๆ ที่รถ

“คืนนี้เจอกันที่ ‘มินิมา’ ร้านประจำนะ! เกลเป็นเจ้ามือ!” เมษากระโดดขึ้นรถพร้อมกับตะโกนบอกเพื่อน ๆ

“เริ่ด! แยกย้าย!” พิชชี่กล่าว

เกลขึ้นรถไปพร้อมกับความรู้สึกโล่งอก เธอไม่ได้ต้องการให้คิรินติดสอยห้อยตามไปด้วย ในค่ำคืนที่ต้องการความเป็นส่วนตัวกับเพื่อน ๆ

ทุกคนแยกย้ายกันไปแต่งตัวหลังจบงานพรีเซนต์ วันนี้คิรินไม่ได้ตามเกลกลับมาด้วย เขาบอกว่าเขาต้องไปช่วยงานรุ่นพี่ก่อนที่คณะ ซึ่งทำให้เกลรู้สึกสบายใจอย่างประหลาดที่ได้พื้นที่ส่วนตัวกลับคืนมา

เกลกลับมาถึงห้องก็จัดการ แต่งหน้าทำผมแบบจัดเต็มสุด ๆ ใบหน้าคมสวยถูกเฉดดิ้งอย่างบรรจงจนได้รูป ดวงตาถูกวาดเส้นอายไลเนอร์อย่างเฉียบคม

ชุดที่ใส่คือ ชุดจากคอลเลกชันใหม่ของแบรนด์ Siren Strings ของเธอเอง มันเป็นชุดที่ กึ่งบิกินี่กับชุดไปเที่ยว สไตล์เวียดนามที่ไอดอลเกาหลีชอบใส่ ตัวเสื้อเป็นสายเดี่ยวผ้าซาตินบางเบาตัดเย็บแบบบอดี้สูท ที่เน้นความโค้งเว้าของหน้าอกและลำตัวจะมีลูกเล็กเป็นผ้าลูกไม้ยาวๆดูรุงรัง แต่มันกลับสร้างความน่ารักให้กับชุดนี้ ส่วนท่อนล่างเป็น กางเกงยีนส์เอวต่ำตัวใหญ่ ดูเท่และเซ็กซี่อย่างลงตัว ผมเธอทำเป็นมวยต่ำ ๆ ปักปิ่นเล็ก ๆ น่ารัก ภาพรวมคือ ปังสุด ๆ เกลหมุนตัวดูตัวเองในกระจกบานใหญ่ เธอภูมิใจกับชุดวันนี้มาก เพราะมันคือการประกาศอิสรภาพจากความกดดันตลอดสัปดาห์

ติ๊ง! ข้อความจากรูมเมทจำเป็นเด้งขึ้นมาในแชท:

Kirin: จะไปร้านไหน? อย่ากลับดึก ให้ไปรับมั้ย

เกลเมินข้อความนั้น เธอไม่มีอารมณ์จะตอบโต้กับไอ้เด็กเลี้ยงแกะตอนนี้ เธอกำลังโฟกัสที่ความมั่นใจของตัวเอง ตอนนี้ก็เกือบสามทุ่มแล้ว เธอกดโทรศัพท์ตามเมษาให้มารับ

“เมษา! รีบมาเลยนะคะ! เกลเสร็จแล้ว!” พิชชี่กับข้าวฟ่าง ไปถึงร้านก่อนตั้งแต่ สองทุ่มครึ่ง เพื่อจัดการจองโต๊ะ ไม่ต้องใช้หัวก็รู้ว่า ไปถึงร้านตอนนี้ นังพิชชี่มันบ่นเป็นหมีกินผู้ชาย แน่ ๆ ที่เธอปล่อยให้เพื่อนไปเอาโต๊ะก่อนเพราะความช้าของตัวเอง แต่ช่างเถอะ! คืนนี้คือคืนแห่งการฉลอง และความสวยของเธอก็พร้อมจะสะกดทุกคนในร้านแล้ว

ภายในห้องทำงานโปรเจกต์ของคณะบริหารธุรกิจ คิรินกำลังนั่งปั่นงานในสภาพที่เสื้อเชิ้ตถูกปลดกระดุมเม็ดบนออกอย่างลวก ๆ แสงจากหน้าจอ MacBook Pro ส่องกระทบใบหน้าตึงเครียดของเขา

พี่รหัสของเขากำลังยืนเท้าสะเอวอยู่ด้านหลัง คิรินโดนโขกสับให้ทำงานเหมือนกับทาสมาตั้งแต่บ่าย

เขามองนาฬิกาที่มุมจอ 21:15 น.

คนที่ไม่ยอมตอบข้อความเข้าคงไปอยู่ที่ร้านเหล้าที่ไหนสักที่แล้ว ก็รู้สึกหงุดหงิดอย่างไม่มีเหตุผล เขาพยายามสะกดอารมณ์แล้วก้มหน้าพิมพ์ข้อมูลงานลงไปบนหน้าจอต่อ

ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากกลุ่มไลน์ดังขึ้น คิรินรีบคว้าโทรศัพท์ไปดูอย่างรวดเร็ว

Day: มึงงง รู้มั้ยกูเจอใคร!

Kirin: ปั่นงานอยู่. แล้วไงต่อ.

Day: กูมาหาน้องเปิ้ล คณะอักษร ดาวปีสอง อะมึงกูว่ากูคงได้เบอร์น้องเขาละวันนี้ 555555 เดย์ยังคงโม้ต่อแบบไม่สนใจคำถามของเขาเลยแม้แต่น้อย

Day: [รูปถ่ายมุมสูงภายในร้านเหล้าแห่งหนึ่ง]

คิรินกดเปิดรูปที่เดย์ส่งมา มันเป็นรูปที่เดย์ถ่ายเซลฟี่คู่กับผู้หญิงหน้าตาน่ารักคนหนึ่ง แต่สายตาของคิรินไม่ได้จดจ่อที่เพื่อนของเขา ร่างบางที่คุ้นเคย ติดมาในรูปด้วย เธอสวมเกาะอกสีดำ กำลังยืนหันหลังคุยกับพิชชี่อย่างออกรส อยู่ห่างออกไปทางด้านหลังของเดย์

“เชี่ย!” คิรินสบถออกมาเบา ๆ

เขากดโทรไปหาเดย์ทันทีโดยไม่ต้องคิด

(ตู๊ด... ตู๊ด...)

“ว่าไงมึง! อิจฉาความหล่อกูอะดิ๊!”

“มึงอยู่ไหน! บอกที่ตั้งมาเดี๋ยวนี้เดย์!” เขาถามมันด้วยความรู้สึกร้อนในอก ยิ่งคิดไปถึงร่างบางในชุดเซ็กซี่แล้วมันยิ่งทำให้เขาโมโห บวกกับไอเพื่อนตัวดีที่กวนตีนไม่เลือกเวลาอีก

“โอ๊ย! อะไรของมึงวะ! กูบอกแล้วไงว่ากูอยู่กับน้องเปิ้ล!”

“กูเห็นเกลในรูปมึง! บอกที่มา!”

“อ๋อ ยัยอ้วนของมึงมาด้วยเหรอ โทษทีว่ะ กูมองไม่เห็น” เดย์หยุดชะงักไปครู่หนึ่ง “มึง มึงแล้วรู้มั้ยกูเจอใครอีก!”

“เดย์! อย่ากวนตีน!”

“มีนาไง เด็กเก่ามึง อะ! เธอมากับกลุ่มเพื่อนของเธอ แล้วก็ดูเหมือนจะเดินไปทักน้องเปิ้ลอยู่แถว ๆ โต๊ะโน้นแหละ”