บทที่ 12

มีนา?

คิรินปิดเปลือกตาลงอย่างหงุดหงิด มีนา แฟนเก่าที่เพิ่งเลิกกันไปเมื่อหลายเดือนก่อน กำลังอยู่ในร้านเดียวกับเกล!

“มึงอยู่ที่ ‘มินิมา’ ใช่ไหม!” คิรินถามย้ำจนสุดท้ายก็ได้ตำแหน่งที่ชัดเจน

“เออ! แต่กูไม่รู้แล้วนะว่ายัยอ้วนไปอยู่ไหนแล้ว!” คิรินตัดสายทิ้งทันที เขาลุกพรวดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับคว้าแจ็คเก็ตและกุญแจรถ

“พี่สอง! ผมไปก่อนนะ งานเสร็จแล้ว!”

ก่อนที่พี่รหัสจะอ้าปากโวยวาย คิรินก็รีบพุ่งออกจากห้องไปทันที เขาควบรถออดี้ สีดำ ออกจากตึกคณะอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่เดย์บอกทันที

ร้าน ‘มินิมา’ เต็มไปด้วยเสียงเพลงอิเล็กทรอนิกส์ที่เร้าใจและแสงไฟนีออนสลัว ๆ โต๊ะของแก๊ง แรดเรียกพี่กระทิงเรียกน้อง โดดเด่นอยู่กลางร้าน

เมษา ที่ปกติจะดูเป็นสาวเข้มงวดและเคร่งเครียดกับการเป็นประธานรุ่น วันนี้กลายเป็น สาวเซ็กซี่ เต็มตัว ร่างบางสูงโปร่งของเธอสวมชุดราตรีสั้นสีแดงสดผ่าข้างเล็กน้อย เรียกสายตาของคนรอบข้างได้ไม่ยากเลย

ส่วน ข้าวฟ่าง ที่ปกติจะเรียบร้อยและแต่งตัวติสต์ ๆ วันนี้ผมที่ชอบม้วนเป็นมวยและต้องมีดินสอปักทุกครั้ง ได้ ปล่อยปลายสยายลงมาเกือบถึงบั้นเอว ร่างเล็กใส่สายเดี่ยวสีขาว กระโปรงขาวถึงข้อเท้าแต่กลับ ผ่าขึ้นมาถึงต้นขาขาว ดูน่ารักและซ่อนความเปรี้ยวไว้

พิชชี่ วันนี้จะเป็น ตัวแม่ตัวมัม มากกว่าใครเพื่อน เขามาในชุดเสื้อครอปกับกางเกงหนังที่ดูจัดจ้าน จน เกลต้องกรี๊ดให้กับความมั่นใจของเพื่อน

วันนี้ไม่มีใครยอมใครใส่เลย ทุกคนปลดปล่อยตัวเองออกมาจากความเครียดเรื่องงานและเรื่องเรียน เกล สวมชุด กึ่งบิกินี่กับชุดไปเที่ยว ตามสไตล์ของเธอ ร่างอวบอิ่มของเธอไม่ได้ผอมเพรียวเท่าเมษา แต่การโยกย้ายสะโพกไปตามจังหวะเพลง กลับดูมีเสน่ห์และดึงดูดสายตาอย่างน่าประหลาด

เธอโน้มตัวไป กระซิบกับพิชชี่ ว่าใครหล่อบ้าง ทั้งคู่กำลังสนุกกับการวิเคราะห์ผู้ชายในร้าน

“คนนั้นเด็ดมากพิชชี่ ! ตาคมมาก!” เกลกระซิบเสียงดังแข่งกับเสียงเพลง

“คนนั้นมันหล่อแบบลูกคุณหนูไง แม่ดารา! แต่มันไม่มันส์! ฉันว่าคนโน้นที่ใส่เสื้อเชิ้ตดำนั่นแหละ! ดูแบดบอยดี!” พิชชี่ตอบกลับอย่างออกรส

มีคนมาขอชนแก้วเป็นบางครั้ง และเกลก็รับแก้วเครื่องดื่มมาชนอย่างมั่นใจ เธอรู้สึกเหมือนตัวเองได้กลับไปเป็นอิสระอีกครั้ง

ในขณะเดียวกัน คิรินกำลังขับรถมาถึงที่ร้านแล้ว คิรินจอดรถออดดี้สีดำไว้ที่มุมมืดของถนนข้างร้าน ‘มินิมา’ เขาเดินตรงเข้าไปในร้านด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิดที่สะสมมาจากงานของพี่รหัสและคำปฏิเสธของเกล เขาตั้งใจจะลากตัวเธอออกมาจากที่นี่ทันที

คิรินกวาดสายตาไปรอบ ๆ ร้าน แล้วสายตาเขาก็หยุดลงที่ กลางวงของแก๊งสาว ๆ

ร่างบางในเกาะอกสีดำของเกล กำลังเต้นด้วยท่าทางที่ดูเซ็กซี่และยั่วยวนอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน แต่สิ่งที่ทำให้คิรินโมโหจนเส้นเลือดปูดขึ้นมาที่ขมับ คือ มีนา แฟนเก่าที่เดย์พูดถึง กำลังยืนอยู่ข้าง ๆ โต๊ะของเกล พร้อมกับ ชายหนุ่มร่างสูงคนหนึ่ง ที่กำลังยื่นแก้วเครื่องดื่มให้เกล!

คิรินพุ่งเข้าไปในร้าน ‘มินิมา’ ด้วยสีหน้าบึ้งตึงดุดัน จนพนักงานที่เดินสวนมาต้องรีบหลบทาง เขาเห็นร่างอวบอิ่มของ ‘ยัยอ้วน’ ที่กำลังโยกย้ายสะโพกอยู่กลางกลุ่มเพื่อน ก่อนจะเริ่มก้าวเดินไปหาเธอทันที

แต่ก่อนที่เท้าของเขาจะก้าวไปถึงโต๊ะ

ร่างเพรียวของมีนา ก็เดินตรงมาหาเขาก่อน เธอสวมเดรสสีดำรัดรูปดูเซ็กซี่ เขาเห็นผู้ชายรอบข้างมองร่างบางไม่วางตา

“คิริน! มีนาว่าแล้วว่าต้องใช่!” มีนาพูดด้วยน้ำเสียงดีใจสุดขีด เธอเกาะแขนของเขาแน่น จนคิรินแทบจะสะบัดออกไม่ได้

“ปล่อยฉันมีนา” คิรินบอกเสียงแข็ง

“ไม่เอา! ฉันคิดถึงคินมากเลยนะ” มีนาทำเป็นไม่สนใจ ก่อนที่จะพาคิรินเดินเข้าไปหาโต๊ะของเกล และกลุ่มเพื่อนสาวที่กำลังเต้นอยู่

เมษา ที่เห็นน้องสาวเดินนำคิรินเข้ามาก็ทำหน้าตกใจ เหมือนเธอเคยได้ยินญาติผู้น้องบอกว่าเธอมีแฟน แต่ก็ไม่คิดว่าจะเป็น คิริน เพื่อนสมัยเด็กของเกล เมษาหันไปมองหน้าเพื่อนตัวเล็กของตัวเอง เธอเป็นห่วงความรู้สึกของเกล บางทีเกลอยากกจะไม่รู้ตัวแต่ตั้งแต่ที่คิรินเข้ามา เป็นนายแบบและเกลอยู่กับคิริน เพื่อนตัวเล็กของเธอก็ดูมีความสุขมากๆ

“คิริน” เมษาอุทาน

มีนาไม่สนใจพี่สาวของตัวเอง เธอหันไปมองกลุ่มเพื่อนเกลอย่างภูมิใจ ก่อนจะแนะนำคิรินด้วยรอยยิ้มหวานหยดย้อย

“พี่ๆ คะ! นี่คิรินแฟนของมีนาเอง ค่ะ!!”

คิรินกระตุกแขนตัวเองออกจากมีนาอย่างแรง ทันทีที่ได้ยินคำว่า ‘แฟน’

“โทษทีว่ะ แต่ฉันเป็นแฟนเก่า ของเธอ” คิรินมองมีนาด้วยสายตาเย็นชา เขาเพิ่งมารู้ว่าเธอเป็นน้องสาวของเมษา คิริบนดึงมือตัวเองออกจากการเกาะกุมของหญิงสาว เขาไม่คิดจะคืนดีกับคนที่เคยผ่านไปด้วยซ้ำ

คำพูดของคิรินทำให้บรรยากาศรอบโต๊ะเงียบกริบ พิชชี่และข้าวฟ่างมองหน้ากันอย่างตกตะลึง ส่วนเมษาก็อ้าปากค้างด้วยเห็นแบบนี้คิรินปากจัดอยู่นะ ปกติคิรินได้ชื่อว่าเจ้าชายของมหาลัยด้วยซ้ำไม่ใช่แค่เพราะ หน้าตาดี แต่ด้วยนิสัยที่ใจดีจนทุกคนต้องบอกว่าเป็นเจ้าชาย แม้ข้อนี้เกลจะค้านหัวชนฝาก็เธอ แต่ไม่มีใครเชื่อเกลเลยสักคน

มีนาหน้าซีดเผือด แต่ก็ยังพยายามรักษาน้ำเสียงไว้ “คิน! อย่าทำแบบนี้สิ! มีนยอมรับค่ะว่ามีนผิดไปแล้ว! เราเคยมีช่วงเวลาที่ดีกันมากจริง ๆ นะ! มีนเชื่อว่าเราจะกลับมาดีกัน!”

“ช่วงเวลาที่ดีเหรอ?” คิรินหัวเราะในลำคอ “ใช่ เราเคยมีช่วงที่ดี ก่อนที่เธอจะไปหาคนอื่นไง มีนา”

(ปึง!)

เกลที่ยืนอยู่เงียบ ๆ ตั้งแต่ต้น มองคิรินและมีนาด้วยความหมั่นไส้ เธอรู้สึกหงุดหงิดที่ รูมเมทจำเป็นของเธอกำลังถูกแฟนเก่าที่โคตรสวยจีบกันอยู่ตรงหน้า

ร่างอวบอิ่มของเกล โยกย้ายเข้าไปใกล้ ชายหนุ่มร่างสูง ที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอซึ่งเขาเป็นคนเดียวกับที่มาขอชนแก้วก่อนหน้านี้

“ขอโทษนะคะคุณ” เกลกล่าวเสียงหวานพร้อมรอยยิ้มที่สวยจนน้ำตาลเรียกพี่ “เมื่อกี้เราคุยกันค้างไว้ ว่าคุณน่ะชื่ออะไรหรอ”

เกลยิ้มหวานใส่ชายหนุ่มคนนั้น แล้วชนแก้วกับเขาโดยที่สายตาของคิรินจับจ้องไปที่เธอตลอดเวลา

เกลยิ้มหวานใส่ชายหนุ่มคนนั้น แล้วชนแก้วกับเขาอย่างหนักแน่น โดยที่สายตาของเธอไม่ได้หลบหนีสายตาที่เต็มไปด้วยความเดือดดาลของคิรินเลยแม้แต่น้อย เป็นการประกาศสงครามที่ชัดเจนที่สุด

คิรินกำหมัดแน่น เขาไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองอยากจะ พัง อะไรสักอย่างขนาดนี้มาก่อน เขามองดู ‘ยัยอ้วน’ ที่กำลังหัวเราะคิกคักกับผู้ชายคนอื่นอย่างออกรส

มีนาที่ถูกคิรินพูดจาใส่หน้าอย่างแรง ก็เริ่มน้ำตาคลอ แต่ก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปมากกว่านี้ ร่างสูงของเดย์ก็เดินเข้ามาจากด้านหลังอย่างรวดเร็ว เขารู้ดีว่าคิรินในโหมดโมโหนั้นน่ากลัวแค่ไหน

“ไอคิริน! มึงจะยืนทำไมตรงนี้วะ!” เดย์คว้าแขนของคิรินแล้วออกแรงลากทันที “ไอ้นี่แทนที่จะมาหาเพื่อนกลับมาหาสาวก่อนเลยนะ! มึง! ไปหาโต๊ะพวกกู!”

เดย์ไม่สนใจมีนาที่ยืนน้ำตาคลออยู่แม้แต่น้อย เขาลากคิรินผ่านกลุ่มเพื่อนหญิงของเกลที่กำลังมองเหตุการณ์ด้วยความสนุกสนานปนตกตะลึง

คิรินถูกลากมาที่เคาน์เตอร์บาร์ เขาหันกลับไปมองเกลที่ยังคงคุยกับชายหนุ่มคนนั้นอย่างอารมณ์เสีย

“เชี่ยเอ๊ย!” คิรินสบถออกมา

มือหนาหยิบแก้วที่เต็มไปด้วยน้ำสีอำพัน วิสกี้ผสมโซดาที่บาร์เทนเดอร์เพิ่งวางให้เดย์ขึ้นมา กินเข้าไปยังกับน้ำเปล่า รสชาติร้อนผ่าวของแอลกอฮอล์ไม่ได้ช่วยลดความหงุดหงิดของเขาได้เลย

“ใจเย็นไอ้คิน!” เดย์ดึงแก้วออกจากมือเพื่อน “มึงจะแดกแบบนี้ไม่ได้นะ! หัวทิ่มกูไม่ลากกลับด้วยนะเว้ย!”

คิรินไม่ตอบ เขาหยิบซองบุหรี่ขึ้นมาจากกระเป๋าแจ็คเก็ต เขาหงุดหงิดจนต้องออกมาสูบบุหรี่ด้านนอก

“กูออกไปข้างนอกแป๊บ” คิรินบอกเสียงสั้น ๆ แล้วเดินออกจากประตูร้านไปอย่างรวดเร็ว

เดย์ได้แต่ส่ายหัว “แม่ง เรื่องมันเยอะชิบหาย”

คิรินยืนพ่นควันบุหรี่ในมุมมืดข้างๆร้าน เขายังคงมองไปที่ประตูร้านอย่างใจจดใจจ่อ เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังสูญเสียการควบคุม ไม่ใช่แค่เรื่องงานและเรื่องสตอล์กเกอร์  แต่เป็นเรื่องของ ‘ยัยอ้วน’ ที่เพิ่งจะกลายมาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตเขาโดยไม่ตั้งใจ

คิรินยืนพ่นควันบุหรี่อยู่ในมุมมืดด้านนอกร้าน ‘มินิมา’ ความหงุดหงิดที่ต้องเห็นเกลเต้นยั่วผู้ชายและถูกมีนาเข้ามาวุ่นวาย ทำให้เขาสูญเสียการควบคุมตัวเอง

ขณะที่เขากำลังคิดมากอยู่นั้น เขาได้ยินเสียงผู้ชายกลุ่มหนึ่งเดินผ่านมา

“คนนั้นเด็ดว่ะ ดูดิ๊ที่ใส่เกาะอกสีดำอะ” ชายคนหนึ่งพูดด้วยเสียงหัวเราะยามค่ำคืน

“สวยดูง่าย” เสียงอีกคนแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเหยียดหยาม “เดี๋ยวก็คงไปต่อกันแล้ว”

คำพูดสุดท้ายที่ว่า ดังชัดเจนอยู่ในโสตประสาทของคิริน คิรินที่ยืนอยู่ตรงนั้น โยนบุหรี่ลงพื้นก่อนที่จะใส่เท้าขยี้จนดับ เขาไม่ได้สนใจเรื่องมีนา หรือเรื่องงานที่ค้างอยู่ สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือยัยตัวเล็กคนที่เขาต้องรับผิดชอบ คิรินก้าวเท้าเข้าไปเผชิญหน้า ชายหนุ่มคนนั้นทันที ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเย็นชาดุดัน

“เมื่อกี้มึงว่าใครวะ!” ชายคนนั้นหันมามองคิรินด้วยความตกใจ ใบหน้าของเขาดูดี แต่หล่อน้อยกว่าคิรินแน่ๆ

“มึงเป็นใครวะ!?” ชายคนนั้นโวยวาย

ฉัวะ!

ก่อนที่ชายคนนั้นจะได้พูดจบ คิรินก็ สวนหมัดหนัก ๆ เข้าที่ใบหน้า ของชายคนนั้นอย่างจัง ทันที เสียงกระดูกกรามกระทบกันดังสนั่น ร่างของชายคนนั้นทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น

“อย่าเสือกพูดถึงคนของกู!” คิรินคำรามเสียงต่ำ เพื่อนของชายคนนั้นรีบเข้ามาประคอง ความวุ่นวายก็เริ่มเกิดขึ้นที่หน้าผับ

“ไอ้คิน! หยุดนะเว้ย!”

เดย์ ที่เพิ่งเดินออกมาสูบบุหรี่ตามคิรินมาติด ๆ ก็ตรงรีบเข้ามาห้ามเอาไว้ เขาพยายามดึงคิรินที่กำลังจะเข้าไปซ้ำอีกรอบออกมาอย่างทุลักทุเล

“มึงบ้าไปแล้วเหรอวะคิน! มึงจะต่อยใครก็ได้แต่ไม่ใช่ที่นี่! ไอชิบหายนี้” เดย์ตะโกนใส่หูเพื่อน