บทที่ 10

หลังจากการไลฟ์สดสั้น ๆ สิ้นสุดลง เกลก็ถอดเครื่องสำอางออกอย่างรวดเร็ว เธออาบน้ำเปลี่ยนเป็นชุดนอนผ้าไหมซาตินสีดำที่ให้สัมผัสเย็นสบาย แล้วเดินออกมาจากห้องนอน

เธอเห็น คิรินกำลังนั่งอยู่บนโซฟาหนังตัวยาวในห้องนั่งเล่นอย่างสบายอารมณ์ เขาสวมแค่กางเกงวอร์มตัวเดียว เผยให้เห็นแผ่นหลังที่กว้างและรอยกล้ามเนื้อที่คมชัดดูก็รู้ว่าเขาออกกำลังกายอย่างหนัก

“นายมานั่งตรงนี้ทำไม!” เกลโวยทันที คิรินเงยหน้าจากโทรศัพท์มือถือที่กำลังเล่นเกมอยู่

“อ้าว ก็โซฟามันสบายที่สุด จะให้ไปนั่งโซฟาเล็ก ๆ ตรงนั้นทำไม”

“แต่มันคือโซฟาของเกลนะ เกลต้องใช้นอนดูหนัง!” เกลเดินไปหยุดอยู่หน้าโซฟา “เกลต้องใช้พื้นที่ในการเยียวยาตัวเองจากโรคจิตที่อยู่แถวนี้”

“งั้นนั่งนี้ปะ” คิรินลุกขึ้นมานั่งขัดสมาธิ คิรินยิ้มกวน ๆ มือหนาก็ตบตักตัวเองสองสามที “ฉันก็ต้องใช้พื้นที่ทั้งหมดเพื่อดูแลเธอเหมือนกะนนั่นแหละ ยัยอ้วน”

เกลไม่อยากสนใจคนแถวนี้ ไม่รู้คนด้านนอกหรือด้านในไหนโรคจิตกว่ากัน เธอทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างแรง ตั้งใจจะเบียดให้คิรินขยับออกไป แต่แทนที่จะขยับ คิรินกลับทิ้งน้ำหนักลงมาเล็กน้อย ทำให้เกลถูกบีบให้ติดอยู่กับพนักพิงโซฟา พวกเขาอยู่ในระยะประชิดชนิดที่เกลได้กลิ่นสบู่และกลิ่นน้ำหอมผู้ชายที่สะอาดบริสุทธิ์ของคิรินอย่างเต็มปอด

“ขยันหน่อยสิ” เกลพยายามผลักไหล่กว้าง ๆ ของเขาออก

“ตัวใหญ่นักหรอเราอะ โซฟาก็ตั้งใหญ่” คิรินแกล้งทำเสียงกวนๆ

“ไม่ได้! เกล เกลรู้สึกหายใจไม่ออก” เกลพึมพำ ใบหน้าของเธอเริ่มร้อนผ่าว เธอไม่ได้รังเกียจ แต่ความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ คิรินมองใบหน้าของเกลที่ใกล้จนเขาเห็นเส้นผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากของเธอ เขายื่นมืออีกข้างไปดึงมือถือออกจากหน้าเกล แล้ววางมันลงบนโต๊ะ

“โอเค ยอมก็ได้” คิรินขยับตัวออกเล็กน้อย ทำให้เหลือช่องว่างบนโซฟาประมาณหนึ่งฟุต เกลรีบเอนตัวหนีไปที่ปลายโซฟาอีกด้านหนึ่ง แล้วใช้หมอนใบใหญ่กั้นเขตแดนเอาไว้

“ขี้กลัวชะมัด” คิรินหัวเราะเบา ๆ เกลไม่ตอบโต้ เธอหยิบรีโมตขึ้นมาแล้วเปิดโทรทัศน์เพื่อฉายหนังฟอร์มยักษ์แนวสืบสวนที่เธอชอบ

“ห้ามหลับนะคิริน” เกลสั่งเสียงเข้ม “นายเป็นบอดี้การ์ดของเกล”

“ฉันไม่ได้โง่ขนาดที่จะเผลอหลับหรอก” คิรินตอบ แต่เขาก็เอนตัวพิงพนักพิง แล้วหลับตาลง เพียงห้านาทีเสียงลมหายใจของเขาก็สม่ำเสมอ

เกลหันไปมองคิรินที่หลับไปแล้วอย่างรวดเร็ว

 หลับไปแล้วจริง ๆ ด้วย! ไอ้บ้า! เกลรู้สึกโล่งใจที่พื้นที่ส่วนตัวกลับคืนมา แต่ความรู้สึกโดดเดี่ยวก็กลับมาพร้อมกัน เธอพยายามจดจ่ออยู่กับหนังเรื่องเดิม แต่ภาพในหัวของเธอกลับกลายเป็น ภาพใบหน้าของคิรินที่หลับตาอยู่ ริมฝีปากของเขาที่ขยับเรียกเธอว่า 'ยัยอ้วน' และแผ่นอกที่แข็งแรงของเขาที่เธอเพิ่งผลักไสไป

เกลยื่นมือไปเปิดแอร์ให้เย็นลงอีกหนึ่งระดับเพื่อลดความร้อนที่ใบหน้าของตัวเอง

“เสียดายความหล่อ” เกลลุกขึ้นยืนพร้อมส่ายหน้าอ “ต้องทำชุดต่อๆ”

เกลลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินไปเปิดไฟในส่วนของโต๊ะทำงานที่เป็นกระจก เธอรู้สึกโล่งใจที่คิรินหลับไปแล้ว ทำให้เธอสามารถจดจ่ออยู่กับสิ่งที่รักที่สุดได้

เธอเปิดเพลงบรรเลงเบา ๆ แล้วเริ่มต้นจัดเตรียมผ้าตัวอย่างและอุปกรณ์ตัดเย็บ

เกลหยิบชุดบอดี้สูทที่ตัดเย็บเสร็จไปกว่าครึ่งออกมาวางบนหุ่น ชุดนี้เป็นชุดแรกในคอลเลกชัน 'ไร้กรอบ' ที่เน้นผ้าสีเข้มปักลายประยุกต์ เธอจำเป็นต้องลองสวมเพื่อดูฟิตติ้งในส่วนสำคัญ

เกลเดินเข้าห้องนอนไปเปลี่ยนชุด แต่เธอรีบออกมาโดยไม่ใส่บรา เพียงแค่สวมเสื้อกล้ามตัวเก่าทับไว้ แล้วคลุมด้วยชุดบอดี้สูทที่ยังไม่เย็บซิปด้านหลัง

ขณะที่เกลกำลังวุ่นวายกับการจัดทรงชุดและพยายามส่องกระจกเงาบานใหญ่ที่ติดอยู่กับตู้เสื้อผ้าในห้องนั่งเล่น คิรินก็สะดุ้งตื่นขึ้นมา จากโซฟา

เขาเห็นแผ่นหลังของเกลที่เปิดโล่ง และมองทะลุเสื้อกล้ามตัวบางเข้าไปเห็นความโค้งเว้าที่ชัดเจนของเธอ ความใกล้ชิดที่ไม่มีขอบเขต ภายในห้องคอนโดส่วนตัวนี้ ทำให้สัญชาตญาณความเป็นชายของเขาทำงานเต็มที่ คิรินนั่งนิ่งอยู่บนโซฟา พยายามควบคุมสายตาที่จับจ้องไปยังเกลที่กำลังพลิกตัวไปมาเพื่อตรวจดูฟิตติ้ง

“ยัยบ้า!” คิรินสบถเสียงเบาจนเกลไม่ได้ยิน

“นายตื่นแล้วเหรอ!?” เกลหันมามองเขาด้วยสีหน้าตกใจ

คิรินกระโดดลงจากโซฟาอย่างกะทันหัน เขาไม่สามารถควบคุมตัวเองได้อีกต่อไป เขาหัวเสียมากๆ ที่เห็นร่างกายของเกลโดยที่เธอไม่ได้ตั้งใจโชว์ ยอดอกที่มันนูนขึ้นเห็นชัดจากที่ชุดนอนของร่างบางเป็นผ้าวบาง หญิงสาวตรงหน้าประมาทเขาเกินไปและเขาต้องมานั่งรับผิดชอบความรู้สึกของตัวเองทั้งหมด

“เธอ! เข้าไปใส่เสื้อในเดี๋ยวนี้!” คิรินสั่งเสียงเข้ม ดวงตาของเขาดูขุ่นมัวและร้อนรน

“คินจะมายุ่งอะไรกับร่างกายของเกล! หันไปเลยนะ!” เกลมองเขาอย่างโกรธจัด

“ฉัน ฉันจะเข้าไปเข้าห้องน้ำ!” คิรินตะโกนใส่เธออย่างหงุดหงิด ร่างสูงเดินเร็วๆ เข้าไปในห้องน้ำแล้วกระแทกประตูเสียงดัง มันดังกว่าเสียงกระแทกประตูในวันแรกที่เขามาถึงเสียอีก

เกลมองประตูห้องน้ำที่ปิดสนิทด้วยความอาย เธอแค่ลืมตัว ปกติเวลาเธออยู่ห้องเธอก็ไม่ชอบใส่มันอยู่แล้วเพราะมันอึดอัด แต่เธออาจะลืมตัวว่าตอนนี้เธอไม่ได้อยู่ห้องคนเดียว ร่างบางเดินไปหยุดชุดนอนซาตินตัวใหญ่มาคลุมตัวทับ

คิรินยืนพิงประตูอย่างหอบเหนื่อย เขาไม่ได้เปิดน้ำ แต่ยืนนิ่ง ๆ พยายามควบคุมลมหายใจที่ร้อนรุ่ม เขาต้องยกมือขึ้นมาจับตัวตนของเขาที่ตอนนี้มันขยายใหญ่เกือบจะเต็มที่ เขาปลดปล่อยความต้องการของตัวเองอย่างรวดเร็ว เพราะถ้าเขาต้องมองเกลในชุดนั้นอีกแม้แต่วินาทีเดียว เขาอาจจะทำลายความสัมพันธ์แบบ 'เพื่อนสนิท' ที่เขาพยายามรักษาเอาไว้

คิรินทำใจอยู่ในห้องน้ำอยู่นาน กว่าเขาจะออกมาก็ดึกมากแล้ว แสงไฟในห้องนั่งเล่นถูกปิดไปเกือบหมด เหลือเพียงแสงสลัวจากสแตนด์ไฟที่โต๊ะทำงานของเกล เขาเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยสีหน้าเรียบเฉย พยายามทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่หัวใจของเขายังคงเต้นไม่เป็นจังหวะเมื่อนึกถึงภาพของเกลที่เขาเห็นเมื่อครู่

เกลไม่รู้ตัวว่าเขาออกมาแล้ว ร่างบางนั่งฟุบกับโต๊ะที่เธอนั่งทำงานอย่างหมดสภาพ ใบหน้าซบอยู่กับกองผ้าลายไทยที่เธอใช้ทำชุดโดยที่ร่างกายยังคงสวมเพียงชุดนอนซาตินตัวเล็ก

คิรินยืนมองอยู่ครู่หนึ่ง ความโกรธที่เกิดจากความไม่พอใจในตัวเองเมื่อครู่ได้มลายหายไป เหลือไว้เพียงความรู้สึกบางอย่างที่เกิดขึ้นในใจ

เขาค่อย ๆ อุ้มเธอขึ้นในท่าเจ้าหญิง

ร่างกายที่เขาเคยเรียกว่า "ยัยอ้วน" นั้นไม่ได้หนักอย่างที่เขาเคยแซว แต่กลับเต็มไปด้วยส่วนโค้งเว้าที่นุ่มนิ่มและอุ่นสบาย กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากแชมพูของเธอลอยเข้ามาแตะจมูก ทำให้คิรินต้องเม้มปากแน่นเพื่อควบคุมอารมณ์ คิรินพาร่างอวบอิ่มของเกลวางลงบน เตียงขนาดห้าฟุต ในห้องนอนของเธออย่างเบา ๆ เขาตั้งใจจะดึงมือของเขาออกแล้วกลับไปนอนที่โซฟาเพื่อทำหน้าที่เฝ้าระวังต่อ

แต่เพราะมือของเกลที่ขยับเข้ามากอดแขนของเขาไว้แน่น มือที่เต็มไปด้วยรอยเข็มเล็ก ๆ จากการทำงานหนักของดีไซเนอร์

“ไม่เอา อย่าเอาของกินเกลไปนะแม่” เกลพึมพำเสียงเบาในภวังค์

“นี่! ตื่นสิ ยัยอ้วน ปล่อยแขนฉัน” คิรินพยายามดึงแขนออกเบา ๆ แต่เกลกลับยิ่งกอดแน่นขึ้นอีกราวกับว่าคิรินคือหมอนข้างใบสุดท้ายของโลก

คิรินถอนหายใจยาว เขาแพ้

เขาไม่ได้กลัวสตอล์กเกอร์จะเข้ามา แต่เขากลัวว่าเขาเองจะทำอะไรคนตรงหน้าเองรึเปล่า

สุดท้ายเขาก็ตัดสินใจเลื่อนตัวขึ้นไปนอนบนเตียงด้วยเลย

คิรินค่อย ๆ ใช้มืออีกข้างดันตัวเกลให้เอนไปฝั่งหนึ่ง แล้วเขาก็เอนกายลงนอนข้าง ๆ โดยพยายามเว้นระยะห่างให้มากที่สุด แต่ในเตียงห้าฟุตที่เกลนอนขวางอยู่ครึ่งเตียงนั้น ระยะห่างที่ทำได้ก็แคบมาก

คิรินนอนหงายจ้องมองเพดานอย่างสิ้นหวัง แม้จะเคยมีเซ็กส์มานับครั้งไม่ถ้วนแต่เขาไม่เคยต้องมานอนเตียงเดียวกับผู้หญิงคนไหน โดยเฉพาะกับ 'ยัยอ้วน' คู่กัดของเขาเอง

ร่างบางที่ใส่เพียงแค่ชุดนอนผ้าซาตินบางๆมันไม่ปิดกั้นอะไรเลย สัมผัสนุ่มนิ่มของเพื่อนตัวเล็กของเขามันโดนเขาเหมือนไม่มีอะไรขว้างกั้น ยัยบ้านี้ไม่ใส่บลานอน เกลขยับตัวเข้ามากอดเขาแน่นขึ้นอีกครั้ง ใบหน้าของเธอซุกเข้ากับแผ่นอกเปลือยเปล่าของคิริน

“...” คิรินนิ่งไป หายใจไม่ทั่วท้อง เขาไม่กล้าขยับตัวแม้แต่น้อย เขารับรู้ได้ถึงความนุ่มนิ่มของร่างกายเธอที่แนบชิดอยู่

พุทธโธ ยุบหนอ เบาหนอ นิ่มหนอ ไอบ้าเอ้ย! วันนี้เขาบรรลุธรรมแน่ถ้าไม่ได้ทำอะไร

สติสัมปชัญญะที่พยายามสั่งให้เขาหนีมันสู้ความคิดที่อยากกอดไม่ได้! คิรินพยายามดึงแขนของตัวเองออกจากการเกาะกุม แต่ยิ่งดึงเกลก็ยิ่งกอดแน่นราวกับเขามีมูลค่ามากกว่าบราคัพดีของเธอเสียอีก

เขาค่อย ๆ ปรับแขนข้างที่ถูกกอดให้โอบรอบไหล่เกลอย่างช้า ๆ เป็นการยอมจำนนอย่างมีศักดิ์ศรี

คิรินปิดเปลือกตาลง "ผีผลัก" ที่ไอ้เดย์เคยแซว คงไม่ใช่แค่เรื่องตลกอีกต่อไปแล้ว เขาปล่อยให้ความเหนื่อยล้าจากการสืบสวนและความเครียดตลอดวันเข้าครอบงำ โดยมี ยัยอ้วน คู่กัดตัวแสบของเขานอนซบอยู่ข้าง ๆ อย่างน่ารักที่สุด

แสงแดดยามเช้าลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาปะทะใบหน้าของเกลอย่างจัง เกลรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกอบอุ่นผิดปกติ มันอุ่นกว่าผ้าห่ม และมีกลิ่นน้ำหอมผู้ชายสะอาด ๆ ลอยอยู่รอบตัว

เธอขยับตัวแล้วพบว่าตัวเอง กำลังกอดแผงอกเปลือยเปล่าของใครบางคนอยู่ ใบหน้าของเธอซุกอยู่ในตำแหน่งที่ถ้าขยับอีกนิดก็คงจะชนคางเขาพอดี

เกลเงยหน้าขึ้นมองดวงตาคมกริบของคิรินกำลังจ้องเธออยู่ก่อนแล้ว เขาตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

คิรินยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะที่ได้ภาพเด็ด

“อรุณสวัสดิ์ครับ ยัยอ้วน คืนนี้เธอซบฉันแน่นกว่าตอนร้องไห้อีกนะ”

เกลเบิกตาโตเท่าไข่ห่าน อาจจะเพราะนี้เป็นครั้งที่สองที่เจอหน้าหล่อๆของเพื่อนเธอ เลยไม่ได้ตกใจเท่าครั้งแรก เกลรีบกระโดดลงจากเตียง จนปลายเท้ากระแทกพื้นเสียงดัง

“ทำไมชอบปีนเตียงคนอื่นเรื่อยเลยหะ” เกลคว้าหมอนข้างมาปิดบังตัวเองไว้ ทั้งที่ชุดนอนผ้าไหมซาตินก็ปกปิดร่างกายเธออยู่แล้ว

คิรินลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างสบายอารมณ์ เขายกมือขึ้นมาเท้าศีรษะ

“ก็เตียงมีจะนอนโซฟาทำไม อีกอย่างฉันอุตส่าพาเกลมานอนบนเตียง” คิรินทำเสียงเหมือนเห็นเรื่องตลก “เกลต่างหากที่กอดฉันไม่ยอมปล่อย”

“ไม่จริง! เกลไม่ได้กอดนะ” เกลปฏิเสธเสียงแข็ง “คินโกหก เชื่อก็โง่แล้ว”

“ไม่เชื่อก็ดูเองดิ” คิรินคว้าโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนหัวเตียงแล้วยื่นให้เธอ “หลักฐานมัดตัวขนาดนี้ ยังจะกล้าเถียงอีกเหรอ แม่คนขี้ฟ้อง”

เกลรับโทรศัพท์มาดูอย่างสั่น ๆ ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอทำเอาเธอหน้าแดงไปถึงใบหู

มันคือภาพเซลฟี่ที่คิรินถ่ายในมุมสูง เกลนอนซบแผงอกเปลือยของเขาอย่างสบายอารมณ์ ใบหน้าซุกอยู่ระหว่างร่องกล้ามเนื้อหน้าท้องของคิรินโดยที่มือของเธอโอบกอดเอวของเขาไว้อย่างเต็มวง ส่วนคิรินมองกล้องด้วยสีหน้าภูมิใจ รูปนี้เขาเอาลงในสตอรี่โคสเฟรน

แคปชั่นภาพ: บอดี้การ์ด 24 ชั่วโมง คือบริการถึงที่นอน

“นี่ไอบ้า” เกลแทบจะปาโทรศัพท์คืนใส่หน้าเขา “ลบเดี๋ยวนี้นะ นายจะเอารูปนี้ไปทำอะไร”

คิรินยักไหล่ “ก็อยากลงทำไม ไม่ได้หรอหรือมีแฟนแล้ว”

“มีสักทีเถอะ” เกลประชดกลับ

“เดี๋ยวก็มี” คิรินก้าวลงจากเตียงแล้วเดินตรงไปยังห้องน้ำ เขาหยุดยืนที่หน้าประตูแล้วหันมายิ้ม

“หะ ไงนะ” เกลพูดด้วยน้ำเสียงงง

คิรินเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างสบายอารมณ์ ทิ้งให้เกลยืนอยู่กลางห้องพร้อมกับความงงและความโกรธที่ปนเปกันอยู่