Mag-log inShare
3
Huling Na-update:
2026-01-10 01:16:56ภพรักถอนนิ้วออกจากช่องทางด้านหลังของผม เปลี่ยนเป็นแท่งร้อนอันใหญ่โตของมันที่จ่อรอพร้อมแทนที่ ความรู้สึกเจ็บยามเมื่อมันพยายามดันส่วนหัวเข้ามา เจ็บหนึบคล้ายส่วนนั้นจะฉีกขาด
“เจ็บ” บอกมันเบาๆ แต่ก็ไม่ได้จะให้มันหยุด “ครับ ทนได้ไหม” มันถามกลับอย่างเอาใจใส่ ผมส่ายหน้าให้มันอีกครั้ง พร้อมส่งสัญญาณให้มันทำต่อ ยามเจ้าสิ่งแปลกปลอมแท่งใหญ่เข้ามาในร่างกายผมจนสุดความเจ็บเหมือนจะบรรเทาลง ภพรักขยับเข้าออกแผ่วเบา แม้จะเจ็บแต่ยามที่ท่อนลำของมันเคลื่อนไหวเข้าออกมันก็นำพาความเสียวมาด้วย จากเนิบช้าก็ค่อยๆเร็วขึ้น จากนุ่นนวลก็ค่อยๆร้อนแรงขึ้น “อ๊ะ อ๊ะ ภพรัก เร็วเกินไปแล้ว” ผมที่นอนใต้ร่างมันได้แต่ครางกระเส่า “อา เทียนหอม ข้างในมึงดีมากจริงๆ” อีกคนไม่ได้ลดความเร็วลงเลย ซ้ำยังพูดถ้อยคำน่าอายออกมาหน้าตาเฉย “อ๊ะ อื้อ อื้อ ไม่ไหว ภพ จะเสร็จ”ภายใต้ความเร่งเร้าของมันส่งผมทะยานสู่จุดสูงสุดอีกครั้ง ผมปลดปล่อยน้ำรักออกมาเปรอะเปื้อนเราทั้งสองคน ร่างกายผมเกร็งกระตุกและมันก็สัมผัสได้ “เสียวมากเหรอ หืม” มันถามทั้งๆที่รู้คำตอบอยู่แก่ใจ ผมจึงแกล้งตอดรัดเจ้าสิ่งนั้นของมันที่อยู่ในตัวผม “เทียนหอม” มันครางเรียกชื่อผมและจับผลิกตัวผมคว่ำลงกับเตียงทั้งๆที่ส่วนนั้นของเรายังเชื่อมต่อกันอยู่ ภพรักเริ่มขยับเข้าออกในตัวผมอีกครั้ง ผมรู้มาตลอดว่ามันเป็นคนบ้าพลังยิ่งยามนี้ได้สัมผัสด้วยตัวเองยิ่งรับรู้ว่ามันมากกว่าที่ผมคิดไว้ มันขยับเข้าออกเร็วระรัวอยู่หลายนาที จนยามภายในตัวผมสัมผัสได้ถึงความอุ่นร้อนที่ถูกฉีดเข้ามาถึงรับรู้ว่ามันเสร็จ ภพรักคาเจ้าสิ่งนั้นไว้ในตัวผม มันเอื้อมมือมาสัมผัสเจ้าสิ่งนั้นของผม ขยับมือรูดรั้งรวดเร็วผมเกร็งกระตุกเสร็จตามมัน “อา” ผมรักครางเสียงเบายามที่ช่องทางของผมตอดรัดเจ้าสิ่งนั้นของมันตามการกระตุกของร่างกาย “รู้สึกยังไงบ้าง” มันถามขึ้นหลังจากความรู้สึกพลุ่งพล่านของเราทั้งสองคนบรรเทาลง “อืม ดี” ผมตอบมันไปตามจริง มันดีมากๆ ก็ไม่มีเหตุผลอะไรให้ต้องตอบว่าไม่ดี “หึหึ” มันหัวเราะเบาๆพอใจกับคำตอบ และพวกเราทำกันไม่ใช่แค่ครั้งสองครั้ง แต่เช้ายันบ่ายอ่ะแล้วไอ้ที่แม่งบอกว่าจะเบาๆไม่มีหรอก เล่นใส่มาเต็มที่ สะโพกกูยอกกันเลยที่เดียว แล้วแม่ง ไอ้ครั้งแรกถึงจะโคตรมีความสุข แต่ก็โคตรเจ็บด้วยเหมือนกัน เพราะมึงนั่นแหละไอ้เหี้ยภพ แล้วถุงยางมันก็ไม่ยอมใช้ จริงๆที่บอกว่าเช้ายันบ่ายผมกะเอาเอง เพราะรอบที่สี่มั้ง นั่นแหละ ยังไม่ทันจะเสร็จผมก็รู้สึกวูบไปก่อน แล้วตื่นมาอีกทีก็จะเย็นแล้ว เลยเดาว่ามันคงเอาผมตั้งแต่เช้ายันบ่ายนั่นแหละ ตอนผมตื่นมันสี่โมงนิดๆ นอนอยู่บนเตียงที่เปลี่ยนผ้าปูเรียบร้อย เนื้อตัวก็รู้สึกสบายไม่เหนียวหนืดจากสารตกค้าง ฮ่าๆ ว่าไปนั่น ไอ้ภพคงเป็นคนจัดการให้ ดีที่มันดูแลหลังกิจดี ไม่งั้นมีโวยวายแน่ แต่จะดีกว่านี้ถ้ามันจะกรุณาใส่เสื้อผ้าให้ผมด้วย ไม่ใช่ปล่อยให้กูเปลือยท้าแอร์แบบนี้ ชันตัวขึ้นนั่ง อูยตูดกู ว่าแต่มันหายไปไหนของมันวะไอ้ตัวต้นเหตุนั่น “ได้กูแล้วทิ้งเลยนะมึง” บ่นๆไปงั้นแหละ ไม่ได้ซีเรียสอะไรเลยจริงๆนะ แต่มันโหวงๆในอกชิบหาย ไอ้เหี้ยภพแม่ง ฟันแล้วทิ้งอ่ะ “เห้ย เทียน ร้องทำไม” ไอ้ภพที่ไม่รู้เข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่พูดขึ้น พร้อมๆกับที่เจ้าตัวมันรีบถลาเข้ามา วางถาดอาหารที่คิดว่าเป็นของผมลงที่โต๊ะเตี้ยข้างเตียงแล้วนั่งบนที่นอนเอ้าเห้ย นี่กูร้องอยู่เหรอวะ เอามือขยี้ตา แม่งมีน้ำตาจริงๆด้วย ภพรีบดึงมือของผมที่ขยี้ตาอยู่ออก ก่อนจะซับน้ำตาให้อย่างแผ่วเบามันคงจะดีถ้าแม่งไม่ได้ใช้ผ้าที่รองจานข้าวต้มอยู่มาเช็ดให้ “ไอ้เหี้ยภพ หน้ากู” ว่ามันก่อนจะรีบดึงผ้าออกจากหน้า มันหัวเราะขำๆ “มึงนี่น้า พูดกับกูดีดีไม่ได้รึไง หืม เทียนหอม” มันเรียกชื่อผม เออ ยอมรับก็ได้ว่า เทียนหอมคือชื่อเล่นจริงๆของผม แต่ไม่มีใครรู้ยกเว้นไอ้ภพ ก็ชื่อน่าอายนี่หว่า “อย่าเรียกว่าเทียนหอม” เหวใส่มัน ก็ไม่รู้หรอกว่าตัวเองอยู่ในอารมณ์ไหน รู้แต่เห็นหน้าระรื่นของมันแล้วขัดใจ “มึง โกรธกูเหรอ” มันถามเสียงอ่อน “เออ แม่ง ทั้งโกรธทั้งเกลียดอ่ะ” ว่ามัน ตอนที่พูดรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ กูเจ็บแต่แม่งเสือกทำหน้าระรื่นสบายใจ แล้วยังเอาผ้าอะไรไม่รู้มาเช็ดหน้ากูอีก “ขอโทษ มึงจะโกรธเท่าไหร่ก็ได้ แต่อย่าเกลียดได้มั้ย” มันว่าทั้งน้ำเสียงและแววตาเว้าวอน ทำเอากูรู้สึกผิดขึ้นมาเลย “โว้ย เป็นเหี้ยไรของมึงเนี่ย อย่ามาดราม่าใส่กูนะฮ่าๆ” โวยวายใส่เข้าให้ ก่อนจะหลุดขำออกมา เพราะหน้าตาตื่นๆของมัน แม่งฮาว่ะ เอาจริงๆก็ไม่ได้โกรธหรือเกลียดอะไรมันหรอก แค่หงุดหงิด แต่พอเห็นหน้าหงอยๆของมันก็ขำขึ้นมาซะงั้น ยังไงก็ไม่เคยโกรธมันลงจริงๆซักที “มึง อำกูเล่นเหรอ” มันว่า แต่ทำไมทำหน้าตาน่ากลัวงั้นวะ “ก็เออดิ แค่นี้ไม่ได้ไง” ย้อนมันกลับหน้าตากวนๆจริงๆก็ไม่ได้ล้อเล่นทั้งหมดหรอก “กูเป็นห่วงมึงขนาดนี้ แต่มึงกลับมาล้อเล่นกับความรู้สึกกูเนี่ยนะ” มันว่าก่อนจะลุกขึ้นเดินออกไป เวรแล้วไง ลืมคิดไปเลยว่ามันเป็นคนจริงจังกับเรื่องแบบนี้มาก ทำไมเดี๋ยวค่อยเล่าให้ฟัง แต่ตอนนี้กูต้องทำยังไงให้มันหายโกรธก่อนดีวะ ยันตัวเองลุกจากเตียง คว้าเสื้อยืดตัวโคร่งมาใส่ลวกๆ ฝืนลากสังขารเดินออกไปหามันทั้งสภาพอย่างนี้ มันนั่งอยู่ที่โซฟาหน้าทีวี เห็นนั่งดูทีวีอยู่ทั้งๆที่ไม่ได้เปิดจอ เป็นเอามากนะมึง เดินเข้าไปหา โอบคอมันไว้จากด้านหลัง กระซิบคำขอโทษแผ่วเบา มันเงียบไม่ว่าอะไร แม่งกูก็แป้วเป็นนะ กอดมันอยู่สักพักก่อนจะถอดใจ คลายอ้อมแขนออก “มานั่งนี่” มันว่า หันไปมอง นี่ของมันคือต้นขาซ้าย ถ้านั่งก็คือตักมันไม่ใช่หรือไง ไม่ใช่ว่าไม่เคยนั่งตักมันนะ แต่ในสภาพแบบนี้มันไม่ชินไง ถึงจะเสียตูดให้มันไปแล้วก็เหอะ แต่ เอาก็เอาวะ ไม่รอช้า พาตัวเองแทรกหว่างขานั่งบนตักซ้ายมันอย่างว่าง่าย แขนที่เก้ๆกังๆก็ยกโอบรอบคอมัน “ตกลงไม่ได้โกรธกูจริงๆใช่มั้ย” มันถามขึ้นมาก่อน “ก็เออ แค่หงุดหงิดเฉยๆ” มองหน้า บอกมันไป
Pinakabagong kabanata
Friends เพื่อนยังไงวะ 15
การที่เราเฝ้ารอให้เวลามันเดินไปถึงจุดที่เราอยากให้เป็นมันโคตรจะช้าเลยในความรู้สึก แล้วผมรออะไร ก็รอเวลาเลิกเรียนนะสิ แล้วได้บอกไปยังว่าวันนี้มีลงช็อป โชคดีที่เป็นคาบแรกของการเรียนปฏิบัติการ อาจารย์เลยแค่พูดๆๆไปเกือบชั่วโมงครึ่ง อีกอย่าง วันนี้ทั้งวันไอ้ภพมันไม่คุยกับผมเลย เพื่อนในกลุ่มก็คงสังเกตเห็นนั่นแหละ แค่ไม่มีใครพูดออกมาพออาจารย์ปล่อยผมเป็นคนแรกที่รีบแยกตัวออกไปโดยไม่บอกใคร ไม่ได้ไปไหนหรอก แค่ศูนย์คอมฯหาที่กลบดานเฉยๆ รอให้พวกมันกลับกันก่อนแล้วเดี๋ยวค่อยไปหอไอ้ภูมิ นั่งตรงเครื่องว่าง ก็ถูกแล้วไง เกิดไปนั่งเครื่องไม่ว่างจะไปแย่งคนอื่นใช้ก็คงไม่งาม จัดการเปิดคอมฯ ล้วงโทรศัพท์ออกมาตั้งเปลี่ยนจากแบบสั่นเป็นเงียบ เชื่อสิ ยังไงก็ต้องโทรมานั่งเล่นคอมฯไปเรื่อยๆจนเกือบสี่ทุ่มหยิบโทรศัพท์ จะกดโทรหาไอ้ภูมิ 67 สายที่ไม่ได้รับ เป็นของไอ้ภพ 46 สาย ที่เหลือก็ ไอ้พวกเพื่อนๆคนอื่นปะปนกันไป ยกเว้นไอ้ภูมิคนนึง กดโทรไปหาไอ้ภูมิบอกให้มันเข้ามารับที่ศูนย์คอมฯ แต่มันบอกไอ้เอกยังอยู่ที่ห้องมันให้รอไปก่อนไอ้เอกกลับห้องเมื่อไหร่จะมารับเอง ไอ้เหี้ยเอก แม่ง ตัดสินใจโทรไปหาไอ้เอก “ไอ้เหี้ยเทียนมึงอยู่ไหน
Friends เพื่อนยังไงวะ 14
“เอก มารับหน่อย ที่หอ” โทรไปหาไอ้เอก ก็ไม่อยากไปเองนี่นา ขี้เกียจ“แล้วภพล่ะ” โว้ย ทำไมใครๆก็ต้องถามถึงมันวะ ไม่ได้ตัวติดกันซักหน่อยนะ แค่คิด ไม่ได้ไปพาลใส่เอกมันหรอก“ไม่รู้สิ ตื่นมาก็ไม่เจอแล้ว” บอกมัน“อ่าว แล้วมันไปไหนวะ” ยังถามอีกนะมึง“ไม่รู้ มันไม่ได้บอก” พูดแล้วแม่งก็จี๊ดในอกขึ้นมาเลย “เออๆ เดี๋ยวกูไปรับ ภพมันคงมีเรื่องสำคัญจริงๆถึงได้ไปไม่บอกมึง” ไอ้เอกบอก ยังมีน้ำใจไปแก้ตัวให้ไอ้ภพ ชิ กูไม่สนมันเหอะรอไม่ถึงสิบนาที ไอ้เอกก็มารับตามที่บอก แต่เพราะมีไอ้ภูมินั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถอยู่ ผมเลยต้องไปนั่งเบาะหลัง“เป็นไง โดนเขี่ยทิ้งแล้วละสิมึง” ไอ้ภูมิทักขึ้นมา มันก็แค่ล้อเล่น แต่แม่ง กูจุกจริงว่ะพาลนึกไปถึงเรื่องเมื่อวานที่เห็นไอ้ภพมันอยู่กับผู้หญิง“เออ” ได้แต่รับคำมันไปแบบเนือยๆภูมิมันส่งสายตาเป็นห่วงมาให้ ทำไมวะ กูไม่ได้เป็นอะไรซักหน่อย “เห้ย กูไม่ได้เป็นอะไร พวกมึงคิดอะไรกันอยู่เนี่ย” บอกมันไป ก็แค่เซ็งนิดหน่อยเท่านั้นเอง“เหรอ หน้ามึงมันไม่ได้บอกว่านิดหน่อยเลยไอ้เทียน” ไอ้เอกมันว่ากลับมา หน้ากูมันแสดงอะไรออกไปวะ “อ้าว ก็บอกไม่ได้เป็นอะไรไง” ย้ำอีกครั้งก่อนจะหลับตาลง ไม่อยากพ
Friends เพื่อนยังไงวะ 13
กินข้าวเสร็จ ก็ช่วยๆกันเก็บโต๊ะ โหน่งเป็นคนล้างให้ เจ้าตัวอาสาเองด้วยเหตุผลที่ว่า ชั้นเป็นกุลสตรีเพียงหนึ่งเดียว เอากับมันสิพวกมันอยู่เล่นเป็นเพื่อนจนเกือบสี่โมงก็ขอตัวกลับ แต่จนตอนนี้ภพยังไม่กลับมาเลย สำคัญกว่ากูอีกนะธุระมึงอ่ะอยู่คนเดียวก็เบื่อๆ หยิบกระเป๋าตังส์กุญแจรถ กุญแจห้องลงไปข้างล่าง กะแล้วว่ามอไซต์ต้องอยู่ ตรงไปโลตัสหน้ามอ. เดินเล่นในนี้นี่แหละ เดินๆเกือบสองชั่วโมง ไม่รู้ตัวเลยแฮะ ของในรถเข็นก็เยอะแม่งจะขนกลับไปไงวะ ก็เลยต้องเสียเวลาเดินเอาของไปเก็บอีกรอบ เหลือไว้แค่ของที่อยากได้จริงๆเดินออกประตูใกล้ลานจอดรถ มันต้องผ่าน MKไม่ได้ตั้งใจจะมองหรอก ถ้าไม่ใช่หันไปเห็นภพเข้า มันนั่งอยู่กับผู้หญิง บอกได้เลยว่าสวย ดูเหมาะสมกันดี นั่งกิน นั่งคุยหัวเราะมีความสุข ดูท่าทางสนิทสนมกันมากไม่เคยจะเห็นภพพูดคุยสนิทสนมกับผู้หญิงคนไหนมาก่อน แล้วกับคนนี้ ใครกัน แต่ก็แค่นั้นจะคุยจะทำอะไรกับใครก็เป็นเรื่องของมันเลือกที่จะเดินออกมา ทั้งๆที่ไม่ได้อยากจะใส่ใจ แต่ความรู้สึกอึดอัดข้างในนี่คืออะไรวะ ตรงออกมายังไม่ได้กลับหอ ไม่อยากจะกลับไปตอนนี้ ขี่รถวนรอบเมือง กินลมชมวิวไปเรื่อยๆมองดูนาฬิกา จะสี่ทุ่ม
Friends เพื่อนยังไงวะ 12
“ใจร้าย” พึมพำเบาๆพอให้มันได้ยิน แต่มันไม่สนใจ เดินออกจากห้องไปเฉย เช็ดเองก็ได้วะลงมือเช็ดตัวเองลวกๆ คือเช็ดแบบขอไปทีอ่ะ เหมือนน้ำแม่งเย็นกว่าปกติ 64 เท่า เวอร์ไปงั้นแหละ แต่มันเย็นจริงๆนะ “ข้าวต้ม กินซะจะได้กินยา” มันเดินมาเหมือนรู้เวลา เอาข้าวต้มหมูมาให้ อืมกำลังอุ่นอยู่เลย ได้มาก็กิน แม้จะรู้สึกขมนิดๆแต่ก็ฝืนกินไปเกือบครึ่ง ไม่ไหวแล้ว“อีกหน่อยซิ กินไปแค่ครึ่งเดียวเอง” มันว่าคะยั้นคะยอ“ไม่ไหวอ่ะ จะอ้วก ต้องกินยาใช่มั้ย เอายามาสิ” บอกมันแบบเอาแต่ใจ ก็มันใจร้ายกับกูก่อนนะมันยื่นยามาให้ พร้อมกับแก้วน้ำ ก็แค่พารากินเข้าไป ยื่นแก้วน้ำคืนก่อนจะนอนหันหลังให้มันตอนนี้ไม่อยากเห็นหน้า อาจจะแปลกๆที่เพื่อนจะมาน้อยใจกัน แต่มันรู้สึกแบบนั้นจริงๆนี่ คนไม่สบายแม่งก็ไม่ยอมตามใจนอนฟังความเคลื่อนไหวของมัน แต่ไม่เห็นจะได้ยินอะไร ออกไปยังวะ ค่อยๆหันไปดู แม่งก็ยังนั่งอยู่ที่เดิม“ฮึ” ทำเสียงขึ้นจมูกใส่มัน รีบหันกลับไปนอนตามเดิม ได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆของมัน ตลกนักรึไง สักพักได้ยินเสียงเคลื่อนไหวแผ่วเบา ก็หันกลับไปดูอีกนั่นแหละ ครั้งนี้มันเดินออกไปแล้ว เออ อยากไปไหน อยากทำอะไรก็เรื่องของมึงไม่สนแล้ว
Friends เพื่อนยังไงวะ 11
“เป็นไงบ้างพวกมึง ปิดเทอมเล่นหายหัวไม่ยอมติดต่อกันบ้างเลย” เอกมันถามขำๆ หันไปยักคิ้วหลิ่วตากับภพ ไอ้ภพเองก็เสือกเล่นด้วย “เล่นชู้กันต่อหน้าต่อตาไอ้เทียนเลยนะพวกมึง” น้องหยกชายที่ไม่รู้มาตั้งแต่เมื่อไหร่พูดขึ้น แต่แม่งเหมือนมันจะผอมลงป่าววะ“น้องหยกมึงไปทำเหี้ยไรมาเนี่ยแม่ง หมดแล้วน้องหยกผู้มีอันจะกินของกู” ปากผมมันถามในสิ่งที่สงสัยออกไป“ไม่ใช่น้องหยกของมึง” ไอ้น้องหยกยังไม่ทันจะตอบ ไอ้ภพมันแทรกขึ้นมาซะก่อน ตามมาด้วยเสียงโห่ฮิ้ววว พวกมึงโห่ทำเพื่อ“เออ ไม่ใช่น้องหยกของกู ตกลงมึงไปทำไรมาวะหยก แม่งขี้เหร่ชิบหายเลย” ผมหันไปตอบภพก่อนจะถามย้ำน้องหยกอีกครั้ง“เห้ยจริงดิวะเทียน กูผอมลงแล้วขี้เหร่เหรอ ชิบหายกู ไม่น่าเสือกบ้าจี้อดข้าวตามไอ้ตูนเลย แม่ง” ไอ้หยกมันถามแล้วบ่นๆ ตูนเป็นเพื่อนอีกคนในกลุ่ม จะเป็นคนที่เงียบๆ ไม่ใช่ว่ามันจะนิ่งขรึมอะไรหรอก ออกจะชอบยิ้มจนใกล้จะเหมือนคนบ้าเข้าไปทุกที แต่มันเป็นผู้ชายขี้อาย แค่มีคนไปมองหน้ามันค้างสัก 4 วิ หน้าแม่งจะเห่อแดงขึ้นมาหมดอ่ะ ยิ่งถ้าคนแปลกหน้าจ้องมันค้างแค่ 3 นาที มันเป็นลมใส่จริงๆนะ“เออดิ มึงรู้มั้ยสภาพมึงเหมือนพวกอดอยากหิวโซอะไรประมาณนั้นอ่ะแ
Friends เพื่อนยังไงวะ 10
กลับถึงหอบ่ายสาม จากบ้านผมมาหอใช้เวลาเดินทางแค่ครึ่งชั่วโมง ยิ่งถ้ารถไม่ติดแค่ยี่สิบนาทีก็ถึงแล้ว กลับมาก็นอนแผ่กันทั้งสองคน ไม่ได้เหนื่อยอะไรหรอกกำลังอยู่ในอารมณ์ขี้เกียจ แบบไม่อยากทำอะไรกูอยากนอน นิสัยผมเลยล่ะ ชอบนอนที่หนึ่ง ผมเคยนอนหลับเต็มๆถึงสองวันเลยด้วยนะ โคตรภูมิใจ ไม่รู้ทำไปได้ไง แม่งดีนะไม่ตายอยู่ในห้อง เพราะอยู่ห้องคนเดียว ตอนนั้นไอ้ภพมันมีเรื่องด่วน รู้สึกว่าแม่ใหญ่เรียกตัวมันกลับบ้าน“เทียนหอม กว่าจะเรียนจบ มึงว่ากูจะจนกรอบมั้ยวะ” อยู่ๆภพก็พูดขึ้นมา อะไรของมัน“ทำไมครับคุณชายภพ กลัวจนเหรอมึง” ถามมันขำๆ“ป่าว แต่ตอนนี้กูไม่มีอะไรเลยนะ มึงก็รู้นี่ มีแต่ตัว มึงเลี้ยงกูด้วยละกัน” มันว่า หันไปมองหน้า ก็เห็นมันมองผมอยู่ก่อนแล้ว ทั้งปากทั้งตายิ้มแพรวพราวเจ้าเล่ห์ชิบหาย“เหรอ งั้นมึงออกไปเลยนะ ไปอดตายไกลๆกูเลย” ตอบแล้วยกยิ้มใส่มัน คนแบบภพรักไม่อดตายหรอก เท่าที่รู้มันไม่เคยแตะต้องเงินทางฝั่งพ่อมันเลย ที่ใช้จ่ายใช้เป็นค่าเทอมอยู่นี่ก็เป็นเงินฝั่งแม่มันทั้งนั้น แม่มันถึงจะเป็นเมียน้อย แต่ต้นตระกูลก็รวยมาก แม่มันเป็นลูกสาวคนเดียวและมีมันเป็นหลานตาเพียงตนเดียว พอตายายมันเสียสมบัติทั
Maaari mong magustuhan
เมื่อผมแอ็บเป็นอัลฟ่าแต่ดันถูกสามีผีบ้าจับได้ซะงั้นOmegavers
นารา ร้อยเล่ห์1.9K viewsแอบซ่อนอารมณ์เจ็บ
ต๋อง น่ะ1.3K viewsเพื่อนสนิทผมคลั่งรัก
เธียรนรา2.2K viewsตัวร้ายคนนั้นถ้าเจ้าไม่ต้องการ...ข้าขอนะ
ดอกหญ้าของหมาเฒ่า3.0K viewsพู่กันของวรานนท์ Mpreg
กุหลาบดิน1.2K viewsปลาซิวเด็กเสี่ยเข้
นรกสร้าง608 viewsนาย CEO เจ้าของบริษัท กับเสมียนหยงเฟยเจ้าแห่งแดนมังกร
Lirigrhog363 viewslost my love
เพลิงนารา/zabzeed/Smeraldo_k1.4K views
