3

ภพรักถอนนิ้วออกจากช่องทางด้านหลังของผม เปลี่ยนเป็นแท่งร้อนอันใหญ่โตของมันที่จ่อรอพร้อมแทนที่ ความรู้สึกเจ็บยามเมื่อมันพยายามดันส่วนหัวเข้ามา เจ็บหนึบคล้ายส่วนนั้นจะฉีกขาด

“เจ็บ” บอกมันเบาๆ แต่ก็ไม่ได้จะให้มันหยุด

“ครับ ทนได้ไหม” มันถามกลับอย่างเอาใจใส่ ผมส่ายหน้าให้มันอีกครั้ง พร้อมส่งสัญญาณให้มันทำต่อ

ยามเจ้าสิ่งแปลกปลอมแท่งใหญ่เข้ามาในร่างกายผมจนสุดความเจ็บเหมือนจะบรรเทาลง ภพรักขยับเข้าออกแผ่วเบา แม้จะเจ็บแต่ยามที่ท่อนลำของมันเคลื่อนไหวเข้าออกมันก็นำพาความเสียวมาด้วย จากเนิบช้าก็ค่อยๆเร็วขึ้น จากนุ่นนวลก็ค่อยๆร้อนแรงขึ้น

“อ๊ะ อ๊ะ ภพรัก เร็วเกินไปแล้ว” ผมที่นอนใต้ร่างมันได้แต่ครางกระเส่า

“อา เทียนหอม ข้างในมึงดีมากจริงๆ” อีกคนไม่ได้ลดความเร็วลงเลย ซ้ำยังพูดถ้อยคำน่าอายออกมาหน้าตาเฉย

“อ๊ะ อื้อ อื้อ ไม่ไหว ภพ จะเสร็จ”ภายใต้ความเร่งเร้าของมันส่งผมทะยานสู่จุดสูงสุดอีกครั้ง ผมปลดปล่อยน้ำรักออกมาเปรอะเปื้อนเราทั้งสองคน ร่างกายผมเกร็งกระตุกและมันก็สัมผัสได้

“เสียวมากเหรอ หืม” มันถามทั้งๆที่รู้คำตอบอยู่แก่ใจ ผมจึงแกล้งตอดรัดเจ้าสิ่งนั้นของมันที่อยู่ในตัวผม

“เทียนหอม” มันครางเรียกชื่อผมและจับผลิกตัวผมคว่ำลงกับเตียงทั้งๆที่ส่วนนั้นของเรายังเชื่อมต่อกันอยู่ ภพรักเริ่มขยับเข้าออกในตัวผมอีกครั้ง ผมรู้มาตลอดว่ามันเป็นคนบ้าพลังยิ่งยามนี้ได้สัมผัสด้วยตัวเองยิ่งรับรู้ว่ามันมากกว่าที่ผมคิดไว้ มันขยับเข้าออกเร็วระรัวอยู่หลายนาที จนยามภายในตัวผมสัมผัสได้ถึงความอุ่นร้อนที่ถูกฉีดเข้ามาถึงรับรู้ว่ามันเสร็จ ภพรักคาเจ้าสิ่งนั้นไว้ในตัวผม มันเอื้อมมือมาสัมผัสเจ้าสิ่งนั้นของผม ขยับมือรูดรั้งรวดเร็วผมเกร็งกระตุกเสร็จตามมัน

“อา” ผมรักครางเสียงเบายามที่ช่องทางของผมตอดรัดเจ้าสิ่งนั้นของมันตามการกระตุกของร่างกาย

“รู้สึกยังไงบ้าง” มันถามขึ้นหลังจากความรู้สึกพลุ่งพล่านของเราทั้งสองคนบรรเทาลง

“อืม ดี” ผมตอบมันไปตามจริง มันดีมากๆ ก็ไม่มีเหตุผลอะไรให้ต้องตอบว่าไม่ดี

“หึหึ” มันหัวเราะเบาๆพอใจกับคำตอบ และพวกเราทำกันไม่ใช่แค่ครั้งสองครั้ง แต่เช้ายันบ่ายอ่ะแล้วไอ้ที่แม่งบอกว่าจะเบาๆไม่มีหรอก เล่นใส่มาเต็มที่ สะโพกกูยอกกันเลยที่เดียว แล้วแม่ง ไอ้ครั้งแรกถึงจะโคตรมีความสุข แต่ก็โคตรเจ็บด้วยเหมือนกัน เพราะมึงนั่นแหละไอ้เหี้ยภพ แล้วถุงยางมันก็ไม่ยอมใช้

จริงๆที่บอกว่าเช้ายันบ่ายผมกะเอาเอง เพราะรอบที่สี่มั้ง นั่นแหละ ยังไม่ทันจะเสร็จผมก็รู้สึกวูบไปก่อน แล้วตื่นมาอีกทีก็จะเย็นแล้ว เลยเดาว่ามันคงเอาผมตั้งแต่เช้ายันบ่ายนั่นแหละ

ตอนผมตื่นมันสี่โมงนิดๆ นอนอยู่บนเตียงที่เปลี่ยนผ้าปูเรียบร้อย เนื้อตัวก็รู้สึกสบายไม่เหนียวหนืดจากสารตกค้าง ฮ่าๆ ว่าไปนั่น ไอ้ภพคงเป็นคนจัดการให้ ดีที่มันดูแลหลังกิจดี ไม่งั้นมีโวยวายแน่ แต่จะดีกว่านี้ถ้ามันจะกรุณาใส่เสื้อผ้าให้ผมด้วย ไม่ใช่ปล่อยให้กูเปลือยท้าแอร์แบบนี้ ชันตัวขึ้นนั่ง อูยตูดกู ว่าแต่มันหายไปไหนของมันวะไอ้ตัวต้นเหตุนั่น

“ได้กูแล้วทิ้งเลยนะมึง” บ่นๆไปงั้นแหละ ไม่ได้ซีเรียสอะไรเลยจริงๆนะ แต่มันโหวงๆในอกชิบหาย ไอ้เหี้ยภพแม่ง ฟันแล้วทิ้งอ่ะ

“เห้ย เทียน ร้องทำไม” ไอ้ภพที่ไม่รู้เข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่พูดขึ้น พร้อมๆกับที่เจ้าตัวมันรีบถลาเข้ามา วางถาดอาหารที่คิดว่าเป็นของผมลงที่โต๊ะเตี้ยข้างเตียงแล้วนั่งบนที่นอนเอ้าเห้ย นี่กูร้องอยู่เหรอวะ เอามือขยี้ตา แม่งมีน้ำตาจริงๆด้วย

ภพรีบดึงมือของผมที่ขยี้ตาอยู่ออก ก่อนจะซับน้ำตาให้อย่างแผ่วเบามันคงจะดีถ้าแม่งไม่ได้ใช้ผ้าที่รองจานข้าวต้มอยู่มาเช็ดให้

“ไอ้เหี้ยภพ หน้ากู” ว่ามันก่อนจะรีบดึงผ้าออกจากหน้า มันหัวเราะขำๆ

“มึงนี่น้า พูดกับกูดีดีไม่ได้รึไง หืม เทียนหอม” มันเรียกชื่อผม เออ ยอมรับก็ได้ว่า เทียนหอมคือชื่อเล่นจริงๆของผม แต่ไม่มีใครรู้ยกเว้นไอ้ภพ ก็ชื่อน่าอายนี่หว่า

“อย่าเรียกว่าเทียนหอม” เหวใส่มัน ก็ไม่รู้หรอกว่าตัวเองอยู่ในอารมณ์ไหน รู้แต่เห็นหน้าระรื่นของมันแล้วขัดใจ

“มึง โกรธกูเหรอ” มันถามเสียงอ่อน

“เออ แม่ง ทั้งโกรธทั้งเกลียดอ่ะ” ว่ามัน ตอนที่พูดรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ กูเจ็บแต่แม่งเสือกทำหน้าระรื่นสบายใจ แล้วยังเอาผ้าอะไรไม่รู้มาเช็ดหน้ากูอีก

“ขอโทษ มึงจะโกรธเท่าไหร่ก็ได้ แต่อย่าเกลียดได้มั้ย” มันว่าทั้งน้ำเสียงและแววตาเว้าวอน ทำเอากูรู้สึกผิดขึ้นมาเลย

“โว้ย เป็นเหี้ยไรของมึงเนี่ย อย่ามาดราม่าใส่กูนะฮ่าๆ” โวยวายใส่เข้าให้ ก่อนจะหลุดขำออกมา เพราะหน้าตาตื่นๆของมัน แม่งฮาว่ะ เอาจริงๆก็ไม่ได้โกรธหรือเกลียดอะไรมันหรอก แค่หงุดหงิด แต่พอเห็นหน้าหงอยๆของมันก็ขำขึ้นมาซะงั้น ยังไงก็ไม่เคยโกรธมันลงจริงๆซักที

“มึง อำกูเล่นเหรอ” มันว่า แต่ทำไมทำหน้าตาน่ากลัวงั้นวะ

“ก็เออดิ แค่นี้ไม่ได้ไง” ย้อนมันกลับหน้าตากวนๆจริงๆก็ไม่ได้ล้อเล่นทั้งหมดหรอก

“กูเป็นห่วงมึงขนาดนี้ แต่มึงกลับมาล้อเล่นกับความรู้สึกกูเนี่ยนะ” มันว่าก่อนจะลุกขึ้นเดินออกไป เวรแล้วไง ลืมคิดไปเลยว่ามันเป็นคนจริงจังกับเรื่องแบบนี้มาก ทำไมเดี๋ยวค่อยเล่าให้ฟัง แต่ตอนนี้กูต้องทำยังไงให้มันหายโกรธก่อนดีวะ

ยันตัวเองลุกจากเตียง คว้าเสื้อยืดตัวโคร่งมาใส่ลวกๆ ฝืนลากสังขารเดินออกไปหามันทั้งสภาพอย่างนี้ มันนั่งอยู่ที่โซฟาหน้าทีวี เห็นนั่งดูทีวีอยู่ทั้งๆที่ไม่ได้เปิดจอ เป็นเอามากนะมึง

เดินเข้าไปหา โอบคอมันไว้จากด้านหลัง กระซิบคำขอโทษแผ่วเบา มันเงียบไม่ว่าอะไร แม่งกูก็แป้วเป็นนะ กอดมันอยู่สักพักก่อนจะถอดใจ คลายอ้อมแขนออก

“มานั่งนี่” มันว่า หันไปมอง นี่ของมันคือต้นขาซ้าย ถ้านั่งก็คือตักมันไม่ใช่หรือไง ไม่ใช่ว่าไม่เคยนั่งตักมันนะ แต่ในสภาพแบบนี้มันไม่ชินไง ถึงจะเสียตูดให้มันไปแล้วก็เหอะ แต่ เอาก็เอาวะ ไม่รอช้า พาตัวเองแทรกหว่างขานั่งบนตักซ้ายมันอย่างว่าง่าย แขนที่เก้ๆกังๆก็ยกโอบรอบคอมัน

“ตกลงไม่ได้โกรธกูจริงๆใช่มั้ย” มันถามขึ้นมาก่อน

“ก็เออ แค่หงุดหงิดเฉยๆ” มองหน้า บอกมันไป