ตอนที่ 22 บทห้า Future Detective ภาคกลาง

“รบกวนจัดหาห้องให้พวกเราด้วยนะครับ มาพร้อมคนสนิทอีกสี่คน วันนี้ขอตัวก่อนนะ ได้เวลาเลิกเรียนของพี่มอร์ซินแล้ว” นภัทรอธิบายอย่างรวดเร็วไม่รอให้ใครพูดอะไรแล้ววิ่งออกนอกประตูไปเลยทันที

            “คุณชายเล็กกำลังปรับตัวกับคู่หมั้นทำให้กลายเป็นแบบนี้ แต่ผมคิดว่านายท่านเป็นคนคลั่งรักไปแล้ว หากอยากให้อาจารย์คนนี้สอนต่อไป”

            “สิ่งแรกที่รุ่นพี่ต้องทำใจคือเห็นพวกเขาแสดงความรักกันตลอดระยะเวลาสามเดือน อดทนเข้าไว้นะครับพี่บีบี เพื่อความแข็งแกร่งของพี่ในอนาคต”

            “และต้องอดทนอีกสามวันต่อสัปดาห์จนกว่าจะครบสามปีด้วยครับ ขอให้โชคดีนะครับ มารับกรรมไปด้วยกัน”

“คุณชายเล็กกำลังปรับตัวกับคู่หมั้นทำให้กลายเป็นแบบนี้ แต่ผมคิดว่านายท่านเป็นคนคลั่งรักไปแล้ว หากอยากให้อาจารย์คนนี้สอนต่อไป”

            “สิ่งแรกที่รุ่นพี่ต้องทำใจคือเห็นพวกเขาแสดงความรักกันตลอดระยะเวลาสามเดือน อดทนเข้าไว้นะครับพี่บีบี เพื่อความแข็งแกร่งของพี่ในอนาคต”

            “และต้องอดทนอีกสามวันต่อสัปดาห์จนกว่าจะครบสามปีด้วยครับ ขอให้โชคดีนะครับ มารับกรรมไปด้วยกันเถอะ ผมเห็นเรื่องนี้มาตลอดหลายเดือนแล้ว”

            ชินภัทรอธิบายพลางนวดคิ้วไปด้วยความเคร่งเครียด การที่เจ้านายตนเองมีความสุขเป็นเรื่องดี แต่คู่หมั้นของท่านคลั่งรักมากเกินไปแถมยังตัวติดกันทุกครั้งที่มีโอกาส

            ทำเอาทุกคนทำตัวไม่ถูกอยู่ตลอดเวลา ไหนใครบอกว่าเป็นอัศวินเคร่งครัดกฎ เป็นคุณชายลำดับห้าที่ไม่เคยหย่อนหยานกฎระเบียบ

            ทุกอย่างพออยู่ต่อคนรักที่เป็นเจ้านายของตนเอง เหมือนจะยกให้หมากินไปหมดแล้วมากกว่า

            “นายจะนินทาเจ้านายมากขนาดนั้นได้เหรอ”

            “ไม่กลัวจะถูกดุเอาเหรอ”

            “ไม่น่าเชื่อว่าจะพูดจาตรงไปตรงมาขนาดนี้”

            บีระพัฒน์พูดพลางพยายามกลั้นหัวเราะ ไม่คิดว่าหนุ่มรุ่นน้องคนนี้ที่มีสีหน้าเรียบเฉยมาตลอดเวลา จะแสดงสีหน้าเหม็นความรักของคนอื่นเป็นกับเขาด้วย

            “ไม่เป็นไรหรอกครับรุ่นพี่ ผมโดนด่าบ่อยจนชินแล้ว”

            “คนด่าไม่ใช่นายท่านคนที่ผมพามาหรอก คุณชายเล็กนิสัยออกจะดี”

            “คนที่ด่าผมคือคนที่อุปถัมภ์ต่างหาก คุณชายใหญ่ด่าบ่อยมานาน”

            “โลกใบนี้ยังมีใครด่าเก่งกว่าเจ้านายผมด้วยเหรอครับ”

            ชินภัทรบ่นออกมาด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย การรักษาภาพลักษณ์คุณชายเก็บไว้ตอนอยู่ข้างนอกก็พอแล้ว ตอนนี้อยู่ในสถานที่ปกติ

            บ่น รำคาญ เหนื่อยใจ อนาถใจ ไม่มีความจำเป็นต้องปิดบัง ยังไงเขาก็เป็นมนุษย์ธรรมดา จะไม่มีความรู้สึก รัก โลภ โกรธ หลง คงเป็นไปไม่ได้

            สิ่งที่รุ่นพี่คนนี้มองตนเองคงจะคิดว่าเขาจะถือตัวล่ะมั้ง อารมณ์แบบว่าหน้าตายตลอดเวลา พูดเสียงปกติและหน้าเหมือนไม่อะไรกับโลกนี้

            แต่มันจะเป็นไปได้ที่ไหน ปัญหาบ้านตัวเองยังคงวุ่นวาย บ้านเจ้านายก็วุ่นวาย ไหนจะบ้านของรุ่นพี่คนนี้อีก ใครมันจะไปนิ่งสงบเหมือนผืนน้ำตลอดเวลา

            เบียร์เห็นว่าบรรยากาศของทั้งสองค่อนข้างเหมือนเพื่อนสนิทเลยไม่ได้คิดเข้าไปจัดการอะไร เพื่อนสนิทในทีนี้คือหมายถึงนายของตนเองมองคุณชายตระกูลวรวงศ์เป็นเพื่อน

            อีกคนดันคิดเกินเพื่อน สายตาลึกซึ้งขนาดนั้นมีเหรอที่พวกเขาจะมองไม่ออก คนอื่นไม่เห็นมีใครพูดอะไร ตนเองก็ไม่มีความจำเป็นต้องพูดเหมือนกัน

            “เบียร์ เอาของที่ฉันให้ตรวจสอบมาบอกรุ่นพี่สิ อย่ามัวแต่ยืนอยู่ข้างกำแพง เร็วหน่อย”

            “ครับ น้องชิน” เบียร์หยิบกองเอกสารทั้งหลายออกมาตามคำสั่งทันที เพราะแม้ว่าจะจัดการหัวหน้าแม่บ้านกับหัวหน้าพ่อบ้านไปแล้ว แถมยังสั่งทีมแพทย์จีนในไทยมาดูแลอย่างใกล้ชิด

            แต่ไม่ได้หมายความว่าเรื่องทุกอย่างมันจะง่ายดายไปซะหมด จำเป็นต้องตรวจสอบให้มากกว่านี้

            “นอกจากแม่นม หัวหน้าแม่บ้าน หัวหน้าพ่อบ้าน คนสนิทใกล้ชิดสองคนจากสามคนนี้ยังร่วมมือกันส่งข่าวออกไปภายนอกด้วย เลขาที่คอยดูแลคุณชายบีระพัฒน์เองก็ถูกซื้อตัวไปแล้ว”

            “สองคนที่ยังไม่ถูกส่งทางการจะให้ทำยังไงครับ”