EP. 02｜บุรุษอันธพาล (1/3)

ที่จอดรถของสนามมวย

เวลาช่วงเย็น

“นี่ค่าจ้างของวันนี้ ทำดีมากลูกสาว” พี่มดพูดขึ้นพร้อมกับยื่นซองสีขาวปึกหนามาให้กับฉัน

“ขอบคุณมากค่ะพี่มด” แน่นอนว่าฉันต้องรับมา เพราะเงินนี่ฉันจะเอาไปให้กับไลลา

“ไว้เดี๋ยวพี่จะติดต่อวาริสผ่านอีไลลาแล้วกัน” พี่มดก็ยังคงพูดคำเดิมเหมือนก่อนหน้านี้ พี่มดชวนฉันเข้าสังกัดเดียวกับไลลา แต่ฉันก็ปฏิเสธไปด้วยเหตุผลต่าง ๆ ไม่มีใครรู้ว่าฉันคือใครนับว่าดีมากแค่ไหนแล้ว แต่พี่มดแกก็ไม่ยอม จะเอาฉันเข้าสังกัดให้ได้ มันก็เลยเป็นแบบนี้แทน

แบล็ค Talk

“มึงเห็นสีหน้าของไอ้ห่านั้นตอนแพ้ปะ กูสะใจฉิบหาย!”

“…”

“ไอ้แบล็ค!”

“…”

“ไอ้เหี้ยแบล็ค!!!”

“ตะโกนทำห่าอะไรวะ” ผมทิ้งแท่งบุหรี่ลงกับพื้นปูนด้วยความหงุดหงิด เมื่อไอ้ม่อนมันเอาแต่ตะโกนใส่หูผม งานแข่งจบลงได้สักพักแล้ว ผมก็เลยออกมานั่งสูบบุรี่รับลมแถวสวนเล็กติดกับที่จอดรถ

“กูก็พูดกับมึงไปเถอะ ไอ้ห่ามัวแต่มองหญิงนี่เอง” ไอ้ม่อนพูดจบมันก็เบนสายตาไปมองยังคนสองคนที่ยืนคุยกันอยู่แถวทางเข้าที่จอดรถ

“…” ผมไม่ได้ตอบอะไรมันกลับไป และไม่ได้ปฏิเสธด้วย เพราะผมก็กำลังนั่งมองคนพวกนั้นอยู่จริง ๆ โดยเฉพาะผู้หญิงที่ใส่ชุดเดรสสีขาวลายลูกไม้

“เชี่ย! นั่นมันน้องริงเกิร์ลคนสวยนี่หว่า ไอ้ห่าเอ๊ย!กูเกือบจะจำไม่ได้ แต่มองไปมองมาแม่งก็น่ารักดีวะ” ไอ้ม่อนเดินมานั่งลงข้างผมแล้วพูดพล่ามถึงผู้หญิงคนนั้น ก็จริงของมันที่ในตอนนี้ของเธอกับก่อนหน้านี้มีความแตกต่างกันมาก ผมพูดได้เต็มปากเลยว่าก่อนหน้านี้ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นคือใคร และไม่ได้สนใจด้วย แต่พอได้มาเห็นตอนนี้ก็กลับทำให้ผมต้องคิดใหม่เมื่อผมจำได้ว่าเธอคือใคร

“ของกู” ผมพูดออกไปนิ่ง ๆ แล้วจัดการหยิบแว่นกันแดดขึ้นมาสวมใส่ จากนั้นก็ลุกขึ้นยืนเต็มตัวพลางเดินออกไปที่รถของตัวเองจอดอยู่ โดยมีเสียงของไอ้ม่อนไล่ตามหลังมา

“ไอ้ห่า! ให้กูบ้างเถอะเพื่อน” หึ ผมได้แต่ขำในลำคอเมื่อได้ยินคำพูดของไอ้ม่อน คนนี้ผมให้ใครไม่ได้หรอก ผมมองของผมมานานแล้ว

“วาริส” เมื่อเข้ามานั่งในรถผมก็หยิบสร้อยคอออกมา โดยมีจี้สลักชื่อของเธอห้อยอยู่ด้วย ผมเจอสร้อยเส้นนี้ตรงหน้าทางเข้าห้องน้ำช่วงที่ยังไม่ขึ้นชก ตอนแรกผมกะว่าจะให้ไอ้ม่อนมันเอาไปให้พิธีกรตามหาเจ้าของแหละ แต่คิดไปคิดมาชื่อมันเหมือนกับคนที่ผมสนใจพอดี ก็เลยกะว่าจะเก็บเอาไว้ก่อน ไม่คิดว่าเธอคนนั้นจะมาอยู่ที่นี่จริง ๆ

น่าแปลกใจเหมือนกัน ไม่คิดว่าเธอจะมาทำงานแบบนี้ ลุกของเธอและสถานะทางบ้านของเธอไม่มีเหตุผลอะไรให้ต้องมาทำอะไรแบบนี้เลยด้วยซ้ำ ถ้าผมเดาไม่ผิดคงโดนไอ้ไลลามันขอให้ช่วยเข้าแน่

ไอ้ไลลากับผมก็พอรู้จักพูดคุยกันอยู่บ้าง น่าจะสนิทกันประมาณหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้มากอะไร ส่วนมากนอกจากจะเจอไอ้ไลลาที่มอแล้วตามผับหรือสถานที่อโคจรที่ผมไปก็เจอมันทำงานอยู่ด้วย นั้นเลยทำให้มันเข้ามาทักผมบ่อยครั้งอยู่

วาริส Talk

ภายในรถของไลลา

“เป็นไงบ้างเพื่อนรัก” ฉันเปิดประตูปุ๊บเสียงของไลลาก็พูดออกมาจากภายในรถอย่างรวดเร็ว ก่อนหน้านี้ไลลาส่งข้อความมาบอกฉันว่าเคลียร์กับทางนั้นเสร็จไวก็เลยจะมารอรับฉัน ซึ่งมันก็เป็นอะไรที่ดีมากที่ฉันจะได้ไม่ต้องยืนรอรถแท็กซี่แทน เนื่องจากแถวนี้มันเป็นเพียงซอยเล็ก แท็กซี่ส่วนมากเลยไม่ได้ขับเข้ามากัน ก็ต้องวัดดวงเอาว่าจะมีคนนั่งเข้ามาหรือเปล่า

“แย่มาก” ฉันพูดออกไปตามตรง และทำหน้าสยดสยองถึงการทำร้ายร่างกายกันบนเวที

“โธ่! ไอ้เราก็นึกว่าจะมีเรื่องดี ๆ มาเล่าซะอีก” ไลลาสตาร์ทรถแล้วหันกลับไปมองที่ท้องถนนต่อเมื่อรถเริ่มเคลื่อนออก ฉันไม่ได้พูดถึงเรื่องที่เจอแบล็ค นั่นก็เพราะเขาน่าจะมีเหตุผลที่ต้องทำ ฉันเลยกะว่าจะไม่พูดเรื่องนี้กับใครดีกว่า