วิศวะกลรัก :: CHAPTER 1 เป็นแฟนวิศวะ [100%]

“เจ๊หมายถึงยังไงคะ”

“อย่าเชื่อใจผู้ชายให้มาก เผื่อใจเอาไว้บ้าง” เหมือนเจ๊นัตตี้จะรู้อะไรแต่ไม่ยอมบอก ถึงกระนั้นเจ๊นัตตี้ก็โบกมือไปมาราวกับบอกว่าไม่ต้องใส่ใจคำพูดของฉัน แค่ให้รู้จักคิดให้เยอะก็เพียงพอ “หล่อนน่ะโง่เรื่องนี้”

“หยามันเพิ่งจะโตปะอีเจ๊ เรื่องผู้ก็ต้องให้นางเรียนรู้เอง”

“ข้อนี้ฉันรู้นังน้อยหน่า ถึงต้องเตือนนางไง” เจ๊นัตตี้ชี้หน้าฉันที่ระบายยิ้มกับความห่วงใยของเจ๊นัตตี้ที่มีให้ “หล่อนน่ะเพิ่งจะ 19 ไปหมาดๆ เรื่องผู้คงไม่ได้เชี่ยวชาญ ฉะนั้นจะไว้ใจใครต้องมั่นใจ เก็ทนะคะ”

“ขอบคุณนะคะเจ๊” ยกมือไหว้ขอบคุณเจ๊นัตตี้ก่อนจะก้มหน้ามองนาฬิกาข้อมือราคาถูก “ใกล้ได้เวลาหนูไปทำงาน”

“อือ”

“หนูฝากปลายฟ้าด้วยนะคะ บอกน้องว่าหนูคิดถึงมาก ไว้ว่างๆ จะมาเยี่ยมค่ะ”

“โอเค ไม่ต้องห่วงเลย หล่อนน่ะดูแลตัวเองให้ดีก็พออย่าป่วยและอย่าเจ็บ” รับคำพลางหมุนตัวเปิดประตูกระจกออกไป ไม่วายก็หันไปมองเจ๊นัตตี้ที่กำลังชี้นิ้วให้เจ๊เป๊กเย็บผ้าให้ดี

“เจ๊คะ ถ้าเจ๊มีงานที่ไหนอีก เจ๊บอกหนูด้วยนะ”

“มีงานไหนบ้างที่ฉันไม่เคยบอกหล่อน รู้หรอกย่ะว่าร้อนเงิน” ยิ้มส่งท้ายและยังไม่ได้ออกจากร้าน เสียงของเจ๊นัตตี้ก็เรียกรั้งขาของฉันเอาไว้ คราวนี้สีหน้าของเจ๊นัตตี้แลดูจริงจัง “ฉันห่วงหล่อนอยู่เรื่องเดียวนะปั้นหยา”

“อะไรเหรอคะ”

“ถ้าแฟนหล่อนมันอยากเอาหล่อน หล่อนจะต้องไม่ให้มันเอาสด”

“...” ลอบกลืนน้ำลายพยักหน้ารับอย่างเสียไม่ได้

“ถุงยาง ต้องสวมถุงเท่านั้น หล่อนเข้าใจฉันนะ”

“หนูจะเชื่อฟังเจ๊ค่ะ”

ไม่ใช่ครั้งแรกที่เจ๊นัตตี้เตือนฉันเรื่องนี้ อันที่จริงถึงต่อให้คบกับพี่ครามมาสามเดือน เราสองคนไม่ได้มีอะไรกันเลย ย้ำ ไม่ได้มีเลยจริงๆ เพราะฉันแทบจะไม่ได้ให้เขาทำเรื่องอย่างว่า จะมีก็แค่กอด หอมแก้มเท่านั้นที่ฉันให้เขาได้ พี่ครามมีบ้างที่เขาแลดูหงุดหงิดหาว่าฉันรักเขาไม่จริงบ้างอะไรบ้าง คำตอบง่ายๆ คือฉันไม่เคยรักเขา

ใช่ ฉันไม่เคยรักพี่คราม ฉันคบกับเขาเพียงเพราะเขายื่นข้อเสนอเรื่องนั้นมาให้ต่างหาก ความจริงฉันไม่เคยคิดเรื่องมีแฟนมาก่อนในชีวิต จนกระทั่งมีเขาเข้ามาและทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองปลอดภัย มีที่พึ่งพิงในวันที่ท้อแท้ พี่ครามเป็นทุกอย่างให้กับฉัน ทว่ามันก็ไม่ใช่ความรัก ไม่รู้ว่าฉันตายด้านกับมันไปแล้วหรือเปล่า รู้เพียงอย่างเดียวว่าคบกับเขาเพราะมีเหตุผลอยู่ในนั้น ฉันจะเป็นยังไงก็ช่างขอแค่เรื่องที่ขอให้เขาช่วยมันต้องสำเร็จ นั่นคือสิ่งที่ฉันต้องการจากเขามากที่สุด มากกว่าความรักจากเขาหรือมากกว่าการกระทำของเขา

21.45 น.

มินิมาร์ทที่ฉันทำงานอยู่นั้น จะมีแค่ฉันที่เข้ากะถึงสี่ทุ่มเพียงแค่คนเดียวเท่านั้น พอใกล้เปลี่ยนกะจึงจำเป็นต้องเช็กของเพื่อส่งรายงานให้กับเจ้าของร้านตอนเลิกกะ ดังนั้นเวลานี้มินิมาร์ทจึงเงียบไม่มีคนสักเท่าไหร่ ฉันยืนเช็กของสวมชุดนักศึกษาและมีเพียงแค่ผ้ากันเปื้อนสีดำตราสัญลักษณ์ของร้านเท่านั้น ที่นี่จะมีบริการต้มบะหมี่ใส่เครื่องเคียงคิดราคาตามขนาดที่แพคเอาไว้เป็นห่อๆ แน่นอนว่าฉันต้องทำให้ลูกค้าทานและนั่งกินตรงโต๊ะตัวยาวติดริมกระจก

เสียงเซ็นเซอร์ดังขึ้นทำให้รู้ว่ามีลูกค้าเข้ามา จึงกึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้ามาในเคาน์เตอร์เพื่อต้อนรับลูกค้า ทว่า...

สายตาที่แสนเย็นชา ใบหน้าหล่อเหลาแลดูเรียบนิ่ง ริมฝีปากแดงคล้ำได้รูปและผมสีดำที่มัดรวบไว้ครึ่งศีรษะ ทำให้คนๆ นี้ดูดีจนไม่กล้าเสมองไปทางอื่นเลย ฉันขมวดคิ้วเมื่อเพ่งพินิศใบหน้าของเขาให้แน่ชัด จำได้ว่าเหมือนเคยเจอที่ไหน ฉันเองก็นึกไม่ออกเอาเสียเลย กระทั่งไล่มาถึงเสื้อช้อปสีแดงเลือดหมูตราสัญลักษณ์รูปเกียร์พอจะเดาอะไรได้หลายอย่าง

ความสูงของเขาทำให้ฉันถึงขึ้นเงยหน้ามอง ฉันสูงเลยไหล่เขามาแค่เซ็นเดียวเท่านั้น แค่เซ็นเดียวจริงๆ เขาสูงและหุ่นดีมาก หนำซ้ำรอยสักท่อนแขนขวายังเพิ่มความรู้สึกว่าเขาดูหล่อเหลาและอันตรายยังไงบอกไม่ถูก

“Marlboro Menthol ซองหนึ่ง”

“ดะ ได้ค่ะ” เขาดึงสติฉันให้กลับไปหยิบซองบุหรี่... เมนทอลเหรอ “ทั้งหมด 150 บาทค่ะ”

“...” เขายื่นธนบัตรสีม่วงมา ยังไม่ทันได้รับดีเขาก็เดินหายไปยังล็อกบะหมี่ถ้วยและกลับมาพร้อมบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสหมูสับและเบียร์หนึ่งกระป๋อง

“ลูกค้ารอด้านนอกสักครู่นะคะ ที่นี่มีบริการต้มบะหมี่ให้ค่ะ” คนตรงหน้าไม่พูดอะไรพอรับเงินทอนเขาก็หมุนตัวเดินออกไปนั่งรอที่เก้าอี้หน้ามินิมาร์ท ฉันลอบมองเขาที่แกะซองบุหรี่และคีบมันเข้าปากจุดไฟจนเห็นควันสีเทาพวยพุ่ง ราวกับเขารู้ว่าฉันมองอยู่จึงหันมาและนั่นทำให้รีบหันกลับมาทำบะหมี่ให้เขาแทบไม่ทัน

บ้าจริงปั้นหยา ไปมองเขาแบบนั้นได้ยังไงกัน!

ถ้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสหมูสับที่ใส่เครื่องลงไปเยอะพอควร ดันมาอยู่ตรงหน้าของผู้ชายคนนี้ มือขวาคีบบุหรี่พ่นควันไปอีกทาง ส่วนมือซ้ายยกกระป๋องเบียร์ขึ้นดื่มเสมองมายังถ้วยบะหมี่ที่ต้มให้เขา มีตะเกียบและช้อนพลาสติกครบ

“ทานให้อร่อยนะคะ”

พูดจบก็หมุนตัวกลับเข้ามาในมินิมาร์ทตามเดิมเพื่อเช็กของต่อ ทว่ากลิ่นของบุหรี่เมนทอลกลิ่นนั้นยังติดจมูกฉันไม่จางหายไปเลยสักนิด กลับกันฉันรู้สึกเหมือนกับว่าเคยเห็นเขาที่ไหนมาก่อน ฉันนึกไม่ออกจริงๆ ผู้ชายที่หล่อเหลาและดูเย็นชาแบบนี้จะเคยผ่านตาฉันเหรอ ปกติมองผู้ชายทุกคนก็แค่ผ่านไปก็จบ

แต่กลิ่นของเมนทอล... มันติดจมูกและตราตรึงจนฉันไม่เป็นตัวเองเลยให้ตายสิ ทำไมกลิ่นบุหรี่ที่พี่ครามสูบมันถึงเหม็นและทำให้ฉันฉุนจมูกทุกครั้งที่ได้กลิ่น ทำไมพอเป็นกลิ่นเย็นๆ จากเมนทอล กลับไม่ได้ทำให้รู้ว่ามันฉุนจนไม่อยากเข้าใกล้

“เอาอะไร” ดูเหมือนเขาจะกลับเข้ามาอีกรอบ ฉันที่กำลังนั่งยองมองว่าเขาจะเลือกอะไร จึงเห็นว่ามือซ้ายกำลังเอาสมาร์ทโฟนราคาแพงสุดหรูแนบใบหูเพื่อคุยปลายสาย เสมองไปยังหน้าเคาน์เตอร์เมื่อเห็นว่าเขากำลังเลือกอะไรบางอย่าง “ผิวเรียบ 60 มม. ไม่มี”

เลือกถุงยางเหรอ? ฉันเลิกคิ้วขึ้นและเดินกลับไปที่หน้าเคาน์เตอร์เพื่อรอคิดเงิน เขาถอนหายใจราวกับหงุดหงิดเล็กน้อย กระทั่งเงยหน้ามามองสบตากัน

“มึงไปหาซื้อเอง แค่นี้” ราวกับไม่สบอารมณ์อย่างมาก เขาจึงยัดมือถือลงกระเป๋ากางเกง “เอาบะหมี่เมื่อกี้”

“บะหมี่เหรอคะ” ถามย้ำว่าเขาจะกินมันอีกเหรอ ถ้วยบะหมี่ที่เขาหยิบนั่นมันไซส์ M เชียวนะ ขนาดฉันกินคนเดียวยังไม่หมดเลย เขายังจะกินต่อได้อีกเหรอเนี่ย กระเพาะควายชัดๆ

“ต้มให้หน่อย” พูดจบก็หยิบธนบัตรสีแดงวางให้และเดินกลับไปนั่งรอข้างนอก เอิ่ม ทำงานมาก็นานไม่เคยเจอลูกค้าแปลกประหลาดแบบนี้มาก่อนในชีวิตเลย ให้ตายสิปั้นหยา!

รอบนี้ฉันใส่ผักและหมูสับให้แบบจัดเต็มเลยล่ะ วางถ้วยบะหมี่ให้กับเขาที่พ่นควันบุหรี่เป็นว่าเล่น ก่อนจะเสมองขวดน้ำเปล่าในมือวางลงให้กับเขาพร้อมเงินทอนที่เหลือสามสิบบาท น้ำเปล่าแค่ขวดละไม่กี่บาทเองฉันก็เลยให้เขานั่นแหละ

“น้ำ หนูให้ค่ะ” ฉันตอบเขาพลางหมุนตัวจะกลับเข้ามาเช็กของเพื่อเตรียมตัวเปลี่ยนกะ

“เดี๋ยว” หันกลับไปมองเขาที่หยิบตะเกียบคนถ้วย จากนั้นเงินทอนก็ถูกดันมาตรงหน้า “เอาไป”

“ให้หนูเหรอคะ” ชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง เขาไม่พูดเอาแต่คีบเส้นบะหมี่เข้าปาก ถึงจะร้อนเขาก็แทบจะไม่เป่ามันเลยด้วยซ้ำ กลัวปากจะพองชะมัด พอเห็นเงินทิปเล็กๆ น้อยๆ ฉันก็ยิ้มจนแก้มแทบแตก พลางยกมือไหว้เขา “ขอบคุณค่ะ”

ถึงจะเป็นเงินไม่มาก แต่อย่าหมิ่นเงินน้อย อย่าคอยวาสนา... แค่นี้ก็ทำให้ฉันมีเงินเก็บเพิ่มแล้ว

*-------------------------------------------------------*