วิศวะกลรัก :: CHAPTER 2 เมนทอล [50%]

Gear Trick #2

เมนทอล

ฝ่ามือหนาลูบไล้หน้าท้องและค่อยๆ เลื่อนขึ้นมาหวังจะตะปบมาที่ก้อนเนื้อทั้งสองข้าง ฉันรู้สึกตัวเสียก่อนจึงคว้าหมับมือหนาเอาไว้และเอนเอียงไปมองใบหน้าหล่อเหลาที่กลิ่นเหล้าและกลิ่นบุหรี่รดรินอยู่บนกลีบปาก มันชวนให้รู้สึกคลื่นไส้เสียจนฉันต้องเอื้อมมือไปเปิดโคมไฟหัวเตียง

“พี่คราม”

“พี่คิดถึงหนู” น้ำเสียงยานคางเอ่ยพลางพรมจูบซอกคอฉัน “คิดถึงกลิ่นหนู ปั้นหยา”

“พะ พี่ครามหยุด พี่เมา”

แลดูพี่ครามจะไม่ได้สนใจเสียงร้องห้ามของฉันเลย ยามนี้เป็นเวลาหกโมงเช้า เขากลับมาตะวันกำลังจะขึ้นแถมยังมีกลิ่นเหล้าเต็มตัว ไม่พอยังทำตัวรุ่มร่ามกับฉัน จนตอนนี้ใบหน้าหล่อเหลาซุกไซ้ลำคอจนรู้สึกขยะแขยง ฉันเกลียด... กลิ่นเหล้าของเขาที่สุดเลย

“หยา พี่ไม่ไหวแล้ว”

“หยุดนะคะ”

เอามือดันไหล่หนาให้ออกห่าง เห็นถึงแววตาแดงก่ำและดวงตาที่ปรือจะหลับอยู่แล้ว กระทั่งพี่ครามทิ้งศีรษะลงบนตำแหน่งลำคอฉัน ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินบริเวณซอกคอ ฉันถึงหายใจหายคอได้สะดวกผลักร่างหนาให้นอนหงายบนเตียงที่นอนได้สองคน ภายในห้องพักที่ไม่ได้กว้างขวาง แต่มันถูกและทำให้เราสองคนอาศัยอยู่ด้วยกันได้ แถมอยู่ไม่ไกลจากมหาลัยด้วย พ่นลมออกทางริมฝีปากก็ลุกขึ้นจากเตียงตรงเข้าห้องน้ำบิดผ้าขนหนูหมาดๆ เช็ดใบหน้าหล่อเหลาที่เมาจนผล็อยหลับไป

‘หนูทำข้าวต้มไว้ อย่าลืมกินนะคะ พี่ครามมีเรียนตอนบ่ายนะ หนูต้องไปช่วยป้าณีทำขนมแล้วจะไปเรียนเลย’

เขียนโน้ตทิ้งไว้แปะบนหมอน จากนั้นก็เตรียมตัวสวมชุดนักศึกษาแบบเป็นระเบียบ ผมสีดำของฉันมัดรวบเป็นหางม้า ปล่อยปอยผมด้านข้าง เอาจริงฉันค่อนข้างเป็นผู้หญิงที่หน้าตาไม่ได้จัดว่าสวยมากนัก ยิ่งอยู่ในมหาลัยยิ่งดูไร้ตัวตนเป็นที่สุด อันเนื่องจากแต่ละคนจะสวยแข่งกันยกเว้นฉันคนเดียวเท่านั้น

พี่ครามสนใจในตัวฉันโดยให้เหตุผลว่า ‘หนูไม่รู้ตัวเหรอ หนูน่ารักมาก ตากลมโต ริมฝีปากจิ้มลิ้มและผิวขาวซีด’ พี่ครามมักจะบอกว่าฉันน่ารักมากๆ ในสายตาของเขา สำหรับคนอื่นฉันไม่รู้หรอกนะเพราะฉันค่อนข้างเป็นอากาศธาตุซะมากกว่าเป็นจุดเด่นให้ใครต่อใครมอง

“มาแล้วเหรอหยา”

“มีอะไรให้หนูช่วยหรือเปล่าคะ”

“เอาจริง หนูน่ะไม่ต้องมาช่วยป้าก็ได้ ป้าทำเองสบายมาก” ถึงป้าณีจะบอกแบบนั้นฉันก็ต้องช่วย เพราะแม้จะได้เงินจากการช่วยป้าณีตั้งร้านในตลาดแค่ไม่กี่ร้อยก็เป็นเงิน ยิ่งพี่ครามเอาเงินฉันไปสามพัน จะต้องหามาคืนให้ได้ไม่อย่างนั้นเงินที่มีมันจะลดลงเรื่อยๆ ฉันไม่อยากให้มันเป็นแบบนั้น จึงต้องทำงานรับจ้างทุกอย่าง ไม่ว่าจะให้ทำอะไรก็ตามแต่ ยกเว้นอย่างเดียวคือ... ขายตัว นั่นเป็นสิ่งที่สุดท้ายที่ฉันจะคิดจะทำมัน

“หนูช่วยขนของนะคะ จะได้เอาไปจัดเรียงให้”

ป้าณีเป็นป้าที่รู้จักกับเจ๊นัตตี้นั่นแหละ ฉันมาช่วยป้าณีตั้งแต่อายุสิบเจ็ด ได้วิชาทำขนมมาก็เยอะ หากแต่ว่ามันก็ไม่ได้ทำให้ฉันเก่งถึงขั้นทำมันเป็นทุกอย่าง แค่บางอย่างเท่านั้นนะเพราะรู้ๆ อยู่พื้นที่ห้องพักไม่ได้เหมาะกับการทำขนมเลยสักนิด อีกอย่างการมาช่วยป้าณีก็ทำให้ฉันได้กินขนมฟรีทุกวัน เช่นเช้านี้ช่วยป้าณีเสร็จท่านก็ให้ข้าวต้มมัดฉันมาและขนมกล้วยอีกสามห่อ

เพราะเมื่อคืนกลับดึกกว่าจะได้นอนก็เลยต้องตื่นเช้ามาทำรายงานที่คณะก่อนจะเข้าเรียนตอนสิบโมง ถึงบ่ายสาม พอหลังจากเลิกเรียนฉันก็ต้องไปทำงานที่ร้านอาหารปิ้งย่างในห้างด้วย เป็นงานพาร์ทไทม์จนกว่าจะถึงช่วงเข้างานมินิมาร์ทตอนทุ่มกว่าลากยาวไปถึงสี่ทุ่ม บางทีก็ต่อกะไปถึงตีสองตีสามก็มี ได้เงินฉันเอาหมดนั่นแหละ

ปรี้น!

“ว้าย...”

ไม่แน่ใจว่าตัวเองเดินเพลินไปหรือเปล่า สุดท้ายฉันสะดุ้งตกใจกับเสียงบีบแตรที่ลากยาวเมื่อรถคันหนึ่งกำลังจะเลี้ยวเข้าไปยังคณะวิศวกรรมศาสตร์ ฉันต้องตัดผ่านตรงนี้ไปถึงสองคณะถึงจะถึงคณะอักษรศาสตร์ที่ฉันเรียนอยู่ กลับมาปัจจุบัน ฉันฟุบลงบนพื้นทำให้ขนมที่หิ้วมากระจัดกระจายเต็มเกลื่อนถนนมหาลัย มองฝ่ามือของตัวเองที่เป็นรอยขูดถลอกจนเลือดซิบ

“เดินประสาอะไรวะน้อง!”

“ขอโทษค่ะ หนูไม่ได้ตั้งใจ” ก็ไม่ได้เดินตัดหน้ารถเขาเสียหน่อย ทำไมฉันต้องขอโทษด้วยล่ะเนี่ย

“ดูดิ แม่งรถฉันเลอะน้ำคำเลยเนี่ย แม่งเพิ่งถอยมาใหม่ด้วย” เขาโวยวายพลางยกมือเสยเส้นผมสีดำขึ้นอย่างหงุดหงิด เรียกสายตาของนักศึกษาคณะวิศวกรรมมองดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เขาสวมเสื้อช้อปสีขาวและไม่แน่ใจว่าอยู่สาขาอะไรนะ “อุตส่าห์หลบไม่เหยียบน้ำคำแท้ๆ”

“พี่จะให้หนูชดใช้ยังไงดีคะ” ยังคงนั่งฟุบบนพื้นและทำอะไรไม่ถูกเมื่อเห็นน้ำคำกระเซ็นโดนรถของเขา ใบหน้าหล่อเหลาแลดูหงุดหงิดพลางถอนหายใจ

“ต้องเข้าคาร์แคร์อะดิ เสียเงินอีกกู”

“หนูขอโทษค่ะ”

“คิดว่าคำขอโทษมันชดใช้ได้งั้นเหรอวะน้อง! รถพี่เพิ่งถอยมาใหม่ๆ น้องทำเลอะขนาดนี้อะ”

“แต่หนู... ไม่มีเงินนะคะ” ตอบด้วยความสัตย์จริง จะให้เอาเงินที่มีอยู่ไปให้เขาเพื่อเข้าคาร์แคร์ ฉันหมดตัวแน่

“ถ้างั้นถอดเสื้อออกมาเช็ดรถให้พี่ดิ”

“!”

“ไม่มีเงินไม่ใช่ไง” ดวงตาเบิกกว้างขึ้นทันที เมื่อเขาสั่งให้ฉันถอดเสื้อเพื่อเช็ดรถของเขาอย่างงั้นเหรอ ทำไมต้องมาเจออะไรแบบนี้ในรั้วมหาลัยด้วยนะ ทั้งที่เป็นคนไร้ตัวตนที่นี่ก็เพราะไม่อยากเป็นจุดสนใจ ทว่าดูเหมือนตอนนี้ทุกสายตาเอาแต่จ้องมองมาราวกับฉันเป็นคนผิด ใช่ ฉันอาจจะผิด นี่มันไม่ใช่บทลงโทษที่ฉันควรได้รับนี่นา “เอายังไงน้อง นี่พี่ใจดีกับน้องมากนะ”

“คือว่า...” ลอบกลืนน้ำลายลงคอ มองเขาที่ยืนกอดอกแสยะยิ้มเพื่อมองว่าฉันจะทำจริงไหม ปรากฏว่าฉันมีทางเลือกไม่มาก สองมือที่สั่นเทาเอื้อมหวังจะปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาของตัวเอง ไม่สิปั้นหยา ต้องมีวิธีที่ไกล่เกลี่ยได้ดีกว่านี้ วิธีที่จะไม่ทำให้ตัวเองต้องอับอายหรืออยู่ท่ามกลางเสียงพูดคุยและซุบซิบ พี่ครามรู้จะต้องเสียใจแน่ที่เห็นฉันทำอะไรแบบนี้ ถ้าไม่ทำเขาก็จ้องจะให้ฉันเป็นคนผิดอยู่ร่ำไป “งั้นหนูชดใช้...”

“รถเลอะขนาดนั้นเลย”

จู่ๆ เสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาซะก่อน กลิ่นเมนทอลที่คุ้นจมูกทำให้ฉันเสมองร่างสูงที่เดินออกมาจากใต้ต้นไม้ คีบบุหรี่ออกจากริมฝีปาก เอ๊ะ?... หน้าตาแบบนี้ ทรงผมแบบนี้ ผู้ชายคนนั้นที่มินิมาร์ทนี่นา ฉันจำเขาได้แล้วที่จำได้ไม่ใช่แค่กลิ่นเมนทอลจากบุหรี่ที่เขาสูบ ทว่าเป็นใบหน้าหล่อเหลาที่แลดูไม่แยแสอะไรบนโลกใบนี้ต่างหาก

“เอาเสื้อกูไปเช็ด”

“อะ เอ่อ ไม่ต้อง กะ กูแค่ล้อเล่นกับน้องเขาเอง” เขาคาบบุหรี่ไว้ตรงมุมปาก จากนั้นก็ถอดเสื้อช้อปสีแดงเลือดหมูโยนใส่หน้าผู้ชายคนนั้นจนตกลงบนพื้น

“หยิบขึ้นมา” น้ำเสียงเยือกเย็นแผ่ซ่านเข้ามาทุกอณูผิวของฉันจนขนในกายลุกชันขึ้น ไม่ต่างจากผู้ชายตรงหน้า พอถูกสั่งปุ๊บก็ย่อตัวหยิบเสื้อช้อปสีแดงเลือดหมูขึ้น ถึงจะไม่อยากใช้มันเช็ดด้วยมือที่สั่นเทาเขาก็ทำตามอย่างว่าง่าย “จบนะ”

สิ้นคำพูดร่างสูงก็หมุนตัวเดินกลับเข้าไปในคณะโดยไม่สนใจอะไรเลย เขา... ช่วยฉันเหรอ? ได้แต่ครุ่นคิดในใจ ไม่สิ เขาจะมาช่วยฉันทำไมกัน แลดูเหมือนกับว่าเขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเคยเจอกับฉันที่มินิมาร์ท พอให้หลังเขาเดินจากไปจนลับตา ผู้ชายที่เอาเสื้อช้อปสีแดงเลือดหมูเช็ดคราบน้ำคำก็โยนเสื้อลงบนพื้น

ตุ้บ

“แม่งเอ๋ย! ไอ้ควาย คิดว่าเจ๋งเหรอวะ ไอ้เวรตะไล” ปลายรองเท้าเหยียบลงบนเสื้อช้อปด้วยความหงุดหงิด น่าแปลกที่พอเขาคนนั้นปรากฎตัวปุ๊บ ทุกคนที่เคยมุงดูก็มลายหายไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น รถหรูของรุ่นพี่คนนี้ขับเข้าไปในคณะด้วยความเร็วจนลมท่อตีเข้าหน้า ฉันจึงลุกขึ้นปัดมือกระโปรงพลีทและโน้มตัวหยิบขนมลงถุงพลาสติก กำลังจะเดินไปที่คณะ

ความรู้สึกหนึ่งเรียกให้ฉันหันกลับไปมองเสื้อช้อปสีแดงเลือดหมู... ไม่รู้อะไรดลใจให้ฉันเลือกโน้มตัวลงไปหยิบมันขึ้นมา มีคราบน้ำคำเปียกชื้นหนำซ้ำมีรอยรองเท้าเหยียบอยู่หลายจุด ต่อให้เอามือปัดก็ไม่ยอมจะออก จึงพับมันเก็บลงกระเป๋าผ้าและสาวเท้ามายังหน้าคณะ

“เจ็บมากไหมหยา”

“ไม่เลย แผลเล็กน้อยมาก” มองมุกที่กำลังทำแผลบนฝ่ามือซ้ายให้พร้อมพันแผลให้เรียบร้อย

“ใจร้ายมากเลยนะ ที่เขาทำแบบนั้นกับเธอ”

“ช่างเถอะ มันผ่านมาแล้ว” บอกเพื่อนเสมองเสื้อช้อปสีแดงเลือดหมูในกระเป๋า สงสัยต้องเอากลับไปซักเพื่อคืนเขาคนนั้นแล้วล่ะ ถึงเขาจะมาช่วยหรือไม่ก็ตามแต่ เสียดายแทนที่มันจะต้องถูกทิ้งไว้บนท้องถนนให้รถคันอื่นเหยียบซ้ำ

[50%]

*-------------------------------------------------*