วิศวะกลรัก :: CHAPTER 1 เป็นแฟนวิศวะ [50%]

Gear Trick #1

เป็นแฟนวิศวะ

กลิ่นฉุนของบุหรี่ที่เพิ่งได้กลิ่นมาเมื่อเช้า มันเป็นกลิ่นเย็นๆ คล้ายกับเมนทอล หากแต่ว่ามันกลับทำให้ฉันรู้สึกมึนหัวตอนได้กลิ่น อาจเป็นเพราะต้องสูดเอาทั้งควันรถรวมไปถึงควันบุหรี่เข้ามาในปอด จึงทำให้โสตประสาทแยกกลิ่นได้ย่ำแย่ เล่นงานเสียจนหัวหมุน

ทว่า... รุ่นพี่คณะวิศวะที่เดินผ่านฉันไปเมื่อกี้ เขากลับมีกลิ่นเมนทอลกลิ่นนั้นลอยคลุ้งมาแต่ไกล จังหวะที่สายตาของเราสองคนผสานเข้าหากัน ฉันเหมือนถูกนัยน์ตาสีดำสนิทคู่นั้นดึงดูดไปอยู่ในห้วงของมิติที่ไม่สามารถแยกได้ว่าอันไหนคือความจริงและอันไหนคือความฝัน แผ่นหลังกว้างเดินห่างออกไปไกล เส้นผมสีดำสนิทยาวจนรวบมัดไว้ตรงกลางศีรษะ ความสูงที่ทำให้เขาแลดูดีในหมู่รุ่นพี่คนอื่นที่เดินผ่าน ทุกอย่างบนตัวของเขาทำให้ฉันถึงกับเผลอมองจนเดินลับตาไป

ทำไมกลิ่นของเขาถึงได้เหมือนกลิ่นบุหรี่ที่ผู้ชายคนนั้นสูบเลย ฉันไม่รู้และไม่ได้มองว่าใครสูบบุหรี่ตอนที่ฉันนั่งวินมอเตอร์ไซค์เพื่อมามหาลัย เอาจริงฉันเองก็ไม่ใช่หมาที่แยกกลิ่นเก่งขนาดนั้น ช่างเถอะ

“ลูบเสร็จหรือยัง”

“เรียบร้อย ทีนี้จะได้มีแฟนวิศวะกับเขาสักที” มองร่างบอบบางของเพื่อนสนิทชื่อว่า ‘มุก’ ชวนฉันมาที่คณะวิศวกรรมศาสตร์เพราะข่าวลือแพร่สะพัด

‘ใครอยากได้แฟนวิดวะ ต้องมาลูบป้ายคณะและจะให้ได้ผลต้องจับเกียร์ด้านบนในเวลากลางคืน’

ฉันค่อนข้างไม่เชื่ออะไรพวกนี้สักเท่าไหร่ กับการที่จะต้องเงยหน้ามองไปยังเกียร์ด้านบนที่สูงจนอาจทำให้เกิดอุบัติเหตุได้ถ้าเกิดมีคนเชื่อจริงๆ

“หยา!”

น้ำเสียงเข้มแหบพร่าตะโกนเรียกมาแต่ไกล พอเห็นว่าร่างสูงที่สวมเสื้อช้อปสีกรมท่าวิ่งมาหาและโถมตัวกอดจนฉันเซไปด้านหลังเล็กน้อยก็พาให้ตกใจเอามือยันหน้าท้องแกร่ง

“เดี๋ยวพี่คราม ปล่อยหนูก่อน”

“พี่คิดถึงหนูที่สุดเลยรู้ไหม” กระซิบบอกข้างใบหูท่ามกลางสายตาของคนที่เดินเข้าคณะวิศวะ และไม่เว้นแม้แต่สายตาของเพื่อนจำต้องดันร่างสูงให้ถอยห่างจนเขายินยอม “หนูมาหาพี่เหรอ”

“เปล่าค่ะ หนูมาเป็นเพื่อนมุก”

“มุกมีแฟนเป็นเด็กวิดวะเหรอ”

“ไม่ใช่ มุกมาลูบป้ายคณะวิศวะต่างหาก”

“เชื่อข่าวลือพวกนั้นด้วยเหรอเนี่ย”

ลอบมองใบหน้าหล่อเหลาของ ‘พี่คราม’ เด็กวิศวะไฟฟ้าปี 3 เท้าเอวหัวเราะกับข่าวลือที่มุกเชื่อ เพื่อนได้ฟังแบบนั้นก็เขินพลางตีไหล่ของพี่ครามจนเขาฉีกยิ้มและบอกว่าไม่ได้จะดูถูก แค่ไม่คิดว่ามุกจะเชื่อและใช่ ผู้ชายคนนี้ก็คือแฟนของฉันเอง นี่คือเหตุผลว่าทำไมฉันถึงไม่ลูบป้ายคณะตามที่มุกชวน

ร่างหนาของผู้ชายคนหนึ่งเดินยกมือปิดปากหาวมาแต่ไกล เขาสวมเสื้อช้อปสีแดงเลือดหมูพลางยกมือเสยเส้นผมสีดำสนิทขึ้น ผมสีดำยาวรากไทรและไถด้านข้างขึ้นเล็กน้อย แน่นอนว่าความสูงไม่ได้ต่างจากรุ่นพี่คนนั้นที่ฉันได้กลิ่นเมทอลจากตัวเขาเลยสักนิด ฉันเหมือนกลายเป็นเด็กตัวจิ๋วเดียวเมื่อเขาเดินมาหยุดตรงหน้า

“ถอย” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “จะเดิน”

“ที่เดินก็มีเยอะแยะนะไอ้เจค”

“...” พี่ครามก่นถามด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด แต่ดูเหมือนว่ารุ่นพี่คนนี้จะไม่แยแสเขายกมือเกาท้ายทอย “ถอย”

“ไอ้เจค” รีบดึงต้นแขนของพี่ครามเอาไว้ซะก่อน และฉันก็เป็นฝ่ายหลีกทางให้เขาเดินผ่านไปราวกับตัวเองเป็นเพียงอากาศธาตุ พี่ครามแลดูหงุดหงิดจึงด่าตามหลัง “คิดว่าเจ๋งหรือไงวะ!”

“พอเถอะค่ะ”

“ใครเหรอคะพี่คราม หล่อมากแถมสูงสุดๆ”

“ไม่ต้องรู้หรอก” พี่ครามบอกปัดและหันมาฉีกยิ้มให้กับฉัน “คืนนี้หนูจะกลับห้องไหม”

“หนูจะแวะไปหาน้องหน่อยน่ะค่ะ ไม่ได้ไปหาหลายวันแล้ว ช่วงนี้ทำงานหนักทุกวัน”

“อ่า งั้น...” คิดว่าพี่ครามคงจะคิดถึงฉันไม่มากก็น้อย เราสองคนเองก็แทบจะไม่ได้เจอกัน ดังนั้นพอพี่ครามเห็นหน้าฉันจึงได้วิ่งเข้ามาสวมกอดด้วยความคิดถึง ราวกับสิ่งที่คิดมันพังไปหมดเมื่อเขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้ใบหูพลางกระซิบไม่ให้มุกได้ยิน “พี่ยืมเงินหนูหน่อยสิ”

“คะ?” หางตากระตุกขณะสบตากับพี่ครามที่ใช้เสน่ห์จากรอยยิ้มบนใบหน้าหล่อเหลา ฉันถึงกับไปไม่เป็นเลยและใช่ มันไม่ใช่ครั้งแรกที่พี่ครามขอยืมเงินจากฉัน

“คือพี่ต้องทำรายงานน่ะ เงินขาดอยู่”

“เท่าไหร่คะ”

“สามพัน” ลอบกลืนน้ำลายเมื่อมองจำนวนนิ้วที่เขาชูให้ราวกับเป็นเงินที่หามาได้ง่ายๆ แปบเดียว ทั้งที่ฉันต้องตกระกำลำบากทำงานหนักเพื่ออะไร ถ้าไม่ใช่เพื่อน้องสาวคนเดียวของฉัน “เรื่องที่หนูให้พี่ทำ หนูคงไม่ลืมใช่ไหม”

“ไม่ลืมค่ะ”

“ให้พี่ยืมก่อน เดี๋ยวพ่อกับแม่โอนให้ พี่จะรีบเอามาคืน” อยากจะถาม... โอนมาก็ไม่เห็นคืนสักที กลายเป็นว่าตอนนี้พี่ครามยืมเงินฉันไปครบสามหมื่นบาทแล้วนะ ฉันยังไม่ได้คืนสักบาทคิดแค่ว่าเขาเป็นแฟนและมีเรื่องที่จะต้องพึ่งพาเขา สำคัญพี่ครามคือผู้ชายคนเดียวที่คอยให้กำลังใจและคอยปลอบใจฉันในวันที่แสนจะยากลำบากในการใช้ชีวิต

“หนูโอนให้”

“น่ารักที่สุดแฟนพี่!” เขากอดฉันอย่างมันเขี้ยวและฉีกยิ้มกว้าง “ไม่งั้นพี่ทบไปจ่ายเงินส่วนตรงนั้นเลยดีไหม”

“ก็ได้ค่ะ”

ไม่มีทางปฏิเสธได้เลยแม้แต่นิด เพราะทุกสิ่งทุกอย่างมันมาพร้อมกับความรับผิดชอบที่ยิ่งใหญ่ของฉัน ดังนั้นถึงจะมีเงินเก็บเหลือเพียงไม่มาก ฉันก็ต้องทำงานทุกอย่างเพื่อให้ได้เงินมา มันสำคัญต่อการใช้ชีวิตของฉันและสำคัญมากๆ กับน้องสาวคนเดียวของฉัน

คงเหลือ 11,023.56

เงินในบัญชีตอนนี้เหลือเพียงแค่หมื่นนิดๆ เมื่อโอนเงินให้พี่ครามยืมไปสามพัน ฉันก็นั่งเคาะนิ้วลงบนโต๊ะหินอ่อนหลังจากที่กลับจากคณะวิศวะ เข้าคลาสเรียนจนล่วงเลยมาถึงเวลาเย็น ค่ำนี้มีไปทำงานที่มินิมาร์ทถึงสี่ทุ่ม พรุ่งนี้เช้ามีไปช่วยป้าณีทำขนมขายต่อเช้า น่าจะเหลือพอที่จะเก็บเอาไว้สมทบทุนเรื่องนั้น

“ไปเดินห้างกันไหมหยา”

“โทษทีนะมุก ฉันต้องไปหาเจ๊นัตตี้น่ะ”

“อ้าวเหรอ ทำไมทำงานหนักจัง”

เพื่อนสาวที่สนิทด้วยตอนเข้ามาเรียนแรกๆ ช่วงรับน้อง ฉันเป็นเด็กทุนได้เข้าเรียนมหาลัยเอกชนจนถึงจบป.ตรี มีหอพักให้ฟรีแต่ฉันเลือกออกมาอยู่หอพักข้างนอกกับพี่ครามได้ประมาณสองเดือนแล้ว เขาเป็นฝ่ายมาจีบฉันตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันตอนฉันเผลอสะดุดล้มที่ลานเกียร์คณะวิศวะ ตอนไปทำกิจกรรมที่นั้น ตอนนั้นฉันไม่ได้ตั้งใจจะตกลงคบกับเขา แต่พี่ครามเป็นผู้ชายที่มีเสน่ห์เหลือล้นมาก คำพูดของเขามันหวานและปลอบใจฉันทุกครั้งที่รู้สึกท้อแท้

เขาเป็นเหมือนแสงให้กับฉันเลยนะ เป็นทุกอย่างให้จริงๆ ฉะนั้นไม่ว่าเขาจะต้องการอะไร ฉันจึงอยากให้เขาและไม่เว้นแม้แต่เรื่องของเงินทองเองก็ตามที พี่ครามรู้ความเป็นไปในชีวิตของฉันทุกอย่าง เช่นเรื่องนั้นเองก็ด้วยที่เขาอาสาจะทำให้ทุกอย่างมันดีขึ้นโดยไม่ต้องให้ฉันลำบากอยู่ฝ่ายเดียว แค่เขาช่วยเหลือตรงส่วนนั้นมันก็มากเกินพอแล้วจริงๆ

“มีเรื่องจำเป็นน่ะ โทษทีนะมุก” ตอบเพื่อนพลางเก็บมือถือรุ่นที่ไม่ได้แพงหรือหรูหราเหมือนที่คนอื่นเขาใช้ ขอแค่เป็นมือถือที่ทำให้ฉันโทรเข้าโทรออกและมีแอพฯ ธนาคารก็เพียงพอ “ฉันต้องไปแล้ว”

“เดี๋ยวสิหยา หยา!”

โบกมือให้กับเพื่อนและหยิบกระเป๋าผ้าใบเก่าสะพายข้าง สองเท้าก้าวฉับออกจากคณะเพื่อกลับไปหาน้องสาว อย่างน้อยเงินน่ะหาเมื่อไหร่ก็ได้ แต่ชีวิตของน้องสาวฉันจนตายมันก็หามาแทนไม่ได้ ดังนั้นต่อให้ต้องลำบากปากกัดตีนถีบแค่ไหน ฉันจะต้องทำให้น้องสาวเพียงคนเดียวของฉันพบเจอแต่สิ่งที่ดีงาม

งานจะหนัก งานจะเบาหรืองานจะทำให้ฉันเหนื่อยแทบลากเลือดก็ยิ่งดี จะทำมันโดยไม่ปริปากบ่นแม้แต่คำเดียว ก็เพราะเราสองคนมีกันแค่สองคนพี่น้องนี่นา

ร้าน NUTTY Beauty

มือซ้ายหิ้วถุงพลาสติกที่มีของกินหลากหลายอย่างมาหยุดที่หน้าตึกแถวแห่งหนึ่ง ฉันเงยหน้ามองป้ายร้านและประตูกระจกที่มีหุ่นผู้หญิงโชว์ชุดที่ตัดเย็บอย่างสวยงามสำหรับใส่ไปแสดงงานเวทีต่างๆ มากมาย นอกจากนี้ก็ยังรับแต่งหน้าให้กับเซเลปดังหลายคน ฝีมือของเธอไม่ธรรมดาจนโด่งดังเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวาง ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเปิดประตูเข้าไปเสียงกระดิ่งที่ผูกติดกับประตูดังขึ้น เรียกสายตาของสามสาวที่กำลังนั่งเย็บชุดกันอยู่ให้หันมาทางฉัน

“มาซะดึกเลยนะหยา”

“พอดีหนูแวะไปเยาวราชมาน่ะค่ะ” ตอบหนึ่งในสามสาวที่ฉีกยิ้มให้และหันหน้าไปเย็บผ้ากันต่อ สามสาวที่ว่าเธอเป็นสาวประเภทสองที่สวยและใจดีกับฉันมากๆ “เจ๊เป๊กคะ เจ๊นัตตี้ล่ะคะ”

“นู้นไง ไปตอแหลที่ร้านส้มตำซะนาน คนรอกินมันหิวนะอีเจ๊!”

“โอ๊ย แค่ไปเม้าท์ไม่นานเอง พวกหล่อนน่ะใจร้อน”

หันกลับไปมองร่างสูงหุ่นดีส่วนสูง 183 ซม. วัย 32 ปี มีหน้าอกหน้าใจที่ใหญ่โตเพราะผ่านการศัลยกรรมมาเรียบร้อย ใบหน้าสวยแลดูหงุดหงิดเดินสวนฉันเอาถุงส้มตำวางให้กับคนสนิทอย่างเจ๊เป๊กและพองเพื่อน เจ๊นัตตี้หันมามองฉันพลางกอดอกและไล่สายตามองตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า

“หล่อนก็อีกคนนะ หัดกินให้มันเยอะๆ เหมือนอีเป๊กกี้หน่อย ผอมมาก”

“หนูไม่ค่อยหิวน่ะค่ะเจ๊”

“ย่ะ ฉันเชื่อ” ถึงจะดูปากร้ายแต่เจ๊นัตตี้ใจดีกับฉันมากจนหาที่สุดไม่ได้จริงๆ

“หนูไปเยาวราชมาค่ะซื้อของมาฝากเจ๊กับปลายฟ้าด้วย น้องเป็นยังไงบ้างคะ”

“หลับไปแล้วล่ะ” เจ๊นัตตี้รับถุงอาหารไปดูพลางถอนหายใจและดันถุงขนมปังที่ฉันซื้อมาให้ “หล่อนเอาไปกินที่ห้อง ไม่ต้องห่วงนังฟ้า ฉันดูแลมันอย่างดี”

“หนูเกรงใจเจ๊มากเลยนะคะ ทุกอย่างเลย”

“นี่ ทำไมเพิ่งมาเกรงใจ ฉันดูแลหล่อนกับนังฟ้ามาตั้งแต่ 10 ขวบ ตอนนี้โตจนหาเงินได้แล้ว อย่ามาเศร้า” ผลักศีรษะฉันจนยิ้มออกมาเมื่อมองเจ๊นัตตี้ที่เดินไปนั่งตวัดขาไขว่ห้าง “หล่อนอยู่กับแฟน เป็นไงบ้าง”

“ดีค่ะ พี่เขากำลังหาทางช่วยหนูอยู่เรื่องปลายฟ้า”

“เฮ้อ หล่อนน่ะมองคนให้มันลึกๆ หน่อยนะปั้นหยา ไม่อย่างนั้นหล่อนเองนั่นแหละที่จะเสียใจ”

[50%]

*---------------------------------------------------*