วิศวะกลรัก :: CHAPTER 2 เมนทอล [100%]

“เพื่อนฉันน่ารักขนาดนี้ ทำกันได้ลงคอ” มุกเอื้อมมือมาเกี่ยวเส้นผมฉันเหน็บข้างใบหู เทียบกับมุกแล้วต่างกันโดยสิ้นเชิง บ้านเธอมีฐานะและใช้ข้าวของแพงๆ สำหรับฉันแพงสุดก็คือคงเป็นมือถือในราคาห้าพันกว่าบาทเท่านั้น เคยอยากได้เสื้อผ้าและรองเท้าสักอย่าง ยังต้องคิดแล้วคิดอีก เงินที่มีมันไม่ได้มีไว้สำหรับให้ฉันซื้อของใช้สุรุ่ยสุร่าย แต่ต้องเก็บเอาไว้เพื่อให้ปลายฟ้าต่างหาก “บอกพี่ครามเลย จำหน้าได้ปะ ให้พี่ครามจัดการ”

“ฉันไม่อยากเอาเรื่องเล็กน้อยไปบอกพี่ครามน่ะ เขาเรียนหนักก็พออยู่แล้ว” เมื่อคืนที่เมาก็คงจะหลังทำรายงาน ไปสังสรรค์กับเพื่อนเป็นปกติของพี่ครามนั่นแหละ ฉันไม่ได้อยู่กับเขาตลอดเวลานี่นา เขาจะไปสังสรรค์กับเพื่อนฉันก็ไม่เคยคิดจะว่าเลย ขอแค่เขาทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับฉันก็เพียงพอ

“แล้วเมื่อไหร่หยาจะว่างไปเที่ยวกับเรา”

“ขอโทษนะ ฉันต้องทำงาน” บอกมุกเสมอว่าฉันแทบจะไม่มีเวลาให้กับใครเลย แม้กระทั่งพี่ครามเองก็เถอะ “เลิกเรียนฉันต้องไปทำงานที่ร้านปิ้งย่างด้วย”

“เฮ้อ แบบนี้พี่ครามเหงาแย่”

“เขาเข้าใจ”

บอกเพื่อนว่าแฟนของฉันน่ะเข้าใจว่าทำไมฉันถึงต้องทำงานงกๆ เพื่อหาเงินให้ได้มากที่สุด มันไม่ใช่แค่ว่าหาเงินได้เยอะแล้วจะต้องหยุด ฉันต้องหามันต่อไปเพื่อให้ได้เงินมาสำหรับค่าใช้จ่ายจิปาถะอีกมากมาย เกิดถึงวันที่ปลายฟ้าต้องรักษาตัว ค่าใช้จ่ายมันจะเยอะกว่าเดิมเป็นสิบเท่าเลยนะ

P’Khram : ข้าวต้มอร่อยมาก พี่กำลังไปเรียน ให้พี่แวะไปหาหนูไหม

Punya : ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวหนูต้องไปทำงานที่ร้านปิ้งย่าง

P’Khram : งั้นคืนนี้พี่รอกินข้าวพร้อมหนูนะ พี่รักหนูนะปั้นหยา >.<

“พี่ครามเหรอ”

“อืม บอกว่ากำลังจะมาเรียน งั้นฉันไปก่อนนะมุก”

“โชคดีนะ ระวังด้วย”

ฉันโบกมือให้กับมุกและนั่งวินมอเตอร์ไซต์มาส่งที่ห้างสรรพสินค้า เข้าไปเตรียมตัวในร้านปิ้งย่างร้านดังที่มีคนมากินค่อนข้างเยอะ แต่จะเยอะสุดคือช่วงค่ำมากกว่า ฉันอยู่ช่วงเย็นดังนั้นจึงมีบางโต๊ะที่ว่างอยู่ สวมหมวกแก๊ปสีดำเก็บเส้นผมเรียบร้อยและผูกผ้ากันเปื้อนสีดำตรงเอว ยืนเก็บโต๊ะอยู่ตรงทางเข้า

“อยู่ร้านปิ้งย่าง มึงจะมาปะ” เสียงของลูกค้าทำให้ฉันเอี้ยวหน้าหันไปมองร่างสูงใหญ่สองคน แน่นอนว่าคุ้นอีกแล้วสิ สวมช้อปสีแดงเลือดหมู คนหนึ่งกำลังยืนต่อสายคุยกับปลายสายอีกคนก็ยกมือปิดปากหาว “มากับไอ้เจคอะดิ ไม่รู้ชวนมาแดกหรือมาหลับ เออไม่เป็นไร เจอกันที่สนามตอนทุ่มแล้วกัน กูขอหาอะไรลงท้องก่อน... มาสองคนครับน้อง”

“เชิญด้านในเลยค่ะ”

เขาวางสายและบอกจำนวนคนที่มา ฉันผายมือให้เขาไปนั่งโต๊ะสำหรับสองคนด้านในสุด อาหารถูกสั่งมาเต็มโต๊ะขณะที่ฉันยืนเสิร์ฟอาหาร รินน้ำชาให้พวกเขาซึ่งอีกคนนั่งเอาตะเกียบเขี่ยของบนเตาไปมาราวกับไม่สบอารมณ์

“แดกเดี๋ยวนี้เลยไอ้เวร เดี๋ยวโดนปรับนะมึง”

“สั่งมาเยอะ” เขาบอกเสียงเย็นชา “กูง่วง”

“ชาติที่แล้วมึงเกิดเป็นโคอาลาปะ นอนได้ทั้งวี่ทั้งวัน”

“โคอาลา?”

“เออ! หมีโคอาลานอนวันนะ 22 ชม.ต่อวันเลยนะ แต่สำหรับมึงน่ะ 25 ชม.” เมื่อรินชาเรียบร้อยฉันก็เข็นรถไปเก็บของหลังโต๊ะพวกเขา “วันนี้ไอ้คุณการินมันแปลกๆ ปะ ไม่สวมช้อปมาเรียน”

“อือ”

“ถ้าจะบ้า พอถามบอกลืม คนอย่างมันเหรอลืมช้อปกูไม่เชื่อหรอก แดก!”

ยืนฟังบทสนทนาไม่นาน ก็ได้ยินเสียงเพียงแค่ผู้ชายที่มีผมสีน้ำตาลเข้มเท่านั้น ไม่ติดว่าเขาพาเพื่อนมาด้วยฉันคงคิดว่าเขาคุยคนเดียวหรือไม่ก็คุยกับผีเสียมากกว่า เพื่อนของเขาไม่พูดไม่หือไม่อือและไม่อะไรเลย ฉันเห็นเขายกมือปิดปากหาว แถมยังจะนั่งหลับได้แม้อยู่ในร้านปิ้งย่าง เพิ่งเคยเจอผู้ชายขี้เซามาก่อนก็เขานี่ล่ะ

21.45 น.

“Marlboro menthol ซองหนึ่ง”

เวลาเดียวเป๊ะ... เขาคนนั้นที่เดินเข้ามาช่วยฉันวันนี้ คือคนๆ เดียวกับผู้ชายที่มาซื้อบุหรี่ที่มินิมาร์ท เขาสวมเพียงเสื้อยืดสีขาวตัวเดียวเท่านั้น พอเห็นเขาฉันก็พยักหน้ารับและหมุนตัวไปหยิบซองบุหรี่ เฉกเช่นเดิมคือก่อนจะได้คิดเงิน ร่างสูงก็หมุนตัวไปยังล็อกบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและเลือกรสชาติเดิมคือรสหมูสับ

“ต้มให้ด้วย” พยักหน้ารับพลางคิดเงินที่มีบุหรี่ บะหมี่ถ้วยและเบียร์อีกสองกระป๋อง แถมโต๊ะที่นั่งก็ที่เดิม สูบบุหรี่ก็แบบเดิม ราวกับทุกอย่างมันวนลูปแบบเมื่อวานแทบจะทุกอย่างเลย

“ได้แล้วค่ะ” ถ้วยบะหมี่ที่ต้มเสร็จเรียบร้อยถูกดันไปตรงหน้าเขาที่ผละใบหน้าจากจอมือถือ คีบบุหรี่ออกจากมุมปากและจิ้มก้นกรองบนที่เขี่ย ขยับท่าทางเพื่อเตรียมตัวกินบะหมี่ถ้วย ฉันเม้มริมฝีปากตัวเองพลางดันข้าวปั้นขนาดสามเหลี่ยมให้เขาที่กำลังคีบเส้นบะหมี่เข้าปาก “พี่จะกินแต่บะหมี่ถ้วยอย่างเดียวไม่ได้นะคะ”

“...” เขาเลิกคิ้วขึ้นขณะมองข้าวปั้นสาหร่ายข้างในจะเป็นไส้ไข่หวานมายองเนส

“พี่ต้องกินข้าวด้วยค่ะ ท้องจะได้ไม่อืด” ใบหน้าหล่อเหลาแลดูเรียบนิ่ง เขาไม่ใส่ใจข้าวปั้นและก้มหน้าสูดเส้นบะหมี่ จนฉันหมุนตัวกลับมาข้างในตามเดิม บ้าจริงปั้นหยา! ไปออกความคิดเห็นแบบนั้นได้ยังไงกัน เขาจะกินจนท้องอืดตายก็ช่างเขาสิ เดี๋ยวก็ถูกหาว่าจุ้นจ้านไม่เข้าเรื่องอีกนะ เฮ้อ

เขาจำฉันไม่ได้หรือไม่ได้ตั้งใจจะจำหรือเปล่าก็ไม่แน่ใจ ทั้งที่เจอกันมาสองครั้ง เขากลับทำเหมือนไม่เคยเห็นหน้าฉันมาก่อน ทั้งที่เป็นตัวของฉันเองที่ดันจำใบหน้าหล่อๆ ของเขาได้ ทรงผมที่เป็นเอกลักษณ์และบุหรี่กลิ่นเมนทอลที่ติดจมูก เหมือนกับว่าพอได้กลิ่นก็นึกถึงเขาแค่คนเดียว

“หยา พี่มาแล้ว”

“สวัสดีค่ะพี่แตน นี่รายละเอียดช่วงกะของหนูค่ะ” ยื่นใบเช็กของให้กับพี่แตนที่จะมารับช่วงต่อ พี่แตนขอตัวเข้าไปด้านหลังเพื่อเตรียมตัว ส่วนฉันก็ต้องเข้าไปหยิบกระเป๋ากับถอดผ้ากันเปื้อนออก ยังไม่ทันเดินออกจากเคาน์เตอร์เลย เสียงอะไรบางอย่างกระแทกลงมาบนเคาน์เตอร์คิดเงิน ข้างๆ กันก็มีข้าวปั้นสามเหลี่ยม “เอ่อ...”

“ไปเถอะหยา พี่จัดการต่อเอง”

“ไม่” น้ำเสียงเข้มแหบพร่าปฏิเสธเสียงแข็ง พลางชี้นิ้วมาทางฉัน “ต้มให้หน่อย”

“เดี๋ยวดิฉันต้มแทนให้นะคะ พอดีน้องหมดเวลาทำงานแล้วค่ะ” ร่างสูงยกแขนทั้งสองพาดอก ดูเหมือนเขาจะไม่ได้ฟังพี่แตนเลยสักนิด เขาเอาแต่จ้องหน้าฉันจนเหมือนเป็นการกดดันกลายๆ ว่า ‘ไม่ทำก็ไม่ไป’ จนฉันโบกมือให้กับพี่แตน

“ไม่เป็นไรค่ะพี่แตน เดี๋ยวหนูทำให้พี่เขาเองก็ได้ แปบเดียวเอง” พอสิ้นคำพูดฉันเขาก็หมุนตัวเดินออกไปพร้อมธนบัตรสีแดงสองใบวางไว้

“แปลกคนนะ” ใช่ค่ะพี่แตน แปลกมากๆ จนหนูเองก็ไปไม่เป็นเหมือนกัน เพียงแค่ความคิดเท่านั้นฉันจึงเข้าไปด้านหลังร้านหยิบกระเป๋าสะพายบ่าและถอดผ้ากันเปื้อนยัดเข้าไปในล็อกเกอร์ เสร็จก็ออกมาต้มบะหมี่ให้กับเขาและถือข้าวปั้นสามเหลี่ยมติดมือมาด้วย “เงินทอนด้วยหยา”

รับเงินทอนดันประตูกระจกออกมาด้านนอก ทุกครั้งก็จะเห็นเขาสูบบุหรี่รออยู่ตลอด สูบเก่งมากสูบแบบซองหนึ่งหมดไปหลายมวนเลย ฉันเม้มริมฝีปากพลางเสมองถ้วยบะหมี่ก่อนหน้านั้นที่หมดไม่เหลือแม้กระทั่งน้ำ สำคัญเลยข้าวปั้นที่ฉันให้เขาก่อนหน้านั้นถูกแกะกินจนเหลือแค่เพียงพลาสติก

“บะหมี่มาแล้วค่ะ” วางถ้วยตรงหน้าเขาพร้อมข้าวปั้นและเงินทอนประมาณเจ็ดสิบกว่าบาท เขามองควันบะหมี่ที่ลอยคลุ้งส่งกลิ่นหอม จากนั้นก็หยิบข้าวปั้นมาแกะแบบไม่สนใจว่ามันจะเละหรือไม่เป็นทรง เพราะสิ่งที่เขาทำคือการใส่ข้าวปั้นลงไปในถ้วยด้วย กินเหมือนกับฉันเลยที่เอาข้าวปั้นใส่ลงไปในนั้นเพื่อเพิ่มอรรถรสแถมยังอิ่มท้องด้วย ดีกว่าให้เขากินแค่เส้นบะหมี่ถ้วยจนท้องอืด

“เอาไป” ดันเงินทอนมาตรงหน้าฉันอีกครั้ง และก้มหน้าก้มตากินบะหมี่ถ้วยโดยไม่สนใจว่าฉันจะอยู่หรือไป

“ขอบคุณนะคะ”

เป็นอีกครั้งที่เอ่ยขอบคุณ โดยไร้ซึ่งเสียงตอบรับใดๆ ฉันกระชับกระเป๋าผ้าและเดินผ่านรถหรูที่จอดหน้ามินิมาร์ท เป็นรถที่หรูหรามากราคาคงจะแพงน่าดูเลย ทำไมถึงมานั่งกินบะหมี่ถ้วยกันนะ มีเงินมากขนาดนั้นไปกินอาหารดีๆ ไม่ดีกว่าเหรอ ช่างเถอะ ไม่ใช่เรื่องของฉันนี่นา แต่เรื่องเสื้อช้อปของเขาจำเป็นต้องซักที่ร้านเจ๊นัตตี้ค่อยเอาไปคืนเขา

ซักที่ห้องพักไม่ได้เด็ดขาด พี่ครามรู้มีหวัง... ปัญหาตามมาแน่ถึงจะไม่ได้มีเรื่องเชิงนั้นเกิดขึ้นก็ตามที พี่ครามคงซักไซ้ถามมากกว่านี้และฉันไม่อยากให้เรื่องมันบานปลายจนกลายเป็นทะเลาะกัน ฉันยังต้องพึ่งพาเขาในหลายๆ เรื่อง โดยเฉพาะเรื่องนั้น เรื่องสำคัญที่ยังคงยึดติดฉันให้อยู่กับพี่คราม จนกว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย

*------------------------------------------------*