วิศวะกลรัก :: CHAPTER 3 พี่เกียร์ วิศวะโยธา [50%]

Gear Trick #3

พี่เกียร์ วิศวะโยธา

“หล่อนเอาเสื้อแฟนมาซักเหรอ”

“เปล่าค่ะ เป็นเสื้อของพี่คนหนึ่ง พอดีเขาช่วยหนูไว้... มั้ง” ตอบเจ๊นัตตี้เมื่อฉันแวะมาหาเจ๊แต่เช้าเพื่อแวะมาหาน้องสาว ช่วงสองสามวันมานี้พี่ครามไม่อยู่ห้องเลยเห็นบอกว่ามีไปทำงานกับเพื่อน จะเชื่อนะ แต่อย่างน้อยก็อยู่ให้ฉันถามเรื่องนั้นหน่อยก็ไม่ได้เลย

“มั้ง? ยังไงอะ ตกลงเขาช่วยหรือไม่ได้ช่วย” เจ๊นัตตี้ผายมือพลางเสมองฉันที่กำลังพับเสื้อช้อปสีแดงเลือดหมูลงถุงกระดาษสีน้ำตาลลายต้นไม้แบบรักษ์โลก

“หนูก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ” ไม่รู้จะตอบเจ๊แกยังไงเพราะฉันเองก็ไม่รู้ว่าพี่คนนั้นทำไปเพราะเห็นเรื่องน่าสมเพชต่อหน้าต่อตาแล้วทนไม่ได้หรือทำเพราะต้องการช่วยฉันจริงๆ จะให้ไปถามเหรอ คงไม่ดีหรอก เขาเป็นพวกที่มนุษสัมพันธ์ค่อนข้างติดลบเลยล่ะ พูดก็น้อยด้วยทำให้จับใจความได้ยากนะบางที “เดี๋ยวหนูไปดูปลายฟ้าก่อนนะคะ”

“อืม ไปเถอะ”

ฉันวางของทุกอย่างไว้ด้านล่างก่อนจะขึ้นบันไดไปชั้นสองและเลี้ยวซ้าย เคาะประตูห้องก่อนเปิดเข้าไปในห้องก็เป็นห้องของเด็กผู้หญิงนั่นแหละ จะมีการตกแต่งด้วยโทนสีฟ้า ดวงตาทอดมองบนเตียงเห็นร่างเล็กกำลังนั่งพิงหัวเตียงและไถดูอะไรบางอย่างในไอแพด

“ฟ้า”

“พี่หยา!” ใบหน้าสดใสแม้จะซีดเซียวฉีกยิ้มให้กับฉันที่เดินไปนั่งบนเตียง ก่อนที่น้องสาวจะโถมตัวมากอดฉัน “คิดถึงจังเลย”

“พี่ก็คิดถึงฟ้า เป็นยังไงบ้าง”

“ฟ้าสบายดีค่ะ” น้องสาวผละกอดพลางเอื้อมมือมาลูบแก้มฉัน “พี่หยาผอมมากเลย ทำงานหนักเลยเหรอ”

“พี่ไม่เป็นไร เราน่ะทำตัวให้แข็งแรงนะ จะได้พร้อมสำหรับผ่าตัด”

“แต่ว่า... ได้หมอเฉพาะทางแล้วเหรอคะ” คำถามของปลายฟ้าน้องสาววัย 15 ปีของฉัน น้องเป็นเด็กสาวที่สดใสมาตลอดกระทั่งโรคบางอย่างมาพรากความสดใสและความสวยงามไปจนหมด ปลายฟ้าเป็นโรคหอบหืดหนำซ้ำยังตรวจพบว่าเป็นโรคลิ้นหัวใจรั่ว จำต้องทำการผ่าตัดซ่อมลิ้นหัวใจ ดังนั้นปลายฟ้าจึงต้องหยุดเรียนและพักรักษาตัวให้แข็งแรง เพราะไม่ว่าจะเดินหรือทำอะไรมักจะเหนื่อยง่าย การให้น้องมาอยู่กับเจ๊นัตตี้และมีบรรดาเจ๊ๆ คอยดูแลฉันถึงได้โล่งใจ

ที่เหลือก็คือการหาโรงพยาบาลที่ดีและพบกับศัลยแพทย์ด้านหัวใจ แน่นอนว่าหมอที่ตรวจวินิจฉัยอาการของปลายฟ้า บอกว่าการไปรักษาเฉพาะทางจะดีกว่าเพราะตอนนี้ก็ต้องรักษาปลายฟ้าให้แข็งแรงเตรียมพร้อมผ่าตัด เหตุผลนี้จึงทำให้ฉันทำงานทุกอย่างเพื่อมีเงินพาน้องไปรักษาโรงพยาบาลเอกชนเฉพาะทาง

“ไม่ต้องห่วงนะ พี่ครามกำลังช่วยพี่อยู่”

“พี่ครามจะช่วยจริงเหรอคะ”

“จริงสิ ก็พี่ครามสัญญาแล้ว” เพราะเชื่อมั่นว่าเขาจะต้องช่วยฉันได้ เหตุผลนี้จึงทำให้ฉันคบกับพี่ครามต่อ ให้เขาช่วยเหลือเรื่องติดต่อโรงพยาบาลกับหมอเฉพาะทางที่เก่งที่สุด “ไม่ต้องห่วงเรื่องนี้เลยนะ ฟ้าแค่อย่าคิดมากก็พอ”

“พี่หยาต้องเหนื่อย”

“พี่ไม่เหนื่อย” ระบายยิ้มให้กับปลายฟ้าพลางเอื้อมมือลูบไล้ศีรษะน้องเบาๆ “พี่ทนได้ เพื่อฟ้า”

“ฮึก”

“เอาอีกแล้ว ไม่ร้องสิ” ฉันอยากเข้มแข็งให้ปลายฟ้าได้รู้ว่าพี่สาวของเธอแข็งแกร่งมากแค่ไหน แม้จะต้องเหนื่อยสายตัวแทบขาด ฉันก็ต้องให้ปลายฟ้ารับการผ่าตัดและกลับมาใช้ชีวิตให้อย่างปกติ น้องจะต้องหาย ฉันเชื่อแบบนั้น

“น่าจะปล่อยให้ฟ้าตะ...”

“หยุดพูดนะฟ้า” รีบดักคอน้องทันทีก่อนจะได้หลุดคำว่า ‘ตาย’ ออกมา นี่อาจเป็นเหตุผลที่ฉันไม่ค่อยอยากมาหาน้องสาว เพราะปลายฟ้าเอาแต่โทษตัวเองที่ทำให้ฉันลำบากหาเงินและอยากให้ตัวเองตายไปดีกว่าเป็นภาระให้กับฉัน “เรามีกันแค่สองคนพี่น้องนะ พี่จะไม่ปล่อยให้ฟ้าต้องเป็นอะไรไปแน่”

“พี่หยา”

“สัญญากันแล้วไม่ใช่เหรอ ถ้าหายเจ๊นัตตี้จะพาไปเที่ยวทะเล”

“ค่ะ” น้ำตาหยดโตร่วงหล่นบนหลังมือจนฉันโน้มตัวไปกอดน้องสาว หลับตาลงพลางสูดลมหายใจเข้า

“ฟ้าต้องหาย พี่สัญญา”

ไม่ว่าจะต้องแลกกับอะไรก็ยินยอม ฉันยอมให้ชีวิตของตัวเองเป็นอะไรก็ได้ ขอแค่รักษาชีวิตของปลายฟ้าเอาไว้... ชีวิตของฉันนอกจากเจ๊นัตตี้ที่ดูแลมาตั้งแต่เด็ก ปลายฟ้าคือคนในครอบครัวที่ฉันไม่อยากสูญเสียไป และพอคิดว่าถ้าหากการผ่าตัดมันไม่ได้เป็นไปอย่างที่คิด ฉันเองก็แอบลังเล ทว่าทุกอย่างมันต้องมีทางออกเสมอ ฉันเชื่อว่าน้องสาวแข็งแรงพอจะเผชิญหน้ากับมัน ขอแค่เขามีกำลังใจต่อสู้มันก็เป็นเหมือนกำลังใจสำคัญให้กับฉันแล้ว

“เอาล่ะ พี่ต้องไปเรียนแล้ว ไว้พี่จะแวะมาหาซื้อของอร่อยๆ มาให้กิน”

“ฟ้ารักพี่หยา” แค่คำบอกรักก็ทำให้พลังใจของฉันเปี่ยมล้นแล้วล่ะ

“พี่ก็รักฟ้า รักมากกว่าชีวิตของพี่”

อยู่คุยกับน้องสาวประมาณสิบนาที บอกว่าตอนนี้กำลังเรียนออนไลน์ดูซึ่งเจ๊นัตตี้บอกว่าอยากทำอะไรให้ปลายฟ้าทำได้ทุกอย่าง ขอแค่รักษาสุขภาพจิตและร่างกายให้แข็งแรงอยู่ตลอดเป็นพอ ส่วนเรื่องหอบหืดไม่ได้ทำอะไรให้เหนื่อยก็ไม่เป็นอะไรมาก ดังนั้นพอถึงเวลาจะไปเรียนตอนเก้าโมง ฉันก็ลงจากชั้นสองมาหาเจ๊นัตตี้ที่ยืนคุยสายกับใครบางคน พอวางสายปุ๊บก็กวักมือเรียกฉันก่อนจะได้เดินออกจากร้าน

“หยา เลิกงานมินิมาร์ทกี่โมง”

“สี่ทุ่มค่ะ”

“โทรลาสักวันได้ไหม อีเป๊กโทรมาบอกว่าผับ LC ขาดพนักงานเสิร์ฟกับล้างแก้วหลังผับปิด”

“เอ่อ...”

“ให้พันห้า”

“พะ พันห้า!” มากกว่าเข้ากะที่มินิมาร์เกือบสิบเท่า ฉันถึงกับตาโตรีบตะครุบแขนเจ๊นัตตี้ “ตกลงค่ะ”

“ขี้งกนะหล่อน” ฉีกยิ้มกว้างให้กับเจ๊นัตตี้ที่เปรียบเสมือนเป็นแม่และพ่อในเวลาเดียวกัน

“เจ๊บอกเจ๊เป๊กเลย หนูตกลง”

“ย่ะ ไปเรียนได้แล้ว ไปเจออีเป๊กกี้ตอนทุ่มครึ่งหลังร้าน เจ๊ให้เบอร์หล่อนไปละ”

“ค่า ขอบคุณนะคะเจ๊คนสวยของหนู”

เจ๊นัตตี้เบ้ปากใส่ฉันและผลักศีรษะโบกมือไล่ให้ฉันไปเรียน ถึงการกระทำจะแลดูไม่ใส่ใจ แต่นี่ล่ะคือความจริงใจของเจ๊นัตตี้ ใครจะบอกว่าเจ๊ปากร้าย ดูร้ายดูแรง สำหรับฉันแล้วเจ๊นัตตี้คือผู้มีพระคุณของฉันกับปลายฟ้ามาก ถ้าเจ๊ไม่ดีจริงคงดูแลเราสองคนพี่น้องที่ระเห็จไม่มีที่ไปให้มาอยู่ด้วยกัน ดูแลจนเติบโตกันล่ะ เจ๊นัตตี้มักจะบอกไม่ต้องมาตอบแทนบุญคุณอะไรเพราะถือว่าช่วยลูกหมาก็เถอะนะ แต่ลูกหมาตัวนี้ก็จะตอบแทนเจ๊ให้สมกับความดีที่เจ๊แกทำให้เลย

มาถึงมหาลัยและหยุดเท้าลงตรงหน้าคณะวิศวกรรมศาสตร์ มองถุงกระดาษในมือและกล่องพลาสติกแซนวิชราคาแค่ 35 บาทเป็นแซนวิชธรรมดามาก ไม่รู้ว่าฉันซื้อติดมือมาเพื่ออะไรเหมือนกัน พอเดินเข้าไปหยุดตรงหน้าคณะสายตาก็เหลือบไปเห็นโต๊ะหินอ่อนริมบ่อน้ำ เห็นทรงผมสีดำที่วันนี้ปล่อยให้ดูเซอร์ยกเท้าขึ้นวางบนโต๊ะ มือขวาคีบบุหรี่สูบเอานิโคตินเข้าปอดและพ่นควันไปจนลอยคลุ้ง ฉันสูดลมหายใจเข้าและสาวเท้าเดินไปหาเขาคนนั้น

“พี่คะ”

เรียกสายตาคมให้ตวัดมามองกัน เป็นอีกครั้งที่เขาแลดูเหมือนทำกับว่าไม่เคยเห็นฉันมาก่อน วันนี้ปล่อยผมและเหน็บข้างใบหู ปล่อยผมแบบนี้ดูหน้าหวานมากทว่าเสี้ยวหนึ่งหน้าเขาไม่ได้หวานขนาดนั้น ออกแนวดุดันและแบดบอย

“หนูเอาเสื้อพี่มาคืนค่ะ” เขาขมวดคิ้วพลางคว่ำหน้าจอมือถือลงบนโต๊ะ สูบบุหรี่จนหมดมวนจากนั้นก็เอากรองบุหรี่จิ้มลงเพื่อดับไฟให้มอด พอเห็นท่าทีฉงนใจของร่างสูงฉันก็หยิบเสื้อช้อปสีแดงเลือดหมูออกมา “คือสองวันก่อน พี่ถอดเสื้อให้พี่อีกคนที่ขับรถเฉี่ยวหนูเช็ดรถน่ะค่ะ”

“...” เงียบ มีปากแต่ไม่คิดจะพูดอะไรเลยหรือไงกัน

“มันเลอะแล้วก็ถูกทิ้งไว้ตรงนั้น หนูก็เลยเอาไปซักมาให้ใหม่ค่ะ” คราบต่างๆ ไม่มีแล้วนะ โดยเฉพาะรอยรองเท้าที่พี่คนนั้นขยี้ราวกับเป็นผ้าขี้ริ้ว พอเห็นว่าเขาไม่หือไม่อือและเอาแต่จ้องหน้า ฉันก็เม้มริมฝีปากวางถุงกระดาษลงบนโต๊ะพร้อมกล่องแซนวิชที่มีสองชิ้น “แซนวิช พี่กินได้นะคะ หนูซื้อมาให้แทนคำขอบคุณ”

“ช่วยเหรอ” ในที่สุดก็พูดขึ้นมาพลางเบ้ปาก ใช้ปลายเท้าเตะกล่องแซนวิชเกือบจะหล่นบนโต๊ะ ฉันเกือบจะเอื้อมมือไปรับมันแล้ว ถ้าไม่มีมือเขารองรับเอาไว้ตั้งแต่แรก นี่เป็นวิธีการหยิบของแบบใหม่หรือยังไงกัน เอาเท้าเขี่ยของกินเนี่ย!

“หนูก็ไม่รู้ว่าพี่ช่วยหนูหรือเปล่า แต่ตอนนั้นพี่เข้ามา เลยทำให้หนูไม่ต้องถอดเสื้อตัวเองเช็ดรถพี่คนนั้น”

“เหรอ” ประโยคสุดท้ายเอ่ยขึ้นพร้อมกัดแซนวิชที่แกะออกมากินหน้าตาเฉย

“งั้นหนูไปก่อนนะคะ ขอบคุณอีกครั้งค่ะ” 

[50%]

*----------------------------------------------*