วิศวะกลรัก :: CHAPTER 4 21.45 [50%]

Gear Trick #4

21.45 น.

ผับ LC

แสงไฟจากป้ายร้านที่เป็นสีม่วงและสีแดงตัดกัน ทำให้รู้สึกแสบตาเล็กน้อยเมื่อเหลือบมองขึ้นบน ผู้คนกำลังกู่เข้าไปข้างในเพื่อเข้าไปดื่มหรือสังสรรค์กัน ที่นี่ค่อนข้างใหญ่และกว้างขวางมาก จนฉันเดินตัวลีบไปยังด้านหลังผับเพื่อมองหาเจ๊เป๊กกี้ พอเอ่ยถามกับพนักงานหลังร้านก็บอกให้เข้าไปข้างในได้เลย

“มาแล้วเหรอหยา”

“สวัสดีค่ะเจ๊” เจ๊เป๊กกี้รับไหว้ฉันและหันไปแนะนำให้รู้จักกับผู้จัดการผับ

“นี่คุณดล เป็นผู้จัดการผับติดต่อเจ๊ให้หาพนักงานสาวๆ มาช่วยงานหนึ่งวัน ให้พันห้าอีเจ๊นัตตี้บอกแล้วใช่ปะ”

“ค่ะเจ๊”

“งั้นก็ให้คุณดลเขาแนะนำนะ เจ๊มารอหล่อนแค่นี้ล่ะ ต้องกลับไปตัดชุดให้อีเจ๊ปากมอมก่อน” ฉันฉีกยิ้มให้กับเจ๊เป๊กกี้ที่ตบบ่าฉัน ให้หลังเจ๊เป๊กกี้เดินจากไป คุณดลเจ้าของร้านก็ให้ฉันสวมผ้ากันเปื้อนเอวช่วงเอวสีขาวติดโล้โก้ร้าน

“หนูต้องทำอะไรบ้างคะ”

“หนูชื่ออะไร”

“ปั้นหยาค่ะ” ให้คำตอบคุณผู้จัดการผับหรือคุณดลที่อายุอานามก็น่าจะประมาณ 40 ขึ้น เขาดูดีและดูสมาร์ทมาก

“หนูเคยเสิร์ฟเหล้ามาก่อนไหม”

“เคยบ้างค่ะ” ตามงานที่เจ๊นัตตี้หาให้นั่นแหละ ดังนั้นการมาทำงานเสิร์ฟที่ผับจึงเป็นเรื่องง่ายสำหรับฉัน คุณดลพยักหน้ารับและอธิบายว่าฉันก็ทำหน้าที่เสิร์ฟ รับออร์เดอร์จนถึงเที่ยงคืนเขาจะให้ฉันกลับก่อนเพราะจริงๆ ผับจะปิดประมาณตอนตีสองครึ่ง เขาเห็นว่าฉันยังเด็กเลยบอกว่าไม่ต้องอยู่รอล้างแก้วก็ได้ ฉันก็เกรงใจเพราะได้เงินตั้งพันห้าเชียวนะ

“ตามนี้นะ หนูไม่ต้องคิดมากหรอก เอาจริงที่ขาดคือเด็กเสิร์ฟมากกว่า” พยักหน้ารับขณะเดินเข้ามาในผับที่เสียงเพลงเปิดบรรเลงดังขึ้น มองไปรอบๆ หรูหราจริงนั่นแหละ ชั้นบนเป็นชั้นของวีไอพีติดกระจกล้อมรอบให้มองเห็นด้านล่างด้วย “พนักงานประจำลาป่วยน่ะ หาคนแทนยาก”

“หนูยินดีค่ะ มีอะไรก็ติดต่อเจ๊เป๊กกี้ได้นะคะถ้าคนขาด หนูพร้อมค่ะ”

“หนูน่ารักมากเลยนะ เก่งแล้วก็ขยันด้วย” คุณดลเอ่ยปากชมฉัน อันที่จริงส่วนมากมีแต่คนชมฉันว่าน่ารักหลายคนแล้ว ทว่าฉันกลับมองว่าตัวเองไม่ได้น่ารักและไม่ได้สวยขนาดนั้น คงเพราะรู้สึกอยากทำตัวเป็นอากาศธาตุไม่อยากเป็นจุดสนใจสักเท่าไหร่ “เริ่มงานได้เลย”

คุณดลตบบ่าฉันและสั่งให้ฉันเริ่มทำงานของตัวเองได้เลย ฉันวิ่งวุ่นรับออร์เดอร์แทบจะทุกโต๊ะเต็มที่นั่งไปหมด จดจนมือเป็นระวิง เดินเสิร์ฟจนขาขวิดกันเป็นเกลียว เหนื่อยแค่ไหนหนักแค่ไหนก็ท่องไว้ว่าได้เงินพันห้าเชียวนะ! พันห้าเลย ได้มากกว่าไปทำมินิมาร์ททุกวันด้วยซ้ำ ดังนั้นสู้สิปั้นหยา! เธอเก่งอยู่แล้ว

“น้องเอาไปเสิร์ฟชั้นสองที วีไอพีโต๊ะ 1”

“ค่ะ” ฉีกยิ้มให้กับพี่พนักงานผู้หญิงชงเหล้า บนถาดมีแก้ววิสกี้สองใบกับขวดเหล้าราคาแพงหูฉีกและมีถังน้ำแข็งที่ทำเป็นแบบวงกลมเหมือนลูกแก้วขนาดยักษ์ แค่แปบเดียวก็ละลายเป็นน้ำถึงจะไม่เยอะก็เถอะนะ ฉันเดินขึ้นบันไดและใช้ไหล่ดันประตูเข้าไปจึงสอดสายตามองทุกคนที่หันมามองฉันเป็นตาเดียวกัน โซฟาตัวยาวติดผนังเป็นแบบตัว L มีชายหญิงนั่งนัวเนียกัน

จึงสอดสายตามองหาโต๊ะที่หนึ่ง เห็นติดกับริมกระจกพอดี ฉันจึงค่อยๆ เดินไประมัดระวังที่สุดเพราะถาดค่อนข้างหนักจากขวดเหล้าและถังน้ำแข็ง ฉันได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้น ใครจะรู้ว่าอุตส่าห์เดินระวังแล้ว ดันรู้สึกเหมือนมีใครยืดขามาขัดจนฉันเดินสะดุด ของในถาดกระจัดกระจายไปด้านหน้า สำคัญเลยคือถังน้ำแข็งปลิวไปโดนตัวของใครบางคนที่นอนหลับอยู่บนโซฟาตัวยาว

ซ่า

“เฮ้ยน้อง เดินประสาอะไรวะเนี่ย!” หนึ่งในคนที่นั่งอยู่โดยมีฉันฟุบลงไปกองกับพื้นเอ่ยถามเสียงดัง สีหน้าของหญิงสาวคนหนึ่งมองฉันพลางแสยะยิ้ม “รู้ไหมว่าทำให้ใครต้องหงุดหงิดเวลานอนน่ะ”

“คะ คือว่าหนู...” จะให้ปฏิเสธยังไงก็ไม่ได้สินะ บอกเหรอว่าใครก็ไม่รู้ยื่นขามาสกัดให้ฉันล้มหน้าคะมำ แต่ยังไม่ทันได้อธิบายร่างสูงที่สวมกางเกงยีนส์สีซีดกับเสื้อยืดสีดำ กำลังลุกขึ้นนั่งเอามือดึงเสื้อยืดที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำสะบัดมันเพื่อไม่ให้แนบเนื้อไปมากว่านี้

“กวนใจชะมัด” เขาบ่นพึมพำ ฉับพลันสายตาที่พร้อมจะฆ่าฉันให้ตายก็จ้องเขม็ง

“หนูขอโทษค่ะ หนูไม่ได้ตั้งใจ” รีบคลานเข่าไปหาเขาและหยิบผ้าขนหนูที่เหน็บเอวซับบนเสื้อของเขาอย่างร้อนรน “พี่อย่าบอกผู้จัดการเลยนะคะ หนูขอร้อง”

“...”

พนมมือไว้กลางอก ขืนเขาบอกผู้จัดการมีหวังสิ่งที่ทำมาสูญเปล่าแน่นอน ผู้ชายตรงหน้ามีใบหน้าที่คุ้นตาอย่างมากหากแต่ว่าเพราะแสงจากห้องวีไอพีทำให้มองเห็นไม่ชัดเท่าที่ควร จึงทำได้เพียงขอโทษขอโพยเขา ดูเหมือนว่าเขาจะไม่สบอารมณ์เท่าที่ควร เอามือขวาพาดไปจับคอเสื้อยืดสีดำจากนั้นก็ถอดมันออกทางศีรษะ ท่ามกลางสายตาของฉันและทุกคน แม้ว่าภายในห้องจะเห็นแสงได้น้อยนิด

ร่างกายแกร่งกำยำบวกกับรอยสักตรงสีข้างด้านซ้ายเป็นรูปกุหลาบหนึ่งดอกและพาดไปถึงช่วงเอว ทำเอาฉันนิ่งไปทันทีขณะที่กำลังมองการกระทำของเขาที่ดึงผ้าขนหนูจากมือฉันไปเช็ดหน้าท้องแกร่งเป็นลอนซิกแพค เขาก็ไม่พูดไม่จาอะไร ทั้งที่เมื่อกี้ยังอารมณ์เสียอยู่เลย

“เหี้ยเจค มึงจะเล่นน้องเด็กเสิร์ฟเหรอวะ!” เสียงหนึ่งดึงสติฉันให้หันกลับไปมองว่าใครโผล่เข้ามา ก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นคนที่คุ้นหน้าคุ้นตาอีกคน “น้องปั้นหยา”

“พะ พี่โฬม”

“หนูมาทำอะไรที่นี่” พี่โฬมเดินมาทิ้งตัวนั่งยองๆ ตรงหน้าฉัน

“หนูมาทำงานค่ะ แล้วบังเอิญหนูสะดุดอะไรก็ไม่รู้เลยทำให้พี่เขาต้องเปียก”

“อ่า” ชี้นิ้วไปหาพี่คนที่กำลังเอาผ้าขนหนูเช็ดตัวและโยนผ้าใส่ตักฉันอย่างแรง จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นเดินออกจากห้องวีไอพีไปจนฉันหน้าไม่ดี

“คือหนูไม่ได้ตั้งใจนะคะ พี่เขาจะโกรธหนูไหมคะ”

“อย่าห่วงเลย มันแค่ไม่ชอบเวลามีอะไรมาสะกิดตอนนอนเฉยๆ” พี่โฬมระบายยิ้มอ่อนโยนมาให้ จากนั้นก็หันไปมองคนอื่นที่พอเห็นฉันกับพี่โฬมคุยกันเหมือนรู้จักก็รีบเบือนหน้าหนี “หนูสะดุดเหรอ”

“ค่ะ หนูระวังแล้วแต่เหมือนเดินเตะอะไรสักอย่าง”

“สะดุดขาหมาหรือเปล่า” คำพูดของเขาเล่นงานคนในห้องวีไอพีให้เบือนหน้าหนีราวกับไม่อยากมีเรื่องกับเขา จากนั้นต้นแขนก็ถูกดึงให้ลุกขึ้นยืน พี่โฬมโน้มตัวเก็บถาดยื่นมันมาให้ฉัน “หนูไม่ต้องกลัวนะ ไม่มีใครฟ้องผู้จัดการเรื่องนี้แน่”

“ขอบคุณนะคะพี่โฬม”

“หนูไปทำงานต่อเถอะ ตั้งใจล่ะ เด็กดี”

เขาดันหลังฉันให้เดินออกจากห้อง จังหวะที่เปิดประตูกำลังเดินออกไป เห็นถึงสีหน้าและแววตาที่แปรเปลี่ยนของพี่โฬมต่างจากสายตาที่เขามองฉันโดยสิ้นเชิง พอคิดว่าไม่น่าจะมีเรื่องอะไรต่อ ฉันจึงกลับมาทำงานของตัวเองต่อจวบจนเที่ยงคืนสิบห้านาทีพอดีเป๊ะ คุณดลบอกว่าฉันทำงานได้ดีมากและเสิร์ฟทันแทบทุกโต๊ะ เดินจนปวดขาก็อดทนดังนั้นพอได้รับเงินมาพันห้า ความเหนื่อยและความอ่อนล้าก็มลายหายเป็นปลิดทิ้ง

ออกจากผับฉันก็แวะตู้ธนาคารเพื่อเอาเงินหนึ่งพันฝากและอีกห้าร้อยเอาไว้ใช้ ยังไม่ถึงเวลาจ่ายค่าห้องและน้ำไฟ ดังนั้นพรุ่งนี้เป็นวันหยุด ทำงานที่มินิมาร์ทช่วงเย็นถึงสี่ทุ่มก็จะได้ค่าแรงเพิ่มจากวันปกติล่ะนะ

มาถึงห้องพักที่เป็นหอพักแบบราคาประหยัด ทว่าสะดวกสบายต่อการเดินทาง ห้องเองก็ไม่ได้เล็กขนาดนั้นนะ แถมยังมีสองชั้นและเราอยู่ชั้นบนห้องสุดท้าย ฉันเปิดประตูเข้าไปก็เห็นพี่ครามนอนอยู่บนเตียงกระดิกเท้าเปิดทีวีดูอะไรเรื่อยเปื่อย

“ยังไม่นอนอีกเหรอคะ”

“พี่รอหนู” เสมอไปยังโต๊ะญี่ปุ่นที่มีอาหารจัดเตรียมเอาไว้ ทำไมอาหารถึงได้มีแต่ของน่ากินทั้งนั้นเลยล่ะ

“วันอะไรคะ ทำไมอาหารถึงได้ดูน่ากินขนาดนี้” ทั้งเป็ดพะโล้ ต้มยำทะเลและอื่นๆ อีกมากมาย ฉันวางกระเป๋าลงบนเตียงและเดินไปชะโงกดูอาหาร

“ไปอาบน้ำ จะได้มากินพร้อมกัน” อย่างที่บอกนะถ้าหากเรื่องทุกอย่างผ่านพ้นไปได้ด้วยดี บางทีอาจจะต้องคิดเรื่องของพี่ครามซะใหม่ อย่างน้อยพี่ครามก็เป็นที่พึ่งให้กับฉันมากจริงๆ “พรุ่งนี้วันหยุดพี่ไปค้างบ้านเพื่อนนะ มีรายงานต้องทำ”

“โอเคค่ะ”

ตอบตกลงและเข้าห้องน้ำมาอาบน้ำชำระร่างกาย ฉันก็สวมเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขาสั้นสีดำ ผมก็มัดรวบเป็นมวยไว้กลางศีรษะ ออกมาก็นั่งกินข้าวกับพี่ครามเขาก็คุยเรื่องเรียนบ้างอะไรบ้าง กระทั่งอิ่มท้องและเอาจานมาล้างตรงซิงค์ระเบียง ท่อนแขนแกร่งที่มีรอยสักตรงช่วงข้อมือก็โอบเอวฉันพร้อมสายลมเย็นๆ

“ปั้นหยา” รู้สึกว่าน้ำเสียงออดอ้อนแบบนี้ทำให้ฉันใจไม่ดีเอาเสียเลย กังวลแม้กระทั่งเรื่องที่พี่ครามอยากมีอะไรกับฉันแต่ก็โดนฉันปฏิเสธอยู่เสมอและที่สำคัญเลยก็คือเรื่องของ... “ขอยืมเงินหน่อย”

ผิดปากฉันซะที่ไหนกันล่ะ เมื่อล้างจานเสร็จก็พลิกตัวหันกลับไปเผชิญหน้ากับเขาที่ฉีกยิ้มกว้างพลางทำหน้าไม่สบายใจอย่างเห็นได้ชัด

“พี่เอาเงินที่ได้มาซื้อของกินดีๆ ให้หนูหมด พี่เหลือแค่สองร้อยเอง พรุ่งนี้ต้องทำรายงานด้วย”

“แล้วพี่ครามเอาไปซื้อมาทำไมคะ หนูกินอะไรก็ได้พี่ก็รู้”

“พี่อยากให้หนูกินของดีๆ นี่นา หนูผอมมาก พี่เป็นห่วง” คำว่าเป็นห่วงของพี่ครามทำให้หัวใจของฉันอ่อนยวบ “ขอโทษที่พี่รบกวนหนูอยู่เรื่อย ทั้งที่หนูก็ต้องหาเงินไปรักษาปลายฟ้า พี่มันโง่เอง”

“...” ใบหน้าหล่อเหลาเสมองไปยังวิวระเบียงด้านนอก

“ไม่เป็นไร พี่ยืมเพื่อนก่อนก็ได้ ถ้าหนูไม่มี”

หมับ

“ไม่ต้องค่ะ” คว้าข้อมือหนาเอาไว้ก่อนเขาจะได้เดินเข้าห้อง พี่ครามหันมามองฉันและถอนหายใจเฮือกใหญ่ “เอาเท่าไหร่ หนูโอนให้”

“หนูน่ารักกับพี่เสมอเลยนะปั้นหยา” กระตุกร่างฉันให้เซเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดที่แสบอบอุ่น สองแขนของฉันยกขึ้นโอบกอดแผ่นหลังกว้างหลับตาพลางคิดได้อย่างเดียว ยังต้องใช้งานเขาเรื่องโรงพยาบาล ดังนั้นเงินน่ะหาใหม่ก็ได้ไม่เป็นไร ขอแค่เขาทำเรื่องไปโรงพยาบาลให้สำเร็จก็พอ นี่คือสิ่งที่ฉันต้องการจากเขามาโดยตลอด

“พี่ครามก็อย่าลืมเรื่องที่หนูขอด้วย”

[50%]

*--------------------------------------------------*