วิศวะกลรัก :: CHAPTER 4 21.45 [100%]

“ไม่ลืมครับ” เขาดันร่างฉันถอยห่างพลางโน้มใบหน้าหวังพิชิตริมฝีปาก พอเห็นว่าฉันเบือนหน้าหนีจึงพุ่งเป้ามายังพวงแก้มใสแทนและพรมจูบมาถึงซอกคอจนฉันเอามือดันไหล่หนาให้ถอยห่าง

“พอค่ะ หนูง่วงแล้ว พรุ่งนี้ต้องไปทำงานอีก”

“หนูโอนให้พี่คืนนี้เลยนะ เดี๋ยวหนูลืม”

เดินสวนเขาเข้ามาในห้อง ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงหยิบมือถือขึ้นมากดรหัสโดยที่พี่ครามกำลังยืนทาครีมที่หน้าอยู่โต๊ะกระจก ฉันกดโอนเงินให้กับเขาไปสองพันก็ยัดมันกลับเข้าไปใต้หมอน ไฟในห้องดับลงเหลือเพียงโคมไฟให้ความสว่าง นอนพลิกตัวตะแคงข้าง ก็รับรู้ถึงร่างสูงใหญ่ที่ซ้อนทับ มือหนาลูบไล้หน้าท้องฉันและลากไปถึงเรียวขายาว ใบหน้าหล่อเหลาซุกไซ้ซอกคอและพรมจูบจนฉันหลับตาลง

“พี่จะไม่ไหวแล้วนะ เมื่อไหร่หนูจะเป็นของพี่ปั้นหยา”

“...” ฉันยังคงเงียบ

“พี่รอหนูมาสามเดือนแล้วนะ” แสดงว่าตอนที่คบกันพี่ครามคิดเรื่องอย่างว่ากับฉันตลอดเลยงั้นสิ

“หนูง่วง”

แค่คำว่าง่วงทำให้เขาช็อตฟิลไปทันที พี่ครามถอนหายใจราวกับหมดอารมณ์และขยับไปนอนที่ของตัวเอง เป็นผลให้ฉันเสมองก็พบว่าเขานอนตะแคงข้างให้และแสงสว่างจากจอมือถือของเขาก็ทำให้รู้ว่าเขาคงจะหงุดหงิดไม่น้อยที่โดนฉันปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า

มันยังไม่ถึงเวลา... และมันต้องไม่ถูกเขาพรากไป ฉันคิดได้แค่นี้ เจ๊นัตตี้บอกยังไงฉันก็ควรเชื่อฟังคำของเจ๊มากกว่าฟังคำเชิญชวนหรือคำหวานเวลาต้องการของเขา ถึงจะไม่ประสีประสาเรื่องอย่างว่า ฉันเองก็ระวังตัวดีและปฏิเสธให้มันนุ่มนวลมากกว่าปฏิเสธแบบไร้เยื่อใย

21.45 น.

เมื่อเช้าพี่ครามรีบออกจากบ้านไปเพราะเพื่อนโทรตาม เราสองคนก็ไม่ได้คุยกันเรื่องเมื่อคืนหรอกนะ ดูเหมือนเขาได้เงินปุ๊บก็รีบไปเลย ส่วนเจ๊เป๊กกี้โทรหาฉันบอกว่าคุณดลชอบการทำงานของฉันมาก ดังนั้นถ้าหากคนขาดหรือพนักงานลา จะเรียกใช้งานฉันเหมือนเดิม ดีใจมากที่อย่างน้อยที่นั้นก็ให้เงินรายวันจำนวนเยอะมาก

ตุ้บ

เสียงของกระแทกบนเคาน์เตอร์ทำให้ฉันที่กำลังก้มๆ เงยๆ จัดของอยู่ด้านหลัง หันมาหวังจะคิดเงินให้กับลูกค้า ทว่าลูกค้าคนนี้เป็นคนเดิมและมาเวลาเดิม วันนี้เขาสวมเสื้อแจ็กเกตสีดำและข้างในเป็นเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์สีดำ วันนี้พี่เกียร์ไม่ได้ซื้อบุหรี่ จะมีก็แต่บะหมี่ถ้วยรสหมูสับกับข้าวปั้นสองอันเท่านั้น

“วันนี้พี่เกียร์ไม่เอาบุหรี่เหรอคะ” ฉันเอ่ยถามขณะยิงบาร์โค้ดเพื่อคิดเงิน เขาไม่ตอบคำถามฉัน จ่ายเงินและหยิบข้าวปั้นออกไปทิ้งไว้เพียงบะหมี่ถ้วยให้ฉันต้ม เลิกคิ้วขึ้นพลางยักไหล่ เคยชินกับเขาแล้วล่ะเรื่องพูดน้อยเนี่ย พอต้มบะหมี่ให้เขาเรียบร้อยก็ยกออกมาเสิร์ฟให้ แต่ที่เอาติดมือมาด้วยก็คือ... “ชาข้าวบาร์เลย์ค่ะ อันนี้หนูให้พี่เกียร์”

“...” เขาไม่พูดอะไรหยิบตะเกียบขึ้นเตรียมจะกินบะหมี่ ส่วนฉันก็หมุนตัวกำลังจะกลับเข้าไปประจำที่ “ไปไหนมา”

“คะ?” หันไปมองใบหน้าหล่อเหลาที่เอาข้าวปั้นสองอันใส่ลงไปในถ้วยบะหมี่ เมื่อกี้ฟังไม่ผิดใช่หรือเปล่า พอเห็นว่าพี่เกียร์ไม่หือไม่อือคงคิดว่าตัวเองหูแว่วไปเอง

“ไม่ตอบ”

“อ้าว พี่เกียร์ถามหนูเหรอคะ” ชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง นี่เขาถามฉันจริงปะเนี่ย เพราะหันกลับไปเขาก็กินบะหมี่นิ่งๆ อะ คือฉันต้องฝ่ายอธิบายใช่ไหมเนี่ย เมื่อกี้เขาถามใช่ไหมว่าไปไหนมา “หนูไปทำงานที่ผับมาค่ะ ลางานที่มินิมาร์ท”

“อือ” พยักหน้ารับและตอบในลำคอ ฉันได้แต่ยกมือเกาท้ายทอยตัวเอง

“พี่เกียร์ก็มาที่มินิมาร์ทเหรอคะ เมื่อวาน”

“ไม่อร่อย” ฉันเบิกตากว้างเมื่อจู่ๆ เขาก็บอกว่าบะหมี่ที่ฉันต้มไม่อร่อย บ้าน่า ฉันก็ทำทุกอย่างเหมือนเดิมนะ “พนักงานคนนั้น”

“...”

“ต้มไม่อร่อย” ก็พูดให้มันชัดๆ สิ! คนยิ่งตกใจอยู่ ดูดิใจตกไปอยู่ตรงตาตุ่มแล้ว

“มันก็เหมือนกันนะคะ ต้มบะหมี่เทน้ำร้อน ใส่เครื่องปรุงก็จบ”

“ไม่เหมือน” ยังจะเถียงอีกเหรอ ฉันได้แต่ยืนมองหน้าเขาพลางทำหน้างอง้ำใส่ พูดด้วยก็ไม่ยอมมองกันนะคนเรา “เธอต้มอร่อย”

“หนูไม่ได้ทำอะไรเยอะเลยนะคะ อร่อยเพราะเครื่องแหละ” พี่เกียร์ไม่ตอบและไม่พูด คือจะให้ฉันยืนมองเขากินบะหมี่จนหมดเลยไหมเนี่ย ดีนะที่ไม่มีลูกค้า “พี่เกียร์จำหนูได้ไหมคะ หนูขอถามจริงๆ”

“จำอะไร”

“หนูไงคะ เราเคยเจอกัน” สงสัยอะว่าทำไมพี่เกียร์ทำเหมือนแบบไม่เคยเจอกับฉันมาก่อน ทั้งที่เจอกันที่มหาลัยแบบบังเอิญ ส่วนมินิมาร์ทพี่เกียร์ก็จะมาตอน 21.45 ทุกวัน ย้ำนะว่าทุกวันแบบเป๊ะๆ เลย “หลายครั้งแล้ว”

“เหรอ” คีบเส้นบะหมี่เข้าปากพลางพ่นลมร้อนเป็นไอออกมาและเคี้ยวหน้าตาย

“ก็พี่เกียร์เหมือนจำหนูไม่ได้ เลยสงสัยน่ะค่ะ” ว่าพี่น่ะเป็นพวกจำหน้าคนไม่ได้ใช่ไหม อยากจะถามแต่ก็ไม่ได้สนิทกันมากขนาดนั้นไง แค่เขาคุยด้วยก็ดีแค่ไหนแล้ว ปกติชีวิตฉันนะมีแค่พี่ครามกับมุกสองคนเท่านั้นในรั้วมหาลัย นอกนั้นเหรอฉันแทบจะกลายเป็นเงาที่ถ้าแสงไม่ส่องมาก็ไม่มีใครรู้ว่ามีตัวตน “จำหนูไม่ได้ก็ไม่เป็นไร”

“...”

“หนูดีใจนะคะที่พี่เกียร์มาที่นี่ทุกวันเวลาสามทุ่มสี่สิบห้า” ทำให้ฉันเหมือนมีเพื่อนคุยเลย ถึงจะคุยคนเดียวและอธิบายคนเดียวก็เถอะนะ แถมยังซื้อของทุกอย่างเหมือนเดิมแทบไม่มีอะไรเปลี่ยน “กินให้อร่อยนะคะ หนูไปทำงานต่อแล้ว”

หมุนตัวกำลังจะเดินเข้าไปทำงานของตัวเองต่อ ทว่าคำพูดต่อจากนี้กลับทำให้ฉันนิ่งชะงัก “ทีหลังก็อย่าหาย”

“!”

“จะได้มาทุกวัน”

และแม้ว่าคำพูดที่แลดูแสนเรียบนิ่งและเย็นชา มันไม่ได้มีความพิเศษอะไรอยู่ในนั้น กลับทำให้ฉันค่อยๆ เอี้ยวหน้าไปมองเขา ปรากฏว่าพี่เกียร์ที่เคยเอาแต่จ้องมองอย่างอื่นมากกว่ามองหน้าฉัน ตอนนี้นัยน์ตาสีดำสนิทดูลึกลับคู่นั้นกลับจ้องมองฉันไม่วางตา ฉันฟังไม่ผิดใช่หรือเปล่า หูไม่ได้แว่วไปก่อนหน้านั้น

พี่เกียร์กำลังบอกว่าอย่าให้ฉันหายไปใช่ไหม ฉันเองก็ไม่ได้อยากหายไปไหนหรอก ถ้าหากมันจำเป็นฉันต้องเลือกทางที่ให้เงินมากกว่า ฉะนั้นต่อให้พี่เกียร์มาที่นี่ทุกวันแล้วไม่เจอกัน ฉันก็ต้องขอโทษที่เป็นฝ่ายหายไปแทน เพราะฉันไม่สามารถกำหนดให้ตัวเองมาอยู่ที่นี่ได้ตลอดเวลา อย่างงานที่ผับก็ฉุกละหุกจำต้องเลือกไปทำงานฝั่งนั้นก่อน ไม่ได้เห็นแก่เงิน แต่ที่ไหนได้เงินมากกว่าฉันจำเป็นต้องเลือก แม้ต้องทิ้งพี่เกียร์ให้กินบะหมี่ฝีมือพี่แตนก็ตามที

“หนูไม่รับปากนะคะ”

“...” น้ำเสียงแผ่วเบาเอื้อนเอ่ยออกไปและไม่สบเข้ากับดวงตาของเขาโดยตรง

“ที่ไหนมีงานให้หนูทำ หนูต้องไปค่ะ”

พอได้ฟังคำตอบพี่เกียร์ก็นิ่ง ไม่คิดจะพูดอะไรออกมาราวกับคำพูดก่อนหน้านั้นเป็นเพียงคำพูดที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป พี่เกียร์ก็หันไปโฟกัสขวดชาข้าวบาร์เลย์และเปิดฝากระดกมันดื่มจนครึ่งขวด จากนั้นก็ล้วงมือลงกระเป๋ากางเกงหยิบซองบุหรี่ที่ดูเหมือนจะมีอยู่เยอะเขาจึงไม่ได้ซื้อมัน ควันบุหรี่สีเทาพวยพุ่งเหนือศีรษะเขาก้มหน้ามองหน้าจอมือถือสุดหรู

หนูขอโทษนะพี่เกียร์ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องขอโทษเขาในใจทั้งที่ตัวเองไม่ได้เป็นฝ่ายผิดด้วยซ้ำ หลังจากฉันกลับเข้ามาทำงานเหมือนเดิม ร่างสูงที่นั่งให้อาหารย่อยเกือบสิบนาทีก็ลุกขึ้นเดินไปยังรถหรูของตัวเอง พลางขับออกไปจากหน้าร้านจนฉันขยับตัวเอนหลังพิงกับตู้ด้านหลังที่ใส่พวกบุหรี่หรือขวดเหล้าราคาแพง

‘ทีหลังก็อย่าหาย’

เฮ้อ ปั้นหยา... ลืมคำพูดพี่เกียร์ไปสักที

*---------------------------------------*