LOGINShare
วิศวะกลรัก :: CHAPTER 3 พี่เกียร์ วิศวะโยธา [100%]
Last Updated:
2025-12-22 16:55:49“อ้าวไอ้เกียร์ มาแต่เช้าเลยนะมึง!” จังหวะที่กำลังจะหมุนตัวไปจากคณะ ฉันก็เห็นร่างสูงของรุ่นพี่คนหนึ่ง จำได้ว่าเขาเคยไปกินปิ้งย่างร้านที่ฉันทำงานพาร์ทไทม์นี่นา ว่าแต่ว่า... พี่เขาชื่อเกียร์เหรอ “แล้วนี่น้องมีอะไรคุยกับไอ้เกียร์เหรอครับ”
“พอดีหนูเอาเสื้อช้อปมาคืนพี่เกียร์น่ะค่ะ” ได้รู้ชื่อจึงเอ่ยออกไป “หนูขอตัวก่อนนะคะ”
“น้องเรียนคณะอะไร ทำไมพี่ไม่คุ้นหน้าน้องเลย”
“อักษรค่ะ”
“อักษร พี่ก็ไปบ่อยนะ ทำไมพี่ไม่เห็นหนู” จะเห็นได้ยังไงกันล่ะ ฉันน่ะไร้ตัวตนทั้งในคณะและมหาลัยเชียวนะ
“หนูไร้ตัวตนมั้งคะ” พูดไปพลางหัวเราะไป
“ไร้ตัวตนอะไร หนูน่ารักจะตาย” คำชมของพี่คนนี้ทำให้รู้สึกเหมือนถูกจู่โจมแบบรุนแรงมาก “พี่ชื่อโฬม เพื่อนพี่ชื่อไอ้เกียร์ วิศวะโยธาครับ”
“หนูปั้นหยาค่ะ”
“ชื่อน่ารักจัง ไร้ตัวตนได้ไง น่าขำว่ะ” หันไปขำกับพี่เกียร์ที่นั่งกัดแซนวิชกินจนหมดไปหนึ่งชิ้น “มีของแดกคือไม่แบ่งเลยนะไอ้เวรตะไล!”
พอเห็นพี่โฬมเท้าเอวด่าพี่เกียร์ แลดูเขาไม่ได้สนใจคำด่าหยิบแซนวิชชิ้นสุดท้ายมากัด พลางหยิบมือถือมากดดูอะไรเรื่อยเปื่อยราวกับเสียงของพี่โฬมเป็นเพียงเสียงนกเสียงกาเสียมากกว่า ฉันเห็นแบบนั้นจึงหมุนตัวเดินออกจากคณะ ก่อนหน้านั้นเจ๊เป๊กกี้โทรหาฉันเรื่องงานเรียบร้อย นัดแนะกันเสร็จสัพจึงโทรลางานที่มินิมาร์ทกับเจ้าของซึ่งเขาอนุญาต
“ทำอะไรอยู่เหรอมุก”
“ปะ เปล่า ไม่มีอะไร” จู่ๆ มุกก็เก็บมือถือลงกระเป๋าพลางส่ายหน้าไปมา “เดี๋ยวฉันไปซื้อน้ำก่อนนะ เอาด้วยไหม”
“ขอบใจนะ”
ขอบคุณเพื่อนและมองร่างบอบบางที่สวมชุดนักศึกษาแสนเซ็กซี่ กระโปรงทรงเอสั้นแหวกขาและเสื้อนักศึกษาตัวเล็กรัดเรือนร่าง พอหลุบสายตามองตัวเองก็นะชุดนักศึกษาตัวใหญ่แถมสวมกระโปรงพลีทยาวเลยเข่า มันเป็นชุดที่ฉันจะต้องใส่ไปจนถึงปีสี่เลยยังไงล่ะ จะมาให้สวมทรงเอกับเสื้อตัวเล็กๆ คงจะไม่ได้
หมับ
“ชื่นใจพี่ที่สุด” ตกใจเกือบจะเอามือฟาดหน้าคนที่จู่โจมมาอย่างรวดเร็ว หนำซ้ำยังขโมยหอมจากแก้ม จนต้องเอามือดันใบหน้าหล่อเหลาให้ออกห่าง “พี่คิดถึงหนูมาก”
“ช่วงนี้พี่ครามไปไหน ทำไมไม่กลับห้อง”
“พี่มีรายงานต้องทำกับเพื่อน แล้วก็เรียนหนักด้วยอยู่ปีสาม ธรรมดา” เขาฉีกยิ้มกว้างและขยับมานั่งข้างฉัน “แต่คืนนี้พี่ไม่ได้ไปไหน พี่รอกินข้าวพร้อมหนู”
“วันนี้หนูไปทำงานพิเศษ อาจจะกลับเที่ยงคืน”
“ไม่เป็นไร พี่รอหนูได้” ใบหน้าหล่อเหลาซุกลงบนไหล่ฉันถูไถไปมาเหมือนแมว
“พี่คราม”
“หืม”
“เรื่องที่จัดการให้หนู ตอนนี้เรื่องไปถึงไหนแล้วคะ” คำถามของฉันทำให้พี่ครามถึงกับหยุดถูไถไหล่ เงยหน้าสบตากับฉันที่จ้องหน้าเขา “หนูจริงจัง”
“พี่รู้ว่าหนูจริงจัง แต่หนูอย่าลืมนะว่าเงินแค่นั้น มันไม่พอ”
“...”
“การจะติดต่อโรงพยาบาลหรือศัลยแพทย์เฉพาะทางได้ มันยากมากด้วยเงินแค่น้อยนิด” ฉันรู้ดีว่าเงินของฉันมันน้อยนิดถ้าเทียบกับชีวิตของปลายฟ้า มันไม่เพียงพอจนบางทีก็แอบท้อจนอยากจะหยุดหายใจไปสักวัน ทว่าอยู่ได้ทุกวันนี้ก็เพราะปลายฟ้าคนเดียวเท่านั้น
“งั้นพี่ครามเอาเงินที่ยืมหนูไป คืนมา จะได้สมทบกันไป”
“นี่หนูทวงเงินพี่เหรอปั้นหยา!” เขาโวยวายทันทีที่ฉันพูดถึงเงินที่เขายืมไป ใบหน้าหล่อเหลาแลดูไม่สบอารมณ์พลางถอนหายใจฟึดฟัด “พี่บอกแล้วไงว่าเอาไปสมทบทุนเรื่องปลายฟ้า”
“ตอนนี้มันก็น่าจะเยอะแล้วไม่ใช่เหรอคะ น่าจะประมาณ 3-4 หมื่นแล้ว” เยอะพอหรือยัง
“ยังไม่พอ” พี่ครามตวาดใส่ฉันเสียงไม่ดังมาก แต่ก็ทำให้ได้ยินกันสองคน เขาถอนหายใจจับมือฉันบีบเบาๆ “ผ่าตัดเลยนะหยา หนูคิดว่าเงินแค่นี้มันพอเหรอ”
“...” มันก็ถูกของเขานั่นแหละ
“หนูต้องหาเงินมาให้มากกว่านี้ เอามาสมทบให้ได้สักแสน ก็น่าจะพอช่วยให้ปลายฟ้าเข้ารักษาได้”
“จริงเหรอคะ”
“เชื่อพี่สิคนเก่ง” ฝ่ามือหนาลูบศีรษะฉันเบาๆ จากนั้นก็กดจูบอย่างอ่อนโยน “พี่กำลังพยายาม หนูเองก็ต้องพยายามให้มากกว่านี้ ปลายฟ้ารอหนูอยู่นะ”
“อีกนานไหมคะกว่าน้องจะได้เข้ารับการผ่าตัด”
“ไม่นานหรอก แค่หนูหาเงินมา พี่จะได้ติดต่อกับทางโรงพยาบาลให้ ตกลงนะ”
“ค่ะ”
“เราแยกกันช่วย แยกกันทำดีกว่า” ฝ่ามือหนาประคองแก้มฉันพลางลูบไล้ด้วยปลายนิ้วสากเบาๆ “หนูของพี่เก่งอยู่แล้ว พี่พูดถูกไหม”
นัยน์ตาสีดำสนิทจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของฉัน พี่ครามระบายยิ้มอ่อนโยนมาให้จากนั้นก็ซุกหน้าลงบ่าฉันจับมือเพื่อให้กำลังใจให้ฉันหาเงินมาสมทบสำหรับค่าใช้จ่ายที่จะพาปลายฟ้าเข้าไปรักษาตัวเพื่อรอผ่าตัด พี่ครามบอกมาแบบนี้แล้ว ฉันจะทำให้ตัวเองท้อแท้ไม่ได้เด็ดขาด ต้องทำให้ได้ดีกว่าเดิมสิ งานอะไรต่อจากนี้ก็ไม่เกี่ยงแล้วจริงๆ
“อิจฉาจริงๆ คนมีความรักเนี่ย” มุกวางแก้วพลาสติกมีน้ำหวานสีแดงดันมันมาให้ และเบ้ปากใส่ฉันอย่างหมั่นไส้
“พี่ไปเรียนก่อนนะ คืนนี้พี่รอหนู” พี่ครามโบกมือให้กับมุก ไม่วายจับมือฉันไปจูบเบาๆ จากนั้นก็กึ่งวิ่งกึ่งเดินกลับไปที่คณะวิศวกรรศาสตร์ต่อ
“หยากับพี่ครามเป็นคู่รักที่น่ารักมากเลยนะ” มุกเอ่ยปากชมพลางใช้หลอดคนน้ำหวานในแก้ว
“อืม”
“พี่ครามก็ดูรักหยามาก หยาเองก็ดูรักพี่คราม น่ารักสุดๆ”
ฉันได้แต่ยิ้มแห้งส่งให้เพื่อน จากนั้นก็หลุบสายตามองหนังสือเรียน รักเหรอ... ไม่หรอก ฉันไม่เคยมีความรู้สึกนี้กับใครแม้กระทั่งพี่ครามเองก็ตามที แม้ว่าเขาจะเป็นคนเดียวที่เป็นเหมือนที่พึ่งพาให้ ทว่ามันมีเรื่องผลประโยชน์เข้ามาเอี่ยว ไม่อย่างนั้นคนอย่างฉันคงไม่มีทางคบกับใครหรอก เหตุผลที่ไม่ยอมมีอะไรกับพี่คราม แม้แต่จูบเขาก็ไม่เคยได้
มันก็เพราะฉันคบกับเขา มันไม่ได้เกิดจากความรัก อาจจะดูเห็นแก่ตัวที่พี่ครามรักฉันอยู่ฝ่ายเดียว ถ้าหากการผ่าตัดของปลายฟ้าผ่านไปด้วยดี บางทีฉันอาจจะคิดใหม่เรื่องของเราก็ได้
*---------------------------------------------------*
Latest chapter
Gear Trick วิศวะกลรัก วิศวะกลรัก :: CHAPTER 13 ก็อยากเป็น [100%]
“ฟังพี่นะน้องปั้นหยา” พี่โฬมดึงสติฉันพลางยิ้มกริ่ม “มันไม่ดีหรอก หนูเชื่อพี่”“หนูอยากได้เงินนี่นา”“ต้องได้มาแบบที่ไม่ใช่เรื่องแบบนี้สิครับ พี่น่ะไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงิน แต่พอดีพี่มันเหี้ย โกงเรื่องพนันทุกอย่างก็แค่นั้น” ใบหน้าหล่อเหลาของพี่โฬมทำให้ฉันเม้มริมฝีปาก พยักหน้ารับอย่างเสียไม่ได้ “โดนคนมันท้าทายก็จัดให้สักหน่อย สุดท้ายพอพี่ได้ พี่ก็ลบเว็บทิ้ง จบ”“...”“อย่างหนูมันจะไม่ได้แค่ก้อนเดียวจบ คนเรามีความโลภอยู่ในตัวกันทุกคน อยู่ที่ว่าจะโลภมากหรือน้อย” คำสอนของพี่โฬมเกี่ยวกับเรื่องนี้ทำให้ฉันตระหนักขึ้นมาได้ว่าต่อให้อยากได้เงินแค่ไหน ไม่ควรทำเรื่องที่ทุจริตแบบนี้ “ที่ไอ้เกียร์มันห้าม มันแค่ไม่อยากให้หนูหลงทางผิดก็เท่านั้น เข้าใจมันหน่อยนะ”“ค่ะ”“มันเป็นพวกพูดไม่ค่อยเข้าใจ หนูคงรู้” ใช่ รู้ดีเลยล่ะ บางคำพูดของพี่เกียร์ถึงทำให้ฉันจับใจความได้ยากแบบสุดๆ “เชื่อมันเถอะครับ ทุกอย่างที่มันพูดมา มีเหตุผลไม่ใช่ไม่มี”พยักหน้ารับ มันก็คงถูกเหมือนที่พี่โฬมพูด ทุกคำพูดของพี่เกียร์ถึงจะเข้าใจได้ยาก แต่มันก็มีเหตุผลซ่อนอยู่ในนั้นโดยที่ฉันเองก็ไม่ค่อยจะเข้าใจ จนต้องเจาะมันให้ลึกที่สุด“ไอ้เก
Gear Trick วิศวะกลรัก วิศวะกลรัก :: CHAPTER 13 ก็อยากเป็น [70%]
“แม่ง!”“มึงไม่เห็นหรือไง”“เห็น”“จะให้ปล่อย” ไม่รู้ว่าบทสนทนาเป็นไปในรูปแบบไหน ทว่าพอฉันเดินกลับมาที่เดิมพี่โฬมก็ฉีกยิ้มกว้างลุกขึ้นรับถาดจากมือฉันไป ทั้งที่เมื่อกี้ดูเหมือนจะทะเลาะกับพี่เกียร์อยู่เลย“โห น่ากินมากเลยครับ ซื้อมาเยอะขนาดนี้แทนที่จะชวนกูสักคำ ไม่มี”“ไม่ได้อยากกินกับมึง” เค้นเสียงแข็งใส่พี่โฬม จากนั้นฉันก็นั่งประจำที่เช็ดมือเรียบร้อยก็เตรียมแกะกุ้งให้กับพี่เกียร์ เมื่อได้ฉันก็วางบนจานให้เขาก่อนสองตัว “ไม่ต้องแกะ”“เอ๋? หนูจะแกะให้พี่โฬมกับพี่เจคไงคะ”“ให้มันแกะเอง”“ขี้หวง” พี่โฬมเบ้ปากใส่พี่เกียร์ ดูเหมือนจะไม่สบอารมณ์เท่าไหร่เลยแหะ เป็นเพราะพี่โฬมกับพี่เจคมาหรือเปล่า“หนูขอแกะให้พี่โฬมกับพี่เจคนะคะ ไหนๆ มือก็เลอะแล้ว” ขอคนตรงหน้าที่คีบเนื้อวัวจิ้มน้ำจิ้มกินด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง“จ่ายเงินกูมาด้วย”“น้องปั้นหยาก็กิน มึงไม่คิดบ้างอะ กับเพื่อนนี่เอาทุกดอกแล้วบอกเพื่อนกันนะ” ดูเหมือนคนข้างกายฉันจะโวยวายเสียยกใหญ่ “ใช่สิ กูมันไม่สำคัญกับมึงแล้วไง มีน้องปั้นหยาอยู่ด้วยทั้งคน เหอะ”“เป็นตัวเมีย” สนามรบในหม้อสุกี้ยังไม่จบไม่สิ้นสินะ ดูเหมือนจะมีแค่พี่เกียร์กับพี่โฬมที่จ้องหน้า
Gear Trick วิศวะกลรัก วิศวะกลรัก :: CHAPTER 13 ก็อยากเป็น [30%]
Gear Trick #13ก็อยากเป็นเราสองคนมาถึงซุปเปอร์มาเก็ตใกล้กับคอนโดของพี่เกียร์ เป็นแค่ชั้นเดียวทว่าพื้นที่คือกว้างมากเลยนะ ใช้เวลาเดินแค่ไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำ ฉันเข็นรถเข้ามาอันดับแรกเลยก็คือต้องดูพวกเนื้อสัตว์ก่อน ผักในตู้เย็นก็พอได้อยู่ซื้อไปเพิ่มอีกสักนิดก็น่าจะโอเค“เนื้อวัวด้วยไหมคะ”“อือ” ชูแพคเนื้อวัวให้พี่เกียร์ เขาพยักหน้ารับ ไหงกลายเป็นว่าพี่เกียร์เข็นรถเดินตามฉันไปทุกซอกทุกมุม“พี่เกียร์จ่ายนะคะ หนูจ่ายไม่ไหวแน่”“ลืมเอาเงินมา”“พี่เกียร์ พูดจริงเหรอคะ” ฉันถึงห่อเหี่ยวทันทีที่หยิบกุ้งสดขึ้นมา พอเห็นมุมปากยกขึ้นก็หรี่ตามอง “แกล้งหนูอีกแล้ว ทำไมชอบแกล้งหนูจัง”“อยากน่าแกล้ง” จะบอกว่าตัวฉันเองทำให้เขาอยากแกล้งมากขึ้นว่างั้นสิ ก็ไม่ได้ทำให้ตัวให้น่าแกล้งสักหน่อย พี่เกียร์ชอบใส่ร้ายกันตลอดนั่นแหละ“หนูขนไปเผื่อตุนไว้ให้พี่เกียร์ต้มใส่บะหมี่กินเองนะคะ”“ขนไปก็เท่านั้น” เขาบ่นพลางกวาดตามองไปทั่วโซนอาหารทะเล “ทำไม่เป็น”“หัดทำสิคะ หนูสอน”“ขี้เกียจ” เกลียดคำว่าขี้เกียจของเขาซะจริง ฉันเลือกของได้ครบตามที่ต้องการใช้เวลาไม่นานรถเข็นก็มีของสดเพียบ จากนั้นก็เดินนำพี่เกียร์ไปยังล็อกน้ำจิ้ม
Gear Trick วิศวะกลรัก วิศวะกลรัก :: CHAPTER 12 เขาเป็นความสบายใจ [100%]
“อ๋อ” ทำไมต้องลากเสียงยาวและไม่กล้าบอกไปตรงๆ ล่ะปั้นหยา “แฟนหนูน่ะค่ะ”“...” ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเรียบนิ่งอยู่แล้ว ตอนนี้กลับนิ่งกว่าเดิม จนฉันสัมผัสได้ถึงรังสีบางอย่างจากตัวพี่เกียร์ เป็นรังสีความเย็นที่แผ่ปกคลุมมาเผื่อฉันด้วย ทั้งที่นั่งหน้าร้านอากาศกำลังอุ่นพอดี“หนูไม่ได้บอก เพราะพี่ไม่เคยถามหนู” เหมือนถูกสายตาคมจ้องมองมาแทบจะฉีกร่างฉันให้กระจุยกระจาย“มันทำสินะ”“เมื่อวานเราทะเลาะกันนิดหน่อยน่ะค่ะ เขาเมาก็เลย...” พี่เกียร์หรี่สายตามองฉันพลางกัดฟันกรอด “หนูไม่เป็นอะไรค่ะ มันเป็นครั้งแรกด้วย”“อยากให้มีรอบสอง”“ไม่ใช่นะคะ” มันไม่มีรอบสองแน่ ถ้าหากเรื่องปลายฟ้าจบลง ฉันกับพี่ครามก็จบเช่นเดียวกัน “มันพูดยากน่ะค่ะที่จะต้องพูดออกไป”ว่าฉันกับพี่ครามเราคบกัน มันมีเหตุผลของฉันอยู่ในนั้นประมาณ 95% อีก 5% คือเขาเป็นที่พึ่งให้ในตอนแรกๆ พอเมื่อวานแผงฤทธิ์ก็เลยคิดใหม่ทั้งหมด เอาเป็นว่า 100% ที่คบกับเขาเพราะผลประโยชน์ของตัวเองล้วนๆพอเห็นสีหน้าพี่เกียร์นิ่งจนเหมือนหุ่น ฉันก็พยายามทำให้บรรยากาศสำหรับเรามันดีขึ้น “ไว้หนูพร้อมหนูจะบอก”“...”“ถึงตอนนั้นพี่เกียร์จะรอฟังหนูไหม” ไม่ได้อยากจะขอร้อง เห
Gear Trick วิศวะกลรัก วิศวะกลรัก :: CHAPTER 12 เขาเป็นความสบายใจ [50%]
Gear Trick #12เขาเป็นความสบายใจถึงแบบนั้นเมื่อคืนฉันเผลอนอนหลับในห้องน้ำ ดีนะที่ไม่ขาดใจตายซะก่อนเพราะเปิดหน้าต่างบานเล็กให้ลมเข้า พี่ครามยังนอนไม่ตื่นอยู่บนเตียง พอเขาหลับแบบนี้ฉันก็รีบอาบน้ำแต่งตัวสวมเสื้อยืดสีน้ำเงินคอวีใหญ่กว่าตัวเล็กน้อยกับกางเกงยีนส์ทรงกระบอกสีเข้ม ผมเผ้าก็ไม่ได้มัดด้วยจึงปล่อยสยายเหน็บข้างใบหูฉันนั่งตวัดขาไขว่ห้างที่หน้าร้านกาแฟแห่งหนึ่ง ก้มหน้าอ่านในหนังสือในมือ เป็นหนังสือเกี่ยวกับการฮีลใจ ใช่ มันไม่ได้ฮีลใจได้ดีสักเท่าไหร่ อย่างน้อยก็ทำให้ลืมเรื่องเมื่อคืนไปได้ข้าง บนโต๊ะมีแก้วโกโก้เย็นกับจานเค้กที่ถูกตักกินไปแค่คำเดียวผละใบหน้าจากหน้าหนังสือหยิบแก้วโกโก้ขึ้นดื่ม ฉับพลันก็มีร่างสูงสวมกางเกงยีนส์สีซีดและเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนถึงข้อศอกทิ้งตัวลงนั่งเก้าอี้ข้างฉัน ทันทีที่เห็นใบหน้าหล่อเหลาซึ่งมัดผมรวบเป็นมวย ด้านหน้าปล่อยเส้นผมลงมาและด้านบนมีแว่นกันแดดสีดำเหน็บบนศีรษะ รู้อะไรไหม... แค่เห็นหน้าเขา เรื่องเมื่อคืนก็ตีวุ่นเข้ามาอีกครั้ง“พี่เกียร์” เรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “มาได้ยังไงคะ รู้ได้ไงว่าหนูอยู่ที่นี่”“ผ่านมา” ชี้นิ้วไปยังรถจากัวร์ที่จอดอยู่ริม
Gear Trick วิศวะกลรัก วิศวะกลรัก :: CHAPTER 11 อยากได้ [100%]
คำหยาบคายถูกขุดขึ้นมา คนๆ นี้ไม่ใช่คนที่บอกรักฉันมาตลอด ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่พลังบวกให้กับฉันและไม่ใช่แม้แต่คนที่เคยใช้คำหวานเพื่อปลอบใจ เป็นที่พึ่งเดียวให้กับฉัน ตอนนี้เขาเหมือนปีศาจร้ายที่พร้อมจะทำลายฉัน หากยังคงดื้อดึงและยืนยันที่จะไม่เลิกยุ่งเกี่ยวกับพี่เกียร์ ใช่ เขาไม่ได้คิด พี่เกียร์ไม่ผิดทำไมฉันจะต้องทำตามพี่ครามด้วย“ปล่อยหนูนะ หนูเจ็บ”“เดี๋ยวนี้กล้าขึ้นเสียงกับกูเหรอปั้นหยา!”ตุ้บร่างของฉันถูกเหวี่ยงไปนอนฟุบลงบนเตียง ยังไม่ทันได้ลุกขึ้นนั่งดี พี่ครามก็ตามมาขึ้นคร่อมจนฉันเบิกตากว้างพลางส่ายหน้าไปมา เขาตรึงข้อมือฉันไว้เหนือหัว ฉับพลันก็โน้มใบหน้าลงมาซุกไซ้ลำคอจนฉันรู้สึกขยะแขยงเจียนบ้า“ฮึก ปล่อยหนูนะ”“ถ้ายังไม่รับปากกูว่าจะเลิกยุ่งกับมัน เตรียมตัวตายคาเตียงได้เลย” ฉันไม่รู้ว่าที่พี่ครามเป็นแบบนี้เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์หรือเป็นเพราะนี่... คือธาตุแท้ของผู้ชายที่ตีหน้าแสนดีกับฉัน พอกลายร่างก็เปลี่ยนไปจนไม่ใช่คนๆ เดิมที่ฉันรู้จัก “บอกมาว่าจะเลิกยุ่งกับมัน!”“มะ ไม่ หนูไม่เลิก”“ได้ งั้นมึงก็อย่าหวังว่ากูจะปล่อยให้แม่งสุขสบายกับมันแน่” ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้พลางบีบปลายคางฉันจนเจ็บแ
You may also like
วิศวะร้ายคลั่งรัก
Bluebell0310.9K viewsกำราบรักวิศวะเลว
BlueSoda7.1K viewsซ่อนรักลับเมียวิศวะ / พันธะร้ายลงทัณฑ์รัก
อัญธิญาน์7.8K viewsหมวยอยากลอง วิศวะร้ายสอน(เล่น)รัก NC18+
มิลเลียนาห์3.7K viewsLOVE ENGINEER พ่ายรักรุ่นพี่วิศวะสุดแซ่บ
DARINRAT5.2K viewsโลกันต์คลั่งรัก
NaBee-KP1.7K viewsหลงกลรัก รุ่นพี่วิศวะข้างห้อง
ชาไทยเย็น8.6K viewsบทพิสูจน์รักวิศวะเพลย์บอย
อัญธิญาน์5.3K views
