วิศวะกลรัก :: CHAPTER 7 หรือจะตาฝาด [100%]

แล้วฉันจะต้องมาคิดมากเรื่องนี้ทำไมกันปั้นหยา? สมองเธอมีเรื่องให้คิดอีกมากมายนะ ไม่ใช่แค่เรื่องพวกนี้ทั้งที่ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับตัวเองเลยสักนิด เฮ้อ พอทีเถอะ ตลอดชีวิตเธอโฟกัสแค่ปลายฟ้าคนเดียวเท่านั้น มันใช่เรื่องที่จะมาโฟกัสเรื่องของคนอื่นหรือยังไงกัน

ติ๊ง~

P’Khram : คืนนี้พี่ไม่กลับนะ อาจจะถึงสุดสัปดาห์เลย พี่ต้องไปหาพ่อกับแม่

Punya : อ้าว เรื่องที่จะคุยกันล่ะคะ

P’Khram : เอาไว้พี่กลับมาจะคุยกับหนูอีกที พ่อพี่ป่วยพี่ต้องไปหา

Punya : โอเคค่ะ ไม่เป็นอะไร หนูรอได้

P’Khram : พี่รักหนูนะปั้นหยา

P’Khram : พี่ไม่มีเงินติดตัวนั่งรถไปหาพ่อกับแม่ พี่ยืมเงินหนูสัก 2500 ได้ไหม?

เป็นอีกครั้งที่พี่ครามคุยกับฉันเรื่องนี้... เป็นแบบนี้ตลอดจนฉันเริ่มเอือมระอา เมื่อไหร่เรื่องนี้มันจะจบลงสักทีนะ ฉันอยากให้ปลายฟ้าเข้ารับการรักษาจะได้โฟกัสแค่ตรงนั้น มีข้ออ้างไม่ให้เขายืม สุดท้ายฉันก็หลับตาลงกดส่งข้อความไปว่า ‘ได้ค่ะ’ จากนั้นก็กดโอนเงินเข้าบัญชีให้พี่ครามที่บอกมาแค่ว่า ‘พี่รักหนูที่สุดเลยรู้ไหมปั้นหยา กลับมาพี่จะฟัดหนูให้หายคิดถึง’

ฉันไม่ได้ต้องการอะไรจากเขา นอกจากเงินที่ยืมไปจะทยอยคืนไม่ให้หายเข้ากลีบเมฆและสำคัญคือเขาติดต่อโรงพยาบาลให้ฉัน เท่านี้จริงๆ ที่ต้องการ เงินเก็บจะเริ่มลดลงแบบนี้ ฉันถึงต้องทำงานทุกวันเพื่อเอามาคืนส่วนที่พี่ครามเอาไป

วันเสาร์ เวลา 19.45 น.

“หล่อนเป็นอะไรหรือเปล่าปั้นหยา ทำไมดูทำหน้าหงอยขนาดนั้น”

“เปล่าค่ะ หนูแค่เมารถนิดหน่อย”

“จริงเหรอ อีกนิดเดียวก็ใกล้ถึงแล้ว ทนหน่อย”

ฉีกยิ้มให้กับเจ๊นัตตี้ที่นั่งข้างฉันและเจ๊เป๊กกี้เป็นคนขับรถเก๋งสีขาวพามายังพัทยา ออกจากร้านเจ๊นัตตี้ตอนห้าโมงกว่า นี่ก็จวบจะถึงแล้วล่ะ เอาจริงฉันไม่ได้สดใสสักเท่าไหร่ ปกติชีวิตก็มืดมนอยู่แล้วปะ เพราะเจอพี่ครามยืมเงินไม่พอ ดันเก็บเอาคำพูดของตองมาคิดจนปวดหัว ทั้งที่พยายามสลัดมันทิ้งไปให้หมด

มินิมาร์ตอนสามทุ่มสี่สิบห้า พี่เกียร์ไม่ได้มาที่ร้านเลย ฉันเองก็ชะโงกมองหาเขาจนเลิกกะเป็นแบบนี้มาประมาณสี่วัน นับตั้งแต่เจอกันครั้งล่าสุดตอนที่พี่เกียร์ไปกินปิ้งย่าง ความจริงเขาจะมาหรือจะไม่มาก็สิทธิ์ของเขา ฉันไม่ควรจะนั่งมองเขาทุกวันปะ ราวกับมันเคยชินไงที่ต้องต้มบะหมี่ให้เขากิน พอมีเรื่องพี่ครามเข้ามากระทบด้วยก็ยิ่งคิดมาก รายนั้นก็ไม่ได้ติดต่อมาซึ่งฉันก็ช่างเดียวกัน เอาไว้กลับมาค่อยคุยกันเรื่องที่ให้เขาติดต่อเรื่องโรงพยาบาล ก็นะอาสาจะติดต่อให้บอกว่ารู้จักคนนั้นคนนี้ ฉันก็ต้องไว้ใจหรือเปล่าเรื่องพวกนี้บางทีฉันก็ไม่ได้เก่งขนาดนั้น แค่ทำงานหาเงินก็หนักมากพอแล้วไง

“หนูสงสัยว่าทำไมแข่งรถต้องแข่งกลางคืน ปกติเขาแข่งเช้าไม่ใช่เหรอ”

“ก็แข่งเถื่อนไงจ้ะหล่อน แข่งรถเถื่อน ต้องตอนกลางคืนเท่านั้น” เจ๊เป๊กกี้จีบปากจีบคออธิบาย “หล่อนไปก็อย่าไปตื่นเต้นให้มากล่ะ มันคงจะแปลกตาสำหรับหล่อนแน่”

“จริง” เจ๊นัตตี้พยักหน้าเห็นด้วย

“หนูโตแล้วนะ หนูไม่หลงหรอกแล้วก็ไม่ตื่นเต้นแน่นอนค่ะ!”

“ย่ะ จะเชื่อ”

‘เป็นอีกครั้งแล้วครับที่นัมเบอร์วัน ขับนำเป็นรอบที่สอง เอาล่ะมาให้กำลังใจนัมเบอร์วันผู้ไม่เคยยอมแพ้กัน ขอเสียงหน่อยเร็ว!’

“กรี๊ด! / วู้วๆ”

อะไรก็ไม่รู้... รู้แค่ว่าตอนนี้ฉันยืนอยู่บนอัฒจันทร์และเห็นผู้คนโห่ร้องเชียร์กึกก้อง ก็ทำตามเขาอย่างเมามัน ความตื่นตาตื่นใจเล่นงานฉันได้อย่างดีเยี่ยม เพราะแต่งหน้าให้กับบรรดาเรซควีนของสนามและพริตตี้สุดสวยที่เดินนวยนาดไปยังข้างสนามโบกธงที่ขึ้นเลข 2 หลังจากที่รถวนรอบมาถึง ในสนามตอนนี้มีแข่งกันทั้งหมดห้าคัน แต่มีอยู่คันหนึ่งที่ขับนำโด่งขึ้นมาคันเดียว และข้างรถจะติดหมายหนึ่งเอาไว้

สนามแข่งรถเถื่อนที่นี่จะมีอัฒจันทร์แบบแค่ตอนเดียวเท่านั้น กว้างและบรรจุคนได้เป็นหมื่น หนำซ้ำยังมีจอด LED ขนาดยักษ์ถ่ายทอดให้ดูกันชัดๆ ในระยะที่ไกล ฉันจ้องมองจอแน่นอนว่าไม่รู้จะเชียร์คันไหน หากแต่ว่าคันนัมเบอร์วันกำลังนำขึ้น ฉันเลยตะโกนแหกปากเชียร์คันนั้นแทนก็แล้วกัน

‘นัมเบอร์วันขับขึ้นมารอบที่สามแล้วครับ อีกแค่รอบเดียว นัมเบอร์วันจะทำสถิติไม่แพ้ติดต่อกันมาสามปี ใครเชียร์นัมเบอร์วัน ส่งเสียงให้ไปถึงคนขับหน่อยเร็ว!’

ความรู้สึกตื่นเต้นที่มันอะไรกันนะ ฉันรู้แค่มือของตัวเองกุมกันแน่น ภาวนาให้นัมเบอร์วันชนะทีเถอะ! มันเป็นความตื่นเต้นในแบบที่ฉันไม่เคยประสบพบเจอมาก่อนในชีวิต พอมาครั้งแรกกลับรู้สึกตื่นเต้นเป็นบ้าเลย หันไปมองเจ๊นัตตี้ที่ยืนกอดอกอยู่ข้างๆ พลางส่ายหน้าไปมาขณะยีเส้นผมอย่างเอ็นดู ส่วนเจ๊เป๊กกี้ก็หันไปคุยกับหนุ่มตาน้ำข้าวที่เข้ามาชม ว่าแต่ฉันนะเจ๊เป๊กกี้!

พริตตี้สาวสวยคนเดิมหยิบธงสีเขียวโบกอยู่ข้างสนาม ฉันไม่รู้หรอกนะว่าสีธงมันคืออะไร รู้แค่ว่าพอเธอโบกปุ๊บรถทุกครั้งก็เร่งทำคะแนนและหวังจะแซงนัมเบอร์วันให้ได้ ทว่า... นัมเบอร์วันเข้าเส้นชัยเป็นคันแรกและทิ้งระยะห่างไปไกล จนทุกคนบนอัฒจันทร์ส่งเสียงกรีดร้องราวกับดีใจคนที่เชียร์ชนะแบบไร้ที่ติ

‘บราโว่! นัมเบอร์วันเข้าเส้นชัยเป็นอันดับหนึ่ง จบการแข่งขัน การิน Winner!’

สิ้นเสียงประกาศของพิธีกรชายดังจนฉันเอานิ้วอุดหูตัวเอง อะไรจะตะโกนแหกปากขนาดนั้นนะ ถึงอย่างนั้นเสียงเชียร์ก็ยังคงดังอีกรอบเมื่อนัมเบอร์วันวนรถมาจอด แน่นอนว่าทุกคนพยายามจับจ้องมองคนขับ ฉันเองก็ไม่ได้ต่างกันสักนิด ประตูรถเปิดออกร่างสูงที่สวมชุดคล้ายชุดหมีสีขาว สวมหมวกกันน็อกสีขาวเดินออกมาจากรถ พร้อมปลดสายรัดคางออก อยากจะเห็นหน้าทว่าเห็นแค่ลูกกะตาแบบไกลๆ เพราะภายใต้หมวกกันน็อกเขาสวมผ้าคลุมหรือโม่งสีขาวอีกที

เขาเดินจ้ำอ้าวเข้าไปด้านในโดยไม่สนใจสายตาของคนที่มาเชียร์เลย ฉันจึงห่อไหล่ลงและหันไปมองรอบๆ บรรยากาศมันชวนให้น่าสนุกเสียจริง ถ้าหากไม่...

เดี๋ยวนะ? ฉันไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหมที่เห็น... ใครบางคนที่คุ้นตาเสียเหลือเกิน แลดูเขาหงุดหงิดไม่น้อย ก่อนจะหมุนตัวเดินแทรกผู้คนเตรียมออกไปจากตรงนี้

“หล่อนจะไปไหนปั้นหยา”

“คือหนู...”

“ไม่ได้นะปั้นหยา เดี๋ยวหลง หล่อนไม่เห็นคนเหรอเยอะยังกับมด” เจ๊นัตตี้คว้าต้นแขนฉันเอาไว้ และแผ่นหลังกว้างๆ ก็เดินหายลับกลืนไปกับผู้คนที่ทยอยกันออกไปบางส่วนถึงแม้ว่าจะมีแข่งต่อก็เถอะ “ดึกแล้ว ไปหาอะไรกินกันก่อนที่นางจะลงแข่งซะเองนะอีเป๊ก”

“เออ รู้แล้วน่าอีเจ๊”

ฉันตาฝาดหรือเปล่าที่เห็นผู้ชายคลับคล้ายคลับคลาเหมือนพี่ครามเลย ใช่ ไม่อย่างนั้นฉันจะอยากตามไปทำไมถ้าเกิดไม่คิดว่าคนๆ นั้นคือเหมือนพี่ครามเสียจนต้องเก็บมาคิดมากอีกแล้ว ทั้งที่นัมเบอร์วันเพิ่งทำให้ฉันลืมเรื่องทุกอย่างไปจนหมด

เราสามคนแวะมากินอาหารทะเลแถวพัทยา พอเห็นแบบนี้ก็คิดถึงปลายฟ้ามาก เจ๊นัตตี้ก็ใจดีนะจะซื้ออาหารทะเลไปฝากน้องกับเจ๊น้อยหน่าด้วย มื้อนี้เจ๊นัตตี้ใจดีก็เลยเลี้ยงชุดใหญ่แบบไฟกระพริบ อาหารยังไม่มาเสิร์ฟเลยปลีกตัวออกมาต่อสายหาพี่คราม กัดเล็บตรงนิ้วโป้งเพราะรอสายนานอยู่เขาก็กดรับ

(“หนูมีอะไรหรือเปล่า”)

“พี่ครามยังอยู่บ้านเหรอคะ” คำถามของฉันทำให้ปลายสายงุนงง

(“พี่กำลังนั่งรถกลับ น่าจะถึงดึกหน่อยนะ หนูไม่ต้องรอพี่ นอนก่อนได้เลย”)

“ไม่เป็นไรค่ะ งั้นหนูนอนค้างกับฟ้าที่ร้านเจ๊นัตตี้แล้วกัน หนูก็มาช่วยเจ๊ทำงานด้วย”

(“งั้นก็ได้ครับ”) ฉันกัดผนังในปากจนเจ็บหนึบ อยากถามแต่ก็ไม่กล้าพอ (“หนูมีอะไรอีกหรือเปล่า”)

“เปล่าค่ะ เดินทางปลอดภัยนะคะ”

(“พี่รักหนูนะ เจอกันครับ”)

วางสายจากพี่คราม เจ๊นัตตี้ก็ตะโกนเรียกฉันให้ไปกินอาหารทะเลแสนอร่อย นั่งกินริมทะเลบรรยากาศดีสุดๆ จนหนังท้องตึงหนังตายังไม่หย่อน เจ๊เป๊กกี้ก็ขับรถพาเรามาถึงร้านในเวลาสี่ทุ่มเพราะรถค่อนข้างติด เจ๊นัตตี้ให้เงินฉันจำนวนห้าพันบาท บอกว่าช่วยแต่งหน้าแค่แปบเดียวก็รีบออกไปดูแข่งรถ ทำยังไงได้คนมันตื่นเต้นนี่นา ฉันจึงบอกให้เจ๊โอนเข้าบัญชีให้แทนการเก็บเป็นเงินสด

อาบน้ำในห้องส่วนตัวเรียบร้อย ฉันก็เปิดประตูเข้ามาในห้องของปลายฟ้าเห็นน้องสาวนอนหลับ ก็ค่อยๆ สอดตัวเข้าใต้ผ้าห่มและนอนมองใบหน้าของนางฟ้าตัวน้อย อีกไม่นานหรอกนะ อีกไม่นานพี่จะทำให้เรากลับมาแข็งแรงให้ได้เหมือนเดิม คำสัญญาที่ฉันให้น้องเอาไว้มันมีหลายอย่างเสียจนอยากทำให้สำเร็จสักอย่าง

ดังนั้นการผ่าตัดจึงเป็นสัญญาเพียงหนึ่งเดียวที่ฉันอยากทำมันให้สำเร็จ อดทนหน่อยนะปลายฟ้า... เพราะพี่ก็กำลังอดทนทำให้ทุกอย่างมันผ่านไปได้ด้วยดี รอยยิ้มเปื้อนบนใบหน้าขณะที่เอานิ้วก้อยเกี่ยวนิ้วก้อยของน้องสาว เพื่อทำสัญญากันและกัน ฉันจะเสียอะไรก็ได้ในชีวิต สิ่งที่จะไม่มีวันยอมเสียไปเลยก็คือปลายฟ้า

“พี่รักฟ้านะ คนเก่งของพี่”

ปลายฟ้าต้องการคนคอยปลอบใจและให้กำลังใจ ฉันให้น้องได้จนบางทีก็หลงลืมไปว่าตัวเองก็ต้องการมันเหมือนกัน ถึงจะได้จากเจ๊นัตตี้และพวกเจ๊ๆ รวมไปถึงปลายฟ้า ทว่าก็ยังอยากได้มันจากใครสักคน พี่ครามเหรอ คาดหวังอะไรไม่ได้หรอก มีอยู่คนหนึ่งที่ไม่เชิงจะให้ ไม่เชิงปลอบใจ แต่โดยรวมแล้วฉันขอเหมาว่ามันเป็นการให้กำลังใจได้ไหมนะ

เห็นแก่ตัวเกินไปหรือเปล่าปั้นหยา ทั้งที่เขาไม่ได้มารู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับชีวิตเธอเลย ไม่ควรคาดหวังอะไรทั้งนั้น แม้แต่เขาเองก็ตามที...

*----------------------------------------------------------*