INICIAR SESIÓNCompartir
บทที่ 3 ร่ำลา
Fecha de publicación:
2026-02-14 17:52:58“คบกับพี่ แม่งโคตรเสียเวลาเลยว่ะ พี่ภูผา”
สุดท้ายความสัมพันธ์ของทั้งสองก็ได้ขาดลงราวกับฟางเส้นสุดท้ายที่เอาวาพยายามผูกปมมาหลายครั้ง แต่ทว่า...ฟางเส้นนั้นมันบางจนไม่สามารถยื้อไว้ได้อีกต่อไปแล้ว
คำพูดของเธอยังคงดังก้องอยู่ในหัวภูผาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้ง ๆ ที่พยายามข่มตาลงยกมือเกยหน้าผากนอนแต่ก็ไม่สามารถลบล้างความเจ็บปวดจนชาในหัวใจได้
แววตาว่างเปล่ากลอกมองเพดานไปมาอย่างหมดหนทาง พลางถามตัวเองซ้ำ ๆ ว่า ต้องเลิกกันจริง ๆ หรอวะ? ...ง้อยังไงดีวะ?
ร่างหนานอนถอนหายใจอยู่บนโซฟาออกครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างคนจนปัญญา สายตาคมหันไปมองประตูบานใหญ่ที่มีเอวานอนอยู่ในห้อง อยากจะพาตัวเองเดินเข้าไปแล้วกอดเธอไว้แน่น ๆ พร้อมพูดคำขอโทษสักร้อยครั้งพันครั้ง แต่ใจมันไม่กล้าพอ กลัวโดนไล่ออกมาเหมือนเมื่อกี้อีก
“ขอโทษละกัน ขอโทษ ขอโทษครับ เอวาครับพี่ขอโทษ...แม่งเอ้ย!!”
เสียงทุ้มต่ำพูดกับตัวเอง พยายามเค้นหาคำขอโทษที่จะทำให้เอวาใจอ่อนแต่สุดท้ายก็ไม่เป็นผล เจ้าตัวลุกขึ้นนั่งพร้อมทึ่งศีรษะตัวเองอย่างหัวเสีย
“กูก็ไม่ได้ผิดอะไรขนาดนั้นสักหน่อย ถึงขั้นบอกเลิกกันเลยหรอวะ...ร้อยวันพันปีไม่เคยจะหลุดออกจากปาก หรือว่าแม่งมีคนใหม่!!”
ภูผาทบทวนเรียบเรียงเหตุการณ์ด้วยตัวเอง เพราะจากที่ทะเลาะกันเมื่อกี้เขาจับใจความได้ว่า...เขาไม่ค่อยมีเวลา ไม่ค่อยสนใจหรือใส่ใจเธอแค่นั้น แต่มันก็อดสงสัยไม่ได้ ก็ในเมื่อเขาเป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้วทำไมถึงพึ่งมาออกอาการเอาตอนนี้
ร่างสูงหยัดกายลุกขึ้นพร้อมก้าวเท้าไปยังหน้าห้องมือหนายกขึ้นทำท่าจะเคาะประตูทว่ากลับชะงักกลางอากาศเมื่อนึกขึ้นได้ว่า เคาะให้ตายเธอก็ไม่มาเปิดให้หรอก ภูผาจึงเดินไปหยิบกุญแจห้องแล้วเปิดประตูเข้าไปอย่างเบามือพร้อมสอดส่องสายตาไปยังเตียงไซซ์ใหญ่ที่มีหญิงสาวนอนตะแคงหันหลังให้อยู่
พรึ่บ!
ร่างหนาสอดกายเข้าใต้ผ้าห่มขยับเข้าไปใกล้ร่างบางพลางชะโงกมองใบหน้าสวยเปื้อนคราบน้ำตา ภูผาโน้มลงจุมพิตที่แก้มเนียนเบา ๆ ก่อนจะดึงเธอมาสวมกอดไว้จากข้างหลัง กอดครั้งนี้แน่นกว่าครั้งไหน ๆ ราวกับกลัวว่าจะเสียเธอไป บอกตามตรงตอนที่เอวาขอเลิกหัวใจของภูผาหล่นวูบไปอยู่ตาตุ่ม ชาไปทั้งตัวจนทำอะไรไม่ถูก ไม่อยากจะคิดเลยสักนิดว่าถ้าต้องเลิกกันจริง ๆ จะรู้สึกเสียใจแค่ไหน
“พี่รู้ว่าเธอยังไม่หลับ”
เสียงทุ้มเอ่ยบอก เพราะเขาสัมผัสได้ในตอนที่ก้มลงหอมแก้มเธอเมื่อครู่ แก้มที่เขาหวงแหนยังเปียกชื้นอยู่เลย บ่งบอกว่า...เอวายังร้องไห้ไม่หยุดตั้งแต่แยกย้ายกันเมื่อสองชั่วโมงที่แล้ว
“พี่ขอโทษ...นะครับ” เสียงนุ่มนวลคล้ายอ้อนวอนเจื้อยแจ้วอยู่ข้างหูเอวา “สัญญาว่าครั้งนี้พี่จะปรับปรุงตัว อย่าเลิกกันเลยนะครับ ใจพี่มัน..เจ็บ”
สัญญาทุกครั้งแต่ก็ทำไม่ได้สักครั้ง...เขาเจ็บคนเดียวที่ไหน เธอเองก็เจ็บไม่ต่างกัน
คนที่บอกเลิกไม่ได้แปลว่าหมดรักก่อน แต่มันรักเกินไปจนทนต่อไปไม่ได้แล้ว ความรักที่พยายามอยู่ฝ่ายเดียวมันก็เหมือนปรบมือข้างเดียวนั่นแหละ แม้จะพยายามแค่ไหนหรือจับมืออีกฝ่ายขึ้นมาตี แต่มันก็คงไม่ดังเท่ามือทั้งสองข้างปรบตีไปพร้อมกันหรอก
ในเมื่อรักเราไม่เท่ากัน...มันก็ควรพอได้แล้ว
“เอวาพี่ขอโทษ”
ภูผาว่าพร้อมกระชับกอดแน่นเมื่อหญิงสาวยังนิ่งเงียบไม่ไหวติงมีเพียงเสียงสูดน้ำมูกจากการร้องไห้อย่างหนัก
“วาเก็บของทุกอย่างของพี่ใส่ในกระเป๋าให้แล้ว บอกพี่เทแล้วว่าเราสองคนเลิกกัน...พรุ่งนี้พี่เทจะมารับพี่...พี่ผาช่วยออกไปจากห้องวาโดยไม่ต้องมาร่ำลากันด้วยนะคะ”
“เอวา”
“ต่อไปนี้พี่ผาจะเป็นแค่เพื่อนพี่ชาย ไม่ต้องทักทายวาทุกครั้งที่เจอก็ได้นะหรือพี่จะทำเป็นไม่รู้จักกันเลยก็ได้เพราะวาเอง...ก็จะทำแบบนั้น”
น้ำเสียงสั่นคลอเอ่ยบอกคนที่กอดกระชับตัวเองไว้แน่น เอวาไม่ได้มีท่าทีขัดขืนหรือผลักภูผาออก เธอจะคิดสะว่าอ้อมกอดจากอกแกร่งในครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอจะได้สัมผัส
“วาขอบคุณพี่ผานะที่ให้สถานะแฟนถึงแม้จะไม่รู้สึกถึงมันก็ตาม...”
“พี่รักวานะ พี่เลิกกับเธอไม่ได้จริง ๆ”
อยู่ ๆ น้ำตาของลูกผู้ชายก็ไหลพลันออกมาอย่างห้ามไม่ได้ ภูผาซุกใบหน้าเข้าที่กลุ่มผมยาวสลวยพลางกระชับกอดให้แน่นยิ่งขึ้นจนแทบจะหายใจไม่ออก แม่ง ไม่อยากเสียเธอไปเลยสักนิด
“วาอยากเลิกกับพี่...”
“เธอไม่รักพี่แล้วหรอวา...หมดรักกันแล้วใช่ไหม?”
“....”
เอวาเลือกที่จะไม่ตอบจนทำให้ภายในห้องใหญ่ปกคลุมด้วยความเงียบ ทว่ากลับเป็นความเงียบที่ดังที่สุดในใจของภูผา คำถามที่ถามไปเธอตอบไม่ได้หรือไม่อยากตอบกันแน่...หากยังรักก็แค่บอกว่ารัก หรือที่เธอเงียบนั่นเป็นเพราะเธอหมดรักเขาแล้วจริง ๆ
แต่ในความเป็นจริงแล้วที่เอวาเลือกที่จะเงียบเพราะว่า คำถามนี้เธอไปตอบมันไปหมดแล้ว ก่อนหน้านี้เธอบอกเขาไปแล้วว่า ไม่ได้หมดรักแต่มันหมดความอดทน ไม่รู้ว่าจะฝืนคบกันไปทำไมถ้ามันฝืนขนาดนั้น เอวาแค่อยากลองมาใช้ชีวิตคนเดียว ลองใช้ชีวิตเป็นสาวโสดที่ไม่ต้องคอยเกรงใจแฟน อยากไปไหนก็ไป อยากกินอะไรก็กิน ไม่ต้องคอยห่วงหรือหวาดระแวงไปต่าง ๆ นานา ในเมื่อเขาเป็นความสบายใจให้เธอไม่ได้ เธอก็แค่เลือกที่จะตัดมันทิ้งแล้วอยู่กับตัวเอง รักตัวเองให้มากกว่ารักคนอื่น...แค่นั้นเอง
Último capítulo
Gear of love วิศวะครองใจ บทที่ 46 น่ารักมาจากไหน NC+++ END
“ดูแลวาให้ดี ๆ หน่อยสิ”“ก็นี่ไงดูแลอยู่ อาบน้ำให้ด้วย”ว่าแล้วเขาก็รวบร่างบางเข้ามาแนบชิดทันที หญิงสาวที่ยังมีฤทธิ์แอลกอฮอล์หลงเหลืออยู่ในร่างรี่ตามองคนตรงหน้าอย่างจับผิด“อาบน้ำให้หรือตั้งใจจะจับนมวากันแน่”“หึ!”ภูผาเค้นหัวเราะในลำคอก่อนจะเลื่อนมือไปปิดน้ำแล้วดันร่างบางให้ชิดกับผนังสีเทาเข้ม ก่อนจะโน้มใบหน้าลงใกล้แล้วยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์“แสนรู้จริง ๆ เลยนะ” ภูผาว่าเสียงเบาพร้อมเลื่อนมือมาปลดตะขอเสื้อชั้นในของหญิงสาวอย่างชำนาญ“อ้ะ!”เอวายังไม่ทันตั้งตัวก็ถูกรวบตัวอุ้มขึ้นกลางอากาศ ความตกใจทำให้เรียวขารีบตวัดรัดเอวสอบไว้แน่น ขณะที่มือบางเผลอกอดคอเขาไว้โดยไม่รู้ตัวริมฝีปากหนาประกบจูบริมฝีปากอวบทันทีที่เธอเผลอ ภูผาบดขยี้เรียวปากอย่างเร่าร้อน ขณะที่มือหนาก็ขย้ำก้นงามงอนของเธออย่างปลุกเร้าอารมณ์“อื้อ พี่ผา”เอวาเอ่ยเสียงแผ่วเบาทันทีที
Gear of love วิศวะครองใจ บทที่ 45 ภูผาเปลี่ยนไป
--ผ่านไปหลายเดือน—ตั้งแต่กลับมาคบกันอีกครั้ง ดูเหมือนความรักของทั้งสองจะหวานชื่นราวกับข้าวใหม่ปลามัน เพราะจากคนที่ไม่เคยสนใจใครนอกจากตัวเองอย่างภูผา กลับกลายเป็นคนรักที่ใส่ใจในทุกรายละเอียดของแฟนสาว ไม่ว่าจะเป็นอาหารที่เธอชอบ รายการโปรดที่เธอดู หรือแม้แต่จังหวะอารมณ์เล็ก ขึ้น ๆ ลง ๆ ของเธอส่วนเอวาเองก็เปลี่ยนไปเช่นกัน จากที่เคยปากแข็ง ไม่ยอมแสดงความรู้สึก ก็เริ่มกล้าแสดงออกมากขึ้น รู้สึกไม่โอเคสิ่งไหนก็พูดออกมาตรง ๆ ไม่เก็บให้ถมทับความรู้สึกเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไปแล้วพอเป็นแบบนี้ก็ยิ่งกระชับความสัมพันธ์ของทั้งสองมากยิ่งขึ้น อาจจะมีทะเลาะ แง่งอนกันบ้าง แต่ก็ทะเลาะกันเพื่อปรับความเข้าใจ ไม่ใช่เพื่อเลิกราเหมือนเมื่อก่อน“อยู่นิ่ง ๆ ก่อน”“ก็วาเจ็บ! เบา ๆ มือหน่อยได้ไหม”เสียงหวานเอ็ดคนที่จับกลุ่มผมตัวเอง แล้วหันไปมองชายหนุ่มที่นั่งบนโซฟาด้วยสายตาเขม้นอย่างไม่พอใจ ภูผาไหวไหล่ไม่สะทกแล้วจับร่างเล็กที่นั่งอยู่บนพื้นให้หันไปดังเดิม ก่อนจะก้มลงสนใจผมยาวสลวยในมือที่แบ่งเป็นสามส่วน แล้วเร
Gear of love วิศวะครองใจ บทที่ 44 มีเรียนภาคค่ำ NC+++
“อ๊า ซี้ดดด”เสียงทุ้มครางต่ำอย่างสะกดกลั้น เขากัดกรามแน่นจนนูนเป็นสันอย่างเห็นได้ชัด สายตาจ้องมองริมฝีปากเล็กที่กำลังครอบครองท่อนเอ็นอวบยาวราวกับเป็นเพียงแท่งไอศกรีมที่เธอดูดกินภูผาเลื่อนมือหนาจับศีรษะแล้วขย้ำเส้นผมยาวไว้แน่นก่อนจะกดใบหน้าสวยลงไปจนแก่นกายเข้าลึกไปถึงคอ เอวาเหลือกตาพลางกลั้นหายใจส่งเสียงอื้ออึงออกมาเมื่อภูผาไม่ปล่อยสักที มือเล็กตบเข้าที่หน้าขาแกร่งเบา ๆ อย่างบอกเป็นนัยว่าเธอหายใจไม่ออก เป็นแบบนั้นภูผาจึงยอมปล่อยให้เธอเป็นอิสระ“เฮ้ออ พี่ผา!”เอวาละริมฝีปากจากท่อนเอ็นแล้วหันไปตวัดสายตาเอ็ดคนยกยิ้มกรุ่มกริ่มทันที“ก็มันเสียวนิครับ”“แต่วาจะตายแล้ว”“โหห~ จะตายคาKวยพี่เลยหรอ”ชายหนุ่มว่าพร้อมกระตุกมุมปากเล็กน้อยพลางเค้นหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ ก่อนจะดันกายให้นั่งพิงกับหัวเตียงเก้าสิบองศา พอเห็นหญิงสาวทำหน้ามุ่ยแก้มป่องจึงเลื่อนมือหนาไปคว้าแขนเรียวแล้วกระตุกเข้าหาตัวเองอย่างแรง“มาเร็ว”เขาเอ่ยบอกน้ำเสียงออดอ้อนพร้อม
Gear of love วิศวะครองใจ บทที่ 43 อย่าทำเป็นเล่น NC+++
ภายในห้องกว้าง สองร่างเปลือยเปล่านอนแนบชิดกันบนเตียงขนาดใหญ่ ท่ามกลางความเงียบงันที่อบอวลไปด้วยความเร่าร้อน ใบหน้าหล่อซุกไซร้ซอกคอระหงพลางขบเม้มเบา ๆ พร้อมสูดดมกลิ่นกายเข้าเต็มปอด ก่อนจะเลื่อนต่ำลงเรื่อย ๆ หยุดอยู่ที่เนินอวบ ริมฝีปากร้อนครอบงำเม็ดประทุมที่แข็งเป็นไตอย่างหื่นกระหายหญิงสาวผู้ถูกปรนเปรอบิดเร้าร่างกายด้วยความเสียวซ่าน เมื่อมือหนาข้างหนึ่งเลื่อนมาคลึงเนินสวาทพร้อมทั้งขยี้เม็ดเสียวจนเธอเผลอครางเสียงหลงไปหลายที“อ้า อื้ออ”สะโพกมนยกขึ้นสู้กับนิ้วมือที่พยายามสอดใส่เข้ามาในช่องทางรัก เอวาจับท่อนแขนแกร่งไว้แน่นเพื่อระบายความรู้สึกเสียดเสียวภายในกาย ไม่นานริมฝีปากร้อนก็ละออกจากยอดอกก่อนจะจูบซับต่ำลง ผ่านหน้าท้องแบนราบและมาหยุดที่เนินสาว“ดะ...เดี๋ยว”เอวารีบผงกศีรษะร้องห้ามเสียงหลงเมื่อเรียวขาของตัวเองถูกจับให้กางออกอีกทั้งยังยกพาดบ่าแกร่ง ภูผาเงยขึ้นมองหญิงสาวด้วยสายตาหวานเยิ้มก่อนจะเอียงใบหน้าเล็กน้อยอย่างตั้งคำถาม“มะ...ไม่มีอะไร”เอวาถอนหายใจออกเบา ๆ ก่อนจะยอมนอนราบอย่างไม่ม
Gear of love วิศวะครองใจ บทที่ 42 ถุงพร้อมแล้ว
“คบ...เรากลับมาคืนดีกันเถอะนะครับ”สายตาคมสอดประสานหญิงสาวที่รักพร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนปานจะหยด ขณะที่นิ้วโป้งหนาลูบวนแก้มใสของคนในอ้อมกอดอย่างทะนุถนอมราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปอีก“พี่ไม่โกรธวาหรอ?”เอวาถามอย่างไปอย่างระมัดระวัง เพราะที่ผ่านมาเธอผลักไสภูผามาโดยตลอด“โกรธเรื่องอะไร?”“ก็...ที่วาทำตัวไม่น่ารัก”เอวาว่าอย่างกลัวความผิดพร้อมตวัดเรียวแขนเล็กโอบกอดเอวสอบไว้พลางขยับเข้าไปซบอกแกร่งอย่างออดอ้อน“ไม่โกรธแต่น้อยใจ”“หื้ม?”“พี่ก็ทำตัวไม่น่ารักเหมือนกันนิ”ต่างคนต่างทำตัวไม่น่ารัก ก็ถือสะว่าแฟร์ ๆ กันไป ภูผาเองก็ประชดประชัน ส่วนเอวาก็เฉยชาไร้ความรู้สึก เขาไม่เคยโกรธเอวาเลยสักครั้งเพราะรู้อยู่เต็มอกว่าต้นเหตุที่ทำให้เลิกกันเป็นเพราะตัวเขาเอง...หากก่อนหน้านี้ภูผาเอาใจใส่เธอสักนิด ให้ความสำคัญเธอบ้างไม่ใช่เอาแต่กินแต่เที่ยวแถมยังคิดถึงแต่ตัวเองไปวัน ๆ เรื่องทุกอย่างคงไม่บานปลายขนาดนี้ห
Gear of love วิศวะครองใจ บทที่ 41 กลัวผี
“วากลัวผี”เสียงหวานใสออดอ้อนเบาหวิวราวกับขนนกที่กำลังสะกิดใจของชายหนุ่มที่ยืนขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ อยู่ ๆ ก็มาอ้อน ทั้ง ๆ ที่เมื่อก่อนเธอไล่เขาอย่างหมูอย่างหมา“กลัวทำไม นี่ห้องเธอนะ” ภูผาเอ่ยย้ำอย่างไม่เข้าใจ ก็ห้องนี้เธออยู่คนเดียวมาตั้งนาน อยู่ ๆ ก็เกิดกลัวขึ้นมารึไง? ...“ก็มันกลัว”เอวาช้อนดวงตากลมสวยขึ้นสบกับดวงตาสีนิลฉายแววประหลาดใจ ก่อนจะเลื่อนมือบางมาจับมือหนาไว้แน่นพลางเขย่าเล็กน้อยอย่างออดอ้อน“เดี๋ยววาจะไปอาบน้ำ พี่อยู่รอจนกว่าวาจะอาบน้ำเสร็จได้ไหม?”“เธอเมาหรือไม่สบายตรงไหนรึเปล่าเอวา พี่ว่ามันแปลก ๆ”ภูผาส่ายศีรษะเล็กน้อยอย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเอง ในสมองกำลังตั้งคำถามว่า…นี่ใช่เอวาคนเดิมที่เขารู้จักจริง ๆ รึเปล่า ก่อนจะก้าวมายืนนิ่งอยู่ข้างร่างบาง แล้วค่อย ๆ ทิ้งตัวลงนั่งข้าง ๆ เธอทันทีมือหนาเอื้อมไปแตะหน้าผากมนเบา ๆ เพื่อตรวจดูว่าเธอไม่สบายรึเปล่าทว่ากลับพบว่าอุณหภูมิร่างกายก็เป็นปกติดี ไม่มีไข้ ไม่มีอาการเจ็บป่วยใด ๆ แล้วทำไม...เธ
Gear of love วิศวะครองใจ บทที่ 10 โปรคเช็คประวัติแฟนเก่า
ภายในผับที่เต็มไปด้วยแสงสีสว่างสาดส่องไปทั่วบริเวณบวกกับเสียงจังหวะดนตรี EDM หนัก ๆ จนทำให้พื้นสั่นสะเทือน เหล่าผีเสื้อราตรีทั้งหลายต่างโยกย้ายส่ายสะโพกไปตามจังหวะและเคลิบเคลิ้มไปกับความมัวเมาของฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ดื่มไปทว่ากลับมีเพียงชายผู้เดียวที่กำลังนั่งขมวดคิ้วจ้องหน้าจอโ
Gear of love วิศวะครองใจ บทที่ 9 ใจแข็ง
“เอาโทรศัพท์มา”ทันทีที่รถจอดภูผาก็แบมือขึ้นตรงหน้าหญิงสาวที่บึ้งตึงตลอดทาง เอวาเหลือบมองพลางชักสีหน้าใส่ภูผาอย่างไม่สบอารมณ์“ไม่”ว่าแล้วก็จับโทรศัพท์ตัวเองไว้แน่นอย่างหวงแหน ก่อนจะหยิบกระเป๋าทำท่าจะลงจากรถ
Gear of love วิศวะครองใจ บทที่ 8 คนปากหมา
“เมื่อไหร่จะถึงเนี่ย”เสียงเล็กบ่นพึมพำขณะที่นั่งเล่นโทรศัพท์จนแบตจะหมดอยู่แล้วแต่ก็ไม่ถึงคอนโดสักที ทั้ง ๆ ที่ปกติขับรถแค่สิบนาทีก็ถึง นี่ปาไปเกือบสี่สิบห้านาทีแล้วยังไม่มีวี่แววเลยสักนิด“รถมันติด ไม่เห็นรึไง”ใบหน้าหล่อพยักพเยิดให้หญิง
Gear of love วิศวะครองใจ บทที่ 7 โกรธแล้วน่ารัก
ภายในรถหรูตกแต่งเบาะด้วยสีเทาเข้มเงาวับ หญิงสาวนั่งกอดอกแนบชิดกับประตู พลางหันหน้าออกไปด้านนอกอย่างไม่สนใจคนที่นั่งข้าง ๆ ดวงตาคมเหลือบมองร่างบางเป็นระยะ อยากจะหาเรื่องชวนคุยแต่ก็กลัวว่าจะกลายเป็นชวนทะเลาะเสียมากกว่า“ปลดบล็อกพี่ด้วยนะ” นี่ไม่ใช่ประโยคขอร้อง แต่เป
También te puede gustar
วิศวะเสือร้ายพ่ายรักยัยเฉิ่มเนิร์ด
นิพานัน22.0K vistasยืมเพื่อนมาเป็นผัว
สนามอารมณ์30.8K vistasMyDear วิศวะตัวร้าย
เรนเดียร์ B-5211.3K vistasFierceLove ร้อนรักรุ่นพี่วิศวะสุดโหด
ช่อเอื้องสีเหลือง15.4K vistasBeyond FWB รักล้ำเส้น
Umamii.2.4K vistasLonging for love เมื่อโหยหารัก
วิฬาร์นิล606 vistasสถานะเพื่อนลับ
ไรท์ฟิน563 vistasDevil In Love ปีศาจร้ายมัดหัวใจยัยหน้าใส
เพื่อนแพง/เผิงโหย่ว/อักษรสีเพลิง360 vistas
