LOGINเช้าวันใหม่ที่ไม่สดใสของภูผาได้เกิดขึ้นครั้งแรกในชีวิต ไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตนี้จะถูกสาวบอกเลิกแถมยังต้องหอบเสื้อหอบผ้าออกจากห้องอีก เห็นสภาพตัวเองแล้วก็อดเค้นหัวเราะออกมาไม่ได้
“เหอะ! โง่ฉิบหาย!”
“เออ! มึงโง่!”
เทวาที่เดินตามหลังมาเห็นภูผายืนนิ่งมองเงาตัวเองที่สะท้อนจากประตูรถแล้วก่นด่าตัวเองพลางก้มมองกระเป๋าในมืออย่างสมเพชตัวเอง
“ขึ้นรถได้ยัง?”
เพื่อนสนิทเอ่ยถามภูผาอย่างขอไปที ทางนั้นก็น้องสาวทางนี้ก็เพื่อน...แม่งเข้าข้างใครดีวะ
เมื่อโดนเร่งเร้าภูผาจึงรีบเปิดประตูขึ้นรถแล้วโยนกระเป๋าไปยังเบาะหลังราวกับเป็นสิ่งของไร้ค่าก่อนจะปรับเบาะเอนแล้วนอนลงพลางเลื่อนมือหนาดึงทิชชู่มาวางบนหน้าแล้วหลั่งน้ำตาออกมาอย่างห้ามไม่ได้
ไอ้เชี่ยเอ้ย! แม่งเจ็บฉิบหาย ผู้หญิงเค้าไม่เอาความรู้สึกมันเป็นอย่างนี้หรอวะ
“มึงไหวไหมเนี่ย?”
เทวาเห็นเพื่อนอาการหนักจึงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง ทว่าเจ้าตัวกลับพยักหน้าเป็นคำตอบ
“แล้วมึงจะให้กูไปส่งที่ไหน? ...คอนโด หรือ บ้าน?”
“อือ”
ตอบได้เพียงแค่นั้นเพราะมันเจ็บจนจุกพูดไม่ออก ในตอนนี้จะบ้านหรือคอนโดภูผาก็ไปได้หมด ขอแค่ที่ไหนก็ได้ที่เขาสามารถอยู่คนเดียวแบบเงียบ ๆ
“อือ? ..นี่คือคอนโดหรือบ้านละไอ้เวร!”
“....”
“งั้นกูไปส่งคอนโดละกัน”
“อือ”
“หมดกัน! ไอ้เสือคาบดาบกู...เจอดาบน้องกูเข้าไปร้องไห้เป็นหมาเลย หึ”
จะว่าสงสารก็สงสาร จะว่าสมน้ำหน้าก็สมน้ำหน้า เพราะเทวาเคยบอกเคยเตือนแล้วเรื่องติดเที่ยวเอวาไม่ปลื้ม แต่เจ้าตัวก็เมินเฉยทำเป็นหูทวนลม แถมยังมั่นหน้าอีกว่า เอวาไม่กล้าเลิกกับกูหรอก แล้วตอนนี้เป็นไง...ง้อให้ตายเธอก็ไม่กลับมาคืนดี สมน้ำหน้าทำน้องกูเสียใจดีนักไอ้ลูกหมา!
หลังจากที่เทวามาส่งภูผาที่คอนโด ทั้งสองก็แยกย้ายเพราะภูผาบอกว่าอยากอยู่คนเดียว เทวาจึงขับรถไปหาน้องสาว อยู่ปลอบเพื่อนไม่ได้ก็ไปปลอบน้องสาวก็แล้วกัน
ทันทีที่ร่างสูงเดินเข้ามาในห้องสิ่งแรกที่เขาพุ่งเข้าหาคือไวน์...อยู่ ๆ ก็อยากเมาตั้งแต่หัววัน อยากจะกินให้เมา ๆ แล้วก็หลับไป จะได้ไม่ต้องคิดเยอะคิดมาก จะได้ไปต้องเจ็บจนหายใจแทบไม่ออกแบบนี้
มือข้างหนึ่งถือขวดไวน์ส่วนมืออีกข้างหนึ่งก็ถือโทรศัพท์ นิ้วเรียวยาวเลื่อนกดเบอร์โทรที่เขาจำได้ขึ้นใจ จ้องอยู่นานหลายนาทีก่อนจะตัดสินใจโทรออก
ตู้ด ๆ ๆ ๆ
“เหอะ! บล็อกเบอร์”
ชายหนุ่มเค้นหัวเราะออกมาเมื่อพบว่าเบอร์ที่เขาติดต่อบ่อยที่สุดตอนนี้ติดต่อไม่ได้แล้ว...เอวาบล็อกเบอร์เขาไปแล้ว
ภูผากระดกขวดไวน์ขึ้นดื่มราวกับน้ำเปล่า เอนกายพิงกับพนักโซฟาราวกับคนหมดอาลัยตายอยาก สายตาล่องลอยมองฝ่าเพดานพร้อมปล่อยหยาดน้ำตาไหลออกจากหางตาช้า ๆ
“ใจร้ายฉิบหาย...ไม่รักกันตอนไหนวะ”
เธอไม่รักกันตอนไหน เธอหมดรักกันตอนไหน นั้นเป็นคำถามที่ดังวนในหัวเขาซ้ำ ๆ
“พรุ่งนี้สอบเก็บคะแนนออกแบบ...ไม่ไหวว่ะไอ้เหี้ย!”
เขาพูดอยู่คนเดียว เพ้ออยู่คนเดียว ก่อนจะล้มลงนอนราบกับโซฟา วางขวดไวน์ที่กินไปได้ครึ่งขวดลงพื้นก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอีกครั้งแต่ครั้งนี้เขาเลือกที่จะโทรหา ขุนเขา
รอสายไม่นานปลายสายก็ตอบมาเสียงเหี้ยมอย่างไม่สบอารมณ์ตามสไตล์ของขุนเขา
(โทรมาทำไมไอ้หน่อแตด!)
“อกหักว่ะ”
แม้ทั้งสองจะด่าจะหยอกกันราวกับคนชังขี้หน้า แต่แท้จริงแล้วทั้งสองคือพี่น้องที่รักกันมาก ตอนเด็ก ๆ ก็ใส่ชุดเหมือนกันทุกวัน ของเล่นต้องได้เหมือนกันทุกชิ้น โตมาด้วยกัน ตบตีทะเลาะกันมาตั้งแต่เด็ก จนได้ฉายาว่า ไอ้แฝดอัปปรี เดินไปที่ไหนก็มีเรื่องที่นั่น ไม่ทะเลาะกับชาวบ้านก็ทะเลาะกันเองนี่แหละ
(กูไม่ตลก เอาดี ๆ)
“กูก็ไม่ตลก ขำไม่ออกว่ะ”
พอได้พูดได้บอกใครสักคนก็เหมือนได้ระบายสิ่งที่อัดอั้นตันใจมานาน ภูผาสูดลมหายใจเข้าสุดปอดพลางเม้มริมฝีปากแน่นรอฟังเสียงจากปลายสาย
(ให้กูไปหาไหม?) ขุนเขาเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เพราะคนอย่างภูผาไม่เคยอกหัก มีแต่จะไปหักอกคนอื่น
“ไม่ต้อง...กูแค่โทรมาบอกเฉย ๆ เพราะเดี๋ยวไอ้เทก็คงโทรไปบอกมึง”
(ได้ไงวะ เมื่อคืนมึงยังบอกว่าเอวาโอเคอยู่เลย)
“ไม่โอเคหรอก กูโกหกเพราะอยากอยู่ต่อ”
(เอ้อ ดีจริง ๆ กูจะสงสารหรือสมน้ำหน้ามึงดีวะ)
“ทำไงดีวะ? ....เจ็บฉิบหายเลยไอ้เหี้ย!”
(ทำใจ ไม่งั้นก็แกล้งบ้าง้อไปเลย หน้าด้าน ๆ อะ สันดานมึงอยู่แล้ว)
“ขอบคุณที่หลอกด่ากู ไอ้เวร” ภูผากลอกตามองบนพร้อมถอนหายใจออกเฮือกใหญ่
(มึงอยู่ไหน เดี๋ยวกูไปหา)
“คอนโด...”
เพียงแค่นั้นปลายสายก็ตัดสายทันที ภูผาดึงโทรศัพท์ออกจากหูก่อนจะบ่นพึมพำเบา ๆ
“เอ้า! กูยังพูดไม่จบไอ้ฉิบหาย”
โทรศัพท์เครื่องหรูถูกวางลงก่อนจะเอื้อมไปหยิบไวน์ขึ้นมากระดกดื่มจนเกือบหมดขวด ดวงตาคมหลับพริ้ม อยู่ ๆ ภาพใบหน้าหวานของเอวาก็ลอยเข้ามาในหัว รอยยิ้มที่เขารักหนักหนา กลิ่นกายที่เขาชื่นชอบจนอยากเก็บไว้ดมเอง เนื้อตัวนุ่มนิ่มน่าถนุถนอมของเธอ...ภูผาไม่อยากให้ใครได้สัมผัส
“ถ้าเลิกกันก็หมายความว่า เอวามีสิทธิ์ที่จะมีแฟนใหม่สิวะ...กูไม่ยอมนะเว้ย!”
อยู่ ๆ ก็คิดขึ้นได้ ร่างสูงหยัดกายขึ้นนั่งหลังตรงก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาเพื่อนสนิททันที รอไม่นานปลายก็กดรับ ภูผารีบกรอกเสียงใส่ไมค์โทรศัพท์ด้วยความร้อนใจ
“ไอ้เท! มึงอยู่กับเอวาไหม?”
(เออ ทำไม?)
“ฝากบอกเอวาด้วยว่า...กูไม่เลิก!!”
(ห้ะ!? บ้าดีเดือดอะไรของมึงอีก)
“กูจะไม่เลิกกับเอวา ถ้าเธออยากเลิกก็เลิกไปคนเดียวเลย กูไม่เลิก!!”
(...)
“ฝากบอกด้วยนะว่า...ถ้าไม่ปลดบล็อกเบอร์ บล็อกไลน์กู พรุ่งนี้เจอกูหน้าคณะแน่”
(เดี๋ยวนะไอ้ผา! มึงทำอะไรเกรงใจพี่ชายคนนี้หน่อยครับ ถึงมึงจะเป็นเพื่อนแต่กูก็ตบคว่ำได้นะถ้ามาเล่นกับใจน้องกู)
“มึงไม่ได้ตบหรอก เพราะกูไม่เคยเล่น...มึงก็น่าจะรู้ดีว่ากูรักเอวา”
(อะไรของมึง เมื้อกี้ยังร้องไห้เป็นหมาอยู่เลย!!)
“ไม่รู้แหละ บอกเอวาปลดบล็อกกูด้วย แค่นี้นะ แต้งกิ้ว!”
“ดูแลวาให้ดี ๆ หน่อยสิ”“ก็นี่ไงดูแลอยู่ อาบน้ำให้ด้วย”ว่าแล้วเขาก็รวบร่างบางเข้ามาแนบชิดทันที หญิงสาวที่ยังมีฤทธิ์แอลกอฮอล์หลงเหลืออยู่ในร่างรี่ตามองคนตรงหน้าอย่างจับผิด“อาบน้ำให้หรือตั้งใจจะจับนมวากันแน่”“หึ!”ภูผาเค้นหัวเราะในลำคอก่อนจะเลื่อนมือไปปิดน้ำแล้วดันร่างบางให้ชิดกับผนังสีเทาเข้ม ก่อนจะโน้มใบหน้าลงใกล้แล้วยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์“แสนรู้จริง ๆ เลยนะ” ภูผาว่าเสียงเบาพร้อมเลื่อนมือมาปลดตะขอเสื้อชั้นในของหญิงสาวอย่างชำนาญ“อ้ะ!”เอวายังไม่ทันตั้งตัวก็ถูกรวบตัวอุ้มขึ้นกลางอากาศ ความตกใจทำให้เรียวขารีบตวัดรัดเอวสอบไว้แน่น ขณะที่มือบางเผลอกอดคอเขาไว้โดยไม่รู้ตัวริมฝีปากหนาประกบจูบริมฝีปากอวบทันทีที่เธอเผลอ ภูผาบดขยี้เรียวปากอย่างเร่าร้อน ขณะที่มือหนาก็ขย้ำก้นงามงอนของเธออย่างปลุกเร้าอารมณ์“อื้อ พี่ผา”เอวาเอ่ยเสียงแผ่วเบาทันทีที
--ผ่านไปหลายเดือน—ตั้งแต่กลับมาคบกันอีกครั้ง ดูเหมือนความรักของทั้งสองจะหวานชื่นราวกับข้าวใหม่ปลามัน เพราะจากคนที่ไม่เคยสนใจใครนอกจากตัวเองอย่างภูผา กลับกลายเป็นคนรักที่ใส่ใจในทุกรายละเอียดของแฟนสาว ไม่ว่าจะเป็นอาหารที่เธอชอบ รายการโปรดที่เธอดู หรือแม้แต่จังหวะอารมณ์เล็ก ขึ้น ๆ ลง ๆ ของเธอส่วนเอวาเองก็เปลี่ยนไปเช่นกัน จากที่เคยปากแข็ง ไม่ยอมแสดงความรู้สึก ก็เริ่มกล้าแสดงออกมากขึ้น รู้สึกไม่โอเคสิ่งไหนก็พูดออกมาตรง ๆ ไม่เก็บให้ถมทับความรู้สึกเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไปแล้วพอเป็นแบบนี้ก็ยิ่งกระชับความสัมพันธ์ของทั้งสองมากยิ่งขึ้น อาจจะมีทะเลาะ แง่งอนกันบ้าง แต่ก็ทะเลาะกันเพื่อปรับความเข้าใจ ไม่ใช่เพื่อเลิกราเหมือนเมื่อก่อน“อยู่นิ่ง ๆ ก่อน”“ก็วาเจ็บ! เบา ๆ มือหน่อยได้ไหม”เสียงหวานเอ็ดคนที่จับกลุ่มผมตัวเอง แล้วหันไปมองชายหนุ่มที่นั่งบนโซฟาด้วยสายตาเขม้นอย่างไม่พอใจ ภูผาไหวไหล่ไม่สะทกแล้วจับร่างเล็กที่นั่งอยู่บนพื้นให้หันไปดังเดิม ก่อนจะก้มลงสนใจผมยาวสลวยในมือที่แบ่งเป็นสามส่วน แล้วเร
“อ๊า ซี้ดดด”เสียงทุ้มครางต่ำอย่างสะกดกลั้น เขากัดกรามแน่นจนนูนเป็นสันอย่างเห็นได้ชัด สายตาจ้องมองริมฝีปากเล็กที่กำลังครอบครองท่อนเอ็นอวบยาวราวกับเป็นเพียงแท่งไอศกรีมที่เธอดูดกินภูผาเลื่อนมือหนาจับศีรษะแล้วขย้ำเส้นผมยาวไว้แน่นก่อนจะกดใบหน้าสวยลงไปจนแก่นกายเข้าลึกไปถึงคอ เอวาเหลือกตาพลางกลั้นหายใจส่งเสียงอื้ออึงออกมาเมื่อภูผาไม่ปล่อยสักที มือเล็กตบเข้าที่หน้าขาแกร่งเบา ๆ อย่างบอกเป็นนัยว่าเธอหายใจไม่ออก เป็นแบบนั้นภูผาจึงยอมปล่อยให้เธอเป็นอิสระ“เฮ้ออ พี่ผา!”เอวาละริมฝีปากจากท่อนเอ็นแล้วหันไปตวัดสายตาเอ็ดคนยกยิ้มกรุ่มกริ่มทันที“ก็มันเสียวนิครับ”“แต่วาจะตายแล้ว”“โหห~ จะตายคาKวยพี่เลยหรอ”ชายหนุ่มว่าพร้อมกระตุกมุมปากเล็กน้อยพลางเค้นหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ ก่อนจะดันกายให้นั่งพิงกับหัวเตียงเก้าสิบองศา พอเห็นหญิงสาวทำหน้ามุ่ยแก้มป่องจึงเลื่อนมือหนาไปคว้าแขนเรียวแล้วกระตุกเข้าหาตัวเองอย่างแรง“มาเร็ว”เขาเอ่ยบอกน้ำเสียงออดอ้อนพร้อม
ภายในห้องกว้าง สองร่างเปลือยเปล่านอนแนบชิดกันบนเตียงขนาดใหญ่ ท่ามกลางความเงียบงันที่อบอวลไปด้วยความเร่าร้อน ใบหน้าหล่อซุกไซร้ซอกคอระหงพลางขบเม้มเบา ๆ พร้อมสูดดมกลิ่นกายเข้าเต็มปอด ก่อนจะเลื่อนต่ำลงเรื่อย ๆ หยุดอยู่ที่เนินอวบ ริมฝีปากร้อนครอบงำเม็ดประทุมที่แข็งเป็นไตอย่างหื่นกระหายหญิงสาวผู้ถูกปรนเปรอบิดเร้าร่างกายด้วยความเสียวซ่าน เมื่อมือหนาข้างหนึ่งเลื่อนมาคลึงเนินสวาทพร้อมทั้งขยี้เม็ดเสียวจนเธอเผลอครางเสียงหลงไปหลายที“อ้า อื้ออ”สะโพกมนยกขึ้นสู้กับนิ้วมือที่พยายามสอดใส่เข้ามาในช่องทางรัก เอวาจับท่อนแขนแกร่งไว้แน่นเพื่อระบายความรู้สึกเสียดเสียวภายในกาย ไม่นานริมฝีปากร้อนก็ละออกจากยอดอกก่อนจะจูบซับต่ำลง ผ่านหน้าท้องแบนราบและมาหยุดที่เนินสาว“ดะ...เดี๋ยว”เอวารีบผงกศีรษะร้องห้ามเสียงหลงเมื่อเรียวขาของตัวเองถูกจับให้กางออกอีกทั้งยังยกพาดบ่าแกร่ง ภูผาเงยขึ้นมองหญิงสาวด้วยสายตาหวานเยิ้มก่อนจะเอียงใบหน้าเล็กน้อยอย่างตั้งคำถาม“มะ...ไม่มีอะไร”เอวาถอนหายใจออกเบา ๆ ก่อนจะยอมนอนราบอย่างไม่ม
“คบ...เรากลับมาคืนดีกันเถอะนะครับ”สายตาคมสอดประสานหญิงสาวที่รักพร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนปานจะหยด ขณะที่นิ้วโป้งหนาลูบวนแก้มใสของคนในอ้อมกอดอย่างทะนุถนอมราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปอีก“พี่ไม่โกรธวาหรอ?”เอวาถามอย่างไปอย่างระมัดระวัง เพราะที่ผ่านมาเธอผลักไสภูผามาโดยตลอด“โกรธเรื่องอะไร?”“ก็...ที่วาทำตัวไม่น่ารัก”เอวาว่าอย่างกลัวความผิดพร้อมตวัดเรียวแขนเล็กโอบกอดเอวสอบไว้พลางขยับเข้าไปซบอกแกร่งอย่างออดอ้อน“ไม่โกรธแต่น้อยใจ”“หื้ม?”“พี่ก็ทำตัวไม่น่ารักเหมือนกันนิ”ต่างคนต่างทำตัวไม่น่ารัก ก็ถือสะว่าแฟร์ ๆ กันไป ภูผาเองก็ประชดประชัน ส่วนเอวาก็เฉยชาไร้ความรู้สึก เขาไม่เคยโกรธเอวาเลยสักครั้งเพราะรู้อยู่เต็มอกว่าต้นเหตุที่ทำให้เลิกกันเป็นเพราะตัวเขาเอง...หากก่อนหน้านี้ภูผาเอาใจใส่เธอสักนิด ให้ความสำคัญเธอบ้างไม่ใช่เอาแต่กินแต่เที่ยวแถมยังคิดถึงแต่ตัวเองไปวัน ๆ เรื่องทุกอย่างคงไม่บานปลายขนาดนี้ห
“วากลัวผี”เสียงหวานใสออดอ้อนเบาหวิวราวกับขนนกที่กำลังสะกิดใจของชายหนุ่มที่ยืนขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ อยู่ ๆ ก็มาอ้อน ทั้ง ๆ ที่เมื่อก่อนเธอไล่เขาอย่างหมูอย่างหมา“กลัวทำไม นี่ห้องเธอนะ” ภูผาเอ่ยย้ำอย่างไม่เข้าใจ ก็ห้องนี้เธออยู่คนเดียวมาตั้งนาน อยู่ ๆ ก็เกิดกลัวขึ้นมารึไง? ...“ก็มันกลัว”เอวาช้อนดวงตากลมสวยขึ้นสบกับดวงตาสีนิลฉายแววประหลาดใจ ก่อนจะเลื่อนมือบางมาจับมือหนาไว้แน่นพลางเขย่าเล็กน้อยอย่างออดอ้อน“เดี๋ยววาจะไปอาบน้ำ พี่อยู่รอจนกว่าวาจะอาบน้ำเสร็จได้ไหม?”“เธอเมาหรือไม่สบายตรงไหนรึเปล่าเอวา พี่ว่ามันแปลก ๆ”ภูผาส่ายศีรษะเล็กน้อยอย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเอง ในสมองกำลังตั้งคำถามว่า…นี่ใช่เอวาคนเดิมที่เขารู้จักจริง ๆ รึเปล่า ก่อนจะก้าวมายืนนิ่งอยู่ข้างร่างบาง แล้วค่อย ๆ ทิ้งตัวลงนั่งข้าง ๆ เธอทันทีมือหนาเอื้อมไปแตะหน้าผากมนเบา ๆ เพื่อตรวจดูว่าเธอไม่สบายรึเปล่าทว่ากลับพบว่าอุณหภูมิร่างกายก็เป็นปกติดี ไม่มีไข้ ไม่มีอาการเจ็บป่วยใด ๆ แล้วทำไม...เธ
@ผับ J&Sภายในผับกึ่งบาร์ชื่อดังที่เป็นที่รู้จักของเหล่าวัยรุ่นและวัยทำงาน ใครที่อยากเต้นอยากขยับร่างกายก็มีโซนผับพร้อมดนตรี EDM ให้โยกย้าย ส่วนใครที่อยากมาดื่มชิว ๆ พูดคุยนินทาชาวบ้านก็มีโซนนั่งชิวโดยมีเสียงดนตรีสดบรรเลงคลอ ๆ ไปซึ่งในวันนี้ทั้งสี่หนุ่มเลือกที่จะนั่งโซนบาร์ชิว ๆ ผิดจากครั้งก่อนที่
ภายในผับที่เต็มไปด้วยแสงสีสว่างสาดส่องไปทั่วบริเวณบวกกับเสียงจังหวะดนตรี EDM หนัก ๆ จนทำให้พื้นสั่นสะเทือน เหล่าผีเสื้อราตรีทั้งหลายต่างโยกย้ายส่ายสะโพกไปตามจังหวะและเคลิบเคลิ้มไปกับความมัวเมาของฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ดื่มไปทว่ากลับมีเพียงชายผู้เดียวที่กำลังนั่งขมวดคิ้วจ้องหน้าจอโ
“เอาโทรศัพท์มา”ทันทีที่รถจอดภูผาก็แบมือขึ้นตรงหน้าหญิงสาวที่บึ้งตึงตลอดทาง เอวาเหลือบมองพลางชักสีหน้าใส่ภูผาอย่างไม่สบอารมณ์“ไม่”ว่าแล้วก็จับโทรศัพท์ตัวเองไว้แน่นอย่างหวงแหน ก่อนจะหยิบกระเป๋าทำท่าจะลงจากรถ
“เมื่อไหร่จะถึงเนี่ย”เสียงเล็กบ่นพึมพำขณะที่นั่งเล่นโทรศัพท์จนแบตจะหมดอยู่แล้วแต่ก็ไม่ถึงคอนโดสักที ทั้ง ๆ ที่ปกติขับรถแค่สิบนาทีก็ถึง นี่ปาไปเกือบสี่สิบห้านาทีแล้วยังไม่มีวี่แววเลยสักนิด“รถมันติด ไม่เห็นรึไง”ใบหน้าหล่อพยักพเยิดให้หญิง







