บทที่ 4 แกล้งบ้า

เช้าวันใหม่ที่ไม่สดใสของภูผาได้เกิดขึ้นครั้งแรกในชีวิต ไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตนี้จะถูกสาวบอกเลิกแถมยังต้องหอบเสื้อหอบผ้าออกจากห้องอีก เห็นสภาพตัวเองแล้วก็อดเค้นหัวเราะออกมาไม่ได้

“เหอะ! โง่ฉิบหาย!”

“เออ! มึงโง่!”

เทวาที่เดินตามหลังมาเห็นภูผายืนนิ่งมองเงาตัวเองที่สะท้อนจากประตูรถแล้วก่นด่าตัวเองพลางก้มมองกระเป๋าในมืออย่างสมเพชตัวเอง

“ขึ้นรถได้ยัง?”

เพื่อนสนิทเอ่ยถามภูผาอย่างขอไปที ทางนั้นก็น้องสาวทางนี้ก็เพื่อน...แม่งเข้าข้างใครดีวะ

เมื่อโดนเร่งเร้าภูผาจึงรีบเปิดประตูขึ้นรถแล้วโยนกระเป๋าไปยังเบาะหลังราวกับเป็นสิ่งของไร้ค่าก่อนจะปรับเบาะเอนแล้วนอนลงพลางเลื่อนมือหนาดึงทิชชู่มาวางบนหน้าแล้วหลั่งน้ำตาออกมาอย่างห้ามไม่ได้

ไอ้เชี่ยเอ้ย! แม่งเจ็บฉิบหาย ผู้หญิงเค้าไม่เอาความรู้สึกมันเป็นอย่างนี้หรอวะ

“มึงไหวไหมเนี่ย?”

เทวาเห็นเพื่อนอาการหนักจึงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง ทว่าเจ้าตัวกลับพยักหน้าเป็นคำตอบ

“แล้วมึงจะให้กูไปส่งที่ไหน? ...คอนโด หรือ บ้าน?”

“อือ”

ตอบได้เพียงแค่นั้นเพราะมันเจ็บจนจุกพูดไม่ออก ในตอนนี้จะบ้านหรือคอนโดภูผาก็ไปได้หมด ขอแค่ที่ไหนก็ได้ที่เขาสามารถอยู่คนเดียวแบบเงียบ ๆ

“อือ? ..นี่คือคอนโดหรือบ้านละไอ้เวร!”

“....”

“งั้นกูไปส่งคอนโดละกัน”

“อือ”

“หมดกัน! ไอ้เสือคาบดาบกู...เจอดาบน้องกูเข้าไปร้องไห้เป็นหมาเลย หึ”

จะว่าสงสารก็สงสาร จะว่าสมน้ำหน้าก็สมน้ำหน้า เพราะเทวาเคยบอกเคยเตือนแล้วเรื่องติดเที่ยวเอวาไม่ปลื้ม แต่เจ้าตัวก็เมินเฉยทำเป็นหูทวนลม แถมยังมั่นหน้าอีกว่า เอวาไม่กล้าเลิกกับกูหรอก แล้วตอนนี้เป็นไง...ง้อให้ตายเธอก็ไม่กลับมาคืนดี สมน้ำหน้าทำน้องกูเสียใจดีนักไอ้ลูกหมา!

หลังจากที่เทวามาส่งภูผาที่คอนโด ทั้งสองก็แยกย้ายเพราะภูผาบอกว่าอยากอยู่คนเดียว เทวาจึงขับรถไปหาน้องสาว อยู่ปลอบเพื่อนไม่ได้ก็ไปปลอบน้องสาวก็แล้วกัน

ทันทีที่ร่างสูงเดินเข้ามาในห้องสิ่งแรกที่เขาพุ่งเข้าหาคือไวน์...อยู่ ๆ ก็อยากเมาตั้งแต่หัววัน อยากจะกินให้เมา ๆ แล้วก็หลับไป จะได้ไม่ต้องคิดเยอะคิดมาก จะได้ไปต้องเจ็บจนหายใจแทบไม่ออกแบบนี้

มือข้างหนึ่งถือขวดไวน์ส่วนมืออีกข้างหนึ่งก็ถือโทรศัพท์ นิ้วเรียวยาวเลื่อนกดเบอร์โทรที่เขาจำได้ขึ้นใจ จ้องอยู่นานหลายนาทีก่อนจะตัดสินใจโทรออก

ตู้ด ๆ ๆ ๆ

“เหอะ! บล็อกเบอร์”

ชายหนุ่มเค้นหัวเราะออกมาเมื่อพบว่าเบอร์ที่เขาติดต่อบ่อยที่สุดตอนนี้ติดต่อไม่ได้แล้ว...เอวาบล็อกเบอร์เขาไปแล้ว

ภูผากระดกขวดไวน์ขึ้นดื่มราวกับน้ำเปล่า เอนกายพิงกับพนักโซฟาราวกับคนหมดอาลัยตายอยาก สายตาล่องลอยมองฝ่าเพดานพร้อมปล่อยหยาดน้ำตาไหลออกจากหางตาช้า ๆ

“ใจร้ายฉิบหาย...ไม่รักกันตอนไหนวะ”

เธอไม่รักกันตอนไหน เธอหมดรักกันตอนไหน นั้นเป็นคำถามที่ดังวนในหัวเขาซ้ำ ๆ

“พรุ่งนี้สอบเก็บคะแนนออกแบบ...ไม่ไหวว่ะไอ้เหี้ย!”

เขาพูดอยู่คนเดียว เพ้ออยู่คนเดียว ก่อนจะล้มลงนอนราบกับโซฟา วางขวดไวน์ที่กินไปได้ครึ่งขวดลงพื้นก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอีกครั้งแต่ครั้งนี้เขาเลือกที่จะโทรหา ขุนเขา

รอสายไม่นานปลายสายก็ตอบมาเสียงเหี้ยมอย่างไม่สบอารมณ์ตามสไตล์ของขุนเขา

(โทรมาทำไมไอ้หน่อแตด!)

“อกหักว่ะ”

แม้ทั้งสองจะด่าจะหยอกกันราวกับคนชังขี้หน้า แต่แท้จริงแล้วทั้งสองคือพี่น้องที่รักกันมาก ตอนเด็ก ๆ ก็ใส่ชุดเหมือนกันทุกวัน ของเล่นต้องได้เหมือนกันทุกชิ้น โตมาด้วยกัน ตบตีทะเลาะกันมาตั้งแต่เด็ก จนได้ฉายาว่า ไอ้แฝดอัปปรี เดินไปที่ไหนก็มีเรื่องที่นั่น ไม่ทะเลาะกับชาวบ้านก็ทะเลาะกันเองนี่แหละ

(กูไม่ตลก เอาดี ๆ)

“กูก็ไม่ตลก ขำไม่ออกว่ะ”

พอได้พูดได้บอกใครสักคนก็เหมือนได้ระบายสิ่งที่อัดอั้นตันใจมานาน ภูผาสูดลมหายใจเข้าสุดปอดพลางเม้มริมฝีปากแน่นรอฟังเสียงจากปลายสาย

(ให้กูไปหาไหม?) ขุนเขาเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เพราะคนอย่างภูผาไม่เคยอกหัก มีแต่จะไปหักอกคนอื่น

“ไม่ต้อง...กูแค่โทรมาบอกเฉย ๆ เพราะเดี๋ยวไอ้เทก็คงโทรไปบอกมึง”

(ได้ไงวะ เมื่อคืนมึงยังบอกว่าเอวาโอเคอยู่เลย)

“ไม่โอเคหรอก กูโกหกเพราะอยากอยู่ต่อ”

(เอ้อ ดีจริง ๆ กูจะสงสารหรือสมน้ำหน้ามึงดีวะ)

“ทำไงดีวะ? ....เจ็บฉิบหายเลยไอ้เหี้ย!”

(ทำใจ ไม่งั้นก็แกล้งบ้าง้อไปเลย หน้าด้าน ๆ อะ สันดานมึงอยู่แล้ว)

“ขอบคุณที่หลอกด่ากู ไอ้เวร” ภูผากลอกตามองบนพร้อมถอนหายใจออกเฮือกใหญ่

(มึงอยู่ไหน เดี๋ยวกูไปหา)

“คอนโด...”

เพียงแค่นั้นปลายสายก็ตัดสายทันที ภูผาดึงโทรศัพท์ออกจากหูก่อนจะบ่นพึมพำเบา ๆ

“เอ้า! กูยังพูดไม่จบไอ้ฉิบหาย”

โทรศัพท์เครื่องหรูถูกวางลงก่อนจะเอื้อมไปหยิบไวน์ขึ้นมากระดกดื่มจนเกือบหมดขวด ดวงตาคมหลับพริ้ม อยู่ ๆ ภาพใบหน้าหวานของเอวาก็ลอยเข้ามาในหัว รอยยิ้มที่เขารักหนักหนา กลิ่นกายที่เขาชื่นชอบจนอยากเก็บไว้ดมเอง เนื้อตัวนุ่มนิ่มน่าถนุถนอมของเธอ...ภูผาไม่อยากให้ใครได้สัมผัส

“ถ้าเลิกกันก็หมายความว่า เอวามีสิทธิ์ที่จะมีแฟนใหม่สิวะ...กูไม่ยอมนะเว้ย!”

อยู่ ๆ ก็คิดขึ้นได้ ร่างสูงหยัดกายขึ้นนั่งหลังตรงก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาเพื่อนสนิททันที รอไม่นานปลายก็กดรับ ภูผารีบกรอกเสียงใส่ไมค์โทรศัพท์ด้วยความร้อนใจ

“ไอ้เท! มึงอยู่กับเอวาไหม?”

(เออ ทำไม?)

“ฝากบอกเอวาด้วยว่า...กูไม่เลิก!!”

(ห้ะ!? บ้าดีเดือดอะไรของมึงอีก)

“กูจะไม่เลิกกับเอวา ถ้าเธออยากเลิกก็เลิกไปคนเดียวเลย กูไม่เลิก!!”

(...)

“ฝากบอกด้วยนะว่า...ถ้าไม่ปลดบล็อกเบอร์ บล็อกไลน์กู พรุ่งนี้เจอกูหน้าคณะแน่”

(เดี๋ยวนะไอ้ผา! มึงทำอะไรเกรงใจพี่ชายคนนี้หน่อยครับ ถึงมึงจะเป็นเพื่อนแต่กูก็ตบคว่ำได้นะถ้ามาเล่นกับใจน้องกู)

“มึงไม่ได้ตบหรอก เพราะกูไม่เคยเล่น...มึงก็น่าจะรู้ดีว่ากูรักเอวา”

(อะไรของมึง เมื้อกี้ยังร้องไห้เป็นหมาอยู่เลย!!)

“ไม่รู้แหละ บอกเอวาปลดบล็อกกูด้วย แค่นี้นะ แต้งกิ้ว!”