บทที่ 5 ง้อขอคืนดี

@มหาลัย –ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์-

ปึก!

เอกสารปึกหนาวางลงบนโต๊ะขุนเขา ทำเอาเจ้าตัวต้องละสายตาจากโทรศัพท์เงยขึ้นมองเจ้าของเอกสารพลางขมวดคิ้วเป็นปม

“แนวข้อสอบเทอร์โมพรุ่งนี้” มังกรบอกก่อนจะขยับไปนั่งที่เดิม

“เหยดเข้ มีได้ไงวะ?”

เทวาเอ่ยถามก่อนจะเอื้อมไปหยิบเอกสารมาเปิดดูอย่างไม่อยากจะเชื่อที่คนไม่ค่อยเข้าเรียนอย่างมังกรจะมีแนวข้อสอบในวิชาที่นักศึกษาวิศวะภาคเครื่องกลปี 4 ส่ายหัวขอบาย เพราะเป็นวิชาที่คำนวณเยอะ วิเคราะห์เยอะ ชวนให้ปวดหัว

“มีอยู่ในหัวครับ”

คนหัวไวที่สุดในกลุ่มยกยิ้มเย้ยหยันอย่างเหนือกว่าพร้อมกระตุกคิ้วให้เทวาอย่างเจ้าเล่ห์

“ทำไมมึงไม่แชร์มาวะ ปริ้นกระดาษมาเป็นปึกแบบนี้คิดว่าพวกกูจะอ่านรึไง?”

ขุนเขาว่าพร้อมกลอกตามองบน แทนที่มังกรจะแชร์ไฟล์ผ่านไอแพดหรือมือถือ แต่นี่กลับปริ้นเอกสารมาให้อ่าน เกะกะแถมยังสิ้นเปลืองอีก

“ไม่อ่านก็เรื่องของมึง ติดเอฟขึ้นมาอย่าให้กูเห็นไอ้ลูกหมาตัวไหนมาขอให้กูช่วยติวให้นะ กูจะตบกบาลเรียงตัวเลยคอยดู!”

มังกรชี้หน้าเพื่อนทีละคนพร้อมเปล่งน้ำเสียงทุ้มต่ำข่มเพื่อนรักทั้งสาม อันที่จริงที่เขาปริ้นเอกสารให้เพื่อนมีเหตุผลเพียงข้อเดียวคือ อยากจะแกล้ง...เพราะมังกรรู้อยู่แล้วว่าพวกเพื่อน ๆ ไม่ชอบอ่านหนังสือก่อนสอบ ปกติจะแค่เปิดดูผ่าน ๆ ในไอแพดแค่นั้น ครั้งนี้เขาจึงลงทุนปริ้นเลเชอร์ออกมาเพราะถ้าพวกมันไม่อยากติดเอฟก็ไปหาสแกนลงเครื่องเอง ถ้าขี้เกียจนักก็อ่านแบบเป็นเอกสารนี่แหละ ไปไหนมาไหนก็ถือไปด้วย เกะกะลูกตา

“แล้วมีชุดเดียว?” เทวาเลิกคิ้วเอ่ยถาม

“พวกมึงก็หาซีร็อกซ์กันเอาเองดิวะ กูต้องป้อนข้อมูลให้พวกมึงทุกอย่างเลยรึไงครับ นี่เพื่อนนะครับไม่ใช่ AI”

“เออ ๆ แม่งขี้บ่นฉิบหาย”

ขุนเขาส่ายหัวเป็นพัลวันอย่างเอือมระอาก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วคว้าเอกสารแนวข้อสอบมาไว้ในมือพลางเหลือบมองเพื่อนอีกคนที่นั่งเหม่อหันหน้าออกนอกหน้าต่างราวกับคนไร้จิตวิญญาณ

“มึงจะเอาไหมไอ้ผา กูจะลงไปสแกนใต้ตึก”

คนนั่งเหม่อหันมามองเพื่อนรักก่อนจะพยักหน้าแบบขอไปที

“เออ ส่งให้กูด้วย”

ไม่รู้ว่าจะได้อ่านไหมเพราะตอนนี้จิตใจมันไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว จะไปหาเอวาก็ไปไม่ได้เพราะหลังสอบออกแบบเครื่องกลเสร็จอาจารย์ก็ประกาศว่าเดี๋ยวมีเรื่องสำคัญจะชี้แจง ขึ้นชื่อว่าเรื่องสำคัญ นั้นหมายความว่า ทุกคนต้องอยู่ให้ครบ

“อาการหนักหรอมึง?”

มังกรเลื่อนศอกสะกิดแขนภูผาเบา ๆ พร้อมยกยิ้มเย้ยหยันราวกับสมน้ำหน้าอยู่ในใจ ก็วันนั้นเขาชวนภูผากลับแล้วแต่เจ้าตัวก็ดื้อ สุดท้ายเป็นไง...อกหักรักคุดเลย

“หนักดิวะ คนหล่ออกหักอะ”

แม้จะเจ็บอยู่ในใจแต่ก็ไหวไหล่อย่างไม่หยี่ระพูดทีเล่นทีจริง ติดตลกแต่ไม่ตลอด ก่อนจะชะโงกหน้าไปมองเทวาที่นั่งถัดจากมังกร

“มึงบอกเอวารึยัง ว่าให้ปลดบล็อกกู”

“บอกแล้วจ้า” เทวาว่าพร้อมเปิดแชทที่บอกเอวา

‘ไอ้ผาฝากมาบอกว่าถ้าไม่ปลดบล็อกมันจะไปหาหน้าคณะ’

‘งั้นฝากไปบอกพี่ผาด้วยว่า วาไม่ปลด!’

ภูผาจ้องอ่านข้อความสนทนาของเทวาและเอวาก่อนจะถอนหายใจพร้อมทึ่งศีรษะตัวเองอย่างหงุดหงิด

“เฮ้ออ…ไอ้เชี่ย!!.” ภูผาละมือจากเส้นผมสีดำเทาของตัวเองราวกับพึ่งนึกอะไรออกก่อนจะหันไปมองหน้าเพื่อนที่จ้องเขาตาเป็นมัน “หรือที่วาไม่ยอมปลดบล็อกเพราะอยากให้กูไปหาที่คณะวะ?!”

คนหน้ามึนอย่างภูผาอดเข้าข้างตัวเองไม่ได้ เขายกยิ้มกรุ้มกริ่มอย่างมีเลศนัยพลางพยักหน้าเข้าข้างตัวเองราวกับคนบ้า จนมังกรและเทวาต้องส่ายหัวเป็นพัลวันกับความเพ้อพกของไอ้เสือสิ้นลายคนนี้

“ไม่ไหวว่ะ พามันไปตรวจที” เทวาว่าพร้อมสะกิดมังกรเบา ๆ

“ไบโพล่าแดกกบาลรึไงวะ เมื่อกี้ยังเหม่อยังเศร้า ตอนนี้ยิ้มเพ้ออะไรของมัน อกหักจนเพี้ยนไปแล้วเรอะ”

มังกรหันไปมองภูผาพลางส่ายหน้าอย่างเอือมระอา

“ใช่ไหมวะไอ้กร...กูว่าใช่แน่ ๆ”

ภูผาหันไปหาพรรคพวกพร้อมส่งสายตาเชื้อเชิญให้เพื่อเออออไปด้วย แต่มังกรกลับผลักศีรษะเพื่อนอย่างแรง

“สติหน่อยครับ ที่น้องเค้าไม่ปลดบล็อกเพราะไม่อยากคุยกับมึงไอ้ควาย”

“อ้าว ไม่ใช่ว่าเพราะรอกูไปหาหรอวะ”

“เฮ้ออ ควายไม่มีผสมเลยเพื่อนกู”

มังกรส่ายศีรษะเป็นพัลวันอย่างพูดไม่ออก จะด่าก็กลัวเพื่อนจะไม่เข้าใจอีก เพราะขนาดสาวเมินขนาดนี้มันยังโง่คิดเข้าข้างตัวเองเลย

“มึงปล่อยน้องกูไปได้ดีเถอะไอ้ผา อย่าไปตื้อมันเดี๋ยวแม่งมาวีนใส่กูอีก”

เทวาเอ่ยขึ้นพร้อมยกมือขึ้นห้ามเพราะทุกครั้งที่ทั้งสองทะเลาะกันคนที่หนักใจที่สุดก็หนีไม่พ้นเทวา ทางน้องสาวก็มาบ่นให้ฟัง ทางไอ้เพื่อนเหี้ยนี่ก็มาเพ้อให้ฟัง ทั้ง ๆ ที่ก่อนทั้งสองจะตัดสินใจคบกันตนได้ประกาศอย่างเด็ดขาดไว้แล้วว่า เรื่องของพวกมึงสองคนกูไม่ยุ่ง ทว่านานวันเข้ากลับกลายเป็นว่าทุกปัญหาของทั้งสองจะมีเทวาอยู่เป็นที่คั่นกลาง จนตอนนี้เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่านี่ มันรักสองเรา หรือ รักสามเรากันแน่

“คบกับกูมันไม่ดีตรงไหนวะ กูนี่แหละดีที่สุดแล้ว”

“ดีแตกสิมึงอะ” มังกรว่าประชดแล้วเค้นหัวเราะเย้ยหยัน

“แตกใส่หน้ามึงอะ!…แม่ง กูไม่ไหวแล้วโว้ยย!!” อยู่ ๆ ก็เกิดอาการผีเข้าผีออก ภูผาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วสบทออกมาเสียงดังจนเพื่อน ๆ ในห้องหันมามองเป็นตาเดียวจนเจ้าตัวต้องรีบโค้งตัวขอโทษ “โทษที ๆ”

“เสียงดังไอ้เวร!”

“เป็นคนดีเธอไม่ชอบ งั้นเดี๋ยวกูเหี้ยใส่เลย แม่ง!!!”

“เฮ้ย! เดี๋ยว! แล้วมึงจะไปไหน อาจารย์บอกให้รอนะเว้ย”

มังกรรีบคว้าคอเสื้อด้านหลังรั้งเพื่อนไว้เมื่อเห็นว่าภูผาทำท่าจะเดินออกจากห้อง

“ไม่รอแม่งแล้ว กูจะไปหาเอวา”

“เบาได้เบานะไอ้สัตว์ นั้นน้องกู!” เทวาบอกเสียงเรียบนิ่งรอดไรฟัน

“แค่ไปง้อครับพี่เขย...น้องมึงมันดื้อ เดี๋ยวเจอกูบ้าใส่แล้วอย่ามาหาว่ากูใจร้ายนะ”

ว่าแค่นั้นก็สะบัดคอเสื้อที่ถูกมังกรจับไว้แน่นก่อนจะเหลือบมองอย่างไม่สบอารมณ์

“กำคอเสื้อกูสะแน่นเลยไอ้เหี้ย! ยับหมด ช่วงนี้ไม่มีใครรีดให้นะเว้ยเห็นใจกันหน่อยเถอะ หึ่ย!”

ว่าแล้วก็ลูบที่คอปกเสื้อช็อปตัวเองอย่างทะนุถนอม

ช่วงนี้ต้องดูแลเสื้อผ้าให้ดีหน่อย เพราะปกติเอวาจะเป็นคนจัดการทั้งซักทั้งรีดให้ ตอนนี้ไม่มีเธอแล้วจะให้เสื้อผ้ายับไม่ได้เด็ดขาด เพราะต้องใส่หลายวัน ไม่ได้สกปรก สกมก โสโครกนะ แค่ประหยัดพลังน้ำประหยัดไฟฟ้าและถนอมเครื่องซักผ้า ใช้บ่อยเดี๋ยวจะพัง....