ログインdito na lang po muna. malakas na naman po ang ulan, at nawawalan na naman po ako ng signal hehe
CHAPTER 144 THIRD PERSON POV When Ellisia and Tomas heard that Karina and Luther had gotten married, they were furious. May pagtingin pa rin ang magkapatid sa mag-asawa na ngayon ay sina Karina at Luther. Their father, Mr. Santiago, kicked them out of the family. Nawalan ng lisensya si Tomas Braden matapos i-report ni Luther ang ginawa nito sa kanyang asawa. Habang si Ellisia naman ay pinalayas ng kanilang ama matapos nitong malaman ang pagtulong niya sa kaibigang si Venice. Pinalayas man, ipinalabas naman na nasa ibang bansa ang magkapatid. Puno ng galit ang dalawa kay Luther, kaya matagal nilang pinag-isipan kung paano sila makakaganti. Kaya naman nang malaman nilang manganganak na si Karina, agad silang kumilos. They successfully kidnapped Luther without the hospital security noticing because of how cleanly the operation was executed. “What do you think you are doing, Ellisia and Braden?” galit at nanlilisik ang mga matang salita ni Luther, habang pilit na makaalis sa
CHAPTER 143 LUTHER HINDI ko alam kung ano ang mararamdaman ko. Natatakot ako, kinakabahan, pinagpapawisan, at nanlalamig habang buhat ko ang asawa ko. She was trembling in so much pain, umiiyak na rin siya at halos hindi na makapagsalita sa sobrang sakit. Nandito na kami ngayon sa ospital at kasalukuyan siyang nasa delivery room. Dahil bawal akong pumasok, naghintay na lang ako rito sa labas. Hindi mapakali. Ilang minuto na akong nakatayo rito sa labas ngunit wala pa ring doktor na lumalabas mula sa delivery room. Ang lakas ng kabog ng dibdib ko. Naiiyak na rin ako sa sobrang pag-aalala. “Anak, kumusta na?” tanong ni Mama Karen na kararating lang kasama si Papa Alfred. “Halos thirty minutes na kami rito pero wala pa ring lumalabas na doctor or nurse, Ma,” sagot ko habang nakatingin sa pintuan ng delivery room. “Everything will be alright, anak. Ganyan talaga ang mga babae kapag nanganganak. Iba-iba kasi ang pain tolerance nila. Alam kong kaya ni Karina ’to,” sabi ni Mama ka
CHAPTER 142 KARINA I went home late; tumila lang din ang ulan. Hinatid lang ako nina Uno at Ariel kanina, pero hindi pa close ang shop pag-alis ko. Pagdating ko sa bahay, napansin ko na wala pa ang kotse ni Luther. Kaya agad kong chineck ang phone ko kung may tawag ba o text mula sa kanya, pero wala naman. Malapit nang mag-alas-diyes pero wala pa siya. I sent him a text message, pero wala ring reply. Hindi ko rin naman pwedeng tanungin si Kennedy dahil nasa London na siya kasama si Arian. Umalis na nga siya bilang secretary ni Luther. Masaya naman ako para sa kanila dahil magkasama na sila roon. I waited hanggang sa mag-hatinggabi na. Labis na ang pag-aalala ko sa kanya kaya hindi na ako mapakali. Kanina pa ako naghihintay—walang reply o tawag man lang mula sa kanya. Hindi naman siya ganoon. Nagsasabi naman siya kapag male-late siyang umuwi. "Nasaan na ba kasi 'yon?" naiinis kong wika habang pabalik-balik sa aking nilalakaran. Bumaba ako sa sala upang doon na lang siya hint
CHAPTER 141 KARINA Kinahapunan ay dumalaw ako sa shop. Ilang araw din kasi akong hindi nakapunta kaya kailangan ko na ring magpakita roon. Na-miss ko rin ang shop. Masaya kasi kapag may pinagkakaabalahan ka. Nakakawala ng iniisip at problema. Nang makita ko ang flower shop ay natuwa ako dahil malinis at maaliwalas na ito. Maayos na rin ang lahat, at ang gaganda pa ng mga bulaklak. Hindi lang basta bulaklak ang mga ito dahil halatang mataas ang kalidad. Hindi ko alam kung sino ang supplier na nakuha ni Luther. Sa kabilang banda naman ay abala ang mga staff sa coffee shop sa pagse-serve ng mga customer. Nandito rin sina Uno at Ariel. Marahil tapos na ang klase nila kaya naparito silang dalawa. Part-timer silang dalawa rito para may pagkakakitaan habang nag-aaral. Nang nasa pintuan na ako at handa nang pumasok ay may biglang bumangga sa akin na babae. She looked young and arrogant. May kasama rin siyang isang babae at isang lalaki, mukhang mga estudyante mula sa university. “S
CHAPTER 140 KARINA I was staring at my reflection in the mirror. My body had changed a lot. I gained weight, and my tummy was already so big. Noon, they used to call me baboy, but I never let it affect me. May parte lang talaga sa katawan ko ang sexy—my thighs. May laman rin naman ako, pero hindi ako ganoon kataba. I am just sexy, you know. Actually, malapit na akong manganak at kinakabahan ako, sa totoo lang. Kinakabahan na nae-excite. Ganito siguro talaga ang nararamdaman ng isang buntis. Mas lalo pang nakakatuwa kapag sumisipa si baby sa loob ng tiyan ko. Kapag hinihimas ko ang tiyan ko, sinisipa niya ang kamay ko. Kaya nakakawala talaga ng pagod. Paano pa kaya kapag lumabas na siya? “Love, are you judging yourself again?” Baba asked after walking out of our room, bagong gising. “Good morning,” bati ko at hinalikan siya sa lips. “Good morning, my beautiful wife, and to my little precious,” he said before kissing my tummy. “Tinitigan mo na naman ang sarili mo at mag
CHAPTER 139 LUTHER She was speechless, blankly staring at me. I wrapped my arms around her and hugged her tightly. This was the first time, as husband and wife, that I thought of celebrating something like this. We had already been married for six months, and I could honestly say that it wasn’t easy. We were still adjusting. Kahit nga noong magkasama na kami sa iisang bubong, hindi pa rin namin lubos na kilala ang isa’t isa. We learned to know each other naturally. And things—I think—went smoothly. “We’re already six months married, love. And I want to celebrate it,” I said, whispering to her softly. “I love you so much, and our baby who’s growing inside you. Thank you for everything you’ve been doing,” dagdag ko. “Thank you, Baba. Hindi ko ito inaasahan, at—” she paused and looked at me. “Ang bilis ng panahon. Parang kailan lang noong kinasal tayo, ngayon anim na buwan na. Hindi nga lang kabilang iyong mga nakaraan nating pagsasama sa bilang,” dagdag pa niya. “Oo nga, lo
CHAPTER 78 Madaling araw bumangon si Karina mula sa kama. Tinungo niya ang banyo at naghilamos. Tinitigan ang sarili at hindi makita ang saya sa mukha nito. Alam na niya kung bakit nasa ospital siya ngayon. Nakausap niya ang Doktor at tama nga siya nawalan siya ng anak at kasabay nun ang pagkabagok
CHAPTER 77 BLANGKO ang mga mayang tinitigan ni Karina ang asawa. Walang ideya kung sino ang lalaking nasa harapan niya. Malungkot ang mga mata nito, at puno ng pagsisisi. Ngunit may kung anong sakit sa puso nararamdaman si Karina habang tinitigan ang asawa. Mahigpit na niyakap ni Luther ang asawa,
Nagkaroon ng pansamantalang pagkawala ng alaala si Karina dahil sa lakas ng pagkabagok ng kanyang ulo nang siya ay mahulog sa hagdan. Nakaranas din siya ng trauma dahil sa nangyari. Nagsusumamo ang lahat dahil sa hindi inaasahang pangyayari. Tatlong araw nang hindi nagigising si Karina, ngunit ayo
CHAPTER 070 Mahigpit na niyakap ni Luther ang asawa. Alam niyang emosyonal si Karina—hindi lamang dahil buntis ito, kundi dahil sa bigat ng pinagdadaanan nito tungkol sa mga magulang niya. Hanggang ngayon, hindi pa rin nito lubos na matanggap na tuluyan nang nawala ang dating masaya at buo nilang







