CHAPTER 2 SECOND CHANCE

Nagmamadaling lumapit sa akin si Ella nang makalabas ako ng dean's office. "Maddie, sandali!" tawag niya habang hinahabol ako sa hallway. Hindi ko agad siya nilingon dahil pakiramdam ko ay wala na akong mukhang maihaharap sa kahit sino. "Ano pa bang silbi non?" mapait kong tanong. "Na-expel na ako, Ella."

"Huwag kang susuko nang ganito lang." sagot niya habang hawak ang braso ko. Napailing lamang ako at napababa ng tingin sa recipe file na hawak ko. "Wala na akong magagawa," bulong ko. Ngunit hindi siya sumang-ayon at agad na umiling. "Meron pa. Kausapin mo si Kendrick Desmond"

Napakunot ang noo ko sa sinabi niya. "Yung boyfriend ni Savanna?" tanong ko na para bang nababaliw siya. Agad naman siyang tumango at seryosong tumingin sa akin. "Anak siya ng may-ari ng university. Kung gugustuhin niya, kaya niyang kumbinsihin ang dean na bigyan ka ng second chance." Napakagat ako sa labi habang iniisip ang sinabi niya.

"Sa tingin mo ba pakikinggan niya ako?" tanong ko. Naalala ko ang malamig niyang tingin kanina at kung paano niya agad akong hinusgahan. "Hindi ko alam." pag-amin ni Ella. "Pero mas mabuti nang sumubok kaysa tuluyang sumuko." Napapikit ako sandali bago dahan-dahang tumango.

Natagpuan ko si Kendrick sa parking lot ng university habang papunta siya sa kanyang sasakyan. Agad akong hinarang ng dalawang bodyguard ngunit napansin niya ang komosyon. "Let her through." malamig niyang utos. Dahan-dahan akong lumapit habang pilit pinapakalma ang sarili ko. Ramdam kong mas lalo akong kinakabahan habang papalapit sa kanya.

"Mister Desmond," tawag ko. Bahagya siyang tumingin sa akin bago nagsalita. "What do you want?" diretso niyang tanong. Wala man lang bakas ng interes sa boses niya. Para bang isa lamang akong istorbo sa oras niya.

"Gusto ko lang sanang humingi ng second chance." sabi ko habang pinipilit na huwag manginig ang boses ko. Bahagya siyang nagtaas ng kilay sa sinabi ko. "For what?" tanong niya. Napalunok ako bago muling nagsalita. "Hindi ko ninakaw ang recipe. Ako ang gumawa noon."

"The university already made its decision," malamig niyang sagot. Napahigpit ang hawak ko sa recipe file. "Pero hindi nila ako pinakinggan," depensa ko.

"You hurt my Girlfriend." aniya. Agad akong napailing dahil hindi iyon ang buong katotohanan. "Siya ang unang nanampal sa akin." mabilis kong sagot. Ngunit tila wala siyang pakialam sa paliwanag ko. "I don't care who started it. Violence is violence."

Nanlaki ang mga mata ko sa narinig. "Kaya ganoon na lang? Hindi mo man lang gustong marinig ang panig ko?" tanong ko. Nanatili siyang walang emosyon habang nakatingin sa akin. "Hindi ko kailangang malaman ang buong kwento." Para akong sinampal sa mga salitang iyon.

"Please." mahina kong pakiusap. "May pamilya akong umaasa sa akin. Dalawa ang kapatid kong pinag-aaral ko." Saglit siyang natahimik ngunit hindi nagbago ang ekspresyon ng mukha niya sabi niya. Ngunit ramdam kong wala siyang pagsisisi sa kanyang boses.

"No second chances."

Iyon ang huling sinabi niya bago sumakay sa kanyang sasakyan. Naiwan akong nakatayo roon habang unti-unting umaandar ang kotse palayo. Mahigpit kong kinuyom ang recipe file at pinigilan ang pagtulo ng mga luha ko. Sa araw na iyon, tuluyan kong naunawaan na sa mundong ito, hindi sapat ang katotohanan kapag wala kang pera at kapangyarihan.

Narito ang continuation sa bahay nila Maddie:

Mabigat ang bawat hakbang ko habang naglalakad pauwi. Hindi ko na maalala kung ilang beses akong muntik mabangga o kung gaano kalayo ang nilakad ko. Ang nasa isip ko lang ay kung paano ko sasabihin kina Mama ang nangyari. Paano ko ipapaliwanag na nawala sa isang iglap ang scholarship na matagal naming pinanghawakan bilang pag-asa. At higit sa lahat, paano ko sasabihin na hindi na ako makakapagtapos.

Pagdating ko sa bahay, agad akong sinalubong ng pamilyar na amoy ng pritong isda at mainit na kanin. Mula sa maliit na sala ay narinig ko ang tawanan ng dalawa kong kapatid. Para bang walang anumang problema sa mundo nila. Sandali akong napahinto sa may pintuan habang pinagmamasdan sila. Mas lalo lamang sumikip ang dibdib ko.

"Ate!" masayang sigaw ng bunso kong kapatid nang makita ako. Mabilis itong tumakbo palapit at niyakap ako sa baywang. "Tingnan mo, ate! Highest ako sa exam!" masaya niyang sabi habang ipinapakita ang papel nito. Pilit akong ngumiti kahit gusto ko nang umiyak. Hindi ko kayang sirain ang saya niya.

"Congratulations" sabi ko habang hinahaplos ang ulo niya. Agad namang lumapit ang isa ko pang kapatid at ipinakita rin ang mga grado niya. Pareho silang nakangiti at punong-puno ng pangarap para sa kinabukasan. Habang tinitingnan ko sila, lalo kong naramdaman kung gaano kalaki ang responsibilidad ko bilang panganay. Hindi ko pwedeng hayaan na madamay sila sa problema ko.

"Maddie, anak, dumating ka na pala." Napalingon ako kay Mama na kakalabas lang ng kusina. Agad niyang napansin ang namumugto kong mga mata at ang pilit kong ngiti. Nawala ang ngiti sa kanyang mukha at napalitan ng pag-aalala. Kilala niya ako nang higit sa kahit sino. At alam niyang may mali.

"Anong nangyari?" mahina niyang tanong.

Mabilis akong napaiwas ng tingin. Ayaw kong makita niya ang sakit na pilit kong itinatago. Ngunit bago pa ako makapagsalita ay tumulo na ang unang luha sa mga mata ko. Parang tuluyang bumigay ang lahat ng lakas na kanina ko pa pinipigilang mawala. At sa unang pagkakataon matapos ang buong araw na iyon, umiyak ako sa mga bisig ng aking ina.

"M-Ma..." nanginginig kong sambit. "Na-expel po ako."

Biglang natahimik ang buong bahay.

Pakiramdam ko ay huminto ang oras habang nakatingin sa akin sina Mama at ang mga kapatid ko. Nawala ang mga ngiti sa kanilang mga mukha at napalitan ng gulat. Wala ni isa sa kanila ang nagsalita. At sa katahimikang iyon, lalo kong naramdaman ang bigat ng katotohanang tuluyan nang gumuho ang pangarap ko.

"Anong ibig mong sabihin?" tanong ni Mama habang hawak ang magkabilang balikat ko. Kita ko ang takot sa kanyang mga mata. Takot na matagal na niyang nilalabanan para sa aming magkakapatid. Takot na baka hindi na namin kayaning makabangon mula sa kahirapan.

Huminga ako nang malalim bago tuluyang ikinuwento ang lahat. Ang recipe. Ang gulo. Ang dean. Ang scholarship. At ang lalaking nagngangalang Kendrick Desmond na tumangging bigyan ako ng kahit kaunting pagkakataon. Habang nagsasalita ako, pakiramdam ko ay muli kong binubuhay ang sakit na pilit kong nilulunod sa katahimikan.

Nang matapos ako, tahimik lamang si Mama. Ngunit nakita ko ang pamumuo ng luha sa kanyang mga mata. Dahan-dahan niyang hinawakan ang aking kamay at mahigpit iyong pinisil. "Anak," mahina niyang sabi. "Pasensya ka na dahil kailangan mong pasanin ang lahat ng ito para sa amin."

Mas lalo akong napaiyak sa sinabi niya.

Dahil sa unang pagkakataon, naramdaman kong hindi ako galit sa mundo.

Pagod lang ako.

Sobrang pagod.