Ilk Aşk Novels & Stories

Ecrin soğuk bir gülüşle karşılık verdi: "Şaka mı? Sence şaka gibi mi görünüyorum? İrfan, senin bu pis işlerini en ince detayına kadar biliyorum." İrfan'ın yüzü tamamen değişti. Aniden ayağa fırladı, Ecrin'i parmakla gösterip bağırdı: "Sen! Seni küçük velet! Ne yaptığının farkında mısın? Ateşle oynuyorsun!" "Ateşle oynamak mı?" dedi Ecrin korkusuzca onun bakışlarına karşılık vererek. "Asıl ateşle oynayan kim, çok iyi biliyorsun."

Kendini kutsal sanan o kadın duygusuzsa, bu sıradan insan için artık vazgeçme vakti gelmişti. *** Otel resepsiyonundan kâğıt ve kalem istedim. Bir veda mektubu yazdım: Elif, İstesen de istemesen de, her şey burada bitiyor. Seninle ve ilk aşkın Mert'le aranızdan çekiliyorum. Deniz sizin öz çocuğunuz, değil mi? Anlamıyorum... Madem benimle olmak seni bu kadar yoruyordu, madem her şeyi benden saklamak zorundaydın, o zaman neden benimle evlendin?

O zamanlar bizim Göksaray çevresinde, Kılıç ailesinin bu delikanlısından bahseden varsa, onu anlatmak için 'mükemmel' kelimesini kullanırdı. İste o zaman ögrenmistim bir kelimeyi: İlk görüşte aşk. Hâlâ hatırlıyorum, o an Instagram hesabıma sadece benim görebilecegim bir not düsmüstüm: "Alparslan Kılıç, o benim ilk görüste sonsuzlugum." Ve ilk bakısta kalbini kaptırdıgın birine sadece arkadas olarak katlanmak, nasıl mümkün olabilirdi ki?

İkisi de gergin gözlerle Defne'ye bakıyordu. Defne onlara sadece bakıp sönük bir şekilde gülümsedi. Alev de Defne'yi tanıştırdı: "Bu benim eşim, adı Baran." Sonra Defne'yi gösterdi. "Bu da öğrencim. O yıl Altın Lale ödülünü almaya en büyük adaydı." Efe, "Altın Lale" sözünü duyunca gözlerindeki ışık tamamen söndü. Bakışları aşağı kaydı, sanki Defne'nin bacağına bakmak istiyordu.

İnce beli, zarif hatları ve porselen gibi kusursuz teniyle, makyajsız hâlde bile göz kamaştıran güzelliği karşısında istemsizce iç çekti. "Ah Ayloşum, hem çok güzelsin hem de dünya tatlısı bir karakterin var; şu Karahan soyadlı pislik herif elindeki cevherin değerini zerre kadar bilmiyor," diye düşündü. Kahvaltıdan sonra Ayla'ya tanımadığı bir numaradan telefon geldi. "Merhaba, Ayla Hanım ile mi görüşüyorum?"

Babam ve ağabeyim, çocukluğumuzdan beri ablamı bana tercih ediyordu. Hatta benden nefret ediyorlardı. Bir partide zorbalığa uğradığımda, araya giren kişi mafya Patronu Edwin Carlson olmuştu. Beni kurtardı ve herkesin önünde sevdiği kadının ben olduğumu ilan etti. Bana yeniden zarar vermeye cesaret eden herkesin karşısında onu bulacağını söyledi. Edwin, yalnızca benim için ormanın derinliklerinde bir şato satın aldı. Bahçeyi en sevdiğim lalelerle doldurdu ve tüm ülkede manşetlere çıkan görkemli bir düğünü orada düzenledi. Bir süreliğine, herkesin imrendiği kadın oldum. Hamileliğimin yedinci ayında babamın doğum günü partisine katıldım. Ama o gece aniden bir yangın çıktı. Beni kayırmayan babam

demişti. Melis, duyduklarının bir yanılsama olmasını dilerdi ama Demir, bakışlarını kaçırmadan buz gibi bir netlikle cevap verdi: "Adı Çınar." "Alçak!" Melis, titreyen elini kaldırıp Demir'in yüzüne sert bir tokat indirdi. Demir bu kez kaçmadı. Darbeyi sessizce yüzünde karşıladı; başı hafifçe yana savrulurken gözleri hâlâ Melis'in üzerindeydi.

Lale öfkeden göğsü titreyerek mecbur kaldı: “Pekala, biraz önce kaba davrandım. Beni affet lütfen.” Levent: “O zaman şöyle yapalım, o yüz yıllık ginsengi getir, ben de seni tedavi edeyim.” Lale yine sinirlendi: “Böyle kural mı olur? Önce beni tedavi et, sonra sana ginsengi veririm.” Levent ona bir göz attı: “Üzgünüm, benim kurallarım asıl kuraldır.”

"Bir ay boyunca gerçek eşin olmama izin ver, Daven." Bu, basit bir istekti. Kalbi kırılmış bir kadının son yalvarışı gibi duyulan bir istek. Ama Althea Grayson için mesele bundan çok daha fazlasıydı. Bu, yıllarca verdiği ama karşılığını hiç alamadığı sevginin bedeliydi. Gururunun son kırıntısıydı. Althea en başından beri gerçeği biliyordu. Evliliklerinin aşkla hiçbir ilgisi yoktu. Daven Callister onunla aşkından değil, sorumluluk duygusundan evlenmişti. Üstelik büyükannesinin baskısı da bu kararda büyük rol oynamıştı. Bu evlilikte ne sevgi dolu sarılışlar vardı ne de şefkatli bakışlar. Sadece buz gibi bir sessizlik ve hiçbir zaman yuva gibi hissettirmeyen kocaman bir ev. Yine de Althe

Ece de aldırış etmedi, kendi kendine konuşmaya devam etti. “Bence sen gerçekten acınacak bir haldesin. Hayatın boyunca aşkın tadını hiç anlayamamışsın, değil mi? Bilir misin, Tolga benimle birlikteyken bana elleriyle yemek yapar, hastalandığımda da ilk anda yanıma gelirdi...” “Ayla, Tolga sana hiç 'Seni seviyorum' dedi mi? O eskiden bana sık sık söylerdi...”