8.หมดอารมณ์

          ตอนที่เดินมาเกือบจะถึงหน้าประตูมหาวิทยาลัย ไม่รู้ว่าเพราะอาณาเขตของมหาวิทยาลัยมันแคบเกินไป หรือเพราะโชคชะตากำลังเล่นตลก ถึงได้ดลใจให้ ‘เจ้าขวัญ’ เดินกอดหนังสือสวนทางมาพอดี

แม้ร่างบางจะเอาแต่เดินก้มหน้ามองปลายเท้าตัวเอง แต่เพียงแค่มองเห็นเส้นผมและลาดไหล่เล็กๆ นั่น แทนไทก็ชะงักฝีเท้า ยืนนิ่งงันอยู่กับที่จนเอด้าที่ควงแขนเขาอยู่ต้องหยุดตาม

เอด้าเงยหน้ามองเสี้ยวหน้าหล่อคมของแทนไทพลางขมวดคิ้วสงสัย ก่อนจะตวัดสายตามองตามทิศทางนั้น ก็เห็นเพียงแค่นักศึกษาสาวแต่งตัวเชยๆ คนหนึ่งกำลังเดินตรงมา

ทว่าในจังหวะนั้นเอง เจ้าขวัญก็เงยหน้าขึ้นเมื่อเห็นปลายเท้าของใครบางคนขวางทางอยู่ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อสบเข้ากับร่างสูงของแทนไท... ที่กำลังถูกดาวคณะนิเทศฯ กอดรัดท่อนแขนแกร่งเอาไว้แนบชิดอกราวกับคู่รัก

ก้อนเนื้อในอกซ้ายของเจ้าขวัญกระตุกวูบไหวเบาๆ ความรู้สึกชาวาบและปั่นป่วนตีตื้นขึ้นมาจนจุกคอ เธอไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องรู้สึกแบบนี้ อาจจะแค่เพราะเธอไม่เคยเห็นพี่ชายข้างบ้านในมุมนี้มาก่อนล่ะมั้ง...

หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามซ่อนความสับสนไว้ใต้ใบหน้าเรียบเฉย เธอเลือกที่จะเมินหน้าหนีและเบี่ยงตัวเดินเลี่ยงออกไปอีกทาง

หมับ!

แต่คนพาลก็ยังเป็นคนพาล แทนไทตวัดมือข้างที่ว่างคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็ก รั้งร่างบางเอาไว้ทันท่วงทีไม่ให้เดินหนีผ่านไปง่ายๆ

“ไม่คิดจะทักทายฉันอีกแล้วงั้นหรอ? เกลียดขี้หน้าฉันมากหรือยังไง?”

เสียงทุ้มเอ่ยถามเจือความหงุดหงิด นัยน์ตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาไหวระริกของเธอ ราวกับต้องการค้นหาความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนอยู่ข้างใน

เมื่อคืนเขายังมาทำให้หวั่นไหว... แต่ตอนนี้กลับควงผู้หญิงคนอื่น ราวกับเธอเป็นของเล่นแก้เหงาอย่างไรอย่างนั้น...

“ปล่อยค่ะ... เดี๋ยวแฟนพี่ก็เข้าใจผิดหรอก”

เจ้าขวัญตอบเสียงแข็ง พยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม สายตาเหลือบมองเอด้าที่กำลังส่งสายตาจิกกัดมองประเมินเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างเปิดเผย

“ใครแฟนกู?” แทนไทสวนทันควัน คิ้วเข้มขมวดมุ่น

“แทนคะ! ปล่อยน้องเฉิ่มนี่ไปเถอะค่ะ”

เอด้าทนไม่ไหว ออกแรงดึงแขนแทนไทให้หันกลับมาสนใจตน

“เราเสียเวลากับเรื่องไร้สาระมามากพอแล้วนะคะ รีบไปทำ ‘ธุระ’ ของเรากันต่อเถอะค่ะ เอด้าอยากอยู่กับแทนจะแย่แล้ว”

คำว่า ‘ธุระ’ ที่เน้นเสียงหวานหยดย้อยจงใจยั่วเย้า ทำเอาเจ้าขวัญรู้สึกสะอิดสะเอียนปนหวิวโหวงในท้องอย่างประหลาด เธอแค่นยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ช้อนสายตามองแทนไทด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและรังเกียจอย่างปิดไม่มิด

“นั่นสิคะ... รีบไปทำธุระของพวกพี่เถอะ ฉันไม่อยากเป็นก้างขวางคอใคร”

เจ้าขวัญอาศัยจังหวะที่แทนไทชะงักกับสายตาของเธอ สะบัดข้อมืออย่างแรงจนหลุดพ้น

“แล้วก็ช่วยเลิกยุ่งกับฉันสักทีเถอะค่ะ เอาเวลาที่คอยตามรังแกฉัน... ไปดูแลผู้หญิงของพี่เถอะ!”

พูดจบ ร่างระหงก็หมุนตัวเดินจ้ำอ้าวหนีไปทันทีโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย ทิ้งให้แทนไทยืนกัดกรามกรอด นัยน์ตาคมดุดันสั่นไหวขณะมองตามแผ่นหลังเล็กที่ค่อยๆ ห่างออกไป... สายตาแห่งความรังเกียจของเจ้าขวัญเมื่อครู่ มันกรีดลึกลงไปในอกจนปวดหนึบ เขาแค่อยากประชดเรียกร้องความสนใจ แต่กลายเป็นว่าเขายิ่งทำให้ตัวเองดูเป็น ‘ตัวเหี้ย’ ในสายตาเธอหนักกว่าเดิม

“ไปกันเถอะค่ะแทน... ปล่อยน้องเฉิ่มไปเถอะ...”

เอด้ากรีดนิ้วลูบไล้แผงอกแกร่ง พยายามดึงความสนใจกลับมาและเบียดตัวเข้าหา

“ปล่อยกู!”

แทนไทสะบัดแขนอย่างแรงจนร่างของดาวนิเทศฯ เซถลาเกือบล้ม ใบหน้าหล่อคมที่เคยกวนประสาทบัดนี้ดุดันและเย็นเยียบจนน่ากลัว

“ทะ... แทน... เป็นอะไรคะ...” เอด้าหน้าเสีย เสียงสั่นเมื่อเห็นรังสีอำมหิตจากคนตรงหน้า

“กลับไปซะเอด้า”

น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยลอดไรฟัน นัยน์ตาวาวโรจน์ตวัดมองหญิงสาวอย่างรำคาญใจเต็มทน

“แต่ธุระของเรา...”

“กูบอกให้กลับไป!!” เขาคำรามตวาดลั่นจนเอด้าสะดุ้งสุดตัว “กูหมดอารมณ์แล้ว... ไปให้พ้นหน้ากูเดี๋ยวนี้!”

สิ้นคำรามนั้น แทนไทก็หันหลังเดินสวนทิศทางกลับเข้าไปในมหาวิทยาลัยด้วยอารมณ์คุกรุ่น ทิ้งให้เอด้ายืนอ้าปากค้างด้วยความอับอาย ส่วนตัวเขานั้นความต้องการบ้าบออะไรที่เคยมี มันมอดดับไปตั้งแต่เห็นแววตาผิดหวังของยัยเด็กโง่ข้างบ้านนั่นแล้ว

          ช่วงขายาวก้าวฉับๆ เพียงไม่กี่ก้าวก็ไล่ตามแผ่นหลังเล็กที่กำลังเดินหนีอย่างเอาเป็นเอาตายทัน มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือบางไว้แน่น ก่อนจะออกแรงรั้งและดันร่างระหงให้ถอยไปแนบชิดกับผนังกำแพงมุมตึกที่ลับตาคนอย่างรวดเร็ว

“อ๊ะ! พี่แทน! ทำบ้าอะไรอีกแล้ว ปล่อยนะ!”

เจ้าขวัญร้องเสียงหลง สองมือยกขึ้นดันแผงอกแกร่งตามสัญชาตญาณ ทว่าร่างสูงกลับไม่สะท้าน เขาใช้แขนทั้งสองข้างยันกำแพงไว้ กักขังเธอไว้ในวงแขนอย่างแน่นหนา เขาโน้มตัวลงมาจนลมหายใจที่หอบกระชั้นของเขาเป่ารดหน้าผากมน

“ฟังฉันก่อนเจ้าขวัญ...”

แทนไทกดเสียงต่ำ นัยน์ตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาไหวระริก เขาพยายามจะอธิบาย ทว่าพอเอาเข้าจริง คำพูดกลับจุกอยู่ที่ลำคอ

จะให้อธิบายว่าอะไร? ‘ฉันไม่ได้จะไปนอนกับยัยนั่น’ อย่างนั้นเหรอ? ในเมื่อก่อนหน้านี้เขาตั้งใจจะไปทำธุระอย่างว่าจริงๆ และสิ่งที่เด็กกะโปโลตรงหน้าเข้าใจ มันก็ไม่ได้ผิดเลยสักนิด ความจริงข้อนี้ทำเอาอสูรกายหนุ่มถึงกับพูดไม่ออก ได้แต่อึกอักขบกรามแน่น

และแน่นอนว่าเจ้าขวัญไม่มีทางยอมฟัง หญิงสาวแค่นยิ้มบางๆ แววตาเต็มไปด้วยความผิดหวังปนประชดประชัน

“จะมาอธิบายทำไมคะ? รีบกลับไปหา ‘ธุระ’ ของพี่นู่นสิ ปล่อยให้ดาวคณะรอนานมันเสียมารยาทนะคะ... อ้อ หรือว่ามหา'ลัยนี้มันแคบไป เลยมาหาที่เงียบๆ แถวนี้แทนล่ะ!”

คำพูดประชดประชันที่พรั่งพรูออกมาพร้อมกับใบหน้างุ้มงอ ทำเอาแทนไทที่กำลังหัวเสียชะงักไป นัยน์ตาคมดุที่เคยตึงเครียดค่อยๆ พราวระยับ คิ้วเข้มเลิกขึ้นสูง มุมปากหยักกระตุกยิ้มอย่างคนจับผิด ความหงุดหงิดเมื่อครู่ปลิวหายไปแทนที่ด้วยความรู้สึกชุ่มชื่นในอกอย่างประหลาด

“ประชดเก่งขนาดนี้...” เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน กระซิบเสียงพร่า “หึงฉันหรือไง?”

“หึง?!” เจ้าขวัญเบิกตากว้าง ใบหน้าหวานเห่อร้อนแดงก่ำไปถึงใบหูทันที เธอแหวใส่เสียงดังลั่น

“ฉันเนี่ยนะหึงพี่! หลงตัวเอง! สำคัญตัวเองผิดไปแล้ว! คนป่าเถื่อน มั่วไม่เลือก หน้าด้าน คนพาลอย่างพี่... ใครจะไปหึงลง! ฉันรังเกียจพี่ต่างหาก ขยะแขยงที่สุด!”

สารพัดคำด่าที่พ่นออกมาไม่ได้ทำให้คนฟังสะทกสะท้าน ยิ่งเห็นใบหน้าแดงจัดและท่าทีลุกลนของเธอ แทนไทก็ยิ่งแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และดุดันในคราวเดียวกัน

“รังเกียจให้มันตลอดรอดฝั่งก็แล้วกัน... มานี่มา!"