บทที่ 9.แซวให้หวั่นไหว

“โอ๊ย! จะพาฉันไปไหน! ฉันไม่ไป ปล่อยนะ!”

แทนไทไม่สนเสียงโวยวายและแรงขัดขืนอันน้อยนิด เขาคว้าข้อมือเล็กแล้วลากเธอให้เดินตามกลับมายังตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ ท่ามกลางสายตาของนักศึกษาที่มองมาเป็นตาเดียว 

ร่างสูงใหญ่กึ่งลากกึ่งจูงเธอฝ่าวงล้อมเข้าไปในโรงฝึกงานของสาขายานยนต์ ก่อนจะกดไหล่บางให้ทรุดนั่งลงบนโซฟาหนังเก่าๆ มุมห้องที่พวกเพื่อนเขาชอบมาใช้นอนพัก

“พี่แทน! ฉันจะกลับบ้าน! ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่!” เจ้าขวัญผุดลุกขึ้นทันที แต่ก็ถูกมือหนากดไหล่ให้นั่งลงไปอีกรอบ

“นั่งลง!” เสียงทุ้มตวาดดุ นัยน์ตาคมกริบวาวโรจน์จนร่างเล็กสะดุ้งตัวโยน “ถ้าดื้อลุกขึ้นมาอีกครั้งเดียว... ฉันจะจับเธอจูบโชว์ไอ้พวกนั้นให้หมด สับสนหรือยังไงว่าปีศาจอย่างฉันมันจะกล้าทำอะไรบ้าง?”

เขาพยักพเยิดหน้าไปทางกลุ่มนักศึกษาวิศวะนับสิบคนที่กำลังแอบมองมาทางนี้ตาโต คำขู่นั้นได้ผลชะงัด เจ้าขวัญนั่งนิ่งตัวแข็งทื่อ สองมือกอดหนังสือแนบอกแน่น เม้มริมฝีปากสั่นระริกด้วยความเจ็บใจ แต่ก็ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวหนี

เมื่อเห็นว่าลูกแมวน้อยยอมจำนน แทนไทก็กระตุกยิ้มพอใจ เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูง ล้วงมือลงในกระเป๋ากางเกง

“นั่งรออยู่นี่ ห้ามไปไหนทั้งนั้น...” น้ำเสียงที่ใช้แม้จะยังห้วนจัด แต่แววตาที่ทอดมองกลับแฝงความห่วงใยเอาไว้ลึกๆ “เดี๋ยวฉันเคลียร์งานตรงนี้เสร็จ... จะไปส่งบ้าน”

“เฮ้ยๆๆ อะไรวะเนี่ย!”

เสียงแซวดังลั่นมาจากหน้าประตูโรงฝึก พร้อมกับร่างของเจตและบอลที่เพิ่งหิ้วน้ำอัดลมกลับเข้ามา ทั้งสองชะงักฝีเท้า เบิกตาโตเมื่อเห็นว่าบนโซฟาหนังมุมห้องมีร่างเล็กๆ ของเจ้าขวัญ นั่งกอดหนังสือนิ่วหน้าอยู่

“อ้าวไอ้แทน! ไหนมึงบอกไปทำ ‘ธุระ’ กับน้องเอด้าไงวะ ทำไมออกไปไม่ถึงสิบนาทีสลับตัวควงกลับมาเป็นน้องเจ้าขวัญซะงั้น!” 

บอลเปิดฉากแซวเสียงดังลั่นโรงฝึก แววตาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น เจตที่จับสังเกตได้รีบวางถุงน้ำลงบนโต๊ะแล้วเดินเข้ามาสมทบ 

“นั่นดิ... แล้วธุระมึงเสร็จเร็วจังวะ หรือว่ามึงหมดน้ำยาแล้วฮ่าๆๆ อ้าว น้องขวัญ สวัสดีครับ แหม... วันนี้ลมอะไรหอบมาถึงถิ่นวิศวะได้เนี่ย”

เจ้าขวัญที่ถูกตกเป็นเป้าสายตาแทบอยากจะมุดโซฟาหนี เธอรีบยกหนังสือเรียนเล่มหนาขึ้นมาปิดบังใบหน้าครึ่งล่าง ซ่อนพวงแก้มที่เห่อร้อนจนแดงเถือกไปถึงใบหู 

“สะ... สวัสดีค่ะพี่เจต พี่บอล”

แทนไทละมือจากประแจ ตวัดสายตามองคาดโทษเพื่อนสนิททั้งสอง ทว่าสิ่งที่ผิดคาดคือนัยน์ตาคมดุดันนั้นกลับไม่มีรังสีอำมหิตเหมือนทุกครั้ง ซ้ำร้ายมุมปากหยักยังกระตุกยิ้มบางๆ อย่างพอใจที่เพื่อนแซวเชื่อมโยงเขากับยัยเด็กเฉิ่มนี่

“ปากดีนักนะพวกมึง แดกน้ำเสร็จแล้วก็มาช่วยกูจับเหล็กนี่เลย จะได้รีบทำให้เสร็จ” 

แทนไทด่ากลั้วหัวเราะในลำคอ ท่าทีอารมณ์ดีกะทันหันทำเอาเจตกับบอลหันมามองหน้ากันอย่างรู้ทัน

เสียงเครื่องเจียรและเสียงเหล็กกระทบกันดังขึ้นสลับกับเสียงพูดคุยของกลุ่มเด็กวิศวะ บรรยากาศในโรงฝึกเต็มไปด้วยกลิ่นน้ำมันเครื่องและเศษโลหะ แทนไทถกแขนเสื้อช็อปขึ้นจนถึงข้อศอก เผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อที่มีรอยสักและเส้นเลือดที่ปูดโปนจากการออกแรง ท่าทางดิบเถื่อนและตั้งใจทำงานของเขาดึงดูดสายตาคนมองได้อย่างประหลาด

เจ้าขวัญแสร้งทำเป็นเปิดหน้าหนังสืออ่าน ทว่าสายตาคู่สวยกลับลอบมองข้ามขอบหนังสือไปหาผู้ชายตัวโตที่กำลังเชื่อมเหล็กอยู่บ่อยครั้ง เหงื่อเม็ดเล็กผุดซึมตามกรอบหน้าหล่อเหลา แสงไฟสะท้อนแววตาคมกริบที่ดูจริงจังและมีเสน่ห์ในแบบที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน...

ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังเผลอไผล สายตาคมกริบของอสูรกายก็ตวัดขวับกลับมามองตรงมุมห้องพอดี!

ดวงตาสองคู่สบประสานกันกลางอากาศท่ามกลางละอองฝุ่นและเสียงเครื่องจักร หัวใจของเจ้าขวัญกระตุกวูบไหว เธอรีบก้มหน้าหลบสายตาอย่างรวดเร็ว ซุกใบหน้าแดงจัดลงกับหนังสือจนแทบจะสิงเข้าไปในกระดาษ

แทนไทเห็นท่าทีลุกลนเหมือนลูกแมวถูกจับได้ว่าแอบมอง ก็อดไม่ได้ที่จะหลุดรอยยิ้มกว้างออกมาอย่างลืมตัว

“แหมมม... มดขึ้นตู้เชื่อมกูหมดแล้วมั้งเนี่ย”

เสียงเจตลอยแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ ตามมาด้วยเสียงผิวปากแซวของบอลที่ชะโงกหน้ามาดูผลงานเพื่อน

“นั่นดิ ทำงานไปมองหน้ากันไป หวานเจี๊ยบเลยนะมึง!” บอลยักคิ้วหลิ่วตาพลางบุ้ยปากไปทางโซฟา “กูเห็นภาพนี้แล้วนึกถึงอะไร ทายดูสิ”

“อะไรวะ?” เจตรับมุก

“ก็ฟีลเหมือน ‘แฟน’ มานั่งเฝ้าผัวทำงาน แล้วรอเก็บของกลับบ้านพร้อมกันเป๊ะเลยไงวะ! ฮ่าๆๆ!”

คำแซวที่จี้ตรงจุดทำเอาเจ้าขวัญแทบอยากจะระเหิดหายไปจากตรงนั้น หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น กอดหนังสือรัดหน้าอกจนแทบหายใจไม่ออก ในขณะที่แทนไทไม่ได้เอ่ยปากด่าเพื่อนหรือปฏิเสธคำแซวนั้นแม้แต่ครึ่งคำ 

ชายหนุ่มเพียงแค่ใช้ปลายเท้าเตะหน้าแข้งบอลเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ แต่แววตาที่มองตรงมายังโซฟานั้นกลับเปล่งประกายแพรวพราวและเต็มไปด้วยความตระการใจอย่างปิดไม่มิด

กว่าชิ้นงานประกอบจะเสร็จสมบูรณ์ก็กินเวลาไปเกือบสองชั่วโมงเต็ม เสียงเครื่องจักรในโรงฝึกเงียบลงพร้อมกับนักศึกษาที่เริ่มทยอยแยกย้าย

แทนไทถอดแว่นตาเชื่อมและถุงมือหนังออกโยนทิ้งไว้บนโต๊ะ ชายหนุ่มยกแขนเสื้อขึ้นปาดเหงื่อที่เกาะพราวตามกรอบหน้า ก่อนจะเดินไปล้างมือลวกๆ ที่อ่างหลังโรงฝึก ร่างสูงใหญ่เดินล้วงกระเป๋ากางเกงตรงมาหยุดยืนค้ำหัวคนที่นั่งตัวลีบอยู่บนโซฟา

นิ้วแกร่งเคาะลงบนหน้าปกหนังสือเล่มหนาที่เจ้าขวัญใช้บังหน้าตัวเองอยู่เบาๆ

“อ่านกลับหัวมาเป็นชั่วโมง... รู้เรื่องด้วยหรือไง?”

คำทักท้วงหน้าตายทำเอาเจ้าขวัญสะดุ้งสุดตัว หญิงสาวรีบลดหนังสือลงและก้มมองตัวหนังสือที่ตีลังกากลับหัวอยู่จริงๆ ด้วย! 

ใบหน้าหวานที่แดงเรื่ออยู่แล้วยิ่งเห่อร้อนหนักกว่าเดิมจนแทบจะระเบิด เธอรีบปิดหนังสือดังปับ ลุกลี้ลุกลนลุกขึ้นยืนพลางถลึงตาใส่ร่างสูงที่กำลังกลั้นขำจนไหล่สั่น

“กะ... ก็ฉันถนัดอ่านแบบนี้นี่! เสร็จธุระของพี่หรือยัง ฉันอยากกลับบ้านแล้ว!” เธอกระแทกเสียงกลบเกลื่อนความอาย

“เออ เสร็จแล้ว” แทนไทตอบรับสั้นๆ ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้เพื่อนสนิททั้งสอง “กูไปส่งยัยนี่ก่อนนะพวกมึง เจอกันพรุ่งนี้”

“เออๆ ขับรถดีๆ นะเว้ยไอ้คุณผัวแห่งชาติ! อย่าพาน้องขวัญไปแวะเลี้ยวเข้าม่านรูดที่ไหนล่ะมึง ฮ่าๆๆ!” บอลตะโกนไล่หลังมาอย่างอารมณ์ดี

เจ้าขวัญรีบจ้ำอ้าวเดินหนีออกไปนอกโรงฝึกทันทีเพราะทนฟังคำแซวสองแง่สามง่ามไม่ไหว แทนไทส่ายหน้ายิ้มๆ ก่อนจะเดินล้วงกระเป๋าตามแผ่นหลังเล็กไปจนถึงลานจอดรถหน้าคณะ

ทว่าเมื่อมาถึงข้างตัวรถดูคาติคันยักษ์ เจ้าขวัญกลับยืนนิ่งเก้ๆ กังๆ ไม่ยอมก้าวขาขึ้นซ้อนท้าย คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันขณะก้มมองกระโปรงพลีทความยาวแค่ระดับเข่าของตัวเอง... รถบิ๊กไบค์คันสูงขนาดนี้ ถ้าเธอต้องขึ้นไปคร่อมซ้อนท้าย กระโปรงต้องถกขึ้นไปจนดูไม่งามแน่ๆ

แทนไทที่สวมหมวกกันน็อกเต็มใบเสร็จเรียบร้อย หันมาเห็นท่าทีลำบากใจของคนตัวเล็ก เขากวาดสายตามองเรียวขาขาวเนียนที่พ้นชายกระโปรงออกมา ก่อนจะเดาะลิ้นขัดใจ

พรึ่บ!

เสื้อช็อปสีเลือดหมูตัวใหญ่ถูกถอดออกจากร่างหนาอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นเพียงเสื้อยืดสีขาวเปื้อนฝุ่นและคราบน้ำมันที่รัดรึงมัดกล้ามเนื้อช่วงบน แทนไทโยนเสื้อช็อปตัวเก่งของเขากระทบลงบนศีรษะทุยของเจ้าขวัญจนหน้าม้าเธอแตกกระจาย

“พี่แทน! โยนมาทำไมเนี่ย!”

“เอาผูกเอวคลุมขาไว้... หรืออยากจะโชว์ขาอ่อนให้ไอ้พวกเวรนั่นมันมองจนตาเหลือกก็ตามใจ” เขาสะบัดเสียงดุ พยักพเยิดหน้าไปทางกลุ่มนักศึกษาชายที่เดินผ่านไปมาแถวลานจอดรถ

เจ้าขวัญเม้มปากแน่น รีบคว้าเสื้อช็อปตัวใหญ่มาผูกคลุมทับกระโปรงด้านหน้าไว้อย่างรวดเร็ว 

กลิ่นน้ำหอมผู้ชายผสมกลิ่นน้ำมันเครื่องจางๆ และกลิ่นบุหรี่ที่ติดอยู่บนเนื้อผ้า ลอยแตะจมูกจนเธออดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเข้าลึก... มันเป็นกลิ่นอายความอันตรายที่ทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะเสมอ

หญิงสาวปีนขึ้นซ้อนท้ายรถคันยักษ์อย่างทุลักทุเล มือเล็กรวบกอดหนังสือไว้แนบอกและพยายามเอนตัวออกห่างจากแผ่นหลังกว้างให้มากที่สุดเพื่อรักษาระยะห่าง

ทว่าแทนไทกลับสัมผัสได้ถึงช่องว่างนั้น เขาตบเกียร์กระชากรถออกตัวอย่างแรงจนหน้ารถเชิดขึ้น!

“กรี๊ดดดด!”