บทที่ 3. เธอชอบมันมากเหรอ?

เจ้าขวัญเหลือบสายตามองขวางใส่เขาด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะหันไปส่งยิ้มหวานตาเป็นประกายให้หมอพิชญ์

“ค่ะ ขวัญมาซื้อกาแฟค่ะ”

เธอตั้งใจเลือกที่จะตอบคำถามของหมอพิชญ์ แทนที่จะตอบคำถามของคนพาลข้างกาย ทำเอาเด็กวิศวะช็อปแดงขบกรามแน่นจนขึ้นสันนูน

“พี่ว่าแล้วว่าต้องเจอ น้องเจ้าขวัญมาเวลานี้ประจำใช่ไหมครับ”

หมอพิชญ์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนฝัน ประโยคที่คล้ายดักรอกันทำเอาใบหน้าหวานยิ่งแดงเรื่อขึ้นกว่าเดิม

แทนไทพ่นลมหายใจออกแรงๆ อย่างหมุดหงิดเต็มทน เขาแกล้งส่งมือไปผลักไหล่บางเบาๆ อย่างหมั่นไส้

“ไปสั่งดิ! กูอยากกินกาแฟ! เอาอเมริกาโน่คั่วเข้มนะ… เพราะกูไม่ชอบอะไรที่มันจืดๆ!”

คำว่า ‘จืด’ แทนไทจงใจเน้นเสียงหนักพร้อมสายตาดุดันที่จ้องมองหมอพิชญ์อย่างเอาเรื่อง แรงผลักทำให้เจ้าขวัญเซไปข้างหน้าเล็กน้อย ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่หมอพิชญ์รีบยื่นมือเข้ามาช่วยประคองแผ่นหลังบางไว้ทันเวลา

ภาพสัมผัสนั้นทำเอาแทนไทกำหมัดแน่น นัยน์ตาวาวโรจน์เตรียมจะก้าวเข้าไปคว้าตัวเธอกลับคืนมา ทว่าคำถามเรียบง่ายจากหมอพิชญ์กลับทำให้เท้าเขาชะงักกึก

“เป็นอะไรไหมครับ? …เอ่อ นั่นแฟนเหรอครับ?”

เจ้าขวัญรีบส่ายหน้าพันละวันด้วยท่าทีร้อนรน “ไม่ใช่ค่ะ! เป็น… เป็นพี่ข้างบ้านที่รู้จักกันเฉยๆ ค่ะ ขวัญ… ขวัญยังไม่มีแฟนค่ะ”

เธอเอ่ยตอบด้วยความเขินอายปนหวาดหวั่นว่าอีกฝ่ายจะเข้าใจผิด ท่าทางกระตือรือร้นในการปฏิเสธนั้นยิ่งทำให้แทนไทหงุดหงิดจนสติแทบขาด เขารู้ทันทีว่ายัยเด็กกะโปโลคนนี้กำลังแอบชอบไอ้หมอหน้าจืดนี่อยู่แน่ๆ! ด้วยความกลัวเธอจะโดนหลอก แทนไทจึงยื่นมือไปคว้าต้นแขนบางแล้วดึงร่างระหงเข้ามาปะทะแผงอกแกร่งของเขาอย่างถือสิทธิ์

“ถ้าแม่เธอรู้ว่าแอบมาทอดสะพานให้ผู้ชายข้างนอก… โดนลงโทษแน่!” เขากระซิบดุข้างใบหูเล็ก

เจ้าขวัญเงยหน้ามองเขา คิ้วเรียวขมวดมุ่นด้วยความโมโห “โอ๊ย! แล้วพี่มารัดฉันทำไมเนี่ย!”

เธอโวยวายพร้อมกับออกแรงดันอกแกร่งออก แล้วรีบหันไปมองหมอพิชญ์ที่ยังคงส่งยิ้มอบอุ่นมาให้เธออย่างเกรงใจ

“จะจ้องหน้ากันจนท้องเลยไหมวะ! ไป! สั่งกาแฟ!”

แทนไทไม่รอช้า ดึงข้อมือเบาๆ แล้วดันตัวเธอตรงไปยังเคาน์เตอร์ทันทีเพื่อตัดบท เจ้าขวัญจิ๊ปากขัดใจ แต่ก็ยอมสั่งกาแฟแต่โดยดี

“เอาอเมริกาโน่คั่วเข้มไม่หวานแก้วหนึ่งค่ะ แล้วก็เอามอคค่าเย็นหวานๆ บลูเบอร์รี่ชีสเค้ก… แล้วก็ครัวซองต์ครีมสดอีกหนึ่งชิ้นค่ะ”

แทนไทที่ยืนซ้อนหลังได้ยินรายการของหวานยาวเหยียดก็ขมวดคิ้วยุ่ง “ยัยหมูเอ๊ย กินเค้กแล้วยังจะกินครัวซองต์อีกเรอะ”

เจ้าขวัญถอนหายใจยาว ก่อนจะแอบเหลียวหลังไปมองหมอพิชญ์ที่ยืนรออยู่พร้อมรอยยิ้มหวานพริ้ม

“พี่พิชญ์เขาชอบกินครัวซองต์ต่างหากล่ะ”

คำตอบแผ่วเบาที่เต็มไปด้วยความใส่ใจผู้ชายคนอื่น… ทำเอาแทนไทจุกอก หงุดหงิดจนแทบหายใจไม่ออก

          แทนไทแค่นหัวเราะในลำคอ ลิ้นหนาดุนกระพุ้งแก้มข่มอารมณ์คุกรุ่น ทันทีที่พนักงานวางจานครัวซองต์ลงบนเคาน์เตอร์ มือหนาก็คว้ามันมาถือไว้ พร้อมกับแก้วกาแฟอเมริกาโน่ของตัวเอง

ร่างสูงใหญ่ในชุดช็อปสีเลือดหมูสาวเท้าตรงดิ่งไปหยุดยืนค้ำหัว หมอพิชญ์นักศึกษาแพทย์มาดคุณชายที่ยัยเด็กข้างบ้านหลงใหลนักหนา

หมอพิชญ์เงยหน้าขึ้นมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาสงสัย ทว่าใบหน้าหล่อเหลาสะอาดสะอ้านกลับยังคงประดับด้วยรอยยิ้มละมุนราวกับเจ้าชายผู้ใจดี

“อยากแดกมากนักเหรอวะครัวซองต์เนี่ย? อยากแดกก็ไปซื้อเองดิไอ้หน้าจืด ไม่ใช่ทำตัวหน้าตัวเมียให้ผู้หญิงเลี้ยง”

สิ้นเสียงทุ้มห้าว แทนไทก็จงใจกัดครัวซองต์ชิ้นนั้นต่อหน้าต่อตาหมอพิชญ์ นัยน์ตาคมกริบจ้องเขม็งอย่างเอาเรื่อง

“พี่แทน!”

เจ้าขวัญหน้าเสีย รีบถลันเข้ามาดึงทึ้งท่อนแขนแกร่งของแทนไทให้ออกห่าง ทว่าร่างสูงกลับยืนนิ่งตระหง่านดั่งยักษ์ปักหลั่น จ้องหน้าศัตรูหัวใจราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

“อย่ามาเสียมารยาทกับพี่พิชญ์นะ!”

          หญิงสาวเอ็ดเสียงหลง ก่อนจะรีบหันไปค้อมศีรษะปะหลกๆ ขอโทษขอโพยเจ้าชายในฝันแทนคนพาล “ขวัญขอโทษแทนเขาด้วยนะคะพี่พิชญ์”

“ไม่เป็นไรครับน้องขวัญ” หมอพิชญ์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล รอยยิ้มยังคงไม่จางหาย

“ที่จริงพี่กำลังจะบอกอยู่พอดีว่าไม่ต้องซื้อให้พี่หรอก ผู้ชายที่ไหนจะให้ผู้หญิงมาเลี้ยง... พี่สิครับที่ควรเป็นคนเลี้ยงเรา”

พูดจบ เขาก็ปรายตามองแทนไทแวบหนึ่งอย่างเป็นต่อ ก่อนจะหันมาส่งยิ้มละลายใจให้คนตัวเล็ก พร้อมพยักพเยิดหน้าไปทางตู้เค้ก

“เราไปเลือกขนมกันใหม่ดีกว่าครับ พี่จะได้รู้ด้วยว่าน้องขวัญชอบทานอะไร”

จากที่กำลังหน้าเสีย เจ้าขวัญถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตื่นเต้น ใบหน้าหวานที่ถูกครอบครัวตีกรอบมาตลอดชีวิตแย้มยิ้มออกมาอย่างมีความสุข เธอพยักหน้ารัวๆ ก่อนจะรีบก้าวขยับเข้าไปยืนเคียงข้างหมอพิชญ์อย่างว่าง่าย ทิ้งให้แทนไทยืนตะลึงงัน ความหงุดหงิดและความปวดหนึบในใจตีตื้นขึ้นมาจนจุกอก

“หึ…!”

เส้นความอดทนของอสูรกายขาดผึง แทนไทแค่นยิ้มเหี้ยม กำหมัดแน่นจนข้อขาว เตรียมจะพุ่งเข้าไปประเคนหมัดใส่หน้ากากเจ้าชายจอมปลอมที่กล้ามาล่อลวงยัยเด็กใสซื่อของเขา ยัยเด็กโง่ที่ถูกพ่อแม่เลี้ยงดูมาแบบไข่ในหินจนตามเล่ห์เหลี่ยมผู้ชายพรรค์นี้ไม่ทัน!

ทว่าก้าวขาออกไปได้เพียงสองก้าว…

“เฮ้ยๆ ไอ้แทน! มึงจะทำบ้าอะไรวะ!” บอลที่วิ่งตามมา รีบพุ่งเข้ามากอดรัดรั้งตัวเพื่อนเอาไว้สุดแรงเกิด หลังจากเดินตามมาเพราะเพื่อนหายไปนานเกินไปและใกล้จะเข้าเรียนคลาสแรกแล้ว

“กูว่ามึงถอยก่อนเถอะ ไปสงบสติอารมณ์ข้างนอก!” เจตรีบเข้ามาช่วยดึงแขนอีกข้าง เตือนสติเพื่อนที่กำลังเลือดขึ้นหน้า

“ปล่อยกู! สงบสติอารมณ์เหี้ยอะไรล่ะ! กูไม่ไปไหนทั้งนั้น! มึงจะให้กูทิ้งยัยบื้อนั่นไว้กับไอ้อสรพิษในคราบคนดีนั่นหรือไงวะ!”

เขาตวาดลั่นอย่างเดือดดาล ความห่วงใยและความหึงหวงมันตีรวนปะปนกันจนสับสนไปหมด

“ไอ้แทน! คนมองมึงทั้งร้านแล้วนะเว้ย! ที่นี่มหา’ลัย น้องมันไม่เป็นไรหรอก มึงใจเย็นๆ ก่อนดิวะ” บอลพยายามเกลี้ยกล่อม

“เลิกบ้าได้แล้วไอ้แทน!” เจตสวนขึ้นมาเสียงเข้ม ก่อนจะทิ้งประโยคที่กรีดหัวใจคนฟัง “มึงหัดดูตัวเองซะบ้าง... ก็เพราะมึงชอบทำตัวป่าเถื่อนพาลหาเรื่องเขาไปทั่วแบบนี้ไง น้องมันถึงได้เกลียดขี้หน้ามึง!”

ประโยคนั้นราวกับมีดที่แทงทะลุกลางอก แทนไทชะงักกึก ร่างสูงใหญ่แข็งทื่อไปชั่วขณะ ชายหนุ่มขบกรามแน่นจนปวดหนึบไปทั้งขมับ นัยน์ตาคมกริบมองภาพชายหญิงคู่หนึ่งที่กำลังยืนชี้ชวนกันเลือกขนมเค้กพลางหัวเราะคิกคักอย่างมีความสุข... ภาพที่เขาไม่เคยได้รับสิทธิ์นั้นเลย

ภาพบาดตานั้นทำให้เขาตัดสินใจสะบัดแขนอย่างแรงจนหลุดจากการเกาะกุมของเพื่อน ร่างสูงหมุนตัวเดินดุ่มๆ ออกจากร้านกาแฟไปอย่างหัวเสีย แก้วอเมริกาโน่คั่วเข้มที่เขาบังคับให้เธอซื้อให้ ถูกโยนทิ้งลงถังขยะหน้าร้านอย่างไม่ไยดี พร้อมกับความรู้สึกที่แหลกสลายไม่มีชิ้นดี