로그인Ang marahang tunog ng pagsara at pag-lock ng mabigat na p***o sa likuran ko ay tila umalingawngaw sa buong Presidential Penthouse. Sa isang iglap, naputol ang koneksyon ko sa magulong mundo sa ibaba—sa engagement party, sa mga pekeng ngiti ng alta-sosyedad, at sa dalawang ahas na naghihintay sa pagbagsak ko.
Dahan-dahang ibinaba ni Damien ang hawak niyang baso ng whiskey sa marmol na mesa malapit sa p***o. Hindi siya nagmadali. Bawat galaw niya ay kalkulado, mabigat, at puno ng nakakakilabot na awtoridad. Nang humarap siya nang tuluyan sa akin, halos matunaw ang tuhod ko sa talim ng kulay-abo niyang mga mata. Sinuri niya ako mula ulo hanggang paa—mula sa namumula kong pisngi, sa pawis na dumadaloy sa pagitan ng dibdib ko, hanggang sa nanginginig kong mga kamay na mahigpit pa ring nakakapit sa puti niyang dress shirt. "Do you even hear yourself, Celeste?" malalim at malamig ang boses niya, ngunit may kakaibang panganib na nakakubli sa bawat salita. Amoy na amoy ko ang pinaghalong mamahaling pabango niya at ang tapang ng whiskey sa hininga niya. "Isang palapag lang sa ibaba, naghihintay ang buong board ng Valderama Corp. Naghihintay ang pamangkin ko para isuot sa'yo ang singsing niya." "Wala akong pakialam kay Marco," habol-hininga kong sagot, pilit na nilalabanan ang alon ng matinding init na gumagapang sa buong katawan ko. Parang sinisilihan ang balat ko sa bawat segundong malapit siya. Napapikit ako nang mariin at napasandal ang noo ko sa matigas niyang dibdib. "Nilason nila ako, Damien. Si Chloe... naglagay siya ng malakas na aphrodisiac sa champagne ko. At sa mga oras na ito, naghihintay sa Suite 3004 ang matandang manyak na si Mr. Chavez." Naramdaman ko ang biglang paninigas ng buong katawan ni Damien. Ang kaninang kalmado niyang paghinga ay biglang bumigat, at ang dalawang malalaki niyang kamay ay mabilis na dumapo sa baywang ko—hindi lang para alalayan ako, kundi dahil sa biglaang pagsiklab ng poot. "Chavez?" ulit niya, ang boses niya ay bumaba sa isang nakamamatay na ungol. "Marco set you up with that filthy old bastard?" "Gusto nila akong ipahiya sa harap ng media," nagmulat ako at tiningala siya, hinahayaan siyang makita ang matinding galit at sakit sa namumula kong mga mata. "Kapag nahuli nila akong walang malay sa kama ni Chavez, masisira ang pangalan ko sa board. Wala akong magiging choice kundi pirmahan ang Share Transfer Agreement at ibigay kay Marco ang buong kumpanya ng mga magulang ko." Tinitigan ako ni Damien nang matagal. Tila binabasa niya ang bawat sulok ng kaluluwa ko, sinusuri kung nagpapanggap lang ba ako o kung ang babaeng nasa harapan niya ay hindi na ang dating mahina at uto-u***g si Celeste. Nang makita niya ang purong determinasyon sa mukha ko sa kabila ng epekto ng droga, isang mabangis at nakakakilabot na ngisi ang unti-unting gumuhit sa labi niya. Nang hindi inaalis ang tingin sa akin, dinukot niya ang telepono sa bulsa ng itim niyang slacks at mabilis na pinindot ang isang numero. "Lucas," maikli ngunit puno ng awtoridad ang utos niya nang sagutin ang kabilang linya. "Pumunta ka sa Suite 3004 ngayon din. Babalik doon ang best friend ni Celeste para tingnan kung gumana ang patibong nila. Ibigay mo sa kanya ang dobleng dosis ng drogang ginamit niya, at itapon mo siya sa kama ni Chavez. Make sure the door stays locked until Marco arrives with the press. At kunin mo ang lahat ng CCTV footage sa bar area." Hindi man lang siya nagdalawang-isip. Hindi siya nagtanong kung totoo ba ang sinasabi ko. Sa isang utos lang ni Damien, nabaliktad agad ang laro. Ibinaba niya ang tawag at inihagis ang telepono sa leather sofa. Pagkatapos, bumaling siya nang buo sa akin at dahan-dahang humakbang palapit hanggang sa tuluyan niyang maipit ang likod ko sa malamig na pader. "Tapos na ang laro nila sa labas," bulong ni Damien habang marahang hinahaplos ng magaspang niyang hinlalaki ang nagbabaga kong pisngi. Napasinghap ako sa kuryenteng dumaloy mula sa balat niya diretso sa puson ko. "Ngayon, mag-usap tayo nang malinaw, Celeste. I'm going to give you one chance to walk away. Pwede kitang ipasok sa bathtub na puno ng yelo ngayon din at tumawag ng doktor para mawala ang droga sa sistema mo. I will still help you ruin Marco." Bahagya siyang yumuko, ang mainit niyang labi ay halos dumampi na sa punong tenga ko habang ang tuhod niya ay marahang sumagi sa pagitan ng mga hita ko. Napapikit ako at napakapit nang mas mahigpit sa balikat niya nang maramdaman ko ang matigas niyang pagkalalaki na nakadiin na sa hita ko. "Because if you stay in this room," garalgal niyang bulong, bakas ang matinding pagtitimpi sa boses niya, "hindi na ako titigil. Hindi ako santo, Celeste. At mas lalong hindi ako si Marco na makukuntento lang sa pera mo. The moment I take off this gown, you are making a deal with the devil. I will burn Marco's world to ashes for you, pero ang kapalit... akin ka na. Ang katawan mo, ang puso mo, pati bawat paghinga mo. Do you understand what you're signing up for?" Sa gitna ng nag-aalab kong dugo, muling dumaan sa isip ko ang nasusunog kong mansyon—ang mukha ni Damien na basang-basa ng luha habang yakap ang walang buhay kong katawan sa gitna ng nagliliyab na apoy. Siya ang nag-iisang taong handang mamatay para sa akin. "Hindi ko kailangan ng yelo, Damien," bulong ko habang dahan-dahang bumababa ang kamay ko sa dibdib niya, niluluwagan ang nakabukas na butones ng polo niya. "Gusto ko ng apoy. At ikaw lang ang kayang pumatay sa init na 'to." Isang malalim at marahas na ungol ang kumawala sa lalamunan niya. "Fuck it. You asked for this, baby." Bago pa ako makahinga, marahas niyang hinawakan ang batok ko at sinakop ang labi ko. Hindi iyon isang simpleng halik. Ang bibig ni Damien ay parang nagngangalit na bagyo—mapusok, sakim, at puno ng pagnanasang tila ilang taon niyang itinago sa dilim. Kinagat niya ang ibabang labi ko hanggang sa mapabuka ang bibig ko, at nang pumasok ang mainit niyang dila para salubungin ang sa akin, tuluyang nawala ang natitirang katinuan ko. Walang kahirap-hirap niya akong binuhat sa balakang. Kusang pumulupot ang mga binti ko sa baywang niya habang naglalakad siya papasok sa madilim na master bedroom, hindi man lang pinuputol ang malalim naming halikan. Bawat hakbang niya ay nagdudulot ng matinding pagkiskis sa pagitan ng mga hita namin, dahilan para mapaungol ako sa mismong bibig niya. Inihiga niya ako sa malawak na kama na nababalutan ng itim na silk sheets. Bago pa ako makagalaw, nakakubabaw na siya sa akin. Sa isang mabilis na hila niya sa tali ng silver halter gown ko sa batok, tuluyang dumulas ang mamahaling tela pababa sa katawan ko, inilalantad ang hubad kong dibdib at ang manipis na itim na lace underwear na suot ko sa ilalim. Huminto si Damien nang bahagya. Nakatukod ang malalaki niyang kamay sa magkabilang gilid ng ulo ko habang pinagmamasdan niya ako sa ilalim ng malamlam na ilaw mula sa bintana. Ang kulay-abo niyang mga mata ay nagdilim nang husto, puno ng hilaw na pagnanasa at obsesyon. "God, look at you..." paos niyang sabi habang mabilis na hinuhubad ang suot niyang polo at inihagis iyon sa sahig. Tumambad sa akin ang perpekto at batak niyang dibdib, ang malapad niyang balikat, at ang maitim na tattoo na bumabagtas sa tagiliran niya. "You have no idea how many goddamn nights I stayed awake, picturing you naked on my sheets, habang tinitiis kong makita kang nakahawak sa kamay ng gagong 'yon." Hindi niya ako binigyan ng pagkakataong sumagot. Yumuko siya at mainit na hinalikan ang panga ko, bumaba sa gilid ng leeg ko kung saan marahas niyang sinipsip ang balat ko para mag-iwan ng pulang marka. "Ah—Damien!" napaliyad ako nang dumampi ang mainit niyang bibig sa ibabaw ng dibdib ko. Sinakop ng dila niya ang naninigas nang dulo niyon habang marahang pinipisil ng malaki niyang palad ang kabila. Parang nakuryente ang buong katawan ko, napasabunot ako sa malambot at makapal niyang buhok habang bumibilis ang paghinga ko. Bumaba ang isang kamay niya mula sa baywang ko, dumulas sa makinis kong tiyan, hanggang sa marating ang pagitan ng mga hita ko. Nang maramdaman niya ang basang tela ng lace ko, isang mahina at mapanganib na tawa ang kumawala sa kanya. "So wet already, Celeste," bulong niya laban sa balat ko bago niya hinawi ang manipis na tela at pinasok ang isang daliri sa loob ko. "Mmmph! Damien—please!" malakas kong daing habang nanginginig ang mga hita ko. Hindi lang ito dahil sa droga—ang bawat dampi ni Damien ay parang may mahikang gumigising sa bawat himaymay ng pagkababae ko. "Please what, baby?" tanong niya habang dinadagdagan ng isa pang daliri at binibilisan ang labas-masok na galaw na saktong tumatama sa pinakasensitibong bahagi sa loob ko. "Tell me what you want. Say my name." "D-Damien! Gusto kita... ikaw ang gusto ko!" halos maiyak na ako sa sobrang sarap nang pumilipit ang buong katawan ko sa unang bugso ng matinding rurok na ibinigay niya. Habang hinahabol ko pa ang hininga ko, mabilis niyang pinunit ang lace underwear ko at tumayo sandali sa gilid ng kama para hubarin ang natitira niyang saplot. Nang bumalik siya sa pagitan ng mga binti ko, napalunok ako nang makita ang buong kabuuan niya—malaki, matigas, at nakakatakot sa unang tingin. Hinawakan niya ang magkabilang pulso ko at marahan ngunit matatag na ipinako iyon sa ibabaw ng ulo ko gamit ang isang kamay niya, habang ang isa naman ay hinawakan ang hita ko para mas ibuka ako. "Look at me," mababa niyang utos. Sinalubong ko ang nagbabaga niyang tingin. "Don't you dare close your eyes. Gusto kong makita mo kung sino ang nag-aangkin sa'yo ngayong gabi." Dahan-dahan niyang itinulak ang sarili niya papasok sa akin. Napasinghap ako nang malakas at napakagat sa labi ko nang maramdaman kong unti-unti niya akong pinupuno. Masikip, mainit, at may bahagyang hapdi na agad ding napalitan ng nakakabaliw na sarap. Bumaon ang mukha ni Damien sa leeg ko, nanginginig ang malalakas niyang braso habang pilit na pinipigilan ang sariling mawalan ng kontrol. "Fuck, Celeste... you feel like heaven," garalgal niyang bulong bago niya hinugot nang bahagya ang balakang niya at muling bumayo nang malalim. Napahiyaw ako sa sarap. Bawat pag-ulos niya ay malalim, mabigat, at walang mintis. Lumalangitngit ang headboard ng kama kasabay ng mabilis na pagbangga ng mga balat namin at ng malalakas kong ungol na paulit-ulit na tinatawag ang pangalan niya. Binitawan niya ang mga pulso ko para yakapin ako nang mahigpit, at agad akong napakapit sa malapad niyang likod, nag-iiwan ng mababaw na kalmot sa balat niya tuwing binibilisan niya ang ritmo. Hindi ko na alam kung ilang beses akong nanginig at nalunod sa rurok ng ligaya sa ilalim niya. Kahit nang tuluyang humupa ang epekto ng droga sa dugo ko, hindi ako pinakawalan ni Damien. Binaliktad niya ako, inangkin niya ako nang nakatuhod, at muling niyakap nang paharap hanggang sa tuluyang maubos ang lakas ko at ang boses ko ay maging mahinang bulong na lang. Nang sa wakas ay humupa ang matinding bagyo sa pagitan namin, pareho kaming basang-basa ng pawis at hinahabol ang hininga. Nakasubsob ang mukha ko sa matigas niyang dibdib, pinapakinggan ang malakas at mabilis na tibok ng puso niya habang marahang hinahaplos ng malaki niyang palad ang hubad kong likod. Unti-unti nang bumibigat ang talukap ng mga mata ko dahil sa matinding pagod. Ngunit bago ako tuluyang hilahin ng malalim na antok, naramdaman ko ang marahang paghalik ni Damien sa noo ko. Sa malabo at paantok kong paningin, nakita kong nananatiling gising ang bilyonaryo—ang madilim niyang mga mata ay nakatitig sa akin na parang isang kayamanang hinding-hindi na niya pakakawalan. "Sleep well, my queen," mahina ngunit puno ng obsesyon niyang bulong sa dilim habang hinahawi ang basang buhok sa mukha ko. "Bukas ng umaga, sisimulan na nating ibaon sa lupa ang pamangkin ko." At habang marahan niyang hinihila ang itim na kumot para takpan ang katawan ko, bahagyang tumama ang liwanag ng buwan mula sa bintana sa kanang balikat niya—kung saan may isang malalim at pamilyar na marka sa balat niya na hindi ko pa tuluyang naaaninag bago ako tuluyang pumikit.Malakas ang hampas ng ulan sa makapal at tinted na salamin ng bulletproof Maybach ni Damien habang pumapasok kami sa mataas na bakal na gate ng Valderama Mansion. Kumikidlat sa madilim na kalangitan, tila nakikisabay ang panahon sa nagngangalit na poot sa dibdib ko.Hindi pa man tuluyang humihinto ang sasakyan sa ilalim ng malawak na portico, hinubad na ni Damien ang itim niyang suit jacket at marahang ipinatong iyon sa hubad kong balikat. Niyakap ako agad ng pamilyar niyang amoy—cedarwood, whiskey, at ang init ng katawan niya na bahagyang nagpakalma sa nanginginig kong mga kamay."Stay behind me," mababa at maawtoridad niyang bulong bago bumukas ang pinto ng sasakyan.Pagkababa namin, agad na sumalubong si Manang Lourdes mula sa bukana ng mansyon. Namumutla ang matanda at may nakabalot na basang tuwalya sa namumula niyang siko. Sa likuran niya, nanginginig ang tatlong kasambahay habang nakatingin pataas sa grand staircase."Celeste, anak!" halos mapaiyak na salubong ni Manang Lourdes
Hindi pa man tuluyang nakakagalaw ang VIP elevator, dumagundong na ang malalakas na kalabog mula sa labas ng makapal at bakal na pinto."Celeste!! Buksan ninyo 'to! Tito Damien, anong ginagawa ninyo diyan sa loob?! Bitawan niyo ako, mga gago!!"Kahit soundproof ang elevator, rinig na rinig pa rin ang bahagyang kulob ng desperadong sigaw ni Marco habang pinipigilan siya ng mga armadong bodyguards sa pasilyo. Parang isang baliw na hayop na nawalan ng katinuan ang pamangkin ni Damien sa kabilang panig ng pinto.Ngunit wala akong pakialam sa kanya. Dahil sa mga sandaling ito, ni hindi ako makahinga sa tindi ng presensya ng lalaking nakakulong sa akin.Nakasandal nang buo ang hubad kong likod sa malamig na salamin ng elevator, habang ang matigas at mainit na katawan ni Damien ay nakadiin sa harapan ko. Nakatukod ang isang malaking kamay niya sa salamin sa tabi ng ulo ko, at ang kabila naman ay mahigpit na nakahawak sa panga ko—marahan ngunit puno ng nakakakilabot na pag-aangkin.Bago pa um
Sa isang iglap, tila bumagsak ang temperatura sa loob ng buong Grand Ballroom.Lahat ng tatlong daang bisita—mula sa mga pinakamayayamang tycoon sa bansa hanggang sa mga matatapang na reporters na kanina lang ay nakikipag-unahan sa flash ng kamera—ay sabay-sabay na nanigas. Ilang photographer pa ang kusang nagbaba ng kanilang mga lente dahil sa matinding takot.Walang may lakas ng loob na basta-basta kunan ng litrato si Damien Monteverde nang walang pahintulot.Mabagal, mabigat, at walang pakialam sa nakakabinging katahimikan ang bawat hakbang niya sa gitna ng pulang karpet. Sa likuran niya, anim na matitipunong bodyguards na nakasuot ng purong itim ang nakasunod nang may nakakakilabot na disiplina. Ang liwanag ng mga kristal na chandelier ay tumatama sa matalim na panga ni Damien, sa perpektong pagkakasuklay ng itim niyang buhok, at sa kulay-abong mga mata niyang kasing-lamig ng yelo.Sa gitna ng entablado, halos manginig ang mga tuhod ni Marco. Ngunit bago pa siya tuluyang lamunin n
Napasigaw ang ilang bisita sa harap ng entablado nang makita nilang parang ulol na asong sumugod si Chloe patungo sa akin. Nakataas ang parehong kamay niya, nakalabas ang mahahaba at matatalim niyang mga kuko, handang-handang sirain ang mukha ko sa harap ng daan-daang kamera.Masyadong malayo ang mga security guards para maabutan siya. Maging si Mr. Salazar sa VIP table ay napatayo sa gulat.Ngunit hindi man lang ako kumurap.Sa nakaraan kong buhay, marahil ay napaatras na ako sa takot at hinayaan ko siyang saktan ako. Pero pagkatapos kong mamatay nang dilat ang mga mata sa gitna ng apoy, wala na akong kahit anong takot sa isang tulad ni Chloe.Nang isang dipa na lang ang layo ng matatalim niyang kuko sa pisngi ko, kalmado akong humakbang pakaliwa. Bago pa siya lumampas sa akin, mabilis kong sinalo ang kanang pulso niya sa ere at marahas itong pinilipit nang bahagya."Aray!! Bitawan mo ako!" tili ni Chloe habang napapangiwi sa sakit.Hindi ko siya binitawan. Sa halip, hinila ko siya p
Biglang natahimik ang buong Grand Ballroom. Kahit ang mahinang kalansing ng mga kubyertos at ang maingay na bulungan ng mga bisita kanina ay tuluyang naglaho.Sa gitna ng nakakasilaw na spotlight, hawak ko ang mikropono habang nakatingin sa dagat ng mga taong gutom sa balita. Sa gilid ng entablado, napahinto si Chloe sa pag-alis. Nagpumiglas siya sa hawak ng dalawang usher, nanlilisik ang mga mata habang nakatitig sa akin—hindi pa rin siya makapaniwalang hindi ako bumigay sa drama niya kanina.Samantala, sa tabi ko, halos umabot na hanggang tenga ang ngiti ni Marco.Akala siguro ng hangal na ito ay natakot ako sa banta niya tungkol sa media at sa stocks ng Valderama Corp. Tumindig siya nang tuwid, inayos ang butones ng suot niyang suit, at bahagyang humakbang palapit sa akin. Narinig ko pa ang mahina at mayabang niyang halakhak habang nagpapacute sa mga kamera ng press."Ano pang regalo ang hinanda mo, sweetheart?" malambing niyang tanong sa mikropono, pilit na ibinabalik ang imahe ni
Sabay-sabay na napasinghap ang halos tatlong daang bisita sa loob ng Grand Ballroom.Mas lalong bumilis at nagmistulang kidlat ang kislap ng mga kamera ng media, lahat nakatutok sa gitna ng pulang karpet kung saan nakaluhod si Chloe sa mismong paanan ni Marco. Para siyang isang basang kuting na itinapon sa ulan, gusot ang buhok, namumugto ang mga mata, at nanginginig ang mga balikat habang nakabalot sa maluwag na itim na coat na kinuha lang niya mula sa kung saang tauhan ng hotel.At ang pinakamatinding detalye sa palabas niya? Ang malaking pamumula sa kaliwang pisngi niya, mula sa sampal ni Marco kanina sa Suite 3004—na ngayon ay pilit niyang inihaharap sa mga kamera para lalong magmukhang kinawawa."Celeste, please..." humahagulgol na iyak ni Chloe habang bahagyang hinihila pababa ang kwelyo ng coat niya, sapat lang para masilayan ng mga photographer ang ilang mapupulang marka sa balikat niya mula sa matandang si Chavez. "Alam kong galit ka sa akin dahil malapit kami ni Marco, pero







